facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 23 ของแทนใจ 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 23 ของแทนใจ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2562 18:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 23 ของแทนใจ 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 23 “ของแทนใจ” 

[แทนคุณ] 

ช่วงเย็นผมกลับบ้านมาแบบปกติ แต่ที่ไม่ปกติคงเป็นชบาเพราะแม่บอกว่าก่อนหน้านี้น้องนัดเพื่อนมาที่บ้าน เหตุผลหลักๆ ที่ต้องนัดเพื่อนมาเพราะพ่อไม่ยอมให้น้องออกไปไหนมาไหนข้างนอกเพื่อความปลอดภัยของเจ้าตัว แต่ดูเหมือนว่าเรื่องพวกนี้จะทำให้น้องเบื่อจนต้องหาอะไรทำ

วินาทีแรกที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นไวน์แตะจมูกมากเลยครับ แถมสาวๆ ยังนอนยืดขากันเกลื่อนพื้น ผมขออธิบายแบบนี้ก็แล้วกันเพราะท่าทางของทุกคนจะคอพับกันหมดไม่เว้นแม้แต่ชบาก็ตาม

“งื้อออ ไม่ไหวล้าววว อยากนอน” เสียงยานๆ ของชบาดังขึ้นมา ผมจำเสียงของน้องได้ดีเลยครับ

“อือออ เมาแล้ว” ไม่ต่างกันสักคนเลยครับ

“โอ้ยใจเย็นๆ ฉันแบกพวกแกไม่ไหวหรอกนะ” แต่ดูเหมือนจะมีอีกคนที่ไม่ได้เมาครับ ผมเลยต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปด้านในแทน

“เดี๋ยวพี่อุ้มชบาขึ้นไปนอนเอง”

“พี่แทน” เสียงของผมทำให้เพื่อนของน้องคนที่ไม่ได้เมาหันมามอง “งั้นหมวยฝากด้วยนะคะ”

“จะค้างที่นี่ก็ได้นะครับ เดี๋ยวพี่บอกให้แม่บ้านจัดห้องอื่นให้ รอให้หายเมาแล้วค่อยกลับ”

“ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”

“ครับ” ผมก้มลงไปอุ้มชบาขึ้นมา กลิ่นไวน์หึ่งเลยครับ พอรู้สึกว่าตัวลอยน้องก็รีบยื่นแขนมากอดรอบคอผมเอาไว้ทันที

“อื้อออ กลิ่นหอมจัง พี่แทนของน้องใช่มั้ยคะ” พูดพลางซุกหน้ากับแผงอกของผมพลางส่ายหัวไปมาด้วยครับ

“เด็กนิสัยไม่ดีต้องถูกลงโทษ”

“ม่ายยย น้องนิสัยดี น่ารักมากด้วย” คนเมาว่าขึ้น ผมได้แต่ถอนหายใจก่อนจะรีบอุ้มน้องกลับขึ้นห้อง โชคดีหน่อยที่พ่อเพิ่งเดินกลับขึ้นไปบนห้องไม่งั้นคงมีเด็กถูกดุแน่นอน แต่ถึงดุไปน้องก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี

ผมอุ้มชบากลับออกมาก่อนจะเดินไปสั่งให้แม่บ้านเตรียมห้องให้เพื่อนๆ ของน้อง แล้วพาเจ้าตัวกลับห้อง จัดท่านอนให้เรียบร้อยพลางขยับตัวลุกไปเตรียมผ้ามาชุบน้ำเพื่อจะออกไปเช็ดตัวให้ แต่พอเดินออกมากลับเจอเข้ากับคนเมาที่ลุกขึ้นนั่งหันมามองทางผม

“พี่แทน”

“ครับ”

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เอิ๊ก!” สภาพดูไม่ได้เลยจริงๆ ครับ ”คิกๆ น้องไม่ได้เมานะคะ”

“เหรอครับ”

“ฮือออ นิดหน่อยก็ได้ค่ะ” ยิ้มหวานให้ผมก่อนจะทิ้งตัวลงนอนผมเลยเดินเข้าไปนั่งข้างๆ พลางเช็ดตัวให้คนที่นอนยิ้มมองหน้าผมอยู่ “รักชบาไหมคะ”

“รักครับ”

ความเงียบเกิดขึ้น ผมนั่งเช็ดตัวให้ชบาไปเรื่อยๆ เจ้าตัวก็นอนมองหน้าผมแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้น จนผมเช็ดตัวให้เธอเสร็จกำลังจะพาของไปเก็บแต่ชบากลับคว้าข้อมือของผมเอาไว้ซะก่อน

“เพื่อนน้องรู้เรื่องของเราหมดแล้ว”

“ครับ” เอาจริงๆ เรื่องนี้ผมเป็นคนไปสารภาพกับเพื่อนของน้องก่อนเองและขอให้ทั้งสามคนช่วย ตอนแรกก็แอบตกใจกันแต่ไม่มีใครว่าอะไรชบาสักคนนอกจากยินดี แม้แต่น้องนิลยังแสดงสีหน้ารู้สึกผิดออกมาแทน เรื่องนี้คงมีแต่ชบาที่คิดมากไปเองมากกว่าครับ

“ตอนแรกคิดว่าเพื่อนจะโกรธซะอีก”

“ชบา… จริงๆ แล้วพี่เป็นคนไปสารภาพกับเพื่อนๆ ของน้องก่อนนะครับ แล้วก็ขอให้ช่วย”

“เอ๊ะ?” น้องทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองเพื่อลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองหน้าผม “เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนเจ้าเล่ห์แล้วเหรอคะ”

“โกรธพี่ไหมครับ”

“ไม่หรอกค่ะ น้องต่างหากที่สมควรถาม พี่แทนโกรธน้องหรือเปล่าที่เอาแต่กลัวแล้วก็บอกให้ปิดบังคนอื่นมาตลอด” ชบามองหน้าผมด้วยใบหน้าที่อธิบายไม่ถูก แต่มันแฝงไปด้วยความไม่สบายใจในคำถามนั้นของเธอ ผมรู้ว่าชบาอึดอัดใจมาโดยตลอด น้องไม่ใช่คนที่เก็บความลับเก่งหรอกครับ แต่ต้องพยายามเก็บ

“พี่ไม่เคยโกรธน้องเลยสักครั้งเดียว ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ”

“จริงๆ น้องทำเพราะปกป้องพี่แทนหรอกค่ะ เพราะพ่อปืนน่ากลัว”

“เหรอครับ”

“พี่แทนอะ… พวกเราไม่พูดเรื่องเครียดๆ กันแล้วดีกว่าค่ะเพราะมันผ่านมาหมดแล้ว” ร่างเล็กตรงหน้าค่อยๆ คลานเข่าเข้ามาหาผมพลางแหงนใบหน้าขึ้นมามองจนพวกเราสบตากัน ดวงตากลมโตทอประกายความสดใสไปด้วยรอยยิ้มอยู่ตรงหน้า “รักพี่แทนนะคะ รักมากๆ จุ๊บ”

“หืม?” ถึงกลับอุทานในลำคอเลยทีเดียว ครั้งแรกละมั้งที่ชบาจูบผมก่อนแม้ว่าจะทำเพียงริมฝีปากแตะกันเท่านั้น “มากกว่านี้ได้ไหมครับ”

“มากกว่านี้คืออะไรเหรอคะ” ถามผมยิ้มๆ

“น้องก็รู้… ได้หรือเปล่าครับ”

“รออะไรล่ะคะ” ชบาว่าพร้อมกับโผเข้ามาสวมกอดผม ถ้าถามว่าหยุดไหม ตอบได้ง่ายๆ เลยว่าไม่มีทางครับ ในเมื่อเจ้าตัวอนุญาตแล้ว เรื่องอะไรผมจะยอมหยุดล่ะครับ

“อ๊ะ! พี่แทน ถอดชุดก่อนสิคะ ปิดไฟด้วยค่ะ”

“เปิดไม่ได้เหรอครับ”

“ไม่ได้ค่ะ ปิดไฟนะคะ”

“ครับๆ”

ผมขยับตัวลุกขึ้นไปปิดไฟในห้อง เปิดจากห้องน้ำเอาไว้แทนเพราะตอนนี้ด้านนอกมันมืดแล้วครับ เดินกลับไปที่เตียงซึ่งคนตัวเล็กจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองหมดแล้ว คงเพราะฤทธิ์จากไวน์ที่ดื่มเข้าไปด้วยแน่นอนถึงทำให้ชบากล้ากับผมแบบนี้เพราะปกติน้องจะเขินจนแทบไม่กล้าสบตาผมเลยทีเดียว

“ทำไมวันนี้ถึงรีบร้อนจังเลยครับ”

“ปกตินะคะ” ผมไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากยิ้มแทน พาตัวเองขึ้นไปนั่งบนเตียงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ แต่ท่าทางของผมคงขัดใจชบามั้งเพราะน้องยื่นสองแขนมาโฮบรอบคอผมเอาไว้พร้อมกับริมฝีปากที่ประกบปากจูบเข้าด้วยกันกับปากของผมอย่างแผ่วเบา

เสียงหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สัมผัส มักเกิดขึ้นเพราะผู้หญิงต้องหน้าเสมอ… ทั้งผมและชบาต่างเติมเต็มซึ่งกันและกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความรักและความต้องการของพวกเรา ร่างกายขยับไปตามแรงอารมณ์ เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะ แทบจะทุกอณูของร่างกายมันร้อนรุ่มไปหมด

“อื้มห์… พะ พี่แทน น้องไม่ไหวแล้ว”

“อ่าห์… พี่ก็เหมือนกันครับ”

หลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกว่าถึงฝันกันไปเท่าไหร่ วันนี้เหมือนได้ปลดปล่อยกันอย่างเต็มที่ หลังจากนั้นก็นอนกอดกันแทบไม่มีใครอยากลุกไปอาบน้ำเลยครับ

กลางดึกผมลุกขึ้นมาเพราะสะดุ้งตื่นเหมือนตัวเองฝันร้ายเลยครับ พอหันไปมองคนข้างๆ ก็ยังคงนอนหลับอยู่ จนผมต้องพาตัวเองลุกขึ้นเพื่อจะเข้าห้องน้ำ เลือกจะอาบน้ำเพราะความฝันที่เกิดขึ้น ในฝันมีแต่เลือดและดูน่ากลัวมาก คงเพราะช่วงนี้มีแต่อันตรายอยู่รอบด้าน ผมเลยเลือกจะเก็บทุกอย่างเอาไว้ในหัวเสมอ คิดจนเครียด…

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินออกจากห้องน้องลงไปข้างล่างเพราะอยากหาน้ำดื่ม แต่กลับเจอไอ้ป่านั่งอยู่ในมุมมืดซะงั้น

“ตกใจหมดเลย”

“โทษที ผมแค่อยากคิดอะไรไปเรื่อย”

“อืม” ผมว่าก่อนจะเดินเลี่ยงไปในครัวหยิบน้ำดื่มออกมาหนึ่งขวดแล้วกลับไปนั่งตรงข้ามกับมันแทน “มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า”

“นิดหน่อย แต่เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองครับ”

“เรื่องพริกหวานเหรอ”

“ผมก็อยากคิดเรื่องอื่นเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงคิดได้แค่เรื่องนี้”

“ตอนนี้ทุกอย่างมันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วจะเครียดอะไรอีก”

“ผมอยากมีลูก อยากทำให้พริกหวานท้องไปเลย พี่ว่าความคิดผมเลวไหม”

แค่ก แค่ก 

แทบสำลักน้ำที่ดื่มไปเลยครับ มั่นใจเหรอว่ามันคิดแล้ว แถมยังมาถามอีกว่าเลวไหม?

“มึงพูดเล่นใช่มั้ย” มองหน้ามันอึ้งๆ กับคำถามเมื่อกี้

“ผมก็อยากทำจริงๆ นะครับ” สีหน้าของมันจริงจังมากเลยครับ สงสัยจะเครียดจนนอนไม่หลับแน่นอนถึงได้มานั่งอยู่แบบนี้

“ฮ่าๆ กูว่ามึงเพ้อเจ้อแล้วไอ้ป่า” พยายามหัวเราะเพื่อแก้ไขสถานการณ์ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ครับ

“จริงๆ นะพี่” ยังมีหน้ามายืนยันอีกครับ

“มึงรอน้องก่อนเถอะ รอให้พริกหวานเรียนจบก่อน”

“แต่ผมอยากให้ท้องเลย”

“แค่เรื่องก่อนหน้านี้พ่อก็แทบจะแหกอกมึง ถ้ามึงทำแบบนั้นจริงๆ พ่อคงกระทืบมึงแน่นอน” ไอ้ป่ามันเงียบไปเลยครับ ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมมันถึงคิดแบบนี้ “ถึงยังไงก็หนีกันไม่พ้นแล้ว”

“อืม ผมรอก็ได้”

“น้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเลยนะ”

“ผมก็แค่กลัว…”

“ทำเลวไว้เยอะสินะ พอรู้ว่ารักก็อยากจะขังเอาไว้กับตัวเองตลอดไป”

“ถึงอยากไป ผมก็ไม่ปล่อยไปแล้ว อยู่กันแบบนี้แหละ”

“โรคจิตไปนะมึงน่ะ” ผมว่ายิ้มๆ

จากตอนแรกจนถึงตอนนี้ผมแทบมองไม่เห็นทางว่ามันจะรักพริกหวานได้ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรสายตาของไอ้ป่ามองแค่พะแพงเท่านั้น แต่สำหรับผมที่อยู่ใกล้ชิดทั้งมันและพริกหวานกลับมองไปอีกแบบ จริงอยู่ที่พริกหวานรักไอ้ป่ามาตั้งแต่เด็ก แต่สำหรับไอ้ป่าเหมือนมันรักผิดคนมาโดยตลอด ในบางครั้งมันก็ดูทึ่มจนเกินไป แยกอะไรไม่ออก จนต้องเตือนสติ มันเอาแต่ทำร้ายคนที่ตัวเองรักแบบไม่ลืมหูลืมตา จนรู้ว่ารักจริงๆ และเหมือนจะเสียไปถึงมานั่งคิดมาก นิสัยนี้ไม่ต่างไปจากชบาเลยครับ

“แล้วเรื่องพี่กับชบาล่ะครับ”

“ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องคิดเยอะอีกแล้ว ถึงรุจิรากับพ่อจะหนีไปได้ก็ตาม แต่ทางตำรวจก็ยังคงทำงานกันอย่างเต็มที่ คงไม่มีใครกล้าช่วยสองพ่อลูกนี้เยอะหรอกเพราะไม่มีใครอยากเดือดร้อน”

“เรื่องแต่งงานล่ะครับ”

“ก็อยากแต่งนะ เพราะอนาคตเป็นสิ่งที่พวกเราคาดไม่ถึงเสมอ… วันนี้อยู่ด้วยกัน พรุ่งนี้อาจจะจากกันไปไกลก็ได้”

“ทำไมพี่พูดแบบนี้ล่ะ ถ้าชบาได้ยินเดี๋ยวคิดมากอีก”

“มันเป็นความจริงที่พวกเราทุกคนเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว” ความเงียบเกิดขึ้นพวกเราสองคนมองหน้ากันนิ่งๆ โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นั่งกันอยู่อย่างนั้นจนต้องแยกย้ายกันขึ้นไปนอน ผมก็ยังคงยืนยันคำเดิม อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน วันนี้ยังมีลมหายใจ พรุ่งนี้อาจจะเหลือแต่ร่างไร้วิญญาณก็ได้ครับ

ผมเดินกลับขึ้นห้องตัวเองเพื่อจะหยิบของบางอย่างแล้วเดินกลับไปหาชบาที่ห้องสายตาเหลือบมองไปทางคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง ตอนนี้ผมอยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้ อยากผ่านเรื่องร้ายๆ ไปให้เร็วที่สุด อยากให้ผมกับชบามีความสุขกันจริงๆ สักที

“อือ…” คงเพราะถูกรบกวนจึงทำให้เสียงครางเล็กๆ ดังขึ้นมาแถมเจ้าของร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ยังงัวเงียตื่นขึ้นมามองหน้าผมอีก “พี่แทน”

“ครับ”

“เช้าแล้วเหรอคะ”

“ยังหรอกครับ พี่แค่เหนียวตัวเลยลุกไปอาบน้ำมา น้องอยากอาบน้ำหรือเปล่า”

“น้องง่วงค่ะ”

“งั้นน้องนอนต่อเถอะ เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้จะได้นอนหลับสบาย”

“ขอบคุณค่ะ” ชบาเผยรอยยิ้มน้อยๆ ออกมาให้ผมเห็นก่อนจะหลับต่อ ผมลุกไปเตรียมผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้น้องอีกรอบ คงจะเหนื่อยนั่นแหละครับแต่เพราะถูกรบกวนเลยต้องตื่น แต่ก็พร้อมจะนอนหลับต่อทุกเมื่ออยู่ดี

หลังจากเช็ดตัวให้ชบาจนเสร็จผมก็เอาของไปเก็บเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนกอดชบาอย่างเดิม ชบาเองก็ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้ผมกอดเธอได้ถนัดขึ้น

“พี่แทน” เสียงใสๆ เอ่ยเรียกผมในเช้าวันใหม่ คงเพราะนอนหลับเต็มตื่นแล้วถึงได้ตื่นมาปลุกผมตั้งแต่เช้า

“อือ…” แต่ผมนี่สิครับที่ไม่อยากตื่นนอกจากนอน

“ตื่นได้แล้วค่ะ น้องหิวข้าว เมื่อคืนน้องยังไม่ได้กินข้าวเลยนะคะ”

“แต่เมื่อคืนน้องกินพี่ไปตั้งเยอะแล้วนะ” ผมว่าขยับตัวเข้าไปสวมกอดน้องเอาไว้ “ยังไม่อิ่มอีกเหรอครับ”

“ทะลึ่ง! ลุกได้แล้วค่ะ”

“ครับๆ” อยากกอดให้นานกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวไม่ยอมเลยต้องลุกขึ้นแทน

“สร้อยข้อมือนี่คืออะไรเหรอคะ” กำลังจะขยับตัวลงจากเตียงแต่ต้องชะงักเพราะคนตรงหน้าตั้งคำถามออกมาซะก่อน ผมเงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับชบาพร้อมกับรอยยิ้ม น้องเองก็ยิ้มตอบมาเช่นกัน “เส้นนี้ของแม่ไม่ใช่เหรอคะ”

“ครับ แม่ให้พี่ตอนวันเกิดก่อนที่พี่จะไปเรียนต่อและพี่ก็ตั้งใจจะเก็บไว้ให้น้อง”

“…” ชบาไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากยิ้มให้ผม

“ชอบไหมครับ”

“ค่ะ แล้วทำไมถึงให้น้องล่ะคะ”

“จริงๆ มันก็ควรเป็นของน้องอยู่แล้ว สร้อยข้อมือเส้นนี้พ่อกับแม่เคยใช้แทนใจที่มีต่อกัน อีกเส้นพ่อยกให้ป่าและป่าก็ยกให้พริกหวาน ส่วนเส้นนี้แม่ยกให้พี่และพี่ก็ยกให้น้องเพราะน้องคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของพี่ ถือว่าสร้อยข้อมือจี้ปืนเส้นนี้เปรียบเสมือนหัวใจของพี่ที่จะอยู่กับน้องตลอดไปนะครับ” ชบาเงียบไป ผมไม่รู้ว่าน้องคิดอะไรอยู่ แต่น้องนิ่งมากไม่ยอมพูดอะไรออกมาเอาแต่ก้มหน้าต่ำจนผมต้องขยับตัวลุกขึ้นยืน ก้าวขาไปยืนอยู่ตรงหน้าพลางยื่นมือข้างหนึ่งไปรั้งปลายคางน้องให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม มันเลยทำให้ผมเห็นว่าชบากำลังร้องไห้ “ชบา พี่พูดอะไรผิด ทำไมถึงร้องไห้”

“เปล่าค่ะ น้องแค่ดีใจ น้ำตามันไหลออกมาเอง”

“พี่ตกใจหมดเลย”

“ขอบคุณนะคะ” คนตรงหน้าพูดพลางโผเข้ามาสวมกอดผมจนแน่น ผมเองก็กอดตอบเช่นกัน

“ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือตอนไหน ชบาก็ยังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่พี่จะรักตลอดไปนะครับ”

“ทำไมฟังดูเศร้าจังเลยค่ะ”

“ไม่เห็นจะเศร้าเลยครับ”

“เฮ้อ! ไม่เอาไม่พูดแล้วดีกว่า พี่แทนรีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ น้องหิวแล้ว”

“ครับ รอลงไปพร้อมพี่นะ”

“ค่ะ”

สำหรับผมกับชบา ขอแค่นี้พวกเราก็มีความสุขแบบสุดๆ แล้วครับ ไม่ต้องมากมาย แค่เข้าใจกันในทุกๆ วันก็พอแล้ว… หวังว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดนะครับ

 

--100%--

น้องจะไปไม่รอดแล้วค่ะพี่แทน น้องอยากดองมากเลยค่ะ น้องกลัวเขียนแล้วคนอ่านไม่ชอบ น้องกลัวถูกด่าค่ะ 55555555555555

พี่แทนช่วยน้องหน่อยสิคะ น้องหาทางกำจัดนังรุจิรายังไงดี น้องตันมากเลยค่ะพี่แทนขาาาาาาาาาาาาา

 

ทุกคนยังอ่านอยู่ใช่มั้ยคะ แสดงตัวให้เค้าเห็นหน่อยว่ายังอ่านอยู่ เค้าใจไม่ดีเลยค่ะ มันเงียบๆ 55555555555

 

ขอบคุณที่ยังคงติดตามอยู่เสมอ แม้ว่าจะไม่ได้อัปถี่ๆ ก็ตาม

ความคิดเห็น