ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 12กอดเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12กอดเมีย
แบบอักษร

ร่างบางที่ถูกมัดร่างกายเริ่มอ่อนเเรง สติที่เหลือน้อยค่อยๆดับลงเมื่อความหนาวเย็นเข้ามาแถนที่ความร้อนภายในตัวเวลาที่ล่วงเลยไปหลายขั่วโมงทำให้ร่างกายของเธอเเทบไม่เหลือความอุ่นหลงเหลือมือบางที่เย็นเฉียบชาเกินกว่าจะรู้สึก 

"แม่ช่วยพิมพ์ด้วยนะคะแม่" 

เสียงอ้อนวอนดังก้องภายในใจของเธอแต่คงจะไร้ประโยชน์เมื่อความตายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 

"คุณ ช่วยฉันด้วย" 

"อย่าปล่อยฉันไว้แบบนี้ คุณกลับมาช่วยฉันก่อน คะ คุณ" 

น่าแปลกในเวลาแบบนี้เธอกลับนึกถึงคนที่ทำกับเธอแบบนี้ให้มาช่วยทั้งๆที่ไม่มีความหมายอะไรเลยแต่เขาก็เป็นคนเดียวที่จะยุติทุกอย่างนี้ได้ 

ร่างสูงโปร่งของอลันนอนหลับตาพริ้มด้วยความเพลียจากการทำงานบวกกับการอดหลับอดนอนนั้นทำให้เขาหลับคล้อยทันทีที่หัวถึงหมอน โดยหาสนใจคนข้างล่างที่นั่งตากอากาศไม่  

"มึงเคาะสิ" 

"พี่ต้องเคาะสิพี่เป็นหัวหน้านะ" 

เสียงลูกน้องยืนเกี่ยงกันหน้าห้อง ทั้งสองไม่อยากเอาชีวิตมาเสี่ยงเพราะเขารู้ดีเวลาอลันต้องการพักผ่อนใครก็กวนไม่ได้ 

"มึงนี่นะ" 

"เคาะเลยพี่ขืนช้ากว่านี้เธอตายเเน่" 

"อือ" 

ปึ้ง ปึ้ง  

มือใหญ่บรรจงเคาะประตูห้องนอนของอลันจนเสียงดังขึ้นเป็นจังหวะ เขาต้องขึ้นมารายงานข่าวของหญิงสาวที่อยู่ข้างล่างให้ผู้เป็นนายฟังแต่เคาะเท่าไหร่กับไร้เสียงตอบรับ 

"นายแย่แล้ว นาย" 

เสียงใหญ่พยายามตะโกนเรียกผู้เป็นนายที่ยังนอนหลับไหลให้ตื่น 

ส่วนข้างล่างด้วยคำสั่งที่อลันสั่งไว้ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ร่างของเธอสักคนทุกคนต่างยืนดูจนร่างของเธอล้มลง 

ร่างอันซีดเผือดไร้เลือดบนใบหน้านอนซบลงที่พื้นเย็นเฉียบอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"มะ แม่คะอีกไม่นานพิมพ์คงได้เจอเเม่แล้ว" 

เสียงพูดอันแผ่วเบาถูกเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก 

อลันเริ่มขยับตัวขึ้นตามเสียงเรียกของลูกน้องที่กล้ามาขัดเวลานอนเขา แม้ทุกทีเขาไม่ใช่คนนอนขี้เซาแต่ความเหนื่อยล้าทำให้เขาลืมตาขึ้นลำบาก 

"นะ.." 

"มีอะไร!!" 

ประตูห้องที่ถูกเปิดออกมาอย่างเเรงทำให้ลูกน้องของเขาหน้าเสียทันที ใบหน้าที่หล่อเหลาบึ้งตึงกว่าเดิมหลายเท่าจนกายใหญ่เสียวสันหลังวูบวาบ 

"คะ คือ ผะ" 

"พูดเร็วๆกูจะนอน!!" 

ร่างใหญ่ตะคอกลูกน้องกลับทันควันที่มันเอาเเต่อ้ำๆอึ้งๆจนทำให้เสียเวลา 

"ผู้หญิงที่นายมัดไว้ข้างล่างเธอสลบแล้วครับ" 

"เเล้ว? ปล่อยให้หนาวตายตรงนั้นแหล่ะ" 

" นะ.." 

"มึงไปได้เเล้ว ไป!!" 

อลันแทบจะปิดประตูทันทีที่เขาไล่ลูกน้องออกไป 

เขาไม่จำเป็นต้องสนใจผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำเขาได้ในสิ่งที่ไอ้คริสไม่ได้มันก็พอใจสำหรับเขาแล้ว ถ้าผู้หญิงคนนั้นจะตายมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา 

ร่างใหญ่ล้มตัวลงนอนอีกครั้งโดยไม่สนใจคำพูดของลูกน้อง แต่พยายามหลับตาลงเท่าไหร่สมองกับคิดถึงแต่ใบหน้าหวานที่เอาแต่ร้องไห้ลอยวนเวียนอยู่ในหัวจนเขานอนไม่หลับ 

"โถ่วเอ้ยให้มันได้แบบนี้ดิวะ" 

ประตูห้องที่ปิดลงเมื่อไม่กี่นาทีที่เเล้วถูกเปิดออกอย่างเเรงโดยฝีมือของอลัน ในมือหนามีเสื้อโค้ทตัวใหญ่ที่ทำมาจากขนสัตว์ราคาแพงถูกหยิบติดมือลงไปข้างล่างด้วย 

ขายาวๆก้าวผ่านกลุ่มลูกน้องอย่างสง่าทุกคนต่างก้มหัวเคารพอย่างรู้หน้าที่ สายตาคมมองดูร่างที่สลบลงกับพื้นด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย มือใหญ่สวมใส่เสื้อโค้ทตัวหนาให้กับอีกคนอย่างว่องไวก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นเดินหายไปในบ้าน เหตุการณ์ทุกอย่างดูรวดเร็วไปหมดจนพวกลูกน้องต่างงงวยกับการกระทำของผู้เป็นนาย 

"มึงเมื่อกี้กูไม่ได้ฝันไปใช่ป้ะ" 

"กูตบให้เอาป้ะจะได้รู้" 

"เมื่อกี้กูไม่ได้ฝันกูรู้เเล้ว" 

"มึงนี่รู้ทันกูตลอดเลย" 

พวกลูกน้องต่างพูดจาหยอกล้อกันสนุกสนานเพื่อลบบรรยากาศที่มันอึมครึมเมื่อกี้ทิ้งไป 

ใบหน้าใสถูกแนบลงบนอกแกร่งไออุ่นจากตัวเขาที่โอบกอดเธอมันเหมือนกับพลังงานที่มาต่อเติมชีวิตแม้จะไม่มากแต่เธอก็สบายใจที่คำขอของเธอเป็นจริง 

ร่างของพิมพ์ประภัสถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือ 

ไออุ่นจากที่นอนที่เจ้าของพึ่งลุกออกไปบวกกลับกลิ่นน้ำหอมจากห้องเขาทำให้เธอสดชื่นขึ้นมาทันที ทั้งๆที่ไม่กี่นาทีที่แล้วเธอแทบจะหมดลมหายใจ 

“หนาว พิมพ์หนาว” 

ปากบางพร่ำเพ้อขึ้นถึงแต่คำว่าหนาว 

ร่างใหญ่ทิ้งตัวลงบนที่นอนเคียงข้างเธอครั้งนี้เขาคงหลับได้สบายขึ้นไม่มีอะไรมากวนใจให้ต้องตื่น ก่อนจะดึงร่างบางมากอดเพื่อคลายความหนาวเธอจะได้เลิกเพ้อเสียที 

“เหตุการณ์ครั้งนี้มันจะย้ำเตือนเธอว่าอย่ามาลองดีกับฉันจำไว้” 

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของอลันก่อนที่สายตาจะปิดลง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว