ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : เริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2563 07:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มต้น
แบบอักษร

 

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระการกลางป่าหุบเขาบรรยากาศเริ่มอึมครึมมากกว่าเดิมเมื่อสองพี่น้องที่เคยรักกันดีต้องมาแตกเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งสองเริ่มปะทะกันทางวาจาจนเสียงดังลั่น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เเทบจะจบลงเมื่อเเอลตันสูญเสียผู้เป็นดั่งดวงใจของเขาไปตลอดกาลความทรงจำอันเลวร้ายคอยย้ำเตือนเสมอว่าคนที่เลวที่สุดคือพี่ชายต่างแม่ 

“ถ้ามึงไม่ฆ่ากูกูก็จะฆ่ามึง ไอ้อลัน” แอลตันตะโกนใส่อลันอย่างเหลืออด ความโกรธเเค้นขึ้นหน้าทำให้เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ 

“แต่กูเป็นพี่มึงนะ” 

ถึงเขากับเเอลตันจะมีแม่คนละคนกันแต่เขาก็รักมันไม่ต่างจากน้องเเท้ๆ  

“พี่กันเขาไม่ฆ่าเมียน้องหรอกเว้ย” 

“กูมีเหตุผลของกู” อลันพูดออกมาด้วยความจริงใจ ทุกสิ่งที่เขาทำก็เพราะตัวของแอลตันเองทั้งนั้น 

“เหตุผลของมึงคืออะไร !!”  

คำพูดของอลันเหมือนเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ไฟโทสะของแอลตันพุ่งขึ้นสูงขึ้นไปอีก 

“สักวันมึงจะรู้” อลันเอามือผลักอกแอลตันก่อนจะเดินจากไป 

. 

. 

. 

 

ไทยแลนด์ 

รถตู้Kia Grand Carnivalถูกเคลื่อนมาจอดเทียบประตูไม้สักสีสวย ภายในรถมีชายหนุ่มตาน้ำข้าวแขกคนสำคัญผู้มาเยือนที่เเห่งนี้ทุกปี 

ขาแกร่งก้าวลงจากรถด้วยความเคยชิน เขามาที่นี่บ่อยครั้งอากาศที่ว่าร้อนร่างกายของเขาก็ปรับตัวจนเคยชินได้

“บ้านสวนตะวันยิ้มขอต้อนรับคุณ คริส ผู้เป็นแขกวีไอพีของพวกเราค่ะ” พนักงานสาวกล่าวพร้อมยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรทันทีที่เท้าแกร่งแตะลงพื้น

“สวัสดีครับ ผมไม่ได้มาที่นี่นานนึกว่าจะเปลี่ยนไปเยอะนะครับ”

“ที่นี่ไม่เปลี่ยนแปลงไปไหนหรอกค่ะทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่ถ้ามีสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คงจะเป็นผู้ดูแลคนใหม่มั้งคะ”

พนักงานสาวพูดไปยิ้มไป

“ผู้ดูแลใหม่ หรอครับ”

คิ้วหนาถูกขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงในเมื่อเมื่อต้นปีเขาพึ่งมาพักที่นี่เองแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนผู้ดูแลใหม่ทั้งๆที่คนเก่าก็ดูทำงานเรียบร้อยดี

“ใช่ค่ะ “

"แล้วคนเก่าเธอไปไหนล่ะครับ"

"อันนี้ดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะอยู่ดีๆเธอก็มายื่นใบลาออก"

พนักงานสาวกล่าวขึ้นออกมาตามความคิดเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอลาออกทำไม

"แต่ดิฉันเอาหัวรับประกันผู้ดูเเลคนใหม่เลยค่ะเธอเก่งไม่ต่างจากคนเก่าเลยคุณคริสสบายใจได้ค่ะ""

“ผมชักอยากจะเจอเธอแล้วสิ”

ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความเต็มใจ จากที่อีกคนเล่ามามันทำให้เขาอยากรู้ว่าเธอทำงานดีอย่างที่พนักงานสาวคนนั้นบอกจริงหรือไม่

“ตอนนี้ ทุกคนกำลังจัดสถานที่ลอยกระทงกันอยู่ ถ้าคุณคริสไม่รังเกียจจะเดินดูก็ได้นะคะ เผื่อคุณคริสจะได้พบคุณผู้ดูแลคนใหม่”

“ลอยกระทงหรอครับ น่าสนใจดี งั้นผมฝากคุณดูแลเรื่องของใช้ผมด้วย ผมฝากล่ะ“

“ได้ค่ะ”

“ลอยกระทงงั้นหรอ” คริสพึมพำเบาๆ

ขาแกร่งเต็มด้วยมัดกล้ามก้าวเดินอย่างรวดเร็วเพื่อจะไปร่วมด้วยช่วยกันกับคนอื่นจัดสถานที่ที่ใช้จัดงาน เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้กลับมาที่นี่ในช่วงเทศกาลต่างๆผู้คนที่เอาใจใส่กันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายผิดต่างจากบ้านเขาที่คนส่วนใหญ่เอาแต่ประโยชน์ส่วนตัว

.

 

“เอ้าทุกคนช่วยกันยกไม้ไผ่ขึ้นพร้อมกันนะ 1 2 สะ....” 

ใบหน้าเปื้อนเหงื่อจากการทำงานถูกปาดออกด้วยมือบางก่อนจะส่งเสียงสั่งงานพร้อมๆกัน  

“ให้ผมช่วยยกนะครับ” คริสพูดด้วยถ้อยคำสุภาพ  

เขารีบเดินตามเสียงผู้คนมากมายที่พูดกันถึงเรื่องทำงานจนมาสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังช่วยทุกคนยกไม้อยู่ใบกน้าของเธอเเดงจนเขาอดไม่ไหวที่จะเข้าไปช่วย 

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณเป็นแขก คุณทำแบบนี้ไม่ได้หรอกค่ะ” 

หญิงสาวปฏิเสธทันทีที่ชายหนุ่มพูดเสร็จ ใบหน้าหวานเปื้อนเหงื่อไหล่หยดย้อยลงคางส่ายหัวปฏิเสธจนผมที่ถูกรวบหลุดลุ่ย เธอไม่สามารถให้แขกที่เข้ามาพักทำงานได้เพราะทุกคนมาที่นี่ก็ต้องการพักผ่อนกันทั้งนั้น 

“ผมอยากช่วยให้ผมช่วยเถอะนะครับ” ชายหนุ่มแสดงถึงความต้องการอยากจะช่วยอย่างเต็มที่ เขาอยากช่วยเหลือทุกคนจริงๆยิ่งเห็นเธอทำงานจนหน้าแดงแล้วเขายิ่งอยากจะช่วยเหลือ 

"แต่............." 

"บ้านผมไม่มีประเพณีแบบนี้ผมเห็นพวกคุณทำเลยอยากมาช่วยครับ" 

คริสกล่าวอย่างนอบน้อมแม้นิสัยใจจริงเขาจะไม่ใช่คนอ่อนน้อมก็ตาม 

“เอ่อ..งั้นก็ได้ค่ะถ้าคุณไม่ถือ”หญิงสาวพูดพลางยิ้มให้ ด้วยเหตุผลของเขาเธอไม่อยากไปขัดสักเท่าไหร่ถ้าสิ่งนั้นเขาอยากจะทำด้วยใจ 

ร่างบางหันไปสนใจงานที่ทำอยู่ต่อ เวลาเหลือไม่มากแล้วเธอไม่อยากให้ทุกสิ่งเสร็จช้าไปกว่านี้ 

ร่างบางที่มัวแต่เพลิดเพลินกับการทำงานเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสายตาคมจ้องมองเธออยู่เขายังคงลุ่มหลงกับรอยยิ้มของเธอ 

รอยยิ้มที่ถูกส่งผ่านมาด้วยความเต็มใจของพิมพ์ประภัสทำให้ใจเเกร่งที่เคยสงบสุขกลับเต้นแรงจนแทบล้นทลักออกจากอกนี่เป็นครั้งเเรกที่เขาเจอกับเธอแต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงจนมันดังออกมา 

“คุณรู้ไหมเวลาคุณยิ้มแล้วดูสดใสมากเลย”  

สายตาคมยังไม่ลดละไปจากใบหน้าอันสวยงามที่ปราศจากเครื่องสำอางจนอดใจไม่ไหวต้องเอ่ยปากชม 

“จริงหรอคะ ขอบคุณค่ะ”ร่างบางยิ้มตอบอีกคนอีกที 

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอยยิ้มของเธอจะมีคนชมทั้งๆที่แทบไม่เคยมีใครพูดกับเธอแบบนี้เลย 

"งั้นเรามาเริ่มทำงานกันแบบจริงจังกันดีกว่า" ความรู้สึกกดดันเริ่มมากขึ้นเมื่ออีกคนเอาเเต่จ้องหน้าเธอ จนทำให้เธอต้องพูดตัดบทเมื่อเห็นอีกคนจ้องหน้าเธอนานเกินไป 

จริงๆแล้วฉันไม่ค่อยชินกับสายตาที่มีคนมาจ้องเป็นเวลานานเท่าไหร่มันดูกดดันแปลกๆแถมยังเป็นคนที่มาเข้าพักด้วยมันยิ่งกดดัน 

"งั้นเรามาทำงานกันเถอะ" 

คำพูดของเธอทำให้สติผมกลับมาอีกครั้งจนเราได้เริ่มทำงานกัน 

ปัก ปัก 

เสียงค้อนที่ตอกตะปูลงกับไม้ไผ่ดังกังวานสนั่นทั่วทั้งบริเวรงาน ทุกอย่างใกล้จะเสร็จสมบูรณ์เหลือเพียงไม่เท่าไหร่ก็จะเสร็จ 

ทุกคนที่มาทำงานเริ่มถยอยกลับกันไปบางเพราะนี่ก็เป็นเวลาเย็นจวบจนจะค่ำจากสถานที่ ที่เสียงดังกลับมาเงียบลงเพราะเหลือไม่กี่คน 

และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึงทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์พร้อมที่จะใช้งานในวันพรุ่งนี้ตามแบบแผนที่วางไว้เป็นอย่างดี 

"น้ำค่ะ" 

น้ำเปล่าโรยด้วยดอกมะลิถูกยื่นให้กับคนที่นั่งหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ทุกคนล้วนกลับกันไปหมดจนเธฮกับเขาต้องทำงานที่เหลือกันเอง 

"ขอบคุณครับ คุณ..เอ่อ.." 

"พิมพ์ค่ะ ฉันชื่อพิมพ์ แล้วคุณล่ะ" 

"คริสครับ " 

"ยินดีได้รู้จักนะคะคุณคริส" หญิงสาวกล่าวอย่างนอบน้อม 

"ผมก็มาที่นี่บ่อย ทำไมผมถึงไม่เคยเจอคุณพิมพ์เลยครับ" 

"พิมพ์พึ่งมาเป็นผู้ดูเเลคนใหม่ของที่นี่อ่ะค่ะคุณเลยไม่คุ้นหน้า" 

"คุณพิมพ์นี่เองที่เป็นคนดูแลใหม่ของที่นี่" 

"พิมพ์ต้องขอโทษที่ไม่ได้ไปรับคุณ ขอโทษด้วยนะคะ" ร่างบางพูดก่อนจะยกมือไหว้ตามแบบชาวไทยเพราะงานที่ยุ่งจึงทำให้เธอไม่ได้ไปต้อนรับเขา  

"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่าคุณพิมพ์ยุ่งอยู่" 

จากที่เขามาเห็นงานที่เธอทำเขาก็พอเข้าใจ 

"คุณควรเข้าไปอาบน้ำดีกว่านะคะ ตรงนี้ยุงมันเยอะเดี๋ยวคุณจะป่วยเปล่า"  

มือบางของหญิงสาวตบยุงตรงขาให้อีกคนอย่างเบามือ ยุงตัวใหญ่ถูกมือบางบี้ต่อหน้าคริส 

"งั้นผมไม่รบกวนคุณพิมพ์แล้วละกัน ฝันดีครับ" 

หลังจากแยกย้ายกับคุณพิม์ผมก็เริ่มอยากทำความรู้จักเธอมากขึ้นจริงๆมือของเธอที่มาตบยุงให้ผมมันนุ่มจนผมอยากสัมผัส อยากจับมือของเธอ ผมคิดว่าเธอคือรักแรกพบของผมจริงๆโดยเฉพาะรอยยิ้มหวานนั้นอีกใจของผมมันบอกใช่อย่างไงก็ใช่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว