facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ชื่อตอน : Ep.33 "ดิว!" 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.33 "ดิว!" 100%
แบบอักษร

Ep.33 "ดิว!" 

 

 

 

“ดีใจจังที่เจอพี่ที่นี่” 

ผมมองหน้าเจ้าของน้ำเสียงกอนหน้านี้นิ่งๆ โดยไม่แสดงออกอะไร 

“ไม่คิดจะทักทายเน่หน่อยเหรอคะ” ร่างเล็กตรงหน้าถามพลางก้าวขาเดินตรงเข้ามาหาผมเรื่อยๆ “คิดถึงจังเลยค่ะ” 

“เป็นผู้หญิงที่ไม่มียางอายเอาซะเลย” ผมว่าเสียงนิ่งๆ 

“พูดกับลูกค้าคนสำคัญแบบนี้ได้ยังไงกันคะ” 

“ขอโทษทีนี่มันคือเวลาส่วนตัว” 

“ไม่พูดแบบนี้กับเน่สิคะ” 

ผมเลือกจะเงียบไม่อยากเสวนาอะไรต่อแล้วครับ ผมไม่รู้ว่ายัยนี่หลงเสน่ห์อะไรผมนักหนาถึงได้ตามติดตลอดเวลา ก่อนหน้านี้เหมือนจะเข้าหาไอ้ไทน์ด้วยซ้ำ แต่พอมาช่วงหลังๆ กลับไม่ใช่ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าจุดประสงค์หลักๆ คืออะไรกันแน่ แถมยังเป็นลูกสาวของลูกค้าคนสำคัญที่บริษัทอีก 

"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ กูรีบ" 

"ทำไมหยาบคายจังเลยคะ" 

"ตกลงมึงจะพูดอะไรกันแน่ ถ้าไม่มีอะไรกูขอตัวกลับก่อนละกัน" ผมว่าก่อนจะหมุนตัวกลับมาที่รถ มือเอื้อมไปจับประตูจะเปิดออก 

"พี่โซ่คะ" ยัยนี่ไม่ยอมเลิกราวีผมง่ายๆ เลยครับ 

"อะ... เฮ้ย!" 

ด้วยความที่อยากจบปัญหา ผมจะหันไปคุยให้รู้เรื่องแต่กลับเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ใครก็ไม่รู้โผล่ออกมา ซึ่งผมเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวจนต้องชะงักไป แถมภาพตรงหน้าก็เริ่มเบลอจนในที่สุดภาพก็ตัด... 

. 

. 

. 

ความรู้สึกตอนนี้คืออธิบายไม่ถูกครับ มันมึนไปหมดเลย แถมยังตื่นขึ้นมาในห้องที่มิดสนิทอีกต่างหาก รู้สึกเหมือนตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้แถมยังถูกมัดติดอยู่อีกต่างหาก 

"ตื่นแล้วเหรอคะ?" 

พรึบ! 

เสียงปริศนาดังขึ้นมาพร้อมกับไฟที่เปิดจนสว่างไปทั่วทั้งห้อง ภาพตรงหน้าที่ได้เห็นทำให้ผมตกใจมาก จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะครับก็ทั่วทุกมุมห้องมีแต่รูปถ่ายของผมแปะติดอยู่ 

"นี่มันอะไรกัน" 

"รูปพี่โซ่ยังไงล่ะคะ เน่ตั้งใจทำเลยนะคะ พี่โซ่ชอบหรือเปล่าคะ" 

ผมว่ายัยนี่ต้องโรคจิตแน่ๆ เลยครับ ตอนนี้คิดถึงดิวมาก อยากเจอหน้าเมีย 

"มึงบ้าหรือเปล่าวะเนี่ย พวกเราไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ แล้วทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย" 

"แน่ใจเหรอคะ? จริงๆ แล้วพวกเราเคยเจอกันตั้งหลายครั้ง แต่พี่โซ่จำเน่ไม่ได้เองมากกว่าค่ะ" 

ทำไมผมถึงรู้สึกเกลียดรอยยิ้มโรคจิตของยัยนี่นักนะ ความรู้สึกมันบอกชัดเจนมากว่าไม่เคยรู้จักมาก่อน หรือถ้าเคยเจอกันผมก็จำไม่ได้อยู่ดีครับ 

"เออ! กูมั่นใจว่าไม่เคยเจอมึงมาก่อนแน่นอน" 

"สงสัยเน่คงต้องทวนความจำทรงของพี่โซ่ซะแล้ว แต่ก่อนอื่นพวกเรามาสนุกกันก่อนดีกว่านะคะ ยาที่เน่ให้พี่โซ่กินไปคงใกล้จะออกฤทธิ์แล้วแน่ๆ เลยค่ะ" คำพูดและรอยยิ้มดูโรคจิตมากเลยครับ 

"ยาอะไร" 

"เดี๋ยวก็รู้ค่ะ" พูดพร้อมกับมือที่คอยๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น เป็นภาพที่โคตรรู้สึกแย่เลยครับ ถ้าตรงหน้าคือไอ้ดิว ผมจะมีความสุขกว่านี้ "พี่โซ่ว่าเน่สวยหรือเปล่าคะ" 

"ดิว!" 

"คะ?" 

"ดิว... เมียกูน่ะสวยที่สุดแล้ว" 

"พี่โซ่! ทำไมต้องพูดถึงมันด้วยล่ะคะ" ผมไม่รู้หรอกว่ายัยนี่เคยรู้จักพวกเรามาก่อนหรือเปล่า แต่สิ่งเดียวที่ผมรู็ตอนนี้คือผมไม่รู้จักเธอ 

"ดิว! ดิว! ดิว! ดิว! ดิว! ดิว!" 

"กรี๊ด! หยุดพูดชื่อนี้เดี๋ยวนี้เลยนะคะ" 

"ดิว! ดิว! ดิว!" 

กรี๊ดดดดดดดดดดด! 

แก้วหูแทบแตก ตอนนี้ร่างกายของผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ แล้วครับ มันร้อนๆ หนาวๆ กระวนกระวายใจยังไงบอกไม่ถูก เหมือนอาการของคนที่อยากปลดปล่อย 

โอ้ย! ไอ้ดิว! คิดถึงหน้าเมีย คิดถึงหุ่นเซ็กซี่ของเมีย อยากให้ตรงหน้าตอนนี้คือไอ้ดิว ไม่ใช่ยัยนี่ 

ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะเนี่ย? 

 

 

--จบตอน-- 

ความคิดเห็น