email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 477

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2563 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24
แบบอักษร

คำพูดที่ดูเหมือนว่าจะสื่ออะไรบางออกมานั้นของนายตำรวจหนุ่มทำให้แตนสาวน้อยบ้านนาผู้ที่ไม่ประสาอะไรกับความรักเท่าไหร่นักนั้นถึงกับต้องอายม้วนต้วนไปเลยทีเดียว ก่อนที่จะทำเป็นพูดแก้เขินไปว่า

"กะเหลือแต่สิเอาไปไว่เทิงไพหญ้าพุ้นล่ะค่า จังสิอุ่นใจว่าบ่เสียนั่น"

"แนมหน่าแนมหลังนำแนล่ะบัดทากั๊บแก้(ตุ๊กแก)เห็นมันสิลักเอาเด้ อีแตนฮ่าๆๆๆๆ" ติ๋มซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากเพื่อนสาวนักได้ยินเข้าจึงแกล้งแซวขึ้นด้วยความขำขันจนก้องเกียรติเขินหน้าแดงไปถึงใบหูเลยทีเดียว จนแตนต้องแก้ต่างให้แทนขึ้นว่า

"บ่ต้องห่วงดอกบ้านกูบ่มีกั๊บแก้ มีแต่ขี่เกี้ยมฮ่าๆๆๆๆ"

"อ้าวยังมีเหลืออยู่อีกเหรอ ฉันนึกว่าเธอจับกินไปหมดแล้วเสียอีก เห็นเจออะไรๆก็กินไปหมดเลยนี่เราน่ะ ฮึๆๆๆ" ก้องเกียรติแกล้งแซวคืนบ้างเล่นเอาแตนถึงกับขว้างค้อนขวับเข้าให้ทีหนึ่งก่อนที่จะพูดเหน็บขึ้นมาว่า

"บ้าติ!ไผสิไปกินขี่เกี้ยมเนาะเจ่ากะซางเว่า"

"ฮ่าๆๆๆๆขอโทษๆๆ เห็นชอบกินอะไรแปลกๆน่ะก็เลยฮ่าๆๆๆๆๆ" ก้องเกียรติพูดไปก็ขำไปกับท่าทางแสนงอนที่ดูแปลกตาไปนั้นของเด็กสาวที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลยว่ามันจะน่ารักและน่าดูได้ขนาดนี้

"มีกุ้งมีซิวพอได่ก้อยจักจานบ่หำ" สนร้องถามพวกเด็กๆที่อยู่ในบ่อขึ้น เพราะตั้งใจมากินเมนูนี้ในวันนี้อยู่ก่อนแล้วนั่นเอง

"พอได่ยุอิพ่อกุ้งน้อยกะหลายเติบยุสิได่เต้นจานใหญ่ๆพุ่นล่ะ" เอ๊บร้องตอบพ่อของเพื่อนขึ้นมาจากบ่อด้านล่าง เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้วสนจึงหันมาบอกกับลูกสาวของตนว่า

"แตนไปเก็บบักกอกยุหัวนามาใส่ก้อยแนไป๋ หาผักหาหญ้ามานำเด้อ" แตนรับคำพ่อของตนแล้วก็ลุกขึ้นทันที ก้องเกียรติเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นตามพร้อมกับขันอาสาขึ้นว่า

"ฉันไปช่วยด้วยนะแตน"

"บ่ต้องดอกค่าผู้หมวด ยุหัวนาใกล้ๆนี่นึง" เด็กสาวหันไปบอกซื่อๆ เพราะว่าที่นาของเธอนั้นก็ไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนักแค่ยืนอยู่กับที่แล้วกวาดสายตามองออกไปก็เห็นได้หมดตั้งแต่หัวนายันท้ายนานั่นเลยทีเดียว

"ก็อยากไปน่ะ"

"เอ้า!อยากมากะมาซั่น" แตนพูดสั้นๆแล้วก็เดินนำหน้าดุ่มๆออกไปเลย ห่างออกไปไม่ไกลนักนั้นที่ต้นมะกอกนาต้นใหญ่นั้นมีจอมปลวกเล็กๆขึ้นอยู่ข้างๆด้วยแล้วข้างๆกันนั้นก็มีผักต่างๆขึ้นอยู่หลายพุ่มเป็นพุ่มเตี้ยๆกระจายกันอยู่โดยรอบเหมือนกับว่าเจ้าของนานั้นตั้งใจที่จะไม่แผ่วถางออกแต่จะเก็บเอาไว้กินนั่นเอง แต่พอเด็กสาวเดินใกล้เข้าไปถึงที่นั่น สิ่งแรกที่เธอเดินเข้าไปหาก่อนเป็นอันดับแรกเลยกลับเป็นต้นเล็บแมวกอใหญ่ ที่มีลูกเล็กๆสีดำสนิทออกลูกดกอยู่เต็มกิ่งห้อยระย้าอยู่เต็มไปหมด แตนค่อยๆเด็ดเจ้าลูกเล็กๆสีดำนั้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างอารมณ์ดี

"หือ..หวานๆๆสุกฮอมสิเหมิดต้นแล้วตั่วนิ" แตนทำปากจิ๊กจั๊กกินไปพูดไปมือน้อยๆนั้นเกี่ยวเอากิ่งของต้นเล็บแมวขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลังเก็บเอาลูกของมันไปเรื่อยๆไม่หยุดทั้งที่มันมีหนามเต็มทั้งกิ่งไปหมดจนก้องเกียรติต้องออกปากเตือน

"ระวังนะแตน หนามของมันจะทิ่มเอา ลูกอะไรน่ะ!กินได้เหรอ? ถ้ามีพิษขึ้นมาจะทำอย่างไร เธอเนี้ยกินไม่เลือกอีกแล้วนะ" ก้องเกียรติบอกหวาดๆเพราะว่าไม่เคยรู้จักผลไม้ชนิดนี้มาก่อนเลยนั่นเอง ทั้งที่ตอนนี้เขาเองก็น้ำลายสอออกมาเต็มปากไปหมดแล้ว คงเป็นเพราะท่าทางที่กินอย่างน่าเอร็ดอร่อยของแตนนั่นเองที่ทำให้เขาอดน้ำลายสอตามไปด้วยไม่ได้แบบนี้

"บักเล็บแมวค่าผู้หมวดกินได่แซบนำอ่ะ!นี่ลองเบิ่ง" เด็กสาวบอกพร้อมกับเด็ดยื่นให้เขาสองสามลูก แต่ก้องเกียรติก็ยังไม่กล้าอยู่ดี

"ไม่เอา ไม่กล้า" ชายหนุ่มตอบพร้อมกับส่ายหัวประกอบด้วยอย่างไม่กล้าจริงๆ

"เป็นหยังบ่กล้า ขั่นตายข่อยตายดนแล้วกินมาตั้งแต่มื่อเกิดบ่เห็นเป็นอิหยังเอ้า!ลองซิมเบิ่ง" พูดจบเธอก็ยัดเจ้าลูกเล็กๆสีดำนั้นใส่ในมือของเขาทันที ก้องเกียรติมองดูลูกไม้เล็กๆในมือนั้นอย่างพินิจพิจารณาก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองตัวแสบที่ยืนดูอยู่ ในขณะที่เธอนั้นกลับยิ้มให้กับเขาด้วยความใสซื่ออย่างน่ารักและไร้ซึ่งพิษภัยใดๆ เท่านั้นเองก้องเกียรติก็ค่อยๆหยิบลูกไม้ในมือนั้นเข้าปากดั่งต้องมนต์สั่ง ก่อนที่จะค่อยๆเคี่ยวอย่างระมัดระวังเต็มที่

"เป็นจังได่แซบบ่" แตนยื่นหน้าเข้ามาถามล้อๆพร้อมกับยิ้มทะเล้นแป้นแล้นใส่เขา แต่ชายหนุ่มกลับตอบหน้าตาเฉยว่า

"ตรงไหนกัน?"

"ซังเด้เว่าหยังกะบ่เว่านำ" แตนว่าให้อย่างงอนๆ ก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อเก็บมะกอกนาที่หล่นกระจายอยู่ตามพื้นใต้โคนต้นของมันซึ่งก็เยอะมากทีเดียว

"โฮ้!คือหล่นหลายแท่" พูดจบแตนก็ดึงเอาชายเสื้อของตัวเองขึ้นมาจับมุมเข้าหากันแล้วเก็บมะกอกใส่จนเกือบเต็มแต่ก็ยังไม่หมด

"หือ!เยอะเลยนะแตน ไอ้นี่ใช่ไหมที่เขาเอาไปตำใส่ส้มตำน่ะ ฉันเคยเห็นแม่ค้าที่ร้านส้มตำที่หน้าโรงพักเขาเอาใส่ด้วยนะ"

"แมนค่าบักอันนี่ล่ะ เขาเอิ้นว่าบักกอกนา โฮ้!ผักกระโดนอุมนี่คืองามแท่" แตนตอบเขาพร้อมกับเดินไปที่ต้นผักกระโดนกอใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆกันนั้น แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งนั้นเด็ดยอดผักใส่มือของก้องเกียรติเพื่อให้เขาช่วยถือ ซึ่งชายหนุ่มก็ทำตามอย่างว่าง่ายแต่สิ่งที่เขาเกือบจะหลุดขำออกมานั่นก็คือเมื่อเก็บยอดกระโดนเสร็จแล้วแตนก็ยังเดินอ้อมไปที่กอเล็บแมวอีก จากนั้นก็จัดการเก็บลูกเล็บแมวด้วยมือเพียงข้างเดียวนั้นใส่ในกระเป๋าเสื้อแขนยาวตัวนอกของเธออีกอย่างเมามันเพราะเก็บใส่กระเป๋าไปด้วยแล้วก็เก็บเข้าปากตัวเองไปด้วยนั่นเองจนชายหนุ่มต้องรีบเบรคเอาไว้เพราะกลัวว่าหนามของมันจะตำนิ้วของเธอเข้าให้

"พอเถอะแตน ถ้าเธอจะเก็บให้หมดทั้งต้นเนี้ย! ฉันว่าคงจะมืดอยู่ตรงนี้แน่ๆเลย เพราะว่ามันดกมากเลย"

"ค่าพอกะพอแหะๆๆๆ" แตนบอกเขินๆ ตายล่ะหวา นี่เขาคงจะคิดว่าเธอเป็นคนเห็นแก่กินแน่ๆเลย แต่ก่อนที่แตนจะหันหลังเดินกลับออกมา ก้องเกียรติก็ร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น พร้อมกับชี้ให้เธอดูว่าเขาเห็นอะไรอยู่

"โอ้โห!สวยจังเลย แตนดูโน่นสิต้นดอกอะไรน่ะ ออกดอกขาวเต็มต้นเลยใบมีนิดเดียวเอง"

"ดอกผักติ้วค่าผู้หมวด ช่วงนี่กำลังออกดอกหลายต้นนี่บ่ปานได่ ต้นยุนาน้อยดกกว่านี่ต้นใหญ่กว่านี่อีกค่า เดี๋ยวตอนสิเมือจังมาเก็บเอาไปชุบใส่ป่นปลา"

"กินได้หรือ อือๆๆๆแต่ออกดอกเยอะๆแบบนี้ดูสวยดีนะ"

"เอ๋า!กะของกินได่เนาะฮ่ะๆๆๆผู้หมวดบ่เคยกินซุบดอกผักติ้วแมนบ่แซบเด้ ออกส้มๆจักนอย"

"ไม่เคยอ่ะ!ใครเขาจะเคยกินตะบี้ตะบันไปเสียทุกอย่างเหมือนเธอกันล่ะ" ก้องเกียรติพูดประชดเล็กๆ แต่แตนกลับไม่ว่าอะไร แถมยังหัวเราะขำๆเขาไปเสียมากกว่า

"เขาว่าของแซบยุกับผุมักค่าผู้หมวด มักไผมักมันตั่วเผิ่นว่า" แตนบอกยิ้มๆเพราะรู้ดีว่าสังคมของเธอกับเขานั้นต่างกันมาก มันก็ไม่แปลกที่เขาจะคิดแบบนั้น แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังรักและชื่นชอบในสิ่งที่เธอเป็นมาอยู่แบบนี้ไม่เคยเปลี่ยน เพราะชีวิตและรากเหง้าของเธอนั้นคือที่นี่นั้นเอง แตนเดินนำก้องเกียรติกลับมาที่เถียงเลยโดยไม่แวะไปที่บ่อปลาอีก

"คิดๆดูแล้วฉันคิดว่าฉันน่าจะหัดพูดภาษาท้องถิ่นสักหน่อยดีกว่า" อยู่ๆก้องเกียรติก็เปรยๆขึ้นขณะที่กำลังเดินตามหลังเธอกลับมาที่เถียงนา

"เป็นหยังจังคึดสิหัดเว่าล่ะคะผู้หมวด"

"ก็ถ้าหากว่าฉันพูดได้ฟังออกฉันก็จะได้รู้เรื่องต่างๆมากขึ้นน่ะสิ"

"ถ่าสิหัดมันกะบ่ยากดอกค่า แต่ถ่าหัดพอเว่าได่แล้วขั่นได่ย้ายไป ที่เฮียนมามันกะบ่ได่ไช่คือเก่า"

"ก็อย่างน้อยตอนที่ฉันยังอยู่ที่นี่ก็ยังได้ใช้ประโยชน์อยู่ใช่ไหมล่ะ แต่ว่าทำไมฉันจะต้องย้ายด้วยล่ะอยู่ที่นี่ไม่ได้หรือ"

"เอ๋า!กะไผสิฮู้นำเนาะ กะบ้านของผู้หมวดบ่ได่ยุนี่บ่แมนติ๊ ดนไปเจ่ากะสิบ่อยากย้ายเมือไปยุใกล้ๆบ้านจะของติ๊"

"ฮือ...ก็ไม่รู้สินะ ที่จริงฉันอยู่ที่นี่ก็สุขสบายดีนี่ ก็ไม่ได้คิดอยากที่จะไปอยู่ที่ไหนนะ เอ..หรือว่าเธอไม่อยากจะให้ฉันอยู่ที่นี่ล่ะหือ..?"

"เอ๋า!เกี่ยวอิหยังกันล่ะ เจ่าสิยูรึสิไปข่อยกะบ่มีสิทธิ์อิหยังสิไปห่ามได่ดอก อยากยูกะยูนั่นตั่วเนาะไผสิไปว่า" แตนตอบออกไปแบบนั้นทั้งๆที่ยังไม่ค่อยเข้าใจในคำพูดของเขามากนัก จนก้องเกียรติเดินอ้อมมายืนดักข้างหน้าของเธอเอาไว้แล้วถามขึ้นอย่างจริงจังว่า

"แล้วถ้าฉันให้สิทธิ์นั้นกับเธอล่ะแตน เธอจะเลือกแบบไหน เธอจะอยากให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปหรือเปล่า?" แตนเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยความตกใจกับสิ่งที่เธอนั้นพึ่งจะได้ยินออกมาจากปากของเขา เขาพูดแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน ทำไมเขาจะต้องมาถามเธอด้วยล่ะก็เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อยนี่นา หรือว่า..?

ความคิดเห็น