email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 364

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

ที่แคร่ใต้ต้นขนุนข้างบ้าน สนกำลังง่วนอยู่กับการถักแหผืนน้อยของตนอยู่ เขาเอาตรงหัวที่เป็นปมที่ขมวดกันนั้นขึ้นห้อยไว้กับกิ่งของต้นขนุน แล้วปล่อยชายของมันให้ทิ้งตัวลงมา ส่วนตัวเขานั้นก็นั่งถักอยู่ที่แคร่นั้นโดยหันหน้าเข้าหาลำต้นของมัน สนถักแหไปก็สูบยาเส้นพ่นควันปุยๆไปอย่างสบายอารมณ์ โดยมีแตนกับน้อยเพื่อนของเธอนั่งเล่นโทรศัพท์กันคนละเครื่องอยู่ไม่ห่างมากนัก สนเหล่ตามองเด็กสาวทั้งสอง ที่ต่างคนก็ต่างก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์กันอย่างไม่สนใจใยดีอะไรกันเลยจึงเอ่ยขึ้นว่า 

"อีน้อย มึงมาอิหยังหือ..?" 

"มาเล่นนำอีแตนจ้า แมนอิหยังอิพ่อ..?" น้อยถามคืนแบบงงๆที่จู่ๆพ่อของเพื่อนก็ถามขึ้นแบบนั้นทั้งๆที่ก็รู้อยู่ เพราะว่าเธอก็มาหาแตนแบบนี้อยู่เป็นประจำอยู่แล้วนั่นเอง 

"มึงมาเล่นนำอิแตนติ? กูคือบ่ได่ยินสูเว้าอิหยังกันจักคำ สูมาเล่นนำกันรึมานั่งเล่นโทรศัพท์นำกันๆแน่หือ..?" สนว่าให้พวกเธออย่างไม่จริงจังนัก ก่อนที่จะอัดบุหรี่เข้าปอดอีกครั้งแล้วพ่นควันออกมาเป็นทางยาวแบบสบายๆก่อนที่จะเอามวนบุหรี่ขึ้นคาบไว้ในปากอีกทีแล้วถักแหต่อ 

"แหะๆๆกะเทิ่งสองอย่างนั่นละอิพ่อ" 

"สูคาแต่เล่นโทรศัพท์ยุเหมิดมื่อ บ่ไปหาอยากหากินอิหยังติบาดนิบ่ดีบ่ดี แบบนี่มันบ่แมนแนวล่ะเด้อโทรศัพท์นิ" แตนได้ฟังที่พ่อของเธอพูดออกมาแบบนั้นก็รู้สึกไม่ค่อยดีนัก เพราะว่าเธอกับน้อยนั้นเล่นโทรศัพท์มาได้พักใหญ่ๆแล้ว สงสัยว่าพ่อของเธอคงจะรำคาญเอาแน่ๆเลยถึงพูดออกมาแบบนั้น เพราะปกติแล้วสนนั้นจะเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดจาอะไรจิปาถะมากนัก แตนจึงหันไปพูดกับเพื่อนของตนขึ้นว่า 

"น้อยไกล้สิเพลแล้ว ไปขวยกุ๊ดจี่กันป๊ะ เอามาคั่วใส่เกลือกินกับตำบักหุ่งมื่อสวยนี่คือสิแซบหลาย" 

"ดีคือกันไปกะไปป๊ะ" น้อยเออออตามเพื่อน ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบเอาครุถังที่วางอยู่ที่ข้างตุ่มน้ำขึ้นมาถืออย่างเตรียมพร้อม รอแตนที่เดินไปหยิบเสียมที่พิงอยู่ที่ข้างเสาบ้านออกมา จากนั้นทั้งสองสาวก็พากันมุ่งหน้าสู่ท้องนาของตนทันที ในขณะที่ทั้งสองสาวนั้นกำลังเดินตามหากองขี้ควายหรือวัวอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของแตนก็ดังขึ้น ทำให้เด็กสาวหยุดเดินก่อน พร้อมกับเอี้ยวมือไปหยิบโทรศัพท์ที่เหน็บเอาไว้ที่กระเป๋าหลังของกางเกงออกมาดู ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอย่างงงๆว่า 

"เอ้าหมวดก้อง เลาโทรมาเฮ็ดอิหยังล่ะบาดนิ" น้อยหันมามองเพื่อนสาวก่อนที่จะส่ายหน้าน้อยๆแล้วพูดขึ้นว่า 

"โทรมาอิหยังกะรับสายเผิ่นก่อน เดี๋ยวกะฮู่" นั่นล่ะแตนถึงกดรับสายไป 

"ฮัลโหล สวัสดีค่าผู้กองโทรมาอิหยังค่า..?" 

"สวัสดี ทำอะไรอยู่น่ะแตน?" 

"มาขวยกุ๊ดจี่ยุนาค่า" 

"อ้าวเหรอ อ้อ..ไอ้แมลงเหม็นนั่นน่ะเหรอ" 

"มันซื่อว่ากุ๊ดจี่ค่าบ่แมนแมงเหม็น แล้วผู้หมวดโทรมาอิหยังล่ะคะ?" แตนถามขึ้นเพราะไม่รู้ว่าเขาโทรมาทำไมนั่นเอง ในขณะที่แตนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่นั้น น้อยก็หากุ๊ดจี่ตามประสาของตนไปเรื่อยๆ 

"อ้อ เอ่อ ก็ๆ ก็โทรมาเฉยๆไม่มีอะไรหรอก ก็วันนี้มันวันหยุดนี่ ฉันไม่รู้จะออกไปไหนก็เลยโทรมาเล่นเฉยๆน่ะ ทำไมล่ะ? ฉันโทรมาบ้างไม่ได้หรือไง แปลกตรงไหนกัน" ก้องเกียรติตอบกลับกวนๆ เพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ ก็มันมีที่ไปที่ไหนกันล่ะบ้านนอกคอกนาออกอย่างนี้น่ะ ชายหนุ่มคิดเซ็งๆอยู่ในใจ 

"ข่อยสิไปฮู่นำเจ่าติ เจ่าว่ามันแปลกบ่ซั่นน่ะ" แตนว่าคืนแบบฉุนๆที่โดนเขาแขวะมา ทำให้ก้องเกียรตินั้นถึงกับหน้าเหวอไปเล็กน้อยเหมือนกัน ก่อนที่จะคิดค่อนขอดอยู่คนเดียวว่า เด็กอะไรเนี้ย เถียงคำไม่ตกฟากเลยจริงๆ แล้วนิ่งไปชั่วครู่เพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับหล่อนต่อไปดี จนฝั่งนั้นต้องถามกลับมาเพราะเห็นว่าเสียงเงียบหายไป 

"ฮัลโหล ผู้หมวดหลับคาโทรศัพท์แล้วติ ขั่นบ่มีอิหยังแล้วข่อยสิวางสายล่ะเด้อ สิฟ้าวไปหาแนวกินสวย" หนุ่มเมืองกรุงผู้ยังไม่คล่องกับภาษาท้องถิ่นนักนั้น งงกับคำพูดของเด็กสาวขึ้นมานิดๆว่า สวย นี่มันคืออะไร 

"กินสวยเหรอ? มันคืออะไรน่ะ? แล้วมันเป็นยังไงกินได้เหรอแตน" 

"อ้าวๆๆผู้หมวดอย่ามากวนกันเด้บาดนิ บ่ฮู้อิหลีรึว่าพิตี๋เว้าเอา กินสวยรึกินเข่าสวยกะคือกินเข่าเที่ยงนั่นเด้ ฮู่ล่ะยังบาดนิ" 

"ฮ่าๆๆๆๆกินข้าวมื่อเที่ยงนั่นเอง กินข้าวเที่ยงก็บอกกินข้าวเที่ยงสิ จะกินสวยกินอะไรทำไม ภาษาพูดของเธอนี่ช่าง...เอ๋ ถ้างั้นฉันไปกินมื้อเที่ยงกับเธอด้วยดีกว่า" พูดจบแล้วชายหนุ่มก็วางหูไปเลยทันที แต่พอแตนได้ฟังเขาพูดออกมาแบบนั้นก็นึกงงอยู่ไม่น้อย และยังคิดไม่ถึงอีกด้วยว่าเขาจะอยากมากินข้าวกับเธอจริงๆ เด็กสาวจึงหันไปบอกกับเพื่อนขึ้นอย่างไม่แน่ใจนักว่า 

"น้อยหมวดก้องเลาว่าสิมากินเข่านำเฮาพะนะ" เล่นเอาน้อยถึงกับร้องขึ้นอย่างตกใจกว่าคนต้นเรื่องเสียอีก 

"ห๊า! มึงเว้าอิหลีติอีแตน " 

"อื่อ.." 

"มาเว้าไห่กูงึดแท่" 

"จังว่านี่ล่ะ" 

"เอ๋..รึว่าเลาสิมักมึงบ้ออีแตน แมนบ่" น้อยถามกลับอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองพึ่งคิดได้  มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันที่คนกรุงอย่างเขาจะมาชอบเพื่อนของเธอ ถึงแม้ว่าแตนนั้นจะหน้าตาน่ารักและนิสัยดีมากๆก็ตามทีเถอะ แต่ก็เป็นเพียงเด็กบ้านนอกบ้านนาจนๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง ซึ่งแตนเองก็ตกใจไม่แพ้กันเมื่อได้ยินเพื่อนของเธอพูดออกมาเช่นนี้  

"อีผีบ้า เว้าไปทั่วหลายเลาสิมามักอิหยังกู ขี่ลายท่ายเปปานนิมึงกะดาย" แตนว่าให้เพื่อนเสียงดังด้วยความเขินอาย หน้ากลมๆแก้มป่องนั้นเป็นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันทีโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยความเขินอายกับคำพูดแบบนั้นของเพื่อนสาว 

"กะกูสิไปฮู่นำมึงติ เลาจีบมึงบ่ซั่นน่ะ" 

"บ่.." 

"อิหลีติ..? 

"อื่อ.." 

"เลาคือเป็นแนวนี่ซั่น..?" 

"จักแล่ว.."  

"-" .. 

ความคิดเห็น