ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5. โกรธอะไร...?

ชื่อตอน : ตอนที่ 5. โกรธอะไร...?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2562 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5. โกรธอะไร...?
แบบอักษร

ชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนรอลิฟท์อยู่บริเวณชั้นสิบสองเพียงลำพัง

แววตาคมยังคอยครุ่นคิดถึงร่างบางและกลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายสาวอ่อนๆ มันยังติดอยู่ในใจของภาวัตไม่ยอมจางหายไปไหน...

ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะค่อยๆกระตุกรอยยิ้ม เผยออกมาเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

 

หลังจากวิชชุดาออกจากห้องทำงานของณัชชาแล้ว หญิงสาวเดินมาเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ตรงหน้าพอดี

ภาวัตในตอนนี้... เปลี่ยนจากเมื่อก่อนไปมาก เขาภูมิฐานขึ้น ดูดีทั้งหน้าตาและการแต่งตัวแถมยังเรียนจบมาจากประเทศอังกฤษอีก จนทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกๆ

“แทน!!.. สบายดีใช่มั้ย?”

ภาวัตหันมาเห็นหน้าหญิงสาวที่เคยทำให้หัวใจของเขาแทบสลาย สายตาคมก็เริ่มโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

“คุณจะถามเอาอะไรอีก!!... ในเมื่อคุณก็รู้อยู่แก่ใจ”

“แทนค่ะ นุชขอโทษน่ะ...”

“คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก... ผมต่างหากต้องขอบใจ ที่ทำให้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงอย่างคุณ!!”

ภาวัตพูดแล้ว ก็รีบเดินหลบหนีหญิงสาวไปอย่างไม่ใยดี สวนกับธานินทร์ที่เดินผ่านมาพอดี...

ชายหนุ่มทั้งสองต่างมองสบตาฟาดฟันกัน อย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร

“ไอ้แทน!!.. แกไม่มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเกี่ยวกับเมียของฉัน อีกแล้วน่ะ”

ธานินทร์ชี้หน้าด่าน้องชายเสียงดังอย่างไม่พอใจ จนภาวัตรีบปัดมือพี่ชายออกอย่างแรง

“พี่นพไม่ต้องห่วงผมหรอก... ระวังเมียของพี่ไว้ให้ดีๆ เถอะ เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือนน่ะ!!”

ภาวัตกระตุกยิ้มร้ายใส่หน้าธานินทร์ พร้อมทั้งตบไหล่พี่ชายเบาๆก่อนเดินผ่านไป

“แกหมายความว่ายังไง...? ไอ้แทนกลับมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนสิว่ะ”

ธานินทร์ได้แต่ยืนตะโกนไล่หลังตามภาวัต...

“พอเถอะค่ะ!! พี่นพ... เรารีบไปสนามบินดีกว่าน่ะค่ะ อย่าเสียเวลาเลย ป้ะ”

วิชชุดารีบลากตัวธานินทร์ไป เพราะเธอและเขากำลังจะไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันที่ฝรั่งเศส

แต่สายตาของหญิงสาว ก็ยังแอบหันกลับมามองตามหลังอดีตคนรักเก่า

 

 

วันต่อมา...

ภาวัตรีบมาทำงานที่โรงแรมสิริธารตั้งแต่เช้า เพื่อหวังจะได้เจอหญิงสาวที่ทำให้ชายหนุ่มเฝ้าคอยคิดถึงมาตลอดทั้งคืน

แต่วันนี้... ณัชชาต้องไปทำธุระสำคัญแทนผู้เป็นพ่อก่อน เลยต้องเข้ามาทำงานช่วงบ่ายๆ ชายหนุ่มจึงตั้งใจเข้ามารอหญิงสาวในห้องทำงาน

“มาแล้วหรอ...ณัช?”

หญิงสาวตกใจไม่น้อย ที่เปิดประตูเข้ามาแล้ว เห็นภาวัตกำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ

“พี่แทนเข้ามาทำไมค่ะ!!... นี่มันห้องทำงานส่วนตัวของณัชน่ะ”

“พี่ก็มารอณัชพาไปดูงานในโรงแรมไง!!.. เมื่อวานเรายังดูไม่ครบเลยน่ะ...”

“ออกมาเลยค่ะพี่แทน... ณัชไม่ชอบให้เข้ามายุ่งในพื้นที่ส่วนตัวค่ะ”

ณัชชาสีหน้าบึ้งตึงวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะงาน แล้วดึงแขนภาวัตลุกขึ้นมาต่อว่าอีกที

“ทำไม...!! ณัชต้องโกรธพี่ขนาดนี้ด้วย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

ภาวัตรู้สึกแปลกใจกับน้ำเสียงและแววตาของคนตัวเล็กที่เปลี่ยนไปจากเมื่อวานมากจริงๆ

 

“ไม่ค่ะ!! ณัชไม่ได้เป็นอะไร... เรารีบไปกันดูงานให้มันจบๆกันเถอะค่ะ ณัชจะได้กลับมาทำงานของตังเองสักที”

หญิงสาวพูดแล้วก็หยิบแฟ้มเอกสาร เดินนำหน้าพาภาวัตออกไปดูงานในโรงแรมอีกครั้ง

โดยระหว่างการแนะนำงาน ของชั้นต่างๆมีเพียงสีหน้าเรียบเฉยและน้ำเสียงจริงจังจากณัชชาที่ส่งมาให้ภาวัตเท่านั้น

 

จนเวลาผ่านไปเกือบถึงหกโมงเย็น...

ภายในชั้นสองเป็นฟิตเนสขนาดกว้างขว้าง มีโปรแกรมออกกำลังกายที่หลากหลายผสมผสานกับอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย...

วันนี้ณัชชาใส่ชุดเดรสสั้นสีดำรัดรูป เป็นเกาะอกเว้าเล็กน้อยเผยผิวขาวนวลเนียนมาทำงาน

จนทำให้แต่ละก้าวที่หญิงสาวเดินผ่าน ชายหนุ่มนับสิบกว่าคนที่ออกกำลังกายอยู่บริเวณนั้น ต่างหยุดหันมามองแบบตาไม่กระพริบแทบทุกคน...

ภาวัตยิ่งรู้สึกไม่ชอบสายตาของผู้ชายพวกนั้น ที่กำลังมองมาท่าทางเหมือนจะกลืนณัชชาเข้าไปทั้งตัวแล้ว

“ห่มไว้เถอะณัช!!.. ในฟิตเนสแอร์มันเย็นมากเลยน่ะ”

ชายหนุ่มทนไม่ไหวต้องถอดเสื้อสูทสีเทาเข้มของตนเอง สวมทับให้ร่างบางทันที...

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แทน... ณัชไม่หนาว!!..”

ณัชชาไม่เข้าใจเหตุผลของภาวัต จึงรีบถอดเสื้อสูทตัวใหญ่ออกไป...

“ห้ามถอดเด็ดขาดน่ะ!! ถ้าณัชไม่อยากโดนพี่ทำโทษ แบบเมื่อวานอีก...”

ภาวัตก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวแผ่วเบา จนณัชชาได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทั้งตัว...

“วันนี้เราดูงานในโรงแรมครบทุกอย่างแล้ว ณัชขอตัวกลับไปทำงานก่อนน่ะค่ะ... พี่แทน!!”

ณัชชาพูดแล้วก็หันหน้าเดินหนี แต่ภาวัตรีบจับแขนหญิงสาวไว้ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่อยู่บริเวณนั้น กำลังมองมาอย่างสนใจ...

“เดี๋ยวณัช... อยู่คุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน”

“พี่แทนปล่อยน่ะค่ะ!!... คนมองมากันใหญ่แล้วค่ะ”

หญิงสาวตกใจพยายามแกะมือชายหนุ่มออก แต่มือหนาของภาวัตนั้นแข็งราวกับเหล็กกล้า จึงไม่สามารถแกะออกได้โดยง่าย

“ณัชโกรธพี่เรื่องอะไรกันแน่...”

“เปล่านี่ค่ะ... ณัชแค่ต้องรีบกลับไปทำงาน ไม่ได้ว่างมาคุยอะไรกับพี่แทนหรอกค่ะ”

“แต่พี่ว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติน่ะ เมื่อวาน... เราสองก็เข้าใจกันดีแล้ว มาวันนี้ณัชดูเปลี่ยนไป...”

ภาวัตตัดสินใจเอ่ยถามหญิงสาวไปตรงๆ ณัชชาเงยหน้าสบตาชายหนุ่มเล็กน้อย...

“พี่แทนอย่ามายุ่งกับณัชอีก...ณัชรำคาญ!!..”

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าผ่าลงมา กลางศรีษะ...

 

 

 

..............................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น