email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 404

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2562 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10
แบบอักษร

"เซาซ่ะกูว่านั่นมื่อนี่มันบ่มีดวงดอกเฮาฮ่ะๆๆๆ" แตนหันไปบอกเพื่อนทั้งสองอย่างปลงๆก่อนที่จะหัวเราะขึ้นอย่างขำๆ ซึ่งเพื่อนสาวทั้งสองก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้เช่นเดียวกัน

"แมนความมึงว่าอีแตนฮ่าๆๆๆ"

"สนุกสนานกันขนาดนี้ ดูท่าคงจะได้รางวัลใหญ่เป็นแน่เลยจริงมั้ย?" เสียงของก้องเกียรติที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำเอาสาวๆถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ โดยเฉพาะแตน เพราะเธอไม่คิดว่าจะได้เจอกับเขาอีกหลังจากที่เขาได้ไปส่งเธอที่บ้านในวันนั้นแล้ว

"ผู้หมวด สวัสดีค่า" แตนเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้เขาด้วย

"ฮื่อ..สวัสดี ว่าไงล่ะ เห็นกำลังหัวเราะกันใหญ่เลย มีอะไรน่ายินดีเหรอ? หรือว่าได้รางวัลใหญ่เข้าล่ะว่าไง" ชายหนุ่มถามต่อยิ้มๆ

"ตะๆๆตำรวจติอีแตน" น้อยถามโพล่งขึ้นอย่างตกใจที่จู่ๆก็มีตำรวจเดินเข้ามาทักกันแบบนี้

"อื้อ..ตำรวจ"

"มึงคือฮู้จักกับตำรวจหือ? มึงเคยถึกเผิ่นจับเรื่องอิหยังยุบ้ออีแตน"

"อ้าวๆๆอีอันนิกูสิเอาเวลาได๋ไปถึกเผิ่นจับ มึงกะซางเว้า กูกะมีเวียกมีงานยุคือกันเด้อเห็นว่ากะดาย" แตนว่าให้เพื่อนแบบฉุนๆ พลางมองไปที่ก้องเกียรติกับมะลิที่ยืนคู่กันอยู่ และคิดในใจว่า พาแฟนมาเที่ยวแล้วจะมาทักกับเราทำไมกันให้เสียเวลา แปลกคนจริงตานี่ ก่อนที่จะตอบคำถามของเขาว่า

"บ่แมนได่รางวัลอิหยังดอกค่า หัวขวนกันเล่นซื่อๆดอก อ้อ..นี่น้อยกับติ๋มมู่ของข่อยเองค่าผู้หมวด"

"สวัสดีค่า"

"สวีสดีค่า" สาวน้อยทั้งสองคนเอ่ยขึ้นจนเกือบจะพร้อมกันก็ว่าได้

"สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณน้อยคุณติ๋ม" เขาบอกยิ้มๆอย่างไม่ถือตัวเลยสักนิด

"โอ้โห! วันนี้ได้บุญกันเป็นกอบเป็นกำจริงๆ เต็มไม้เต็มมือกันทุกคนเลยนะนั่น" ก้องเกียรติพูดขึ้นเมื่อมองไปที่มือของเด็กสาว แล้วเห็นว่าต่างก็ถือของที่ตกปลามาได้กันคนละถุงสองถุงใหญ่ๆ แต่แตนกับหัวเราะขึ้นอย่างร่าเริงก่อนที่จะตอบเขาว่า

"ที่จริงกะบ่อยากได่หลายปานนี่ดอกค่าผู้หมวด อยากสิได่รางวัลเดียวใหญ่ๆโลดแต่มันบ่ได่ฮ่าๆๆๆ"

"อย่างนั้นหรือ ฮ่ะๆๆๆ ไร้วาสนาอย่าขอพรจะดีกว่านะเด็กน้อย คิดเสียว่าวาสนาไม่ถึงก็แล้วกันนะ อ่ะ!นี่ฉันแถมให้อีกเอาไปสิ"

"เอ้า! ล่ะเป็นหยังผู้หมวดจังบ่เอาไว่ไซ่เองล่ะคะ เอามาไห่ข่อยเฮ็ดอิหยัง?"

"หมวดก้องเผิ่นเอาไห่มึงกะเอาโลดเป็นหยัง คนเขามีน้ำใจมึงคึดอิหยังหลายแถะอีแตน" มะลิที่อดทนยืนฟังอยู่นาน แล้วพูดขึ้นมาอย่างหมั่นไส้ที่เห็นแตนพูดจาต่อปากต่อคำอยู่กับคนที่เธอรักเสียยืดยาวจนเธอชักจะรำคาญขึ้นมาบ้างแล้ว แตนได้ยินอย่างนั้นจึงหันมามองมะลิอย่างไม่ค่อยจะพอใจนักที่โดนกระทบกระเทียบแบบนั้น

"ข่อยกะเว้าไปตามประสาคนมักหน่อยนั่นล่ะเอื้อยมะลิ ขั่นบ่แมนของจะของแล้วกะบ่อยากสิได่ของผุ้อื่นเผิ่นดอก"

"คนอื่นที่ไหนกัน ก็เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา เจอกันตั้งหลายครั้งแล้วด้วย เอาไปเหอะ มันเยอะน่ะ ถ้าฉันใช้เองคนเดียวเมื่อไหร่มันจะหมดล่ะ คิดเสียว่าเอาไปช่วยกันใช้ก็แล้วกันนะ อ่ะ!" ก้องเกียรติพูดยิ้มๆก่อนที่จะยื่นถุงที่เขาตกปลามาได้นั้นให้กับสาวน้อยทั้งสามคน

"อีแตนเผิ่นกำลังสิฮ้องเพลงแล้วป่ะเฮาไปถ่ายุใกล้ๆเวทีกันดีกว่าบัดท่าเผิ่นเอิ้นจังสิได่ยิน" น้อยเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวเมื่อได้ยินเสียงที่โฆษกขึ้นประกาศบนเวทีว่าถึงเวลาที่จะเริ่มประกวดร้องเพลงกันแล้ว

"อื้อ..ไปติ๊ล่ะ" แตนบอกเพื่อนก่อนที่จะหันมาบอกกับก้องเกียรติที่ยืนอยู่ว่า

"ข่อยไปก่อนเด้อค่าผู้หมวด"

"ไปไหนเหรอแตน?"

"ไปถ่าฮ้องเพลงยุข่างเวที"

"ร้องเพลงเหรออะไร? นี่อย่าบอกนะว่าเธอเองก็จะเข้าประกวดกับเขาด้วยน่ะ จริงหรือนี่?"

"แมนแล้ว ข่อยยุอับดับที่แปด"

"โห! ธรรมดาซะที่ไหนกันล่ะนี่ ฮ่ะๆๆๆ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปช่วยเชียร์ให้ ดูซิว่าคนบ้านหนองเสือน่ะจะเสียงดีแค่ไหนกัน ไปครับคุณมะลิ ไปดูเขาประกวดร้องเพลงกัน" ก้องเกียรติพูดพลางหันไปชวนมะลิที่ยืนหน้างออยู่ข้างๆเพราะไม่ค่อยจะพอใจนักที่เห็นว่าก้องเกียรตินั้นให้ความสนิทสนมกับแตนมากจนเกินไป หญิงสาวจึงเอ่ยค้านขึ้นมาเบาๆว่า

"แต่ว่าหมวดจะไปดูจริงๆน่ะหรือคะ? นักร้องก็มีแต่พวกบ้านๆมือสมัครเล่นกันทั้งนั้น เสียงก็คงจะไม่เท่าไหร่หรอกมั้งคะ"

"ก็ไม่แน่นะครับ คนเขาว่าช้างเผือกน่ะมักจะอยู่ในป่ากัน เรื่องแบบนี้ต้องลองดูให้เห็นกับตาก่อนจริงไหมครับ?" ชายหนุ่มพูดจบก็เดินนำพวกสาวๆไปที่หน้าเวทีทันที แล้วก็เจอเข้ากับปลัดดำรงค์ที่มาร่วมงานในคืนนี้เช่นเดียวกันเข้าพอดี ปลัดหนุ่มนั้นมองเห็นก่อนจึงทักขึ้นก่อนว่า

"เอ้า! คุณมะลิ หมวดก้อง มางานคืนนี้ด้วยเหมือนกันหรือครับนี่?"

"สวัสดีครับคุณปลัด แล้วนี่คุณปลัดมา.."

"ผมเป็นกรรมการช่วยจัดงานน่ะครับ มาตามหน้าที่ อ้อ..เชิญคุณมะลิกับหมวดนั่งที่ในซุ้มดีกว่าครับ เชิญๆ"

"เชิญคุณปลัดตามสบายเถอะครับ ผมแวะมาดูแค่แป๊บเดียวเท่านั้นก็จะกลับแล้ว คุณมะลิล่ะครับ จะเข้าไปนั่งข้างในก่อนไหม ยืนอยู่ข้างนอกนานๆปวดเมื่อยขาแย่เลย"

"คือว่าฉันยืนอยู่กับคุณก็ได้ค่ะ ไม่ได้นานอะไรนี่คะ เดี๋ยวเราก็จะกลับกันแล้ว ฉันทนได้ไม่เมื่อยหรอกค่ะ" มะลิพูดออกไปอย่างนั้นเพราะอยากจะยืนอยู่ข้างๆก้องเกียรติมากกว่า และอีกอย่างเธอก็ไม่อยากที่จะเข้าใกล้ปลัดดำรงค์มากนัก เพราะการแสดงออกของปลัดหนุ่มที่มีต่อเธอนั้นอาจจะทำให้คนอื่นๆที่เห็นนั้นเข้าใจไปในทางที่ผิดได้

"มาเถอะครับหมวด คุณมะลิด้วย จะนานไม่นานก็เข้ามานั่งกันก่อนได้ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะแนะนำให้รู้จักกับผู้ใหญ่อีกหลายๆท่านที่มาในงานวันนี้ด้วยเหมือนกัน เอ้า! เชิญครับเชิญ" ปลัดดำรงค์พูดเองเออเองอย่างรวบรัดตัดความก่อนที่จะเดินนำไปก่อน ก้องเกียรติคิดว่าถ้าเขาไม่ตามไปก็คงจะเป็นการเสียมารยาทจึงหันมาพูดกับแตนว่า

"เดี๋ยวฉันไปนั่งเชียร์เธออยู่ตรงโน้นนะแตน ขอให้โชคดีนะสู้ๆ"

"ขอบคุณค่าผู้หมวด" แตนรับคำอย่างซาบซึ้งใจที่เห็นเขาปรารถนาดีต่อเธอมากมายขนาดนี้ พอคล้อยหลังหมวดก้องกับมะลิไปแล้ว น้อยก็ยิงคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจของเธอออกมาทันที

"อีแตน!"

"อุ๊ย! แมนอิหยังอีน้อยเอิ้นซ่ะกูตกใจเหมิดเลย"

"มึงบอกกูมาดีๆว่ามึงไปฮู้จักกันกับผู้หมวดเผิ่นต๊ะตอนได๋หือ.." เพื่อนสาวถามตรงๆก่อนที่จะยืนจ้องหน้าเพื่อนของตนอย่างต้องการรู้จริงๆจังๆ

"กูกะว่ายุคือกัน เผิ่นล่ะเป็นผุดีกะด้อคือสิมาฮู้จักกับคนจังมึงได่" ติ๋มเสริมขึ้นบ้างด้วยความอยากรู้เช่นเดียวกัน

"สูกะดาย เว้าปานวะกูขี่ล้ายคักหลาย" แตนตอบเพื่อนพลางทำตาค้อนคว่ำใส่อย่างงอนๆ

"กูบ่ได่เว้าถึงหน่าตามึง กูหมายถึงฐานะจังพวกเฮานี่กับผู้หมวดเผิ่นนั่นมันต่างกันหลายแล้วมึงคือไปฮู้จักกับเผิ่นได่ชั่นดอกอีปึก" น้อยว่าเพื่อนขำๆ

"มันกะบ่แมนแบบนั่นดอกสูกะดาย กะมื่องานบุญบ้านพ่อใหญ่กำนันนั่นเด้สูจำได่บ่ที่กูเว้าไห่ฟังว่ามีคนย่างตำกูจนน้ำหวานเฮียไซเสื่อนั่นเด้จำได่ล่ะยัง"

"จำได่ยุแล้วมันเป็นหยังมันเกี่ยวกันหม่องได่ว่ะ" ติ๋มงงต่อไม่เลิก

"ถ่าไห่กูเดาเด้อคนที่ย่างตำมึงกะคือหมวดก้องแมนบ่" น้อยเริ่มไปถูกทางขึ้นเรื่อยๆ

"แมนแล้วเลานั่นล่ะ"

"ป๊าดติโท!มะคือในนิยายแถะอีแตน พระเอกย่างตำนางเอกแล้วทั้งสองกะตกหลุมฮักกันมันคือ..?"

"บุพเพอาระวาด ฮ่าๆๆๆๆๆ" น้อยกับติ๋มพูดต่อคำกันจบก็หัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจและสนุกสนานไปกับเรื่องของเพื่อนสาวโดยที่เจ้าตัวได้แต่อ้าปากค้างไปกับความคิดบ้าๆของเพื่อนทั้งสองของตน คิดไปด้ายยยย..

ความคิดเห็น