ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 95 แต่งงาน **จบบริบูรณ์**

ชื่อตอน : ตอนที่ 95 แต่งงาน **จบบริบูรณ์**

คำค้น : ราฟาเอล ม่านนที สัญญารัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 272

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2562 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 95 แต่งงาน **จบบริบูรณ์**
แบบอักษร

        “แล้วนี่ร้องไห้ทำไม? ” พลางใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาข้างแก้มนุ่ม จรดริมฝีปากจูบแก้มนวลอย่างแผ่วเบา  

           “น้ำดีใจมากที่ได้ยิน มันคือสิ่งที่น้ำรอมาตลอดระยะเวลาสิบปีที่ผ่านมา รอทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีหวัง น้ำคิดเสมอว่าคุณอยู่สูงสุดเอื้อมที่จะไขว่คว้าได้ น้ำเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่แอบรักผู้ชายที่ได้ให้คำสัญญาไว้ ได้เจอหน้ากันอีกที น้ำยิ่งเป็นหนักเข้าไปใหญ่ น้ำคิดถึงคุณตลอด มักน้อยใจ เสียใจทุกครั้ง ที่เห็นคุณทำหน้ากระด้างเย็นชาและไม่สนใจ ร้องไห้เสียใจอยู่บ่อยๆ คิดจะตัดใจจากคุณเป็นร้อยๆ พันๆ ครั้ง แต่ก็ตัดใจไม่ได้สักที เพราะหัวใจของน้ำยกให้คุณไปหมดแล้ว” หญิงสาวเอ่ยสารภาพ พร้อมเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้จากฉันมาเป็นชื่อเล่นของตัวเอง  

            “ฉันดีใจมากนะที่ได้ยิน ฉันชอบที่เธอแทนตัวเองแบบนี้นะ แต่ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าทำให้เธอเสียใจ น้อยใจจนต้องร้องไห้อยู่บ่อยๆ ที่ฉันต้องทำแบบนั้นก็เพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงไว้”  

            “แต่งงานกับฉันนะคนดี” ชายหนุ่มกระซิบขออย่างเว้าวอน ร่างบางเงยหน้าขึ้นพร้อมเอ่ยตอบ 

            “ค่ะ” สิ้นเสียงตอบ ชายหนุ่มบดจูบอย่างต้องการแสดงความรักที่มีอยู่ให้หญิงสาวได้รับรู้ ทั้งสองต่างซึมซับความรู้สึกของกันและกัน สิ่งที่รอคอยพร้อมกับคำสัญญาที่ให้ไว้ได้รับการเติมเต็มแล้ว  

            หนึ่งเดือนต่อมา 

            ราฟาเอลและม่านนทีได้จัดงานแต่งงานขึ้นที่เมืองไทย เพื่อนๆ ของหญิงสาวต่างดีใจและเสียใจไปพร้อมๆ กัน ดีใจที่เธอสมหวังกับความรักที่รอคอยมานาน เสียใจที่ต้องห่างกันคนละขอบฟ้า ซึ่งระยะทางเป็นอุปสรรคในการพบเจอ พี่ชายเธอก็เช่นเดียวกัน เมื่อได้เวลาส่งตัวเข้าหอ ชลธารได้ทำหน้าที่เป็นญาติผู้ใหญ่ของหญิงสาว เจ้าบ่าวและเจ้าสาวนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนเตียงกว้าง  

          “ฉันขออวยพรให้ชีวิตคู่ของนายมีความสุขนะ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน เชื่อใจและไว้ใจกัน น้ำก็เหมือนกันอย่าดื้ออย่าซนมากนะ ต่อไปเขาจะทำหน้าที่ดูแลน้ำแทนพี่แล้วนะ รักกันให้มากๆ นะ” สิ้นเสียงอวยพร ม่านนทีโผเข้ากอดชายหนุ่ม ร้องไห้สะอึกสะอื้น 

          “อย่าร้องไห้สิจ๊ะน้องรัก น้ำจำไว้เสมอนะ...น้ำยังมีพี่อยู่ข้างๆ เสมอ” พลางเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างอ่อนโยน  

          “น้ำขอบคุณพี่ต้นสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำเพื่อน้ำนะคะ” รอยยิ้มสดใสปรากฏอยู่บนหน้านวล  

          “ฉันฝากน้องสาวด้วยนะ รักและถนอมเธอให้มากๆ”  

           “ฉันสัญญา...ฉันจะรักและดูแลน้องสาวของนายเท่าชีวิต” ราฟาเอลรับคำเสียงหนักแน่น  

เมื่อชลธารออกจากห้องหอ ม่านนทีเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็นั่งรอชายหนุ่มอยู่บนเตียงกว้าง ราฟาเอลออกจากห้องน้ำ พันผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เดินตรงไปยังเตียงกว้างที่มีหญิงสาวนั่งอยู่ ร่างบางเห็นถึงกับก้มหน้างุดไม่ยอมสบตา 

         “วันนี้ฉันไม่หยุดอีกแล้วนะ” กระซิบเบาๆ ข้างๆ หูของเจ้าสาว หญิงสาวหน้าแดงก่ำกับคำพูดตรงๆ ของชายหนุ่ม 

         “ให้เวลาน้ำอีกหน่อยได้ไหมคะ” ช้อนตาขึ้นมอง แววตาออดอ้อน อย่างขอความเห็นใจ  

         “ไม่ได้! นี่น้ำจะให้ฉันอกแตกตาย หรือลงแดงตายก่อนรึไง? น้ำรู้ไหม? ฉันต้องอดทนมานานแค่ไหนแล้ว กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ วันนี้ฉันไม่ยอมอีกแล้วนะ ไม่ต้องกลัวหรอกนะคนดี ฉันจะถนอมเธอให้มากที่สุด เชื่อใจฉันนะ” เอ่ยเสียงเว้าวอน แววตาคมฉายแววเสน่หา ร่างบางพยักหน้ารับ ชายหนุ่มเชยคางหญิงสาวขึ้น ประทับจูบอย่างอ่อนโยน มือหนาลูบไล้ร่างบางไปทั้งร่าง พยายามชักนำให้หญิงสาวคล้อยตามกับสัมผัส ร่างบางรู้สึกเหมือนกับมีไฟร้อนๆ ลามเลียไปทั่วร่าง   มือบางยกขึ้นโอบรอบคอหนา พร้อมแอ่นอกแนบชิดสนิทกับร่างสูงใหญ่ บดเบียดร่างให้แนบชิดกันมากขึ้น ร่างทั้งสองแนบชิดกันแทบไม่มีอากาศลอดผ่านได้ ชายหนุ่มถึงกับครางแผ่วเบากับความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ มือหนาจัดการสิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายหญิงสาวออกอย่างรวดเร็ว พลางจ้องมองร่างบางด้วยสายตาชื่นชม 

             “สวยเหลือเกินเกริดา” เอ่ยเสียงแหบพร่า ร่างบางถึงกับหน้าแดงก่ำไปทั้งร่าง กับสายตาที่จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินเธอเป็นอาหาร ชายหนุ่มก้มลงจูบซุกไซ้ไปทั่วร่างอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ร่างบางสั่นสะท้านกับสัมผัสที่ได้รับ พลางหลุดเสียงครางออกมาแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมแล้ว กดตัวเข้าหาเติมเต็มสิ่งที่ยังขาดหายไปอย่างช้าๆ เจ้าของร่างบางรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังรุกล้ำสู่ใจกลางร่าง ความเจ็บแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ พลางทำหน้าเหยเกแสดงความเจ็บปวด 

            “น้ำเจ็บนะ!” พร้อมทุบอกกว้าง  

            “ขอโทษนะคนดี อีกหน่อยก็หายเจ็บแล้ว” เอ่ยเสียงแหบพร่า ก็ตอนนี้เขารู้สึกสึกความคับแน่นที่บีบรัดเขาไว้ จนแทบจะขยับไม่ได้ พลางก้มลงจูบซุกไซ้ร่างบาง ริมฝีปากดูดเม้มปลายยอดอกอิ่มให้เธอผ่อนคลายความเจ็บปวด พร้อมขยับร่างเข้าไปจนสุด หญิงสาวกัดฟันกลั้นความเจ็บปวดที่ได้รับ สักพักความเจ็บปวดก็หายไป แทนที่ด้วยความสุขที่ชายหนุ่มมอบให้ ร่างบางปล่อยตัวปล่อยใจไปกับชายหนุ่ม ไม่ว่าเขาจะชักนำให้ทำอะไรเธอก็ตอบสนองได้อย่างน่ารัก ร่างหนาถึงกับกัดฟันอย่างหักห้ามอารมณ์ที่จะถึงจุดหมายปลายทาง เขายังไม่อยากให้เกมส์รักจบลงเร็วนัก แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างบางจะไม่รับรู้สิ่งใดแล้วนอกจากสัมผัสรักที่เขามอบให้ พยายามบดเบียดร่างบางเข้าหาอย่างต้องการปลดปล่อย จนทำให้เขากั้นเอาไว้ไม่อยู่ปลดปล่อยความรัก และแตะขอบปลายรุ้งไปพร้อมๆ กับหญิงสาว พลางซบร่างแนบร่างของหญิงสาว  

          “ฉันมีความสุขมากเลยนะ แล้วน้ำล่ะมีความสุขไหม?” เอ่ยถาม หลังจากสภาพร่างกายกลับมาอยู่ในสภาวะปกติ พลางโอบกอดร่างบางแนบแน่น 

          “ค่ะ” ซุกหน้ากับอกกว้าง ซ่อนความอายที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า  

          “นอนพักซะ! วันนี้ฉันขอแค่นี้แหละ”  

         หนึ่งเดือนผ่านไป 

        ณ โรงแรมราฟา ชั้น 35 

          “น้ำจ๋า ทำอะไรอยู่? ตอนนี้ฉันอยากรักน้ำจัง” พลางเดินเข้ามาโอบกอดทางด้านหลังเจ้าของร่างบาง ซึ่งตอนนี้กำลังแต่งตัวอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง  

          “คุณไม่เหนื่อยบ้างรึไงนะ เมื่อเช้าก็เพิ่งผ่านไปหยกๆ เอง” ใบหน้าแดงก่ำทันตาเห็น หญิงสาวรู้สึกอายทุกครั้งที่ ชายหนุ่มพูดเรื่องนี้ขึ้นมา คนเห็นถึงกับอมยิ้มกับอาการเขินอายของภรรยาสาว 

          “วันนี้ฉันยิงประตูได้แค่ประตูเดียวเอง” เอ่ยออกมาหน้าตายเฉย ร่างบางถึงกับหันร่างกลับมาพร้อมกับฟาดมือบางไปที่อกกว้าง  

          “นี่แหนะ! พูดอะไรก็ไม่รู้ น้ำก็อายเป็นนะ ไม่ได้หน้าหนาหน้าทนอย่างคุณนี่!” 

          “นี่น้ำยังไม่ชินอีกเหรอ? เห็นให้ความร่วมมือฝึกซ้อมกับฉันทุกครั้ง” พลางจ้องมองร่างภรรยา สายตาปรอยๆ  

         “ตอนนี้ไม่ได้ค่ะ น้ำต้องรีบไปรับพี่ต้นและเพื่อนๆ ที่สนามบิน” สิ้นเสียงนุ่ม ชายหนุ่มถึงกับทำหน้างอง้ำอย่างงอนๆ  

         “นี่ฉันถามจริงๆ เถอะ! พี่ชายและเพื่อนๆ ของน้ำ เขาไม่เบื่อบ้างรึไง? ที่ต้องเดินทางมาสเปนแทบจะทุกอาทิตย์แบบนี้เนี่ย!” เขาล่ะเบื่อพวกนั้นจริงๆ ช่วงนี้เขากำลังอยู่ในช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ แทนที่จะได้อยู่กับหญิงสาวอย่างเงียบๆ ดันมีมารมาผจญ แทบจะทุกอาทิตย์เลยก็ว่าได้ ค่าเครื่องบินมันถูกมากนักรึไงวะ! ถึงได้เดินทางบ่อยขนาดนี้ ก็รู้อยู่ว่าคิดถึงแต่ยังไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้เลย เขาล่ะยอมจริงๆ  

          “คุณก็อย่างอนซิคะ พวกเขาคิดถึงน้ำก็เท่านั้นเอง สักพักก็คงจะห่างๆ ไปเองแหละ” หญิงสาวเอ่ยปลอบใจสามี ที่ตอนนี้หน้าหงิกหน้างออย่างไม่พอใจ ราวกับเด็กที่โดนขัดใจเมื่อไม่ได้ของที่ต้องการ  

          “นี่มันตั้งเดือนแล้วนะ เจอกันทุกอาทิตย์ ค่าเครื่องบินมันถูกนักรึไง? ถึงบินไปกลับเป็นว่าเล่นแบบเนี้ย” เอ่ยอย่างไม่พอใจ ที่มีคนรบกวนเวลาที่เธอจะเอาใจใส่เขา ต้องแบ่งไปให้พี่ชายหน้าหล่อ แถมเพื่อนๆ พวกนั้นอีก  

            “อ้าว! คุณไม่รู้เหรอ? พี่ชายน้ำเขามีน้องเขยเป็นมหาเศรษฐี แค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอกค่ะ” เอ่ยเย้าเสียงใส พร้อมยิ้มเต็มหน้า ร่างสูงใหญ่อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้เลยยกมือขึ้นบีบจมูกเล็กเบาๆ  

           “ฉันอยากอยู่กับน้ำสองคนนี่! พี่ชายน้ำชอบขัดความสุขตลอดเลย ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปอีก ฉันจะสั่งระงับทุกสายการบิน ไม่ให้พี่ชายน้ำบินมาหาเลยคอยดูสิ!” ข่มขู่เสียงเง้า อย่างไม่จริงจังมากนัก  

           “คุณเนี่ย! เหมือนเด็กๆ เลย ทำเป็นงอนไปได้ ช่วงนี้พี่ต้นยังทำใจไม่ได้ที่ต้องห่างกับน้ำ เพราะตั้งแต่เล็กจนโต น้ำไม่เคยห่างจากพี่ต้นเลย สักพักก็คงจะหายคิดถึง แล้วก็ห่างๆ ไปเองแหละ”  

           “ให้มันจริงเถ๊อะ!”  

          “คุณอย่าคิดมากสิคะ...น้ำรักคุณนะ” พลางลุกขึ้น เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบปลายคางของชายหนุ่มอย่างต้องการเอาใจ ความรักสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้จริงๆ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ปีเธอก็ยังรักเขาไม่เคยเปลี่ยน เฝ้ารอที่จะได้รับความรักตอบ   

          “ฉันก็รักน้ำเหมือนกัน...รักมากที่สุดเกริดา” พลางโอบกอดร่างบางแน่น ราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้หญิงสาวได้รับรู้  

          ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกในภายภาคหน้า เขาสัญญาว่าเขาจะรักและซื่อสัตย์กับเธอไปจนตลอดชีวิต เขาอยากจะขอบคุณพรหมลิขิตที่ชักนำเขาและเธอให้ได้มาเจอกัน รักกันและครองรักกันอย่างมีความสุข ขอบคุณจริงๆ 

                                                                                                            

                           .......................................... จบบริบูรณ์ .................................................... 

       

***ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ีติดตามผลงานของไรท์นะคะ**** 

ความคิดเห็น