email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Ep. 22

คำค้น : youaremine ผู้หญิงของแวมไพร์ แมทเทียสเฮเลน่า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2563 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 22
แบบอักษร

“มาเรียอยู่กับไอ้กิลแบร์”

ทันทีที่พี่เฮคเตอร์พูดจบ แมทเทียสก็ดูนิ่งไปและสีหน้าดูเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ทุกคนที่เพิ่งได้ยินต่างก็หันมามองที่ฉันสลับกับแมทเทียสและถอนหายใจออกมาเบาๆ อะไรน่ะ ทำไมพอพูดถึงคนที่ชื่อมาเรียทุกคนต่างทำสีหน้าเหนื่อยหน่ายกันแบบนี้ล่ะ

“ตัวน่ารำคาญมาอีกแล้ว” โมนิน้าเบ้ปากและเอนตัวนั่งพิงแผงอกพี่เฮคเตอร์ตามเดิม พร้อมกับหยิบป็อปคอร์นในถังที่เธอถืออยู่ขึ้นมากินอย่างเซ็งๆ

“ก็คิดไว้แล้วว่าถ้ามาเรียรู้ต้องมาหากิลแบร์แน่” ปาสกัสยักไหล่พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ต่างจากโมนิก้าเท่าไหร่นัก ฉันขมวดคิ้วมุ่นมองทุกคนและเงยหน้ามองสบสายตาคมของแมทเทียสด้วยความสงสัยอีกครั้ง

“มาเรียคือใครงั้นเหรอ”

ทันทีที่ฉันเอ่ยถามจบ โมนิก้ากับพี่เฮคเตอร์ก็มองหน้ากันเล็กน้อย ปาสกัส อองรีและกาแอลต่างก็มองไปทางแมทเทียสและโมนิก้าอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นทุกคนก็มองมายังฉันที่กะพริบตาปริบๆ องพวกเขาอย่างรอฟังคำตอบ

“มาเรียเคยเป็นเพื่อนกับฉัน และเฮเลน… คือเรื่องนี้มันอาจจะยาวหน่อยเฮเลน่า”

โมนิก้าเดินมานั่งข้างฉัน แล้วส่งยิ้มบางมาให้อย่างลำบากใจ ฉันพยักหน้าส่งกลับไปให้เธอเบาๆ กุมมือของโมนิก้าและสูดลมหายใจเอาอากาสเข้าปอดเฮือกใหญ่

“ฉันไม่เป็นไรเรื่องเฮเลนแล้วล่ะ แค่อยากรู้ว่าทำไมมาเรียเป็นใคร และทำไมถึงไปอยู่กับกิลแบร์ตอนนี้”

ท่อนแขนแข็งแรงของแมทเทียสโอบเอวบางไว้หลวมๆ ฉันหันไปสบสายตาคมของเขาแล้วยิ้มกว้างอย่างไม่คิดมาก ตอนนี้ฉันไม่มาเสียเวลานั่งคิดมากว่าฉันอาจจะเคยเป็นเฮเลนมาก่อนหรือไม่ ไม่ว่าอดีตมันจะเป็นยังไง ตอนนี้ฉันเป็นฉันมันก็พอแล้วล่ะ

“เมื่อก่อนมาเรียเคยเป็นเพื่อนฉันกับเฮเลน ยัยนั่นชอบแมทเทียสมาก แต่พอรู้ว่าแมทเทียสกับเฮเลนรักกัน มาเรียก็คอยทำร้ายเฮเลนตลอด สุดท้ายเธอก็ไปขอให้กิลแบร์เปลี่ยนเธอ… เปลี่ยนให้เป็นแวมไพร์ และยัยนั่นก็มีส่วนทำให้เฮเลนต้องตาย”

ฉันนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินเรื่องราวจากโมนิก้า และรู้สึกปวดหนึบกลางอกเล็กน้อยเมื่อยิ่งคิดว่าเฮเลนจะรู้สึกยังไงที่เพื่อนอย่างมาเรียมาทำร้ายกันแบบนี้ ให้ตายสิ ถึงช่วงนี้ฉันจะพบเจอแต่เรื่องไม่คาดคิดและเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่เรื่องที่เพิ่งได้ยินเกี่ยวกับมาเรียกลับทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีขึ้นมามากกว่าเดิมซะอีก…

“มาเรียต้องการตัวฉันใช่มั้ยถึงได้ไปอยู่กับกิลแบร์” ฉันสูดหายใจเพื่อรวบรวมสติของตัวเองแล้วหันไปถามแมทเทียสและโมนิก้า ฝ่ามือใหญ่กุมมือฉันแล้วพยักหน้าส่งมาให้เล็กน้อย

“อาจจะเป็นอย่างนั้น”

“ฉันคิดว่าที่มาเรียมาหากิลแบร์ตอนนี้ก็เพราะว่าเพิ่งได้ข่าวเกี่ยวกับเฮเลน่าแน่ๆ ยัยนั่นมันงูพิษ น่าโมโหจริงๆ”

โมนิก้าสถบอกมาอย่างโมโหแล้วมองมาทางฉันด้วยความเป็นห่วง พี่เฮคเตอร์และคนอื่นๆ ก็หันมามองฉันสีหน้าเป้นกังวลไม่ต้องกัน ฝ่ามือใหญ่กุมมือของฉันแน่นขึ้น และพอฉันเหลือบไปร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เห็นว่าแมทเทียสนั่งคิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างหงุดหงิด แถมยังดูโกรธมากกว่าทุกครั้งซะอีก

“ไอ้แมท มึงจะเอาไง ตอนนี้กิลแบร์มันคงขยับตัวไปไหนมากไม่ได้เพราะแผลมันก็หนัก แต่ถ้ามาเรียมาร่วมวงด้วยแบบนี้ ไอ้กิลแบร์มันอาจจะเริ่มเคลื่อนไหวโดยใช้มาเรียก็ได้”

ปาสกัสหันไปถามแมทเทียสที่ยังคงนั่งเคร่งเครียดพร้อมกับขบสันกรามเอาไว้แน่นอย่างหงุดหงิด ฉันบีบฝ่ามือใหญ่ที่กุมมือฉันเอาไว้เบาๆ เพื่อให้เขาผ่อนคลายลง จากนั้นก็ยิ้มบางส่งไปให้ แมทเทียสหันมามองใบหน้าฉันนิ่ง และสักพักเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงเข้มต่ำดุดัน

“พรุ่งนี้ตอนสามทุ่มมาเจอกันที่สวนบนดาดฟ้า โมนิก้าพาอลิซมาด้วย”

โมนิก้าหันขวับมองแมทเทียสคิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย พี่เฮคเตอร์ถอนหายใจแล้วเอนตัวพิงโซฟาพร้อมกับยักไหล่ ส่วนปาสกัส กาแอลและอองรีต่างก็พยักหน้าเบาๆ แล้วหันไปมองทางโมนิก้าที่ทำสีหน้าเหมือนกำลังคิดเรื่องสำคัญบางอย่าง

“นายจะให้อลิซไปที่สวนงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าจะให้ทำยานั่นน่ะ…”

“อือ มีแค่อลิซที่ไม่เคยทำยาพลาด”

ทันทีที่แมทเทียสตอบออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง โมนิก้าก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก พี่เฮคเตอร์และทุกคนที่พอจะรู้อยู่ก่อนแล้ววว่าแมทเทียสคิดจะทำอะไรมีท่าทีไม่ต่างไปจากเดิม ยกเว้นแต่โมนิก้าที่บ่นพึมพำออกมาพร้อมกับกอดอกนั่งพิงโซฟา และหันมาบอกเจ้าของแผงอกที่เธอพิงอยู่อย่างหงุดหงิด

“เฮค เตรียมคอให้ฉันกัดได้เลยนะ เกลียดกลิ่นยานั่นชะมัดเลย ให้ตายสิ”

พี่เฮคเตอร์หันไปมองแฟนสาวของตัวเองแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งตาปริบๆ มึนงงกับเรื่องยาที่พวกเขาพูดถึง ยาอะไรกันน่ะ ทำไมถึงทำให้โมนิก้าดูอารมณ์เสียได้แบบนั้น พอฉันกำลังจะหันไปถามแมทเทียสร่างกายของฉันก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงดึงเข้าไปกอดแนบแผงอกกำยำเอาไว้ซะก่อน

“หึ ขึ้นห้องแล้วจะบอก”

เสียงเข้มต่ำที่ดังอยู่ข้างใบหูทำให้ฉันต้องรีบพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ และเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นอย่างประหม่า เพราะถูกสายตาล้อเลียนของทุกคนมองมา แต่พอเหลือบไปเห็นพี่เฮคเตอร์ที่ขมวดคิ้วจ้องหน้าฉันอย่างดุๆ ก็ต้องรีบหันไปมองทางอื่นแทน โดยแมทเทียสที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำเพียงยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน บ้าจริง พวกแวมไพร์นี่จะหูดีเกินไปแล้วนะ!

 

 

 

เรื่องนี้นานๆ อาจจะอัพมาทีนะคะ ต้องขอโทษด้วยน้าาา แต่ทุกเรื่องที่แต่งไม่เทแน่นอนค้าาา

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

รักกก

ความคิดเห็น