facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 21 ทำไมถึงรัก คำตอบคือรัก 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 21 ทำไมถึงรัก คำตอบคือรัก 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 21 ทำไมถึงรัก คำตอบคือรัก 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 21 ทำไมถึงรัก คำตอบคือรัก 

 

 

 

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาเศร้าหมอง ตอนนี้ก็ต้องมาคิดถึงเรื่องอนาคตกันต่อ ส่วนน้องปุยฝ้ายตอนแรกพี่แทนตั้งใจจะพาไปอยู่ด้วย แต่ข่าวการจากไปของแม่เขากลับไปถึงหูของพ่อน้อง ท่านเองก็มาด้วยน้องดูดีใจมากที่ได้เจอพ่อ ดูท่านเองก็ดีใจไม่ต่างกัน ฉันไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้ทำไมท่านกับแม่ของน้องถึงแยกทางกัน แต่อย่างน้อยๆ ตอนนี้น้องก็ยังเหลือที่พึ่ง แถมพี่แทนยังเบาใจลงไปเยอะและดูโอเคถ้าน้องจะเลือกไปอยู่กับพ่อ 

ตอนนี้ทุกอย่างเลยกลับมาเข้าที่เข้าทาง พวกเราก็พากันกลับมาที่บ้านเรียบร้อย แต่ดูเหมือนสิ่งที่ไม่เข้าที่จะเป็นเรื่องระหว่างฉันกับพี่แทน รู้สึกเหมือนถูกกดดันแปลกๆ เลยค่ะ 

“พี่แทน” 

“ครับ” 

“น้องต้องเริ่มยังไงดีคะ” ตอนนี้นั่งอยู่ในสวนกับพี่แทน ไหนๆ ก็กลับมาที่บ้านกันแล้ว ฉันรู้ได้แน่นอนว่าต้องถูกเชือดในไม่ช้า “น้อง…” 

“กลัวอะไรล่ะครับ แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้ว” 

“กลัวหลายอย่างเลยค่ะ น้อง…” 

“ถ้าพี่ให้เลือกระหว่างอยู่กันแบบลับๆ กับบอกให้คนอื่นรู้ น้องจะเลือกอย่างไหนครับ” พี่แทนตั้งคำถามด้วยใบหน้าที่จริงจัง มันเหมือนใบหน้าเวลาที่เขาตั้งใจทำงานมากๆ เลยค่ะ แต่สำหรับฉันมันคือใบหน้าที่ถูกกดดัน 

“ไม่ลับแล้วค่ะ น้องก็หวงเป็นนะคะ” 

“…” พี่แทนไม่ตอบนอกจากอมยิ้มส่งมาให้ฉันแทน เป็นใบหน้าที่ให้ความรู้น่าหมั่นไส้มากเลยค่ะ 

“ไม่ต้องมายิ้มเลยค่ะ” 

“งั้นก็สรุปได้แล้วเนอะ” 

“ชิ!” ได้แต่จิ๊ปากใส่พี่แทนแล้วเสมองไปทางอื่นแทน ทำไมถึงเขิน ไม่กล้าสบหน้าเขาเลยค่ะ รู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าวเลยทีเดียว 

“เขินเหรอครับ” 

“ก็… อื้อ” 

จุ๊บ 

นั่นแหละค่ะ ถูกพี่แทนฉวยโอกาสหอมแก้มอีกแล้ว แถมยังหลบไม่ทันจนต้องยืนจ้องหน้าสบตากันแทน 

“จะมองให้ท้องเลยไหม?” ประโยคนี้ทำให้ฉันกับพี่แทนรีบผละออกจากกันทันที แถมคนตั้งคำถามยังทำหน้าดุๆ ใส่อีกต่างหาก 

“พ่อคะ” 

“หึ! อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบสวย” พ่อพูดพลางมองหน้าฉันกับพี่แทนสลับกันไปมา ก็ยังคงทำหน้าดุเก่งเหมือนเดิมเลยค่ะ 

“แม่คะ” รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากแม่ทันที 

“พ่อเขายิ้มหน้าบานขนาดนี้ มีเหรอจะจบไม่สวย” แม่แอบแซวพร้อมกับรอยยิ้ม แต่พ่อยังคงทำหน้าขรึมแบบฉบับของเขา 

“แล้วพี่ป่าล่ะคะ” 

“จะไปถามหามันทำไม” พูดถึงพี่ป่าพ่อก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันที คงมิวายโมโหเรื่องก่อนหน้านี้ที่พี่ป่าทำเอาไว้อย่างแน่นอน แม้แต่ฉันยังอึ้ง แต่ก็แฝงไปด้วยความยินดีเพราะผู้ชายอย่างเขามีความรัก 

“หึ! เพราะพี่นั่นแหละ” 

“พี่ทำไม?” 

“ก็…” 

“พอแล้วค่ะ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว” 

“นั่นสินะ เพราะตอนนี้เรื่องที่ต้องจัดการต่ออยู่ตรงหน้าแทนแล้ว” ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยค่ะ รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่แทนทันที แต่เขากลับนิ่งแล้วยิ้มให้ฉันแทน ช่วยได้มากเลยทีเดียวค่ะ 

“นี่ก็ขยันขู่ลูกตลอดเลยนะคะ เลิกตึงได้แล้วค่ะ ช่วยทำตัวสบายๆ ด้วย” แม่หันไปดุพ่อเบาๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติระหว่างพวกท่านสองคนไปเรียบร้อยแล้วค่ะ 

“แทน พ่อขอคุยด้วยหน่อย” จู่ๆ พ่อก็กลับมาจริงจังซะงั้น เล่นเอาฉันตามไม่ทันเลย เพราะไม่รู้ว่าอารมณ์ของพ่อตอนนี้อยู่ในระดับไหน 

“พ่อคะ” 

“พ่อแค่คุยธุระครับ ไม่ได้จะทำอะไร” พ่อคงรู้ว่าฉันจะพูดอะไรแน่นอนถึงได้พูดเหมือนประชดออกมาแบบนี้ 

พ่อกับพี่แทนเดินเลี่ยงออกไปคุยมุมอื่นกันค่ะ ส่วนฉันกับแม่นั่งรออยู่ที่สวนอย่างเดิมแทน ตอนนี้ด้านครอบครัวไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ทุกอย่างเหมือนจะเคลียร์ แต่บุคคลภายนอกกลับไม่ใช่และที่สำคัญเพื่อนสนิทของฉัน ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าจะบอกเพื่อนยังไงเรื่องระหว่างฉันกับพี่แทน 

เฮ้อ! 

“ถอนหายใจซะดังเชียว มีเรื่องอะไรไม่สบายอีกเหรอลูก” 

“นิดหน่อยค่ะ” 

“ชบา” 

“คะ?” 

“แม่ไม่รู้หรอกนะว่าหนูคิดมากเรื่องอะไร แม่แค่อยากให้หนูจำเอาไว้ เวลาคิดจะทำอะไรต้องรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา อย่าเอาแต่ใจเราฝ่ายเดียว ความรักมีได้ก็หมดได้ ยกเว้นว่าเราจะหมั่นรักษาและดูแลให้คงเดิมตลอดไป” ฉันเลือกจะยิ้มแทนคำพูดมากมายเพราะคำสอนของแม่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจทุกครั้ง “เมื่อก่อนแม่ก็เคยงี่เง่า เคยคิดน้อยไป แต่พ่อเขาสอนให้แม่รู้จักหลายๆ อย่าง ต่อให้เขาจะใจร้ายมากแค่ไหนก็ตาม แต่ทุกเรื่องที่เขาทำกลับเพื่อเรา มันเลยลบล้างความรู้สึกแย่ๆ ไปได้ทั้งหมด” 

“แม่คงเจอมาหลายเรื่องสินะคะ” 

“มาก! เมื่อก่อนพ่อเขาโคตรใจร้าย แถมยังชอบทำให้แม่ร้องไห้บ่อยๆ และที่สำคัญผู้หญิงของเขาเยอะที่สุด” สีหน้าของแม่ที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อดูมีความสุขมากเลยค่ะ แม้ว่าเรื่องที่เล่าจะดูตึงเครียดมากแค่ไหนก็ตาม 

“แล้วแม่ทำยังไงเหรอคะ ทำไมพ่อถึงหยุด” 

“แม่ไม่ได้ทำอะไรเลย แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม” แม่หันกลับมามองหน้าสบตาฉันพร้อมกับรอยยิ้ม มือทั้งสองข้างเอื้อมมากุมมือของฉันเอาไว้ด้วย “แต่สิ่งหนึ่งที่แม่รับรู้ได้คือความรักที่พ่อเขามอบให้… ไม่ได้มากมาย แต่ไม่เคยลดน้อยลงและที่สำคัญ รักคนเดียวเปรียบเสมือนมนต์สะกดสำหรับแม่กับพ่อ” 

ทำไมถึงรู้สึกเขินกับประโยคนี้กันนะ เพราะพี่แทนเองก็เคยพูดสามพยางค์นี้ออกมาเหมือนกัน พวกเราเหมือนได้เรียนรู้มาจากพ่อกับแม่ 

นั่งคุยกับแม่จนพ่อกับพี่แทนเดินกลับมา พ่อพาแม่ออกไป บริเวณนี้เลยเหลือแค่ฉันกับพี่แทนเท่านั้น 

“ชบา” 

“คะ?” 

“เปล่าครับ” พี่แทนเหมือนมีอะไรจะพูด แต่ก็ไม่ยอมพูด ใบหน้าเหมือนกำลังกังวลแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม 

“พี่แทน น้องยังสำคัญที่สุดอยู่หรือเปล่าคะ” 

“สำคัญสิครับ” 

“ถ้าน้องสำคัญ มีอะไรก็ต้องคุยกันสิคะ” 

“ตอนนี้ยังไม่มีหรอกครับ พี่เหนื่อยจัง อยากนอนกอด” เอาจริงๆ ฉันไม่เชื่อหรอกแต่ไม่อยากเซ้าซี้พี่แทนมาก ชีวิตเขาเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา ฉันยังคงเชื่อเสมอ ถ้าวันไหนที่เขาพร้อมเดี๋ยวเขาก็บอกเองแหละค่ะ 

“งั้นขึ้นห้องกันค่ะ” 

“ครับ” ถึงกับยิ้มเชียวค่ะ พวกเราเลยพากันกลับขึ้นห้องไปนอนพักผ่อนแทนเพราะช่วงเย็นต้องกลับคอนโดกัน ปล่อยทิ้งไว้นานแล้วไม่รู้ว่าห้องจะรกแค่ไหน หลังจากนี้ขอให้มีแต่เรื่องดีๆ ก้าวเข้ามาก็พอแล้วค่ะ แค่นี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว… 

 

* 

 

[แทนคุณ] 

ช่วงเย็นผมพาชบากลับคอนโด ความรู้สึกตอนนี้เริ่มโอเคขึ้นมาบ้างแล้ว ส่วนปุยฝ้ายผมก็ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมากเพราะน้องกลับไปอยู่กับพ่อแท้ๆ แทน พวกเรายังคงติดต่อกันผ่านโทรศัพท์ตลอด 

ชีวิตผมช่วงนี้ดูวุ่นวายมาก วินาทีแรกที่เห็นแม่จากไปหัวใจเหมือนแตกสลาย แม้ว่าจะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ที่พวกเราได้อยู่ด้วยกันก็ตาม แต่มันก็ทำให้ผมมีความสุข ไม่ต้องละอายใจตัวเอง มันอาจจะเป็นเพียงระยะเวลาที่น้อยมากสำหรับผม แต่มันก็มีความหมายมากเช่นกัน 

ส่วนเรื่องรุจิรา เหมือนมันยังไม่จบง่ายๆ เพราะเธอกับพ่อหนีไปได้ก็แทบจะหัวซุกหัวซุนพอสมควร ตอนนี้ถูกออกหมายจับเรียบร้อย มีหลายคดีที่ก่อเอาไว้และเรื่องนี้แหละที่ผมไม่กล้าบอกชบาเพราะไม่อยากให้น้องกลัว ช่วงนี้พ่อยังให้ผมพักงานแทนการลาออก ผมเลยมีเวลาอยู่กับชบามากยิ่งขึ้น 

เฮ้อ! 

“เหนื่อยเหรอคะ น้องเห็นพี่แทนถอนหายใจหลายรอบแล้ว” ชบาเดินมาหาผมพร้อมกับนมอุ่นในมือหนึ่งแก้ว “นมอุ่นค่ะ ดื่มให้หมดด้วย” 

“ดื่มนมอื่นคงมีความสุขมากกว่านี้” 

“ทะลึ่ง!” 

“น้องคิดไปถึงไหน รู้เหรอว่าพี่หมายถึงนมอะไร” 

“พี่แทน!” 

“โอเค พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ขอบคุณครับ” ผมพูดพร้อมกับรอยยิ้มยื่นมือไปรับแก้วนมมาดื่มจนหมด น้องพาแก้วกลับเข้าครัวก่อนจะเดินออกมานั่งข้างๆ ผม 

“มีอะไรที่อยากบอกน้องไหม” 

“รุจิรา…” 

“คะ?” 

“เธอกับพ่อหนีไปได้น่ะ เรื่องมันคงไม่จบแค่นี้แน่นอน พี่เลยเป็นห่วงน้อง” 

“อ๋อ…” ผมไม่รู้หรอกว่าชบาเข้าใจหรือเปล่า น้องเงียบไป มือข้างหนึ่งยื่นมาจับข้างแก้มผมปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไปมาตามข้างแก้ม “น้องจะระวังตัวนะคะ” 

“ห้ามดื้อนะครับ” 

“ไม่เคยดื้อค่ะ” 

“สาบาน?” ผมถามพลางเลิกคิ้วสูงมองหน้าชบายิ้มๆ 

“พี่แทน” 

“ฮ่าๆ” ในช่วงเวลาที่ตึงเครียด อย่างน้อยๆ พวกเราก็สามารถมอบความสุขให้กันได้ แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้วครับ 

ชีวิตของผมที่ผ่านมาแทบจะไม่มีเพื่อนเลยด้วยซ้ำเพราะเอาแต่ตั้งใจเรียน พอเรียนจบก็อยากทำงาน ทุกอย่างที่ผมทุ่มเทก็เพื่อผู้หญิงข้างๆ ผมคนนี้คนเดียวเท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่พ่อกับปู่จะยอมรับผมได้อย่างทุกวันนี้ ผมผ่านมาแทบจะทุกบททดสอบแล้วครับ แต่เพราะเป้าหมายคือชบา บททดสอบมากมายเลยทำอะไรผมไม่ได้ 

“พี่แทนคะ” 

“ครับ” 

“ทำไมถึงรักชบาเหรอคะ” เป็นคำถามที่ทำให้พวกเราทั้งคู่เงียบไปเลยครับ ชบาเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผม แววตาดูมีความสุขและรอฟังคำตอบจากผากของผมอย่างแน่วแน่ 

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่สิ่งหนึ่งที่พี่ตอบได้คือพี่หลงรักชบาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สบตากันด้วยซ้ำไป” 

“เวอร์แล้วค่ะ” 

“พี่พูดจริง ไม่เคยได้ยินเหรอครับ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตากัน… รักมากขึ้นเมื่อได้ดูแลปกป้องและอยากรักตลอดไปเมื่อได้ครอบครอง” 

“…” ชบาเงียบไป ใบหน้าของน้องเริ่มมีรอยยิ้ม 

“แล้วชบาล่ะ รักพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมถึงรัก” 

“จริงๆ น้องก็รักและหวงมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วนะคะ กับพี่ป่าน้องก็รักและหวง แต่พี่ป่าเข้าใจยากกว่าพี่แทนอีก ตอนแรกก็เหมือนจะพูดมาก จนเวลาผ่านไปกลายเป็นคนนิ่งๆ พอปัจจุบันร้ายกาจมากเลยค่ะ” 

“น้อง!” 

“เนี่ยน้องยังหมั่นไส้ไม่หายเลย ทำไมพี่ป่าปิดเก่งแบบนี้ล่ะคะ พี่แทนก็ช่วยพี่ป่าปิดตลอดเลย สงสารน้องพริก” 

“พี่ว่าน้องเปลี่ยนเรื่องแล้วนะครับ” 

“อ้าวเหรอคะ? คิกๆ” 

“ชบาครับ” เรียกน้องเสียงเข้มๆ พร้อมกับสายตาดุๆ 

“โอเค น้องตอบแล้วค่ะ จริงๆ น้องก็รักพี่แทนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนพี่ชายมากกว่า จนพี่แทนไปเรียนต่างประเทศ ตอนนั้นน้องไม่โอเคเลยค่ะ รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปเพราะตั้งแต่เด็ก น้องมีพี่แทนอยู่ข้างๆ ตลอด น้องอยากบอกไม่ให้ไป แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี” ตอนท้ายๆ ใบหน้าและแววตาดูเศร้ามากเลยครับ “น้องคิดว่าพี่แทนจะไม่กลับมาซะแล้ว” 

“เพราะพี่กลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะทำอะไรพลาดไป ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับหัวใจของตัวเองและที่สำคัญ พี่กลัวชบาไม่รอ” 

“ทำไมจะไม่รอล่ะคะ” 

“จริงๆ ตอนนั้นน้องคงยังไม่รู้หรอกว่ารักพี่แบบไหนใช่มั้ยครับ” 

“ใช่ค่ะ” ตอบได้หนักแน่นมากเลยครับ คงมีแค่ผมแหละครับที่รู้ตัวเองมาตลอดว่ารักชบาเกินน้องสาว “แต่ตอนนี้น้องรู้แล้วนะคะ น้องรักพี่แทนมากๆ รักคนเดียว” 

“พี่ก็รักคนเดียวเหมือนกันครับ” 

“อ๋อ น้องยังตอบไม่หมดเลย ส่วนคำถามที่ว่าทำไมถึงรัก คำตอบคือรักค่ะ” 

“น้อง!” 

“ก็รักนี่คะ จะให้น้องตอบว่าอะไรล่ะ หรือให้ตอบว่าไม่รักดี” 

“แน่ใจว่าไม่รัก” จ้องหน้าชบายิ้มๆ น้องเองก็มองกลับพร้อมกับรอยยิ้ม แต่กลับหลบสายตาไปก่อนซะงั้น สงสัยจะเขิน 

“ไม่แน่ใจค่ะ เพราะน้องรัก…” 

ผมยิ้มแทนครับตอบรั้งชบาเข้ามาสวมกอดเอาไว้แทน ตอนนี้ผมมีความสุขมากครับ แม้จะทดแทนกับความทุกข์ที่ต้องสูญเสียแม่ไปไม่ได้ก็ตาม แต่ชบากลับเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปมากมายของผมแทน 

“ชบา” 

“คะ?” 

“แต่งงานกันไหมครับ” ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนี้ออกไป แต่ผมคิดดีแล้วครับ ความรู้สึกตอนนี้ของผมคือกลัว… ผมกลัวจะเสียชบาไป 

อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ผมไม่สามารถรู้วันข้างหน้าได้ ในเมื่อมั่นใจแล้วจริงๆ ผมก็อยากทำทุกอย่างให้มันชัดเจนที่สุด 

“น้อง…” 

“ยังไม่พร้อมเหรอครับ?” 

“ไม่ใช่ไม่พร้อมค่ะ แต่น้องไม่รู้ว่าต้องบอกเพื่อนๆ ยังไงดี” ชบาผละออกจากตัวผมพร้อมกับฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยืนมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้ “รอชบาอีกหน่อยได้หรือเปล่าคะ ขอชบาไปคุยกับเพื่อนๆ ก่อนนะคะ” 

“พี่รอน้องได้ทั้งชีวิตอยู่แล้วครับ” 

“ขอโทษนะคะ” 

“พี่รู้ว่าชบาแคร์ความรู้สึกของน้องนิล” 

“ขอบคุณนะคะ” เอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้หวังคำตอบตกลงในทันทีอยู่แล้วครับเพราะเรื่องนี้ผมยังไม่ได้คุยกับใครเลย แค่คิดออกมาและอยากขอชบาออกไปเท่านั้น พอน้องบอกว่าไม่พร้อมมันก็ทำให้ผมมีเวลาที่จะไปคุยกับพ่อ เพราะท่านคือด่านสำคัญที่ผมต้องผ่านไปให้ได้ 

 

 

--100%--

เวลาหวานๆ แล้วหมดไฟ พอดราม่าแล้วไปไวเหลือเกิน 5555555555

 

ขอบคุณทุกคนที่รออ่านกันนะคะ

ความคิดเห็น