email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 406

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2562 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23
แบบอักษร

"น้ำบกหลายล่ะบ้อแตน" ติ๋มร้องตะโกนถามแตนด้วยความตื่นเต้นทั้งๆที่ตัวของเธอเองนั้นยังเดินเข้ามาไม่ถึงที่ๆเขาสูบน้ำกันอยู่ด้วยซ้ำ

"เหลืออีกน่อยนึงติ๋ม สวัสดีค่าผู้หมวด" แตนตอบเพื่อนพลางหันไปทักทายกับแขกผู้ไม่ได้นัดหมายมาก่อนนั้นพร้อมๆกันไปด้วย ต่อเห็นพี่สาวทำเช่นนั้นก็ทำตามเช่นเดียวกันพร้อมทั้งยกมือขึ้นไหว้ด้วย

"สวัสดีครับผู้หมวด"

"ฮื่อ..สวัสดีต่อ สวัสดีครับคุณลุง ขอผมร่วมทริปด้วยคนนะครับ" ก้องเกียรติตอบต่อแล้วก็หันไปยกมือขึ้นไหว้สนพร้อมกับเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงและญาติพี่น้องของเขาที่มากินปลาร่วมกันในวันนี้ด้วย

"ข่อยชวนเผิ่นมาเองล่ะอิพ่อ พอดีเห็นเลาขี่รถเลาะเล่นนำบ้านยุกะเลยชวนมากินข้าวป่านำกัน" น้อยรีบชี้แจงขึ้นก่อนเพราะกลัวว่าพวกผู้ใหญ่ทั้งหลายจะเข้าใจผิดนายตำรวจหนุ่มเป็นอย่างอื่นไป

"เอ้า!กะสิเป็นอิหยัง เชิญๆเลยครับผู้หมวดกินข้าวป่านำกันแฮงหลายคนกะแฮงม่วนนั่นตั่ว" สนบอกสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเอื้ออารี ต่อส่งเบียร์ให้กับก้องเกียรติกระป๋องหนึ่ง ในขณะที่ตัวเองกับเพื่อนๆนั้นก็กำลังดื่มกันอยู่ก่อนแล้วเช่นเดียวกัน ก้องเกียรติรับไมตรีนั้นจากมือของเด็กหนุ่มพร้อมกับคำขอบใจ

"เอ้า!น้ำบกแล้วไผสิลงกะลงเด้อบาดนิฮ่าๆๆๆ" ลุงหมานพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ตามแบบฉบับของแก

"ป๊ะเอื้อยน้อยเฮาลงเก็บปลากัน" ต่อหันมาชวนน้อยที่เขารักและนับถือไม่ต่างจากแตนพี่สาวแท้ๆของตนเอง ด้วยเพราะสนิทชิดเชื้อกันมาแต่เล็กแต่น้อย

"ค่อยๆเหยียบเด้อลูกหง่าไม้มันหลายเดี๋ยวมันสิตำตีนเด้อ" สนร้องบอกเตือนพวกเด็กๆเพราะเมื่อช่วงหน้าฝนก่อนหน้านี้เขาเอาพวกกิ่งไม้แห้งโยนลงไปในบ่อเสียหลายกิ่ง เพื่อให้มันได้เป็นที่อยู่ที่หลบของปลาที่อยู่ในบ่อนี้นั่นเอง จากนั้นพวกเด็กๆต่างก็ทยอยกันลงจับปลากันอย่างสนุกสนานครื้นเครง มีเสียงพูดจาหยอกเย้ากันไปมาพร้อมๆกับเสียงหัวเราะเฮฮาเป็นระยะๆ พอดวงตะวันเริ่มสูงขึ้นแดดก็เริ่มร้อนจากที่หนาวๆเมื่อตอนเช้าของวันนี้ จนบางคนต้องเอาผ้าขาวม้าขึ้นมาพันรอบหัวบ้างหรือใส่หมวกปีกกว้างกันบ้างตามแต่จะหาได้

"ระวังงูนำเด้อสู บัดเทือมันอยู่ในฮูเอียนฮูอิหยังแถวขอบบ่อนั่น" ผู้ใหญ่คนหนึ่งตะโกนบอกพวกเด็กๆขึ้นเพื่อให้ระมัดระวังตัวกัน

"บ่เห็นงู แต่ว่าเห็นฮูเอียนฮูบักใหญ่เลยพ่อลุง" เพื่อนของต่อร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น

"หาเบิ่งกันน่ะหำเทือได้ต้มจักหม้อ ระวังนำเด้อล่ะบัดเทือเป็นเอียนเขียว(งูเขียว)ล่ะตายคักมึงฮ่าๆๆๆ" แตนที่นั่งดูอยู่ตรงขอบบ่อพูดแหย่ขึ้นอย่างขำขันพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ

"อะไรของเธอน่ะเอี่ยนเขียว เอี่ยนนี่มันปลาไหลใช่ไหม แต่มันไม่ได้เป็นสีเขียวนี่นาใช่มั้ย" ก้องเกียรติถามขึ้นแบบซื่อๆ เพราะไม่เข้าใจในความหมายที่แตนพูดนัก เจ้าหล่อนเลยต้องสาธยายต่อให้ฟังว่า

"เอียนเขียวกะงูนั่นเด้ผู้หมวด พวกงูเขียวรึว่างูแม่ซอยพวกนี่มีหลายในนา มันสิมักมาหากินกบกินเขียดรึว่าพวกหนูนาในนาข้าวนั่นล่ะ"

"อ้อ...เหรอ ฉันก็เคยได้ยินมาบ้างอ่ะนะ ว่างูพวกนี้น่ะชอบจับกินกบกินเขียดในนาข้าว แต่ก็ไม่เคยเห็นจริงๆสักทีเหมือนกัน ว่าแต่เธอน่ะกินปลาไหลด้วยหรือ"

"โอ้ย!ผู้หมวดอันได๋กินได่ข่อยกะกินเหมิดนั่นล่ะ นั่นมันของแซบเลยเด้อค่าขั่นบ่เซือถ่าซิมเด้อรับรองสิติดใจบอกเลย"

"จริงดิ! แต่..ไม่เอาดีกว่า"

"เป็นหยัง"

"ก็..ฉันไม่เคยกินก็เลยไม่กล้าน่ะสิ"

"กะลองเบิ่ง"

"ไม่เอ๊า!ไม่ลอง"

"คำเดียวขั่นว่าเก่ง"

"ม้ายยยยยยย" ทั้งสองคนหนุ่มสาวต่อล้อต่อเถียงกันไปมาอยู่อย่างนั้นโดยลืมไปว่าตอนนี้มีสายตานับสิบคู่กำลังจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่บางคนก็กลั้นหัวเราะบางคนก็แอบขำ แต่ต่อกลับคิดแบบพาซื่อว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือกับการกินหรือไม่กินปลาไหลเนี้ยทำไมทั้งสองคนถึงได้เถียงกันแบบจริงจังอะไรขนาดนั้น แต่แล้วจู่ๆเอ๊บเพื่อนของต่อก็ร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้นว่า

"โฮ้!ปลาดุกโตนี่ใหญ่คัก เอ้า!เอื้อยแตนฮับเด้อ" ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็เอามือทั้งสองข้างเข้าช้อนแล้วตวัดขึ้นไปหาแตนที่นั่งอยู่บนขอบบ่อทันที

"ว้าย!ๆๆๆบักเอ๊บบักพากจี่มึงกูตกใจเหมิด ขี่ตมกระเด็นกะพองนั้นฮ่าๆๆๆ" แตนด่าไปก็หัวเราะไปด้วยความสนุกสนาน ก่อนที่จะพยายามเอามือกดไปที่หัวของปลาดุกเพื่อจะจับมันใส่ในครุถังที่ตั้งอยู่ใกล้ๆตรงนั้น ก้องเกียรติเห็นดังนั้นก็รีบร้องเตือนขึ้นทันทีเพราะปลาตัวนี้ใหญ่มากสีนวลจนเหลืองอ๋อยเลยทีเดียว

"แตนระวังหน่อยเดี๋ยวมันกัดเอานะ..?" แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียงเตือนดีเลยแตนก็ร้องลั่นขึ้นมาทันทีด้วยความเจ็บปวดแล้วก็ตกใจระคนกัน

"โอ๊ย!เจ็บๆๆๆๆ" ก่อนที่จะชูนิ้วโป้งที่มีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาวจนหยดติ๋งๆลงที่พื้นให้ทุกคนดู ก้องเกียรติเห็นดังนั้นก็ตกใจมากรีบถลันเข้าไปดูหญิงสาวทันทีอย่างลืมตัวด้วยความเป็นห่วง

"เดือน!เป็นอย่างไรบ้างไหนดูซิ ก็บอกแล้วว่าให้ระวังๆโดนจนได้สิน่า" ก้องเกียรติดูแผลให้ไปก็บ่นไปก่อนที่จะหันไปตักน้ำที่อยู่ในกระติกที่เอามาไว้กินมาแก้วหนึ่ง แล้วเทล้างแผลให้กับเธอจากนั้นก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของตนออกมาเช็ดแผลให้อีกทีจนสะอาด

"เงียงปลาดุกตำมือเอาตี๊นิ เอ้า!เอายาหม่องทาซ่ะมันสิได่บ่ปวดหลายเดี๋ยวกินข้าวแล้วไปซื่อยาแก้ปวดมากินจักสองเม็ดกะสิดีขึ้นดอก" สนว่าพลางยื่นตลับยาหม่องที่พกติดตัวมาด้วยนั้นให้กับลูกสาว แต่ทว่าก้องเกียรตินั้นกลับยื่นมือไปรับตลับยานั้นมาแทน ก่อนที่จะเปิดตลับยาออกแล้วค่อยๆทายาให้กับหญิงสาวเบาๆด้วยความใส่ใจ ก่อนที่จะพูดล้อขึ้นอย่างขันๆหน่อยว่า

"เป็นงัยล่ะคนเก่ง เจอเก่งกว่าจ๋อยไปเลยฮ่าๆๆๆ"

"เรื่องซ้ำมูนิคักเนาะเจ่านั่นชิ!" แตนต่อว่าอย่างงอนๆก่อนจะค้อนขวับเข้าให้ทีหนึ่งอย่างลืมตัวที่โดนเขาล้ออยู่เรื่อยๆ

"เอ้า!แน่นอนสิอยากเปิดช่องเองนะฮ่ะๆๆๆ" ชายหนุ่มบอกขำๆหลังจากที่ทายาให้กับเธอเสร็จแล้วจึงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นพันเข้าอีกพร้อมกับมัดปลายผ้าเข้าหากันให้อย่างดีอีกด้วย

"ถ้าจำไม่ผิดนี่คงจะเป็นผืนที่สองแล้วนะที่ฉันให้เธอไปแตน"

"อ้อๆๆๆจำได่แล้วขอโทษหลายๆค่าผู้หมวดข่อยซักไว้แล้วว่าสิเอาคืนไห่เทือได๋กะลืมตลอดเลย เดี๋ยวสิซักแล้วเอาคืนไห่พร้อมกันเลยค่าบาดนิ" แตนบอกเขินๆเพราะว่าเกือบจะลืมไปแล้วจริงๆ

"ฉันไม่ได้ทวง แค่อยากจะให้เก็บเอาไว้ดีๆเท่านั้นเอง.."

 ..?

"-"

ความคิดเห็น