ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สเปรักโคตรๆ SS4 วันตรุษจีน

ชื่อตอน : สเปรักโคตรๆ SS4 วันตรุษจีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.5k

ความคิดเห็น : 403

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2563 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,100
× 0
× 0
แชร์ :
สเปรักโคตรๆ SS4 วันตรุษจีน
แบบอักษร

 

สเปเชียลรักโคตรๆ โหดอย่างมึง! SS4 วันตรุษจีน 

Author : 여 님 (ยอนิม)

                  

           

                                                            

 

           “ป๊าบอกรึยัง ว่าตรุษจีนปีนี้ไปบ้านอาม่าวันไหน” เดย์ถามขึ้นเมื่อเขาดูปฏิทินเรื่องงานพอดี

“บอกแล้ว ป๊าบอกว่าให้ไปตั้งแต่วันจ่ายเลย กูก็จะเอาของฝากจากญี่ปุ่นไปให้พลอยด้วย อ่อ เห็นว่าเฮียวาจะพาแฟนมาให้ทุกคนรู้จักด้วยแหละ” อิฐพูดขึ้นมา เดย์ยกยิ้มนิดๆ เพราะเขารู้ดีว่าแฟนของวาคือใคร

 

“ปีนี้อย่าไปซนเหมือนปีที่แล้วอีกล่ะ กูไม่อยากโหดใส่มึงอีก” เดย์พูดดักออกมาก่อน แล้วมองไปที่ขาของอิฐ ซึ่งยังคงมีรอยเย็บจางๆจากปีที่แล้วอยู่ อิฐยิ้มแห้งๆเมื่อได้ยิน

 

“ไม่ซนแล้วน่า ไอ้ฟลุคไอ้ไฟท์ก็คงไม่กล้าชวนกูเล่นอะไรแล้วล่ะ” อิฐพูดถึงน้องชายอีก 2 คน ที่ปีก่อนพากันสร้างวีรกรรมกันไว้

“พูดถึงแล้วก็คิดถึงพวกมัน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ปีนี้คงมาแน่ๆ เพราะมันอยากได้แต๊ะเอียจากมึง” อิฐพูดอย่างขำๆ

“เดี๋ยวแบ่งขนมจากญี่ปุ่นไปให้พวกมันบ้างดีกว่า” อิฐพูดขึ้น เพราะเขาสองคนเพิ่งกลับจากญี่ปุ่นได้แค่ 2 วัน ก็เลยยังไม่ได้เข้าไปที่ร้าน เนื่องจากนอนพักกันอยู่ที่บ้าน พ่อของอิฐเองก็ไมได้ว่าอะไร เพราะรู้ว่าเดินทางก็คงเหนื่อยกัน

“จริงสิ พี่จันกลับมารึยังไม่รู้ จะเอาของฝากไปให้น้องกันต์ด้วย” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ เพราะจันไปต่างจังหวัดกับน้องชายตนเองได้ 2 วันแล้ว

 

“น่าจะกลับวันนี้ คงเย็นๆหน่อย” เดย์ตอบกลับ เพราะจันโทรมาฝากบ้านด้วยเหมือนกัน

 

“ดีเลย” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะมานั่งข้างเดย์ที่โซฟากลางห้องรับแขก

“จะว่าไป ตรุษจีนมึงไม่ค่อยได้อยู่กับไนท์เลย แบบนี้ไนท์จะน้อยใจมั้ย” อิฐถามคนรักด้วยความอยากรู้ เพราะทุกปี เดย์จะไปอยู่ที่บ้านอาม่าของเขา

 

“ไม่หรอก ไนท์เข้าใจ อีกอย่างกูกับไนท์ไม่ได้มีเชื้อสายจีน ไม่ได้ไหว้เทพเจ้าหรือบรรพบุรุษกันอยู่แล้ว นอกเสียจากอยากทำบุญให้พ่อแม่วันไหนก็ทำ” เดย์ตอบกลับ อิฐพยักหน้ารับรู้

 

“ปีนี้แซลมอนไม่ได้มา เสียดายเหมือนกัน” อิฐพูดขึ้นมา เพราะคิดถึงหลานชายไม่น้อย

 

“ไว้คงมาช่วงปิดเทอมนั่นแหละ”เดย์บอกออกมาอีก อิฐเลยไปหาของฝากของจันกับน้องกันต์มารอไว้

..

..

ออดด

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นในช่วงบ่ายแก่ๆ อิฐเป็นคนเดินออกไปดู ก่อนจะยิ้มกว้าง เมื่อเห็นว่าเป็นจันและน้องกันต์

“น้าอิ น้าอิ กรี๊ดดด” เสียงเรียกและเสียงกรี๊ดด้วยความดีใจของเด็กน้อยดังขึ้น เพราะไม่ได้เจออิฐหลายวัน ทำให้อิฐยิ้มกว้างออกมาทันที เขารีบไปเปิดประตู แล้วอุ้มเด็กน้อยที่วิ่งมาเกาะขาของเขาพร้อมกับยืดตัวให้อุ้มทันที

ฟอด..ฟอด..

“คิดถึงจังเลยครับ” อิฐหอมแก้มน้องกันต์อย่างมันเขี้ยว

“พี่จันเข้าบ้านก่อนครับ ผมซื้อของมาฝากหลายอย่างเลย” อิฐพูดขึ้น จันส่งยิ้มให้ก่อนจะปิดประตูรั้วแล้วเดินเข้าไปในบ้านของอิฐพร้อมกัน

 

“น้าเดย์...น้าเดย์” น้องกันต์เรียกหาเดย์อีกคน เดย์เดินออกมาจากครัวก็ส่งยิ้มให้ อิฐอุ้มน้องกันต์ไปหาเดย์ เด็กน้อยก็โถมตัวไปกอดคอเดย์จะให้เดย์อุ้มบ้าง

 

“น้าอุ้มไม่ได้ครับ มือน้าเปื้อน” เดย์บอกกลับ เพราะเขากำลังทำกับข้าวอยู่ น้องกันต์เลยจุ๊บแก้มของเดย์ทั้งสองข้างแล้วปล่อยแขนตัวเองออกอย่างว่าง่าย

“เดี๋ยวอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับพี่จัน” เดย์เอ่ยชวนอีกฝ่าย

 

“ได้ค่ะ พี่ว่าจะออกไปหาซื้อกับข้าวพอดีเลย รบกวนด้วยนะคะ” จันพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนที่เดย์จะให้อิฐพาน้องกันต์กับจันไปดูของฝาก ส่วนเขาอาสาเข้าครัวคนเดียว ปกติแล้ว เดย์จะต้องให้อิฐเข้ามาช่วยด้วย เพื่อฝึกการทำกับข้าว แต่วันนี้เขาให้อิฐอยู่เล่นกับน้องกันต์ไปก่อน เมื่ออาหารเย็นพร้อมแล้ว เดย์ก็มาเรียกทั้งสามคนให้มานั่งทานอาหารด้วยกัน

 

“ตรุษจีนพี่จันไปไหนเหรอครับ” อิฐถามขึ้น พร้อมกับคอยป้อนข้าวให้น้องกันต์ไปด้วย จริงๆเดย์แยกข้าวถ้วยเล็กๆให้น้องกันต์ตักเองด้วย แต่ดูเหมือนว่าจะหกมากกว่ากิน เลยต้องให้อิฐคอยป้อนสลับไปด้วย

 

“แม่น้องกันต์เค้าชวนไปที่บ้านพ่อแม่เค้านอ่ะค่ะ รายนั้นเค้ามีเชื้อสายจีน ก็คงมีไหว้กัน พี่ไม่ได้ไปไหนเค้าก็เลยชวนไปด้วย” จันตอบกลับมา อิฐก็พยักหน้ารับ แล้วนั่งป้อนข้าวน้องกันต์ไปเรื่อยๆ พอทานกันอิ่ม จันก็พาน้องกันต์กลับไปอาบน้ำและพักผ่อน เพราะเลอะเทอะเหลือเกิน เดย์กับอิฐก็นั่งเล่นอยู่ที่บ้านไม่ได้ออกไปไหนเช่นเดียวกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันนี้เป็นวันจ่าย เดย์กับอิฐก็พากันมาที่บ้านของอาม่าในช่วงสายๆ ส่วนพ่อแม่ของอิฐก็มาตั้งแต่เช้าแล้ว ภายในบริเวณบ้านของอาม่าก็มีการเตรียมของ เตรียมสถานที่เหมือนทุกปี

“อิฐกับเดย์มากันแล้วรึ” เสียงของอาม่าที่ยืนอยู่หน้าบ้านทักขึ้น เมื่อได้ยินใครสักคนพูดว่าเดย์กับอิฐมาถึงแล้ว เดย์กับอิฐก็ตรงเข้าไปไหว้ทันที อาม่ากอดเดย์กับอิฐสลับไปมา

“เอากระเป๋าไปเก็บบนห้องก่อนไป เดี๋ยวลงมากินข้าวเที่ยงกัน บ่ายๆค่อยไปหาซื้อของมาเตรียมไหว้บรรพบุรุษ” อาม่าบอกออกมา

 

“เดี๋ยวกูเอาของขึ้นไปเก็บเอง มึงอยู่นี่แหละ” เดย์พูดขึ้นกับอิฐ ก่อนจะถือกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย

 

“ป๊ากับม๊าล่ะครับ” อิฐถามอาม่าตนเอง

 

“อยู่บ้านเจ้าพลอยล่ะมั้ง ลองเดินไปดูสิ” อาม่าบอกกลับมา

 

“เดี๋ยวรอเดย์ก่อนครับ จริงสิอาม่าเคยเจอแฟนเฮียวารึยังครับ” อิฐถามทันทีเมื่อนึกได้ อาม่ายิ้มนิดๆ

 

“ยังไม่เคยเจอ แต่เค้าพามาเจอป๊าม๊าเค้าแล้ว”อาม่าบอกกลับมายิ้มๆ

 

“แล้วทางบ้านเฮียวามีใครมาเล่าให้ฟังมั้ยครับ ว่าหน้าตาเป็นยังไง น่ารักมั้ย” อิฐถามต่อ อาม่าหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“เดี๋ยวเราก็เห็นเองแหละ อาม่าก็รอเจอเหมือนกัน” อาม่าพูดออกมายิ้มๆ ก่อนที่อิฐจะชวนอาม่าคุยเรื่องต่างๆ ของตัวเอง จนเดย์เดินออกมาจากบ้าน

 

“เดย์ไปหาป๊าที่บ้านโกวดาวกัน” อิฐพูดชวนขึ้น

 

“ตามทุกคนมาที่นี่เลยก็ได้นะอิฐ บอกว่าอาม่าเรียกกินข้าวเที่ยง” อาม่าพูดขึ้น เดย์กับอิฐรับคำ ก่อนจะพากันเดินไปยังบ้านอาของอิฐ

 

“เฮียเดย์ เฮียอิฐ” เสียงเรียกคนทั้งสองดังขึ้น พร้อมกับเด็กหนุ่มสองคนวิ่งเข้ามาหา

“สวัสดีครับเฮีย” ฟลุคกับไฟท์ น้องชายของอิฐยกมือไหว้ทั้งสอง เดย์พยักหน้ารับ

 

“ปีนี้อย่าชวนกันซนอีกล่ะ” เดย์พูดดักเอาไว้ก่อน เด็กหนุ่มทั้งสองยิ้มแหยทันที

 

“ไม่กล้าแล้วครับ” เด็กหนุ่มทั้งสองตอบออกมาพร้อมกัน เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

“ไง มาตั้งแต่เมื่อไรวะ” วาเดินเข้ามาทักทายเดย์กับอิฐ ขณะจะเดินไปที่บ้านอาม่าพอดี

 

“เฮีย ไหนแฟนเฮียล่ะ” อิฐรีบถามหาคนรักของพี่ชายทันที

 

“ใจเย็น เดี๋ยวก็ได้เจอ” วาพูดยิ้มๆ

 

“ใครที่มาหลงผิดเอาเฮียได้นะ” อิฐแกล้งแซวพี่ชายตัวเอง

 

“ทีเดย์มันยังหลงผิดมาเอาแกได้เลย” วาตอบกลับมาบ้าง ทำให้อิฐแยกเขี้ยวใส่พี่ชายตนเอง

 

“กูไม่ได้หลงผิดมาเอา แต่กูตั้งใจเอา” เดย์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ทำให้ฟลุคกับไฟท์หัวเราะออกมาทันที อิฐต่อยแขนคนรักเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน

 

“มึงพูดอะไรเนี่ย ต่อหน้าเด็กเลยนะเว้ย” อิฐโวยออกมาไม่จริงจังนัก

“จริงสิ อาม่าให้มาตามทุกคนไปที่บ้าน ให้ไปกินข้าวเที่ยงกัน ตอนบ่ายค่อยออกไปซื้อของ” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ จึงพากันเดินไปเรียกผู้ใหญ่ที่นั่งคุยกันให้ไปรวมที่บ้านของอาม่า

ระหว่างที่นั่งทานข้าวด้วยกันนั้น ก็พูดคุยเรื่องซื้อของไหว้เทพเจ้าไหว้บรรพบุรุษไปด้วย ก็จะให้แยกกันไปซื้อของเพื่อความรวดเร็ว ทางฝั่งเดย์กับอิฐและวาจะไปซื้อผลไม้ ตอนแรกฟลุคกับไฟท์จะตามไปด้วย แต่โดนพลอยลากให้ไปช่วยทางผู้ใหญ่ถือของสดและของไหว้อื่นๆ

 

“นี่ เลือกผลไม้ไปก่อนนะ เดี๋ยวขอไปรับเด็กมาช่วยหิ้วผลไม้แป๊บ มาถึงหน้าตลาดละ” วาพูดขึ้นยิ้มๆ

 

“เฮียนัดแฟนเฮียมาที่นี่เหรอ” อิฐถามขึ้นทันที วายักคิ้วให้น้องชายก่อนจะเดินไป อิฐก็ชะเง้อตามไปด้วย เลยโดนเดย์ดันหัวเบาๆให้เดินไปเลือกผลไม้ต่อ ผ่านไปไม่นานวาก็เดินกลับมาพร้อมกับเด็กหนุ่มตัวเล็กน่ารัก เดย์ที่หันมาเห็นก่อนก็แค่มองเฉยๆ เพราะเขาเคยเจอแล้ว เดย์เลยสะกิดอิฐ พออิฐหันมามองก็ทำตาโตพร้อมกับมองวาและเด็กหนุ่มสลับไปมา

“เฮีย อย่าบอกนะว่านี่แฟนเฮีย” อิฐถามขึ้นทันที วายกมือไปจับไหล่เด็กหนุ่มเอาไว้

 

“โก๋ นี่น้องชายเฮีย ชื่ออิฐ นี่แฟนน้องชายเฮีย ชื่อเดย์” วาแนะนำให้แฟนตัวเองรู้จักกับทั้งสองคน เด็กหนุ่มยกมือไหว้เดย์กับอิฐทันที ด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย

“นี่ปาท่องโก๋ เรียกว่าโก๋เฉยๆก็ได้ แฟนเฮียเอง” วาพูดออกมา อิฐเหวอไปนิด

 

“เฮี้ยยยย” อิฐเรียกวาเสียงสูง

 

“ไอ้อิฐ เสียงต่ำลงหน่อย” วาทักขึ้นอย่างขำๆ

 

“เฮียพรากผู้เยาว์รึเปล่า น้องๆ อายุเท่าไร” อิฐถามขึ้นทันที

 

“17 ครับ” ปาท่องโก๋ตอบเสียงอ่อยๆ อิฐตาโตมองพี่ชายตัวเอง

 

“ไม่ต้องห่วงพี่มึงหรอก มันมีเงินประกันตัวเองได้” เดย์พูดออกมา ก่อนจะลากอิฐไปซื้อผลไม้ต่อ ส่วนวาก็เดินพาคนรักตามหลังไป

 

“เดย์อยากกินบัวลอย” อิฐที่หันไปเห็นขนมบัวลอยก็ตาลุกวาวทันที

 

“อยากกินก็ไปสั่งเค้าสิ” เดย์บอกออกมา อิฐหันมาหาคนรักของพี่ชายทันที

 

“โก๋กินบัวลอยมั้ย” อิฐถามขึ้น ปาท่องโก๋ทำหน้างงเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าอิฐจะถามตนเองด้วย

 

“เอ่อ..ครับ” เด็กหนุ่มตอบรับ เพราะกลัวเสียมารยาท

 

“อยากกินเอง แต่หาแนวร่วมเหรอ” วาแกล้งว่าน้องชาย

 

“นี่ผมกำลังช่วยไม่ให้แฟนเฮียรู้สึกประหม่าอยู่นะ เดี๋ยวก็ไม่ชวนคุยด้วยซะหรอก” อิฐเถียงกลับไป วาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะโยกหัวน้องชายอย่างมันเขี้ยว

 

“เออๆ ฝากดูโก๋ด้วย วันนี้ไปเจอญาติๆเราคงเกร็งแน่เลย อ่า จริงสิ ขอคำปรึกษาจากเฮียเดย์มั้ย” วาพูดขึ้น พร้อมกับมองเดย์ยิ้มๆ

 

“เดย์ให้คำแนะนำเด็กหน่อยสิ” อิฐพุดขึ้นมาบ้าง เพราะอยากรู้ว่าเดย์จะแนะนำปาท่องโก๋ยังไง เด็กหนุ่มมองหน้าเดย์อย่างเกร็งๆ

 

“ทำตัวปกติ” เดย์ตอบแค่นั้น แล้วเดินไปร้านบัวลอย

 

“เอาจริงๆนะ ถ้าไม่เกร็งเวลาอยู่ต่อหน้าเดย์ได้ เวลาเจอญาติคนอื่นก็ไม่ยากละ” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ เพราะดูท่าปาท่องโก๋จะเกร็งเดย์มากกว่าคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ ปาท่องโก๋หันไปมองหน้าวา วาก็ลูบหัวพร้อมกับพูดคุยปลอบโยนอีกเล็กน้อย ปาท่องโก๋ก็มาช่วยอิฐหิ้วและเลือกผลไม้ เมื่อได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ก็พากันกลับไปที่บ้านอาม่า ระหว่างทางที่นั่งรถกลับไป อิฐก็พูดคุยซักถามปาท่องโก๋อยู่สักพัก จนปาท่องโก๋เริ่มผ่อนคลาย และดูเหมือนว่าจะสนิทกับอิฐได้ในเวลาอันรวดเร็ว จนถึงบ้านของอาม่า ทั้งสี่คนก็ช่วยกันหิ้วผลไม้ที่ซื้อมาไปไว้ในบ้าน วาก็พาปาท่องโก๋ไปหาอาม่าก่อน ส่วนเดย์กับอิฐก็ไปนั่งเล่นที่หน้าบ้านรอผู้ใหญ่กลับจากซื้อของจะได้ช่วยขนเข้าบ้านได้

 

 “โก๋ๆมากินบัวลอยเร็ว” อิฐกวักมือเรียก เมื่อวากับปาท่องโก๋เดินออกมาจากบ้านใหญ่ พร้อมกับเลื่อนชามขนมบัวลอยให้กับเด็กหนุ่ม ปาท่องโก๋ก็เดินมานั่งข้างๆอิฐ

“เป็นไงบ้าง อาม่าน่ากลัวมั้ย” อิฐถามปาท่องโก๋ขึ้นมายิ้มๆ ส่วนวาก็นั่งลงข้างๆคนรักตนเอง

 

“ไม่ครับ อาม่าใจดีมากเลย” ปาท่องโก๋ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

 

“เอาจริงๆนะ ไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าป๊าม๊าของเฮียวา เค้ายอมรับในตัวของเราได้ ก็ไม่ต้องไปสนใจคนอื่น ยิ่งอาม่ายอมรับได้ด้วยแล้ว คนอื่นก็ไม่กล้ามีปากมีเสียงหรอก” อิฐพูดให้กำลังใจเด็กหนุ่ม ปาท่องโก๋ยิ้มรับ

 

“แต่ลูกหมาตัวไหนวะ ที่ตอนพาแฟนมาครั้งแรก ไม่กล้าบอกใครว่าเป็นแฟน แต่บอกว่าเป็นเพื่อนน่ะ” วาได้ทีแซวน้องชายตัวเองออกมา

 

“เฮียจะรื้อฟื้นทำไมเล่า ก็เพราะมีประสบการณ์มาแล้วไง ถึงได้บอกแฟนเฮียได้” อิฐโวยใส่พี่ชายตัวเองไม่จริงจังนัก

 

“เดย์ เฮียวาชอบกวนกู นี่กูกำลังช่วยเค้าอยู่นะเนี่ย” อิฐหันมาฟ้องเดย์

 

“มึงก็รู้ว่าปากเฮียมึงเป็นแบบนั้น มึงจะใส่ใจทำไม” เดย์พูดขึ้น ทำเอาอิฐยิ้มขำ

 

“โอ๋เก่ง เข้าข้างเก่ง” วาแซวเดย์ออกมาอีกคน เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

“อย่าให้กูเห็นว่ามึงโอ๋เด็กมึงก็แล้วกัน” เดย์พูดดักออกมา ทำให้ปาท่องโก๋หน้าแดงก่ำ ส่วนอิฐก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะชวนปาท่องโก๋กินขนมบัวลอยไปด้วย ปล่อยให้เดย์กับวานั่งแขวะกันไปมาอยู่อย่างนั้น นั่งทานขนมไปสักพัก พวกผู้ใหญ่ที่ไปซื้อของสดและของไหว้อื่นๆก็กลับมาที่บ้าน เดย์ อิฐ ปาท่องโก๋ และวา จึงเดินไปช่วยขนของ พ่อแม่ของวาก็ทักทายโก๋อย่างดีใจที่เห็นเด็กหนุ่มมาด้วย วาเลยถือโอกาสแนะนำให้ปาท่องโก๋รู้จักกับทุกคน ทุกคนก็ยิ้มรับและพูดจาแซววากันอีกเล็กน้อย พลอยก็ชวนปาท่องโก๋ไปช่วยกันเตรียมของในครัวด้วยกัน ไฟท์กับฟลุคก็ไปทำความรู้จักซักถามปาท่องโก๋ด้วยความสนใจ เมื่อรู้ว่าเป็นคนรักของวา

 

“พวกแกนี่ยังไง มาวุ่นวายกับโก๋อยู่ได้ โน่น ไปช่วยโกวดาวเก็บของไป” อิฐผลักหัวน้องชายสองคนไม่แรงมากนัก

 

“แหม เฮียอิฐ ได้น้องคนใหม่ก็ลืมผมสองคนเลยนะ” ไฟท์แซวออกมาไม่ได้คิดจริงจังอะไร

 

“ก็ทำตัวให้มันดีๆหน่อย โตขนาดนี้ยังซนอยู่เลยพวกแกอ่ะ”อิฐก็เถียงน้องกลับไปอย่างขำๆ

 

“ว่าแต่สองคนนี้ มึงเองก็เหมือนกัน” เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบ

 

“กูไม่ใช่เด็กเหมือนสองคนนี้สักหน่อย” อิฐเถียงออกมาไม่จริงจังนัก เดย์ยิ้มรับ ก่อนจะช่วยคนอื่นๆเตรียมอาหารเย็นสำหรับทุกคน เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เดย์กับอิฐก็พากันขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อน เพราะช่วยงานในครัวตลอด อิฐได้รับคำชมจากผู้ใหญ่หลายคน ว่าเดี๋ยวนี้ช่วยทำนั่นทำนี่ในครัวเก่งขึ้น อิฐก็ยกความดีความชอบให้คนรัก

 

“อาบน้ำด้วยกันมั้ย” อิฐพูดขึ้น ทำให้เดย์มองหน้าอิฐทันที

“จะได้เร็วๆ กูไม่ได้หมายความว่าจะให้มึงทำอะไรสักหน่อย” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกยิ้มนิดๆ

 

“ก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลย เอาสิ อาบพร้อมกันก็ดี ผู้ใหญ่รอทานข้าวอยู่” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะดันตัวอิฐให้เข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน ตอนแรกอิฐก็เหมือนจะเก้อเขินอยู่ไม่น้อย แต่พอเห็นว่าเดย์ถอดเสื้อผ้าออก เขาก็ยอมถอดด้วย แล้วทั้งสองคนก็มายืนอยู่ใต้ฝักบัวอันเดียวกัน

 

“ตอนอยู่ในครัว กูเป็นยังไงบ้าง” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้ เดย์มองหน้าอิฐที่แสดงออกว่าอยากให้ชมอย่างนึกขำ

 

“มึงทำดีมาก เก่งขึ้น พวกญาติๆมึงเค้าก็ชมกันนี่ ยังจะถามอีก” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับช่วยถูสบู่ให้กับคนรักไปด้วย

 

“ก็อยากได้ยินจากปากมึงบ้างนี่” อิฐตอบกลับ เดย์ยกยิ้ม ก่อนจะเลื่อนมือไปที่หน้าท้องของอิฐ แต่อิฐก็รีบคว้ามือของเดย์เอาไว้ก่อน

“จะทำอะไร” อิฐถามเสียงตื่นๆ

 

“ก็จะให้รางวัลคนเก่งไง” เดย์พูดขึ้น อิฐรีบดันอกของคนรักเอาไว้ทันที ใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อ

 

//ไว้คืนนี้ได้มั้ยล่ะ เดี๋ยวผู้ใหญ่รอ// อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม

 

“หึหึ ก็ได้ พรุ่งนี้ต้องตื่นลุกมาให้ไหวละกัน แล้วอย่าโทษกูนะ ก็มึงร้องขอเอง” เดย์พูดพร้อมกับยกยิ้มนิดๆ พออิฐพยักหน้ารับ ทั้งสองคนก็ช่วยกันอาบน้ำจริงๆ แล้วรีบแต่งตัวลงไปรวมกับผู้ใหญ่ ที่ตอนนี้กำลังจะรวมตัวกันทานอาหารเย็น

 

“ญาติทางเฮียเยอะจังเลยนะครับ” ปาท่องโก๋พูดกับอิฐเพราะนั่งข้างๆกัน

 

“นี่ยังมาไม่ครบนะ” อิฐพูดยิ้มๆ ก่อนจะลงมือทานอาหารด้วยกัน อิฐมักจะชวนปาท่องโก๋คุยไปด้วย ส่วนหนึ่งอิฐคิดว่าปาท่องโก๋คล้ายๆกับบีม เลยคุยง่ายไม่ได้กวนเหมือนจั๊มพ์เปอร์ที่ชอบพูดกัดกันตลอด พอทานข้าวอิ่ม วาก็ชวนเดย์มานั่งดื่มที่สนามหน้าบ้านตนเอง โดยมีอิฐ ปาท่องโก๋ พลอย ไฟท์ ฟลุค นั่งเล่นกินขนมอยู่ใกล้ๆ วันนี้ปาท่องโก๋จะนอนค้างที่บ้านของวาด้วย

 

“มีแต๊ะเอียให้เด็กกูมั้ยเนี่ย” วาถามเดย์ยิ้มๆ

 

“ก็ขึ้นอยู่กับว่ามึงจะให้เมียกูมั้ย” เดย์ตอบกลับ วาก็หัวเราะขำออกมาเบาๆ

 

“ดูท่าเมียมึงนี่จะชอบอะไรน่ารักๆเนอะ เห็นสนิทกับโก๋ไวดี” วาพูดออกมาอย่างพอใจ

 

“ไม่ดีรึไง” เดย์ถามกลับ

 

“ดีสิ โก๋จะได้ไม่อึดอัด” วาพูดขึ้นยิ้มๆ พวกเขานั่งคุยนั่งเล่นกันจนถึง 4 ทุ่ม ก็พากันแยกย้ายกลับห้องนอน เพราะต้องตื่นแต่เช้ามืดมาทำพิธีไหว้เทพเจ้า บรรพบุรุษ

 

“เดย์ พรุ่งนี้เราต้องตื่น..อื้อออ” อิฐที่เดินเข้าห้องมาก่อนได้ถามขึ้นลอยๆ ตามด้วยเดย์ที่ปิดประตูล็อคก็ดึงอิฐให้หันมาหาตนเอง พร้อมกับประกบจูบก่อนที่อิฐจะถามจบ

“อื้อ..เดย์..อึ่ก...ดะ..เดี๋ยว” อิฐพูดเสียงตะกุกตะกัก เพราะต้องหันหน้าหนีบทจูบของคนรักไปด้วย

 

“มึงบอกว่าให้กูทำได้” เดย์พูดเสียงพร่า วงแขนแกร่งก็โอบรอบเอวคนรักเอาไว้ อิฐเม้มปากนิดๆ ใบหน้าร้อนผ่าว

 

“ก็..ทำได้..อื้อ...ฟังก่อน” อิฐประท้วงออกมาอีกครั้ง เมื่อเดย์ประกบจูบลงมาอีก

 

“ว่ามา” เดย์พูดพร้อมกับดันตัวของอิฐให้เดินถอยไปที่เตียง มือของเดย์ก็ถอดเสื้อตัวเองออกจากตัวไปด้วย

 

“มึงนี่ ใจคอจะไม่พูดคุยอะไรกันก่อนบ้างรึไง” อิฐว่าออกมาไม่จริงจังนัก เพราะรู้สึกเก้อเขินกับความมือไวของคนรัก ที่ตอนนี้ถอดเสื้อของอิฐออกไปแล้วเช่นเดียวกัน

 

“เสียเวลา เดี๋ยวต้องตื่นแต่เช้าอีก” เดย์บอกกลับ ก่อนจะดันตัวอิฐให้นั่งลงที่ปลายเตียง อิฐเม้มปากนิดๆด้วยความเก้อเขิน

“ถอดให้หน่อย” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับก้มมองกางเกงตัวเองเป็นการส่งสัญญานไปด้วย

 

“มึงอ่ะ” อิฐบ่นเสียงงุ้งงิ้ง แต่มือก็ช่วยถอดกางเกงให้เดย์ตามที่เดย์ร้องขอ จนเดย์เหลือเพียงชั้นใน อิฐหน้าร้อนผ่าว เมื่อเห็นความแข็งขืนดุนดันชั้นในของคนรัก เดย์ยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นใบหน้าแดงระเรื่อของอิฐ เขาโน้มตัวลงมาประกบจูบอิฐ แล้วดันร่างกายของอิฐให้นอนราบไปกับเตียงนุ่ม โดยมีเดย์ทาบทับอยู่ด้านบน

 

“เดย์..อื้ออ...” อิฐเบี่ยงหน้าออกจากบทจูบเล็กน้อย เพราะต้องการจะพูดบางอย่างกับคนรัก

 

“ว่า?” เดย์ถามกลับไปสั้นๆ ดวงตาคมของเดย์มองอิฐเหมือนอยากจะกลืนกินไปทั้งตัว

 

“รอบเดียวนะ พรุ่งนี้ต้องไหว้เจ้าแต่เช้า” อิฐบอกออกมา เดย์ยกยิ้มมุมปากก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเขาก็ก้มลงไปประกบจูบอิฐอีกครั้ง ครานี้อิฐจูบตอบกลับไปอย่างว่าง่าย ปลายลิ้นของทั้งสองต่างเกี่ยวพันกันไปมา เดย์เลื่อนมือไปเพื่อจะถอดกางเกงของอิฐบ้าง

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นระรัว ทำให้เดย์กับอิฐชะงักกึก ก่อนที่เดย์จะทำเหมือนไม่สนใจว่าใครจะมาเคาะ แต่อิฐกลับดันหน้าอกคนรักเอาไว้

 

“เดย์ เดี๋ยวก่อน เผื่อเป็นป๊ากับม๊า” อิฐบอกออกมา

 

“ป๊าม๊า คงไม่เสียมารยาทเคาะประตูระรัวแบบนี้หรอกมั้ง” เดย์ว่าออกมาอย่างหัวเสียเล็กๆ ที่โดนขัดจังหวะ เขามั่นใจว่าไม่ใช่พ่อแม่ของอิฐแน่นอน

 

“เดี๋ยวค่อยมาต่อ นะ” อิฐพูดเสียงอ่อนลง เพราะเสียงประตูยังคงดังอยู่ เดย์สบถเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาพันช่วงล่างเอาไว้ ส่วนอิฐก็เดินไปที่ประตูห้อง เนื่องจากอิฐยังคงใส่กางเกงอยู่ ถึงแม้ว่าจะถอดเสื้อแล้วก็ตามที

 

“เฮียยย” พออิฐเปิดประตู ก็เจอกับไฟท์และฟลุคยืนยิ้มกว้างอยู่ อิฐหันไปมองเดย์ก็เห็นเดย์ทำหน้าหงุดหงิดออกมา แต่ก็ไม่ได้ดูโกรธอะไรมากนัก

 

“มีอะไร มาเคาะประตูป่านนี้เนี่ย” อิฐว่าน้องชาย ก่อนจะเปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้ามา

 

“อ่าว เฮียเดย์กำลังจะอาบน้ำเหรอ” ไฟท์ถามขึ้น เมื่อเห็นเดย์ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำ โดยที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว เดย์ไม่ตอบแต่มองหน้าเด็กหนุ่มทั้งสองนิ่งๆทำเอาไฟท์กับฟลุครู้สึกเย็นสันหลังวาบๆ

//เอ่อ พวกผมมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าอ่ะเฮีย// ฟลุคกระซิบพูดกับอิฐที่อยู่ข้างๆ

 

“ช่างเหอะ ว่าแต่มีอะไร ยังไม่บอกเลยนะ” อิฐถามขึ้นอีกครั้ง

 

“ผมมาเอาขนม เฮียบอกว่ามีขนมจากญี่ปุ่นมาฝากไม่ใช่เหรอ” ไฟท์ตอบกลับมา เดย์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เมื่อรู้ว่าทั้งสองคนมาทำอะไร อิฐเองก็อยากจะขำ เมื่อเห็นสีหน้าคนรัก

 

“ทำเหมือนเฮียไม่อยู่พรุ่งนี้เนอะ เอาพรุ่งนี้ก็ได้มั้ยวะ” อิฐบ่นออกมาไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินไปเอาขนมที่เขาเตรียมมา มาให้น้องชายทั้งสอง

 

“ก็พวกผมจะถ่ายรูปส่งให้เพื่อนดู” ฟลุคบอกออกมา อิฐส่ายหน้าไปมาด้วยความไม่เข้าใจเด็กหนุ่มทั้งสอง

“ขอบคุณครับ” ไฟท์กับฟลุคยกมือไหว้อิฐพร้อมกับรับถุงขนมมาถือไว้

“งั้นผมสองคนไปแล้วครับ เฮียจะได้พักผ่อนกัน” ฟลุคพูดขึ้น

 

“ความจริงน่าจะคิดได้ก่อนจะมาเคาะประตูแล้วนะ” เดย์บอกออกมา เด็กหนุ่มทั้งสองคนยิ้มแห้งๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องพักของเดย์กับอิฐทันที อิฐเดินไปล็อคประตูพร้อมกับมองหน้าเดย์ประมาณว่าจะเอายังไงต่อ เดย์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“มึงติดค้างกู กลับบ้านเมื่อไร ชดใช้ให้กูด้วย” เดย์พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที อิฐยิ้มขำนิดๆ เมื่อรู้ว่าคืนนี้ตัวเองรอดตัวไป แต่ก็ต้องเตรียมใจเมื่อถึงเวลากลับบ้าน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เช้ามืดของวัน

ทุกคนตื่นมาแต่เช้าเหมือนกับทุกปี เพื่อทำการไหว้เทพเจ้า เสียงประทัดดังขึ้นรอบบริเวณ วาที่ชวนปาท่องโก๋มา ก็สอนให้เด็กหนุ่มไหว้เทพเจ้าด้วย

“ปีนี้ไม่มีอาการสลึมสลือให้เห็นแหะ” วาส่งเสียงแซวอิฐออกมา เมื่อเห็นอิฐช่วยหยิบจับนั่นนี่ให้

 

“ก็นอนเต็มอิ่ม” อิฐตอบกลับ วาหันไปมองหน้าเดย์

 

“เมื่อคืนไม่ได้จัดเหรอวะ” วาถามอย่างขำๆ เดย์หันไปมองหน้าวาแล้วด่าแบบไม่ออกเสียงว่าเสือก วาก็หัวเราะขำ แทนที่จะโกรธ เมื่อไหว้เทพเจ้าเรียบร้อย ก็รอเวลาไหว้บรรพบุรุษกันอีก

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีไหว้บรรพบุรุษแล้วทานอาหารด้วยกันแล้วนั้น อาม่าก็เรียกบรรดาลูกหลานเข้าไปรับซองอั่งเปา โดยบอกให้เดย์กับอิฐเข้าไปเป็นคู่สุดท้าย

 

“เดย์ อิฐ มานั่งนี่เร็ว”อาม่ากวักมือเรียกเดย์กับอิฐ ทั้งสองคนก็ไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอาม่า

“เราสองคนอยู่ด้วยกันมากี่ปีละ” อาม่าถามขึ้นยิ้มๆ

 

“4 ครับ” เดย์เป็นคนตอบ จริงๆเขาก็จำแน่นอนไม่ได้ แต่เขานับจากการที่เขามาร่วมงานตรุษจีนที่นี่ก็เป็นปีที่ 4 ของเขาแล้ว

 

“ส่วนใหญ่เดย์จะดูแลร้านประดับยนต์ทั้งสองสาขาใช่มั้ย” อาม่าถามต่อ

 

“ครับ” เดย์ตอบกลับ

 

“แล้วร้านทำผมของเราที่กาญจน์ล่ะ” อาม่าถามต่อ

 

“ผมมีคนที่ไว้ใจได้ช่วยดูแลให้ครับ แต่ผมก็ไปที่ร้านอยู่เป็นระยะ” เดย์ตอบไปตรงๆ อาม่ายิ้มนิดๆ

 

“วันนี้อาม่าไม่มีซองแดงให้นะ” อาม่าพูดออกมา เดย์ยิ้มรับ เพราะสำหรับเขามันไม่ได้สำคัญอะไรเลย ว่าจะได้หรือไม่ได้ แต่อิฐทำหน้างอนๆแต่แค่ทำเล่นๆเท่านั้น อาม่าหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของหลานชาย

“แต่อาม่ามีซองสีอื่นให้แทน” อาม่าบอกออกมาอีก ก่อนจะรับซองเอกสารสีน้ำตาล จากพ่อของอิฐมา

“อั่งเป่าในซองนี้ เป็นอั่งเป่าของอาม่า ป๊าม๊าเจ้าอิฐ หุ้นกันให้กับเราทั้งสองคนนะ"”อาม่าพูดขึ้นอย่างใจดี เดย์รับมาเปิดดู โดยมีอิฐขยับมาดูด้วยความอยากรู้ เดย์ดึงเอกสารข้างในออกมาอ่านดู ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน ส่วนอิฐก็ตาโต

 

“เดย์ๆ ใช่..ห้องข้างๆมั้ย” อิฐถามเสียงตื่นเต้น เดย์พยักหน้ารับ

 

“อาม่า ป๊า ม๊า ผมว่ามันมากเกินไป ทุกวันนี้ใช่ว่าผมจะไม่ได้อะไรจากการดูแลร้านประดับยนต์” เดย์บอกออกมาเสียงจริงจัง เพราะรู้จุดประสงค์ของทั้งสามคน ว่าให้สิ่งนี้กับเขาทำไม

 

“แต่ก็ควรทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง ร้านนั้นเป็นร้านที่แกภูมิใจกับมันไม่ใช่รึไง แกก็ควรจะพัฒนามันให้ดีขึ้นอีกสิ” พ่อของอิฐพูดขึ้นมาบ้าง

 

“มันเป็นสิ่งที่เราสมควรได้นะเดย์” อาม่าพูดขึ้นมาบ้าง เดย์กับอิฐหันมามองหน้ากันทันที

 

“ป๊าให้สิ่งนี้ เพราะผมไปเล่าให้ป๊าฟังใช่มั้ย” อิฐถามเสียงแผ่ว เพราะเขาเคยไปพูดคุยเล่นกับพ่อของตัวเอง ว่าห้องที่อยู่ข้างๆร้านทำผมของเดย์ ประกาศขาย น่าให้เดย์ขยายร้านทำผมให้ใหญ่ขึ้นอีกนิด แต่ตอนนั้นอิฐแค่พูดโดยไม่ได้คิดอะไรจริงจังนัก และเขาก็ไม่คิดว่าพ่อของตนเองจะเก็บไปคิดด้วย

 

“มันก็ส่วนหนึ่ง ป๊ามานั่งคิดด้วยแหละ ว่าเดย์ไม่ค่อยได้กลับไปดูแลร้านตัวเอง เพราะต้องดูแลในส่วนของทางเรา ก็อยากให้อะไรเดย์บ้าง” พ่อของอิฐบอกออกมาอีก

 

“แต่ร้านที่ชลบุรี มันก็เป็นร้านของผมเหมือนกันนะครับ” เดย์บอกกลับไป

 

“มันก็ใช่ แต่ป๊าก็อยากให้แกขยายร้านทำผมตัวเองบ้างไง” พ่อของอิฐบอกออกมาอีก

 

“อย่าให้คนแก่เสียน้ำใจน่า” อาม่าว่าออกมา เดย์กับอิฐเลยก้มลงไปกราบที่ตักของอาม่า แล้วยกมือไหว้พ่อแม่ของอิฐอีกครั้ง

 

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่รักและเมตตาผมมาตลอด” เดย์พูดขึ้น เพราะเขาเองก็เป็นแค่ลูกเขยหลานเขย

 

“ถ้าจะให้สบายใจ ก็คิดซะว่า ที่พวกเราให้ เพราะอิฐมันใช้เงินเก่ง เลยต้องให้แกหาเงินเยอะๆก็ได้” พ่อของอิฐแกล้งแซวออกมา

 

“ป๊า ผมไม่ได้ใช้เก่งขนาดนั้นสักหน่อย” อิฐเถียงเสียงอ้อมแอ้ม

 

“แต่ได้ข่าวว่าไปญี่ปุ่นก็ใช้จ่ายไปเยอะไม่ใช่รึไงเรา” แม่ของอิฐได้ทีก็แซวออกมาอีกคน เรียกเสียงหัวเราะของอาม่าออกมาได้ เดย์ยกมือไปจับหัวของอิฐแล้วโยกไปมา

 

“สำหรับอิฐผมดูแลได้อยู่แล้วครับ” เดย์บอกออกมา ทำให้อิฐหันมามองหน้าคนรักด้วยรอยยิ้ม อาม่ามองหลานทั้งสองคนสลับไปมาด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

 

ซินเจิ้งหรูอี้ ซินเหนียนฟาฉายนะ” อาม่าพูดขึ้น เดย์กับอิฐก็รีบยกมือไหว้อีกครั้ง ก่อนจะปล่อยให้เดย์กับอิฐออกไปสมทบกับลูกหลานคนอื่นๆด้านนอก

 

“ไม่คิดเลยอ่ะ ว่าเราจะได้ห้องข้างๆมาจริงๆ แบบนี้เราก็ขยายร้านได้ใช่มั้ย” อิฐถามเดย์ด้วยน้ำเสียงดีใจ เดย์ยกยิ้มนิดๆ

 

“เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกทีละกัน” เดย์บอกออกมา เพราะเขาต้องกลับไปดูก่อนว่าจะทำอะไรต่อดี

 

“เฮียยย อั่งเปาของผมสองคนอ่ะ” ไฟท์กับฟลุครีบวิ่งเข้ามาหาเดย์กับอิฐทันที เมื่อเห็นว่าทั้งสองออกมาจากบ้านอาม่าแล้ว

 

“เดย์ มึงได้เตรียมให้มันสองคนมั้ย” อิฐถามออกมา เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบซองสีแดงในกระเป๋าออกมา แล้วส่งให้เด็กหนุ่มทั้งสอง ซึ่งทั้งสองก็ไม่รอช้า แกะออกดูเดี๋ยวนั้นเลย แต่ก็ต้องชะงักกึก

“อะไร” อิฐถามขึ้น เมื่อเห็นท่าทีงุนงงของน้องชายสองคน

 

“ทำไมปีนี้ได้เท่าปีที่แล้วเลยอ่ะเฮีย” ฟลุคโอดครวญออกมา

 

“แล้วยังไงวะ ได้เท่าเดิมก็ไม่เห็นจะผิดปกติอะไร” อิฐพูดขึ้นอย่างงงๆ

 

“ก็ปีที่แล้ว เฮียเดย์บอกว่าเฮียหักเงินออกไปครึ่งหนึ่ง โทษฐานที่พวกผมทำเฮียอิฐเจ็บตัว งั้นปีนี้ก็ต้องได้มากกว่าปีที่แล้วสิเฮีย” ไฟท์พูดขึ้น ทำให้อิฐนึกขึ้นได้เหมือนกัน ว่าเดย์พูดอย่างนั้นจริงๆ อิฐหันมามองเดย์ด้วยความอยากรู้เหมือนกัน

 

“จริงๆ พวกนายจะต้องได้มากกว่าปีที่แล้ว” เดย์พูดเสียงเรียบ

“แต่ปีนี้พวกนายทำเรื่องให้เฮียหงุดหงิดอีกแล้ว เฮียก็หักออกเหมือนเดิม เข้าใจแล้วนะ” เดย์พูดจบก็เดินแยกไปหาวาที่นั่งอยู่ไม่ไกลทันที โดยมีฟลุคกับไฟท์รีบเดินตาม

 

“เฮีย พวกเราทำอะไรให้เฮียหงุดหงิดอ่า” เสียงงอแงของเด็กหนุ่มทั้งสองคนดังขึ้นตามเดย์ไป ส่วนอิฐก็ยืนขมวดคิ้วคิดสงสัยว่าน้องชายตัวเองไปทำให้เดย์หงุดหงิดตอนไหน แล้วเรื่องเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมา อิฐร้อนหน้าวาบ เมื่อรู้แล้วว่าเดย์หักเงินอั่งเปาออก เพราะฟลุคกับไฟท์ไปขัดจังหวะเขาทั้งสองคนเมื่อคืนนี้

..

..

“ไอ้ฟลุคไอ้ไฟท์ ไม่ต้องไปถามเดย์ เดี๋ยวเฮียใส่ให้ครบเองเว้ยยย” อิฐรีบวิ่งตามน้องชายตัวเองไปทันที เพราะกลัวว่าเดย์จะบอกเหตุผลที่หักเงินออก 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ วันตรุษจีน++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เอามาให้อ่านเล่นสักตอนนะคะ

อาจจะมีคำผิดบ้าง เพราะเป็นไฟล์ดิบที่ยังไม่ได้พรูพเน้อ

ความคิดเห็น