ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 17ตามหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17ตามหา
แบบอักษร

กระเป๋าเสื้อผ้าหลายใบถูกพิมพ์ประภัสยกขึ้นบ้านอย่างรวดเร็วหลังจากต้นกล้าขับรถออกไป บรรยากาศช่วงเช้าที่มีความหนาวเย็นบวกกับลมที่พัดโชยเอื่อยๆทำให้ขนอ่อนบนกายสาวลุกชันกันทั่วร่างอย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังจากจัดกระเป๋าไม่นานพิมพ์ประภัสก็ลุกเดินไปหยิบจับไม้กวาดทำความสะอาดบ้านทันทีที่วางกระเป๋าเสร็จ ไรฝุ่นที่หนาเตอะบ่งบอกเป็นอย่างดีว่าที่นี่ไม่เคยมีใครดูแล

“ข้าวของเยอะขนาดนี้คุณยายไม่กลัวขโมยขึ้นบ้านบ้างหรือไร”หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะจากที่เธอเดินเข้ามาในตัวบ้านสายตาที่สอดส่องก็มองเห็นสิ่งของมีค่ามากมายแต่ทุกอย่างกลับไม่มีร่อยรอยอะไรเลยที่บ่งบอกว่าถูกขโมย

พิมพ์ประภัสไม่รอให้เสียเวลามากรีบทำความสะอาดบ้านให้เสร็จก่อนที่เวลาจะร่วงเลยไปมากกว่านี้เพราะเธอมีงานอีกมากมายที่ต้องทำต่อ

.

รถ Bugatti La Voiture Noireสีดำจอดดับสนิท ณ บ้านไม้เก่าแก่ที่เริ่มพุพังของพิมพ์ประภัสจากข้อมูลที่เจอาร์ส่งมาให้เขา เขามั่นใจว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเธอแน่ ขาของอลันก้าวเดินกึ่งวิ่งไปที่ประตูไม้ที่ถูกล็อคกุญแจไว้อย่างมิดชิด

ปึง ปึง

สองมือแกร่งทุบลงบนประตูอย่างคนอารมณ์เสีย ประตูที่ถูกล็อคดูก็รู้ว่าเธอคงหนีออกไปแล้วทำให้อลันควบคุมตัวเองไม่อยู่

“คิดว่าจะหนีฉันได้หรอพิมพ์ประภัส!!!”เสียงอันเยือกเย็นของอลันเปล่งออกมาอย่างคนเหลืออดเขาอุตส่าห์คิดว่ามาทันเวลาแต่ทุกอย่างกลับคลาดเคลื่อนจนพาลทำให้อารมณ์เสีย

“พ่อหนุ่มมาตามทวงหนี้หนูพิมพ์เหรอ”เสียงแหบแห้งของหญิงชราทำให้อลันหันกลับหลังมามองคนพูดทันที เพราะชื่อผู้หญิงที่หญิงชราเอ่ยเป็นคนที่เขากำลังตามหาอยู่

“หนี้?”คิ้วของอลันขมวดหนักกว่าเดิมเมื่อคนแก่พูดขึ้น

“หนี้ที่หนูพิมพ์ติดไว้20,000ไง ใช่พ่อหนุ่มหรือเปล่า”หญิงชราเอ่ยถามขึ้นเพราะเธอเป็นห่วงแม่สาวน้อย เงินแค่นี้เธอใช้แทนแม่หนูนั่นได้สบาย

“ผมไม่ได้มาทวงหนี้หรอก ผมแค่มาหาเธอ”อลันมองร่างหญิงชราด้วยสายตาที่อ่อนลง ต่อให้เขามารยาทเลวทรามขนาดไหนแต่สำหรับคนแก่และเด็กคือข้อยกเว้นสำหรับเขา

“แล้วพ่อหนุ่มมาหาหนูพิมพ์ทำไมรึ”

“ผมมีธุระสำคัญที่ต้องการเคลียร์กับเธอหน่ะครับ”

“เรื่องอะไรล่ะพ่อหนุ่ม สำคัญมากไหมยายจะได้ฝากหลานยายให้โทรไปบอก”

“หลานยายรู้หรอครับว่าเธออยู่ที่ไหน”คิ้วหนายกขึ้นพลางสงสัย เขาคิดว่าหญิงชราคนนี้กับหลานของเธอต้องรู้ดีว่าแม่ตัวดีของเขาหนีหายไปไหนแน่

“รู้แต่คงบอกไม่ได้มันเป็นความลับตราบใดที่หนูพิมพ์ยังไม่ให้บอกใครยายก็จะไม่บอก”หญิงชราสวนกลับทันควัน เธอไม่ค่อยไว้ใจชายหนุ่มตรงหน้าสักเท่าไหร่ดูจากท่าทางที่น่าเกรงขามบวกกับใบหน้าที่บึ้งตึงดูไม่น่าไว้ใจจนทำให้อดเป็นห่วงหญิงสาวตัวเล็กๆไม่ได้

“แต่ผมต้องการพบเธอเดี๋ยวนี้”อาการเอาแต่ใจของอลันเริ่มแสดงออกมาอย่างลืมตัวเพราะความโมโหที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจแกร่งทำให้เริ่มไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

“นี่พ่อหนุ่มยายบอกไม่ได้จริงๆหนูพิมพ์เธอขอไว้”

มือแกร่งยกขึ้นลูบใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างเเรงพลางกดเก็บอารมณ์ที่เริ่มร้อนไว้ข้างใน เขาไม่อยากระเบิดอารมณ์ต่อหน้าคนแก่สักเท่าไหร่เพราะมันอาจจะทำให้คนแก่ตรงหน้าหัวใจวายตาย

“คืองี้นะครับผมต้องการมาพบพิมพ์เพื่อเคลียร์เรื่องบางอย่างที่ผมกับคุณพิมพ์ต้องคุยกันแบบด่วน บอกที่อยู่เธอให้ผมเถอะครับ”อลันปรับอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะพูดขอร้องหญิงตรงหน้าอีกครั้ง

“พ่อหนุ่มกับหนูพิมพ์เป็นอะไรกัน?”หญิงชราถามด้วยความสงสัยเพราะอารมณ์ขึ้นๆลงๆของชายหนุ่มทำให้เธอเริ่มปวดหัวและอดสงสัยไม่ได้

“ผมกับคุณพิมพ์เราเป็นผัวเมียกันตามกฎหมาย ผมกับคุณพิมพ์เราได้แต่งงานกันแล้ว แล้วตอนนี้เธอก็หลบหน้าผมทั้งๆที่ผมก็ไม่รู้ว่าผมผิดอะไรทำไมเธอถึงต้องหนีหน้าผม”อลันจำเป็นต้องโกหกหญิงชราตรงหน้าไปทั้งๆที่เขารู้อยู่แล้วว่าเธอหนีห่างเขาทำไม

“ตาเถร!!!! เรื่องจริงหรือพ่อหนุ่ม”

หนังตาที่เหี่ยวย้นเปิดกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เธอไม่ยักรู้แม่สาวข้างบ้านที่เธอเลี้ยงดุจหลานแท้ๆมีแฟนแล้วแถมยังเป็นฝรั่งนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหล่อเหลาขนาดนี้

“พ่อหนุ่มหลอกยายเล่นใช่ไหมเนี่ย”

“ทุกอย่างคือเรื่องจริงผมไม่ได้หลอกยายหรอก ยายพอจะรู้ไหมเธอไปไหน”ชายหนุ่มเดินเข้ามาประคองร่างของหญิงชราอย่างรวดเร็วเพราะหญิงชราเริ่มทรงตัวไม่ไหวแต่ก็ไม่วายหลอกถามข้อมูลจากคนแก่

“นี่พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่มมองหน้ายายนะลูกเอ้ยเป็นผัวเมียกันทำไมปล่อยให้เมียใช้หนี้คนเดียวละทำไมไม่ช่วยกัน ไม่งั้นหนูพิมพ์คงไม่ต้องไปอยู่ราช..”

“คุณย่า!!” ไม่ทันที่หญิงชราจะพูดจบก็มีเสียงของชายหนุ่มตัวล่ำบึกเอ่ยเรียกจนคนแก่ตกใจ

“ตาต้นเรียกย่าสะตกใจหมดเลย”หญิงชราหันไปเอ็ดใส่หลานชายอย่างไม่อายสายตาของอลันที่จับจ้องผู้มาใหม่อย่างไม่ลดละ

“คุณย่ามานั่งคุยกับใครที่หน้าบ้านยัย..เอ้ยคุณพิมพ์ครับ”สายตาคมแอบเหลือบมองอลันเป็นระยะสายตาที่อลันมองบวกกับเครื่องหน้าที่คมเข้มกับหุ่นที่เป็นสัดส่วนพอดีตัวทำให้ใจหนุ่มเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่แต่ด้วยอยู่ต่อหน้าผู้เป็นย่าต้องเก็บทุกอย่างไว้ในใจแสดงออกมาไม่ได้

“ตาต้นมาก็ดีนี่พ่อหนุ่มนี่เขาบอกว่าเป็นสามีหนูพิมพ์”คำพูดของหญิงชราทำให้หลานชายใจหล่นวูบไม่คิดไม่ฝันว่าแม่สาวจืดชืดอย่างพิมพ์ประภัสจะมีแฟนหล่อเหลาขนาดนี้

ต้นกล้ามองอลันด้วยความตกใจไม่คิดไม่ฝันว่าคนอย่างพิมพ์ประภัสสาวบ้างานจะมีแฟนหล่อดุจเทพบุตรขนาดนี้

“ผมขอถามได้ไหมว่าเมียผมอยู่ไหน”อลันใช่โอกาสที่ต้นกล้าเผลอถามผู้เป็นย่าที่นั่งอยู่ข้างเขา

“เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณพิมพ์ถ้าเขาไม่บอกให้คุณทราบแสดงว่าเขาไม่อยากบอกคุณ”ต้นกล้ารวบรวมสติพูดสิ่งที่เขาคิดออกไป ดูแล้วทั้งสองคงจะทะเลาะกันเลยทำให้แม่สาวจืดชืดหนีไป

“ตาต้น!!”ร่างหญิงชราเดินปรี่เข้าหาหลานชายด้วยความว่องไว เธอไม่เคยสอนให้หลานชายทำมารยาทเสียแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นแม้ชายตรงหน้าจะไม่น่าไว้ใจก็ตาม

“ก็ผมพูดจริงนี่ครับย่า ผมไปส่งพิมพ์ตั้งไกลถ้าเธออยากบอกอะไรกับคุณคนนี้เธอต้องฝากผมมาแล้ว แต่นี่ไม่เห็นพูดอะไรสักคำ”

~ป๊าบ ~มืออันเหี่ยวแห้งตีลงบนเเขนเเกร่งของต้นกล้าเข้าอย่างจัง การกระทำของหลานชายทำให้อดไม่ได้ที่จะฟ้าดไปสักหนึ่งทีเพื่อเป็นการตักเตือน

“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจดี”อลันหันมาพูดกับหญิงชราก่อนจะหันไปมองหน้าชายหนุ่มดังเดิม

สายตาเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของอีกคนอย่างไม่ลดละ จนทำให้ต้นกล้าเป็นฝ่ายแพ้หลบสายตาก่อน

“ผมว่าคุณกลับไปเถอะเพราะอย่างไรก็ตามผมก็ไม่มีทางบอกที่อยู่ของพิมพ์ให้คุณ”

“งั้นผมไปก็ได้ แต่ผมขอให้คุณโชคดีนะ”อลันยอมฟังคำต้นกล้าอย่างง่ายดาย ก่อนจะเดินออกไปไม่วายหันมาตบบ่าพร้อมกับส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้กับต้นกล้าหนึ่งทีทำเอาใจหนุ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะแต่หารู้ไม่คำพูดของเขามันไปกระตุกหนวดเสือเข้าอย่างจัง

ทันทีที่ประตูรถคู่ใจปิดลงโทรศัพท์เครื่องหรูถูกยกขึ้นต่อสายหาลูกน้องคนสนิททันที

“มะ มีอะไรครับนาย”

“กูมีเรื่องจะให้มึงสืบให้หน่อย”

“ได้ครับนายจะให้ผมสืบเรื่องไหนว่ามาเลย”

“ช่วยสืบประวัติของคนที่อยู่ข้างบ้านแม่นั่นให้หน่อยที่เป็นยายแก่ๆกับหลานชายกูต้องการข้อมูลภายในเย็นนี้”

“ตะ แต่ ฮัลโหลนายฮัลโหล!!!”เจอาร์ตะโกนเรียกปลายสายสุดเสียงยังไม่ทันที่จะได้บอกอะไรผู้เป็นนายก็ชิงวางสายไปก่อน

แกร็ก แกร็ก เสียงง้างไกปืนดังขึ้นทันทีที่สายของอลันตัดไปเจอาร์ที่นั่งอยู่ทำได้แค่นั่งนิ่งๆรอผู้มาเยือน

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกจี้ลงตรงกลางกระหม่อมของเจอาร์

“ไอ้อลันมันให้มึงทำอะไร”เสียงอันคุ้นหูของซูตานทำให้เจอาร์คลายความเครียดลงไปได้บ้างแต่ก็ยังคงเครียดอยู่

“นายสั่งให้ผมสืบบางอย่างนิดหน่อยครับ”

“นิดหน่อยหรอ หึ มันคงคิดว่าคนอย่างกูโง่สินะที่ไม่เห็นว่ามันทำอะไร มึงสืบข้อมูลที่มันสั่งให้เสร็จแล้วเอาทุกอย่างส่งมาให้กูก่อนที่จะส่งให้มันถ้ามึงขัดกูมึงคงรู้ว่าจะเกิดอะไรกับพ่อมึงที่นอน พะงาบๆอยู่”ซูตานกล่าวก่อนจะเดินหันหลังออกไปปล่อยให้เจอาร์ทำงานตามที่อลันสั่งไม่วายตะโกนกำชับคำสั่งอีกครั้งเพื่อเตือนสติเจอาร์

หลังจากที่พ่อของเขาผู้เป็นเลขาคนสนิทของซูตานล้มป่วยลงเขาก็ต้องคอยรับความกดดันที่มากขึ้นเมื่อซูตานอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผู้เป็นนายซูตานก็จะเอาพ่อของเขามาอ้างตลอดเพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ใช้ได้ผลสำหรับเขา

“ผมขอโทษครับนาย”

.

.

“นี่พี่ช่วยกันคนละไม้คนละมือนะนานๆที่จะมีคนมาอยู่บ้านหลังนี้ค่อยๆช่วยกันเก็บกวาด”เสียงเจื้อยแจ้วของเอื้อยลูกสาวป้าพิณพูดสั่งคนงานที่คุณยายโทรสั่งมาให้ช่วยถางหญ้าในสวนกับเก็บกวาดพื้นที่รอบๆบ้านให้เรียบร้อย

ป้าพิณเป็นคนที่คุณยายใช้เฝ้าดูแลสวน เธอมีลูกสองคนคือเอื้อยกับอ้ายทั้งสองเป็นฝาแฝดกันเอื้อยจะดูห้าวหาญส่วนอ้ายเธอไม่เคยเห็นหรือพูดคุยจึงทำให้ไม่รู้นิสัยของเธอ

“นี่พี่พิมพ์ถ้าพี่ไม่มาอยู่ที่นี่นะ ที่นี่คงเงียบแน่ดูสิพี่มาอยู่วันเดียวทุกอย่างดูมีสีสันขึ้นทันตา”เอื้อยพูดขึ้นพร้อมชี้นู่นนี่ให้พิมพ์ประภัสดูอย่างสนิทสนมทั้งๆที่เธอและเอื้อยพึ่งเจอกันวันแรก

“พี่ว่ามันก็ไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่นะ”สายตาหวานมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังที่ต่างๆอย่างเพลิดเพลินนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เธอได้พูดคุยกับคนอื่นแล้วสบายใจเช่นนี้

“อ้าว ทุกคนมาพักกันจิบน้ำหวานเย็นฝีมือหนูพิมพ์กันก่อนเร็วจะได้ชื่นใจ”เสียงป้าพิณเอ่ยเรียกทุกคนให้พักดื่มน้ำดังกังวานทั่วทั้งสวน น้ำหวานเย็นเฉียบถูกรินใส่ขันทรงพอดีมือแจกจ่ายให้คนนู้นทีคนนี้ทีจนหมด

“หวานชื่นใจจริงๆเลยแม่หนู”ลุงน้อยหนึ่งในกลุ่มคนที่มาทำงานเอ่ยชมพิมพ์ประภัสขึ้น

“ขอบคุณค่ะคุณลุง ถ้าชื่นใจก็ดื่มเยอะๆนะคะ”

“จ้ะแม่หนู แหม่ถ้าลูกลุงยังไม่มีเมียลุงจะยุให้จีบแม่หนูเลยนะเนี่ยทั้งเก่งทั้งสวย”

“แค่ทำน้ำหวานเองลุงก็ชมหนูเกินไป”ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวกลับแดงเถือกขึ้นทันตาแค่เธอทำน้ำหวานให้ทุกคนได้ดื่มกินทุกคนกลับชมเธอไม่ขาดสายจนคนทำอดไม่ได้ที่จะเขินกับคำชม

“เห็นไหมเอื้อยบอกแล้วพอพี่พิมพ์มาอยู่บรรยากาศที่นี่เปลี่ยนไปจริงๆ”

“ไม่ต้องมาชมพี่เลยมาช่วยกันหั่นผักมา พี่กะจะทำน้ำพริกปลาทูกับชะอมทอดเอาไว้ให้คนงานกินเพื่อเป็นการตอบแทนจะได้ไม่ต้องเอาเงินค่าแรงไปซื้อข้าวกิน มามาช่วยพี่เลย”

“โห่ว พี่อ่ะ”

สองหญิงสาวต่างช่วยกันหั่นผักที่เอาไว้เขียงกินแกล้มกับน้ำพริกมากมายมีทั้งผักสดและผักลวกเต็มถาดไปหมด รวมถึงน้ำพริกที่พิมพ์ประภัสตั้งใจตำสุดฝีมือทั้งแกะปลาตำพริกใส่เครื่องปรุงรสต่างๆชวนน่ากินจนทำให้กลิ่นหอมของปลาทูคละคลุ้งไปทั่วบ้านไหนจะชะอมเจียวใหม่ๆหอมๆชวนเรียกน้ำย่อยอีก

“ถ้าใครได้พี่พิมพ์ไปเป็นเมียคงโชคดี”

คำพูดของเอื้อยทำให้พิมพ์ประภัสชงักไป ใจดวงน้อยสั่นไหวขึ้นทันทีที่เอื้อยพูดเสร็จใบหน้าของใครบางคนที่เธอไม่อยากนึกถึงกลับลอยเด่นชันในหัวอย่างห้ามไม่ได้

“เอ่ออ เอื้อยขอโทษที่ทำให้พี่พิมพ์..ลำบากใจ”ร่างกายที่หยุดนิ่งของพิมพ์ประภัสทำให้คนพูดอย่างเอื้อยรู้สึกผิด ดูจากแววตาที่สลดลงก็คงเดาได้ไม่ยากว่าเธอรู้สึกเช่นไร

“งั้นเอื้อยยกทุกอย่างไปไว้ข้างล่างดีกว่านี่ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว”หญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินถือถาดยกไปวางบนแคร่อย่างรวดเร็วปล่อยให้อีกคนนึงนั่งจมอยู่กับความคิดตัวเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว