email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 298

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 29
แบบอักษร

พอสายหน่อยต่อกับเอ๊บเพื่อนรักก็ออกหาของป่ากันโดยมีแตนนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ของน้องชายตามไปด้วยอีกคนหนึ่งพอถึงที่นาพวกเขาก็เอารถเข้าจอดไว้ที่ข้างๆเถียงพร้อมกับล๊อคกุญแจอย่างเรียบร้อยก่อนที่จะพากันเดินเข้าป่าไป ป่าหรือว่าดอนตามประสาคำเรียกของชายบ้านนั้นไม่ได้กว้างใหญ่อะไรมากนักแต่มีเป็นย่อมๆอยู่ตามหัวนาหรือท้ายไร่ของชาวบ้านโดยทั่วไปเท่านั้นแต่ล่ะดอนนั้นก็จะมีเนื้อที่ราวๆสิบถึงสิบห้าไร่ไม่เกินนี้แต่บางดอนก็เหลือไม่ถึงห้าไร่เสียด้วยซ้ำไป เพราะช่วงหลังๆมานี่ชาวบ้านนั้นต่างก็แผ่วถางป่าเพิ่มมากขึ้นทั้งนี้ก็เพื่อที่จะขยายและเพิ่มเนื้อที่ทำการเกษตรของตนออกไปนั่นเอง ต่อกับเอ๊บเอาย่ามสะพายแหล่งขึ้นคนล่ะใบพร้อมกับอาวุธครบมือเดินนำแตนเข้าไปในป่าหรือดอนที่อยู่เลยหัวนาของพวกเขาขึ้นไปเล็กน้อยนั้นอย่างร่าเริง เด็กผู้ชายกับการผจญภัยนั้นเป็นของคู่กันเสมอแม้ว่าจะเป็นแค่เพียงการผจญภัยในการหากินเล็กๆน้อยๆก็ตามที แตนเดินหาเก็บผักเก็บของป่าที่กินได้ไปเรื่อยๆอย่างสบายใจในขณะที่ต่อกับเพื่อนนั้นก็เดินห่างออกไปหาส่องนกส่องหนูหรือแม้กระทั่งกิ้งก่าที่อยู่ตามต้นไม้ต้นจิกต้นแดงหรือต้นกุงไปเรื่อยๆอย่างสนุกสนานเช่นเดียวกัน แต่ในขณะที่แตนกำลังจะเอื้อมมือขึ้นโน้มกิ่งต้นติ้วลงมาเก็บเอาดอกของมันอยู่นั้นเธอก็มองไปเห็นเลื่อนเข้าพอดีจึงยิ้มให้ตามประสาเพื่อนที่คุ้นเคยกันอยู่ เลื่อนเดินเข้ามาหาแตนและเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาถึงตรงที่เธอนั้นกำลังยืนอยู่ 

“ได่หยังแนล่ะแตน มึงกับป่านี่กะถืกกันเนาะ เข่าป่าบาดได๋พ้อกันบาดนั่น” เขาพูดพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปโน้มกิ่งดอกติ้วลงมาแล้วช่วยเธอเก็บดอกติ้วใส่ตระกร้าให้ด้วย 

“สิมีอิหยังหลายในดอนในดงกะมีตะผักตะหญ่าทอนั่นตั่ว บ่มาโคกมานากะสักสิไปใสเนาะสูยุบ้านมันกะฮ้อนกะเอ้าบ่เป็นตายูเว้ย ล่ะมึงไปใสมาซั่น”  

“บ่ได่ไปใสดอกกะมาเล่นโคกนี่ล่ะ พุ้นบักไผ่กับบักปื๊ดมันนอนเล่นยุเถียงไต่ฮ่มม่วงยุไฮเฮาพุ้น” เลื่อนบอกพร้อมกับช่วยเธอเก็บผักไปเรื่อยๆ 

“ติ๊เว่ามากะอยากกินแจ่วบักม่วงน้อยเนาะฮ่ะๆๆๆได่แจ่วปลากระดี่ต่อนใหญ่ๆคือสิคักหลาย”แตนพูดขึ้นก่อนที่จะกลืนน้ำลายที่เอ่อออกมานั้นพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เลื่อนเหล่ตามองเพื่อนสาวยิ้มๆพลางคิดขึ้นว่านี่ล่ะคือเสน่ห์ของแตนเพราะเธอเป็นคนยิ้มเก่งและมักจะอารมณ์ดีอยู่เสมอแบบนี้จึงทำให้ดูน่ารักและสวยโดยธรรมชาติจากข้างในของเธออย่างแท้จริง 

“เอ้า!อยากกะไปต่อยเอาติ๊ล่ะยุไฮเฮาบ่อึดบ่อยากกำลังดกเลยนวดน้อยกะหลายเดี๋ยวจักน้อยนี่ฝนมากะหล่นถิ่มเหมิดถ่อนตั่วไปเอาโลด อือ..ได่ยินข่าวว่าผุบ่าวตำรวจมามักมึงติ๊ แมนบ่” เลื่อนแอบเลียบๆเคียงๆถามขึ้นเพื่อหาข้อมูลให้ไอ้ไผ่เพื่อนรักของตน 

“โอ้ย!! ผุได๋วาเดียวนิ เว่าไปหลายบ่แมนดอกเลามาเล่นนำซือๆ ขะเจ่ากะเว่าโพดไปกะดอกกะเดี้ย” แตนบอกอายๆสองแก้มนวลนั้นมีสีระเรื่อขึ้นเล็กน้อยด้วยความเขินอายเมื่อพูดถึงชายหนุ่มผู้นั้น ซึ่งเลื่อนเองก็พอสังเกตเห็นได้ไม่อยากนัก พลางคิดว่าเพื่อนของเขานั้นอาจจะชอบนายตำรวจหนุ่มอนาคตไกลคนนั้นเข้าแล้วจริงๆก็เป็นได้ เพียงแต่เธอยังเนียมอายอยู่จึงไม่กล้ายอมรับออกมาตรงๆก็เท่านั้น 

“แมนบ่น้อฮ่าๆๆๆ เอ้า!พอล่ะเบาะได่เกือบเคิงกะต่าแล้ว ดกโพดโพเนาะดอกติ้วต้นนิ” ถึงแม้ปากจะบอกว่าพอแล้วแต่มือของเขาก็ยังคงเก็บต่อไม่หยุดด้วยความเมามัน 

“อื่อๆๆๆพอกะพอโอ้ย! กะดกคักดกแนดอกติ้วกะดายซุบใส่บ่นค่นๆคือสิแซบหลาย กินสดกับแจ่วพริกดิบปิ่งปลาหลดแห่มๆกะคักบ่ค่อยคือกันฮ่วย!เว่ามากะอยากกินเข่าล่ะเด้อบาดนิฮ่ะๆๆๆใกล้สิเพลแล้วหิวแล้ว” แตนพูดพลางทำท่าทางจิ๊กจั๊กไปพลางตามประสาอย่างไม่มีแอ๊ฟดูน่ารักและน่าขันจนเลื่อนอดที่จะหัวเราะเพื่อนสาวออกมาไม่ได้ 

“ฮ่าๆๆๆๆมึงกะเว่าซะกูอยากนำเลยเนาะฮ่าๆๆๆ เอาบ่ล่ะบักม่วงน้อยนั่นขั่นเอากะไปนำกันเดี๋ยวสิไห่บักไผ่มันต่อยไห่” 

“เอ้า!ไปเอากะไปเอา ดีคือกันแฮงส่มแข่วยุขอบใจหลายเด้อ” แตนบอกเพื่อนยิ้มอารมณ์ดีเมื่อจะได้กินของที่ชอบ ก่อนที่จะเดินนำเลื่อนไปหาน้องชายของเธอกับเอ๊บที่กำลังค้องกิ้งก่าอยู่อีกทางที่ไม่ไกลจากตรงนั้นนัก ต่อนั้นเป็นคนรักพี่สาวมากเขามักจะตามพี่สาวของเขาไปในทุกๆที่ๆเธอไปอยู่เสมอและเมื่อเวลาผ่านไปจนกระทั่งเขาและพี่สาวก็โตขึ้นมานางเตี้ยแม่ของเขานั้นก็มักจะบอกกับลูกๆอยู่เสมอว่าต้องรู้จักดูแลตัวเองให้ดีเพราะตอนนี้นั้นพวกเขาไม่ใช่เด็กๆเหมือนเมื่อก่อนนี้อีกต่อไปแล้วและสังคมรอบตัวก็เปลี่ยนไปมากเดี่ยวนี้ไม่ว่าจะเป็นบ้านนอกหรือในเมืองนั้นก็อันตรายไม่ต่างกันนักโดยเฉพาะต่อที่เป็นลูกผู้ชายของบ้านนั้นต้องปกป้องและดูแลพี่สาวของตัวเองด้วยเพราะถึงแม้ว่าแตนนั้นจะเกิดก่อนแต่เธอก็ตัวเล็กกว่าน้องชายมากนักจนมักจะโดนเพื่อนๆล้ออยู่เสมอว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้องกันแน่ 

“หำ เอื้อยสิไปเอาบักม่วงน้อยยุไฮนำอ้ายเลื่อนเด้อ” แตนบอกน้องชายของเธอทันทีที่เดินไปถึงตรงที่พวกเขายืนอยู่ 

“กะไปติ๊ล่ะเดี๋ยวข่อยนำบักแดงใหญ่โตนี่ก่อนได่แล้วจังสินำไป”ต่อตอบเสียงเบาราวกระซิบเพราะว่าเขากำลังจ้องกิ้งก่าแดงตัวเขื่องตัวหนึ่งอยู่แบบว่าถ้าพูดดังแล้วมันได้ยินก็อาจจะหนีไปได้อะไรประมาณนั้น ในขณะที่เจ้ากิ้งก่าตัวนั้นก็วิ่งไปวิ่งมาอยู่บนต้นแดงไม่ยอมอยู่นิ่งเป็นเป้าให้กับพวกเด็กๆสักที ลำตัวสีส้มเข้มของมันนั้นแทบจะกลมกลืนไปกับเปลือกของต้นแดงต้นนั้น และถ้าไม่เฝ้าสังเกตดูดีๆมันก็อาจจะหายตัววับไปกับความกลมกลืนของธรรมชาติโดยรอบก็เป็นได้ 

“หนังสติ๊กใส่มันโลดหำ บ่จังชั่นเอามันบ่ได่ดอกอ้ายว่า” เลื่อนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะยื่นมือไปขอหนังสติ๊กจากเอ๊บมาแล้วจากนั้นก็เล็งใส่เจ้าแดงตัวใหญ่นั้นทันที แม่นเหมือนจับวางไม่มีผิดเจ้าตัวร้านที่เกาะอยู่กับกิ่งไม้นั้นร่วงผล็อยลงพื้นทันทีเมื่อเจอลูกหนังสติ๊กเม็ดใหญ่เข้าที่ลำตัวเข้าอย่างจังแบบนั้น 

“ฮ่าๆๆๆๆๆสุดยอดเลยอ้ายแม่นขนาด พวกตุข่อยบ่กล้ายิงกะย่อนย่านยิงบ่ถืกนี่ล่ะ สิค้องมันกะแล่นไปแล่นมาบ่เซาจักเทือยุฮ่าๆๆๆๆเจอของจริงตกเป๊ะบ่มึงบักแดงใหญ่” เอ๊บหัวเราะเสียงดังอย่างชอบอกชอบใจ 

“ฮ่าๆๆๆๆมือซั่นนี่แล้ว เว่าล่ะบ่อยากคุยว่ะ! ขั่นอ้ายดู๋หานั่นเบาะปานนี้กระปอมเหมิดป่าไปแล้วฮ่าๆๆๆๆๆ” 

“คักเนาะสูฮ่ะๆๆๆๆเอ้า!ขั่นได่พอก้อยแล้วกะนำมาเด้อซั่นน่ะ” แตนบอกน้องชายก่อนจะยิ้มขำๆกับท่าทางของเอ๊บและคำคุยโตนั้นของเพื่อนในวัยเด็กจากนั้นก็เดินนำกลับไปที่ไร่ของเขาทันที ต่อเปิดดูที่ย่ามสะพายของตัวเองแล้วก็คิดว่าแค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วจึงชวนเพื่อนเดินตามพี่สาวไปส่วนสายตานั้นก็มองหาของกินได้ไปตามทางเรื่อยๆเช่นกัน.. 

ความคิดเห็น