facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 17 เคลียร์ 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 17 เคลียร์ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 12:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 17 เคลียร์ 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 17 เคลียร์ 

 

 

 

 

ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าบ้านของปู่เรียบร้อยแล้ว ไม่ได้ขับรถมาเองหรอกค่ะ แต่พ่อให้คนของท่านมาส่ง ส่วนแม่ฉันยังไม่ได้คุยกับท่านเลย ตั้งใจว่าจะคุยกับพี่แทนให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไปคุยกับท่านพร้อมกัน

เฮ้อ!

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ทำไมบรรยากาศแปลกๆ ในบ้านมีคนเยอะจังเลยค่ะ คนแรกที่ฉันเห็นและจำได้คือพี่แทนเพราะเขานั่งหันหน้ามาทางฉันพอดี ส่วนผู้หญิงอีกสองคนฉันไม่รู้ว่าเป็นใครเพราะนั่งหลังอยู่ ปู่กับย่าเองก็มองมาทางฉันด้วยเหมือนกัน

“มาแล้วเหรอ มานั่งข้างย่าสิ”

“ค่ะ” ทำไมถึงรู้สึกเกร็งแบบนี้นะ “สวัสดีค่ะ” เดินไปนั่งข้างย่าพร้อมกับยกมือไหว้ทุกคน ส่วนผู้หญิงที่นั่งข้างๆ พี่แทนก็ยกมือไหว้ฉันกลับ ฉันถึงกับขมวดคิ้วเลยทีเดียวเพราะเธอหน้าเหมือนกับคนในรูปไม่มีผิดเลยค่ะ

“มีอะไรก็ออกไปคุยกันก่อน” เสียงปู่ดังขึ้นมา

“ครับ” ตอนนี้ฉันงงมากเลยค่ะ จนพี่แทนลุกขึ้นเดินเข้ามาหาจับข้อมือฉันให้เดินตามเขาออกไปข้างนอก ฉันเองก็เดินตามออกมาแบบงงๆ เหมือนกัน จนเขาหยุดเดินหันกลับมามองหน้าฉัน “พร้อมจะฟังพี่หรือยัง”

“ค่ะ”

“พี่ขอโทษที่ทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ พี่ไม่รู้ว่าน้องจะเชื่อหรือเปล่า แต่พี่ไม่เคยคิดนอกใจหรือมีคนอื่นแน่นอน” ฉันเลือกจะเงียบและฟังพี่แทนอธิบาย “พี่ทำทุกอย่างเพราะมีเหตุผลของตัวเอง”

“บอกน้องได้หรือเปล่า”

“ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งๆ เกิดขึ้นมากมาย ส่วนใหญ่ก็เพราะพี่ แต่เพราะพ่อคอยช่วยจัดการอยู่เสมอ พี่ยอมรับว่าไม่สามารถดูแลน้องได้ในตอนนี้ อีกอย่างพี่เชื่อว่าพ่อจะไม่ปล่อยให้น้องเป็นอันตรายอีก”

“ไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งกันล่ะคะ”

“พี่ก็ไม่ได้หายไปไหน แค่ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เหมือนก่อน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าน้องจะไม่ได้อยู่ในสายตาของพี่”

“แต่น้องไม่ชอบแบบนี้”

“…” พี่แทนเงียบไป เขาเอาแต่มองหน้าฉันแล้วไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีก

“ไหนบอกว่ารักกัน แต่ทำไมชอบหายไปล่ะคะ” ฉันพยายามที่จะไม่ร้องไห้ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือออกมาซะดื้อๆ ไม่ได้อยากอ่อนแอตอนนี้ด้วยซ้ำ แต่พอเห็นหน้าเขาทีไร น้ำตาพาลไหลออกมาทุกที

หมับ! 

ก็ว่าจะไม่ร้องไห้แล้วนะ แต่พอถูกพี่แทนกอดเท่านั้นแหละครับ น้ำตาไหลออกมาจากไหนก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมดแล้ว ร้องไห้กอดตอบเขาจนแน่น กลัวว่าเขาจะหายไปอีก กลัวว่าจะไม่ใช่เรื่องจริง

“พี่ขอโทษ ไม่ร้องไห้นะครับ”

“ฮือๆ” พี่แทนกระชับกอดแน่นขึ้น ฉันเองก็ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมเหมือนกัน

ฉันไม่รู้ว่ายืนกอดกับพี่แทนร้องไห้นานแค่ไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาผละออกไปแล้วบริเวณนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราสองคน แต่ยังมีผู้หญิงอีกสองคนซึ่งยืนอยู่ด้านข้างของฉันกับพี่แทนด้วย

“ชบา”

“คะ”

“นี่แม่แท้ๆ ของพี่” ฉันหันไปมองหน้าท่านตามคำบอกเล่าของพี่แทนทันที

“แม่แท้ๆ” จะว่าอึ้งก็ใช่ค่ะ

“ส่วนนั่นปุยฝ้ายน้องสาวของพี่”

“นะ น้องสาว” นี่ถ้าไม่รู้ความจริงฉันคงเข้าใจผิดไปมากกว่านี้แน่นอน แต่เพราะนิสัยของพี่แทนไม่ใช่คนแบบนั้นเลยยังพอวางใจได้บ้าง แม้จะเคยกลัวคำอธิบายของเขาก็ตาม แต่พอได้รับรู้ความจริง หัวใจของฉันถึงกับพองโตเลยทีเดียวค่ะ

“สวัสดีอีกครั้งนะคะพี่ชบา” น้องปุยฝ้ายยกมือไหว้ฉันอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้ม มองดีๆ เธอก็มีส่วนที่คล้ายพี่แทนอยู่เหมือนกัน

“แค่กๆ” เสียงของของแม่พี่แทนดังขึ้นมา ท่าทางของท่านเหมือนคนที่ไม่สบาย

“แม่คะ”

“แม่ยังไหว” ฉันหันกลับมามองหน้าพี่แทนทันที ข้างนอกเขาอาจจะดูเข้มแข็ง แต่ข้างในกลับไม่ใช่เพราะแววตาของเขากำลังสั่นไหวเหลือเกิน เขากำลังอ่อนแอ

“แม่เข้าไปพักข้างบนก่อนเถอะครับ” พี่แทนว่าก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงท่าน

“แม่อยากคุยกับแทนน่ะ แม่กลัวไม่มีโอกาสอีกแล้ว อย่าให้แม่นอนพักอีกเลย” ท่านพูดพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจพี่แทนแล้วและไม่คิดจะโกรธเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะถ้าเป็นฉันก็เลือกที่จะดูแลแม่ก่อนสิ่งอื่นใดเหมือนกัน

“ไปคุยบนห้องก็ได้นะคะ ข้างนอกลมแรง” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม สิ่งไหนที่ทำให้พี่แทนมีความสุข ฉันเองก็พร้อมจะทำเพื่อเขาเหมือนกัน

“ไปเถอะครับแม่”

“ก็ได้ลูก หนูชบาก็ไปด้วยนะ”

“ค่ะ”

พวกเราสี่คนเดินกลับขึ้นมาข้างบน ฉันไม่รู้ว่าแม่กับน้องของพี่แทนมาอยู่บ้านปู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเข้ามาในห้องพี่แทนก็จัดให้แม่นั่งกึ่งนอนอยู่ที่เตียง ส่วนฉันแค่ยืนมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น

“หนูลงไปดูข้างล่างก่อนนะคะ เผื่อมีอะไรให้หนูช่วย” น้องปุยฝ้ายว่าก่อนจะเดินออกไป ในห้องเลยเหลือแค่พวกเราสามคน

“หนูมานั่งข้างแม่ตรงนี้ได้ไหม แค่กๆ” ท่านเงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉัน

“ค่ะ” ฉันยิ้มให้ท่านก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง แม่พี่แทนจับมือฉันกับเขาไปวางไว้บนตัก มือของท่านสั่นมากเลยค่ะ

“แม่ขอโทษนะ ตอนนี้แม่เหมือนกลับมาเป็นภาระให้แทนเลย ทั้งๆ ที่แม่ไม่เคยดูแล แถมยังคิดขายแทนอีกต่างหาก แค่กๆ” ฉันเงียบ เงยหน้าขึ้นไปมองพี่แทน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง เพราะเดาสีหน้าของเขายากมากๆ

“อย่างน้อยๆ แม่ก็กลับมาให้ผมได้ดูแล แค่นี้ก็พอแล้วครับ อดีตช่างมันเถอะ ผมไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว ขอบคุณที่กลับมาหาผมนะครับ” พี่แทนพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มและนั่นก็ทำให้ฉันพลอยยิ้มตามเขาไปด้วย

“แม่ต้องขอโทษหนูด้วยเหมือนกันนะ”

“ขอโทษหนูทำไมคะ”

“แม่ทำให้หนูกับแทนต้องเข้าใจผิดกัน”

“เปล่าเลยนะคะ พวกเราเข้าใจกันดีแล้วค่ะ” รีบปฏิเสธออกไปทันที ถึงความรู้สึกแรกจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ตาม แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วค่ะ ฉันเข้าใจพี่แทนดีทุกอย่างแล้ว

“…” แม่พี่แทนเงียบไป ท่านไม่ได้พูดอะไรออกมา มือข้างหนึ่งยื่นมาประคองใบหน้าของฉันเอาไว้พร้อมกับรอยยิ้ม แถมน้ำตาของท่านยังไหลออกมาอีกต่างหาก

“ร้องไห้ทำไมคะ”

“แม่แค่ดีใจน่ะ ดีใจจริงๆ อย่างน้อยๆ แม่ก็ได้เห็นแทนมีความสุข” ท่านมองหน้าฉันสลับกับพี่แทน “แม่… แค่กๆ”

“พอแล้วครับ ผมเข้าใจแม่ทุกอย่างแล้ว ตอนนี้แม่พักผ่อนก่อนดีกว่าครับ”

“แต่ว่า…”

“เชื่อผมเถอะครับ”

“ก็ได้ลูก” พี่แทนจัดให้แม่ได้นอนพักสบายขึ้น พวกเรานั่งเฝ้าจนท่านหลับก็พากันออกจากห้อง กำลังจะลงไปข้างล่างแต่พี่แทนกลับลากเข้าห้องนอนของเขาซะก่อน แถมยังล็อกประตูอีกต่างหาก

“ทำอะไรคะ”

“ยังคุยกันไม่เคลียร์เลยนะครับ”

“แต่น้องเคลียร์แล้วค่ะ”

“ยังครับ” พี่แทนว่าก่อนจะลากฉันให้เดินตามเข้าไปที่เตียงผลักจนฉันหงานหลังลงไปนอนอยู่ตามด้วยตัวของเขาที่พุ่งเข้ามาคร่อมตัวฉันเอาไว้ทันที

“พี่แทน!”

“ครับ”

“ลุกออกไปเลยนะคะ พวกเราไม่ได้อยู่กันสองคนสักหน่อย”

“พี่ขอสิบนาทีนะครับ อยากเพิ่มพลัง” พูดจบพี่แทนก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ฉันใบหน้าซุกเข้าหาซอกคอลมหายใจของเขาช่างร้อนผ่าวเหลือเกินพลอยทำให้หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว “คิดถึงจังเลยครับ จุ๊บ”

“อื้อ… พี่แทน” เขาไม่ได้พูดเปล่า เพราะคนฉวยโอกาสกดจูบแผ่วเบาที่ซอกคอของฉันด้วยครับ

“คิดถึง…” ไม่รู้ทำไมฉันถึงใจเต้นแรงกับสองคำนี้ที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากของเขาเหลือเกิน เหมือนความรู้สึกทั้งหมดกำลังถูกถ่ายทอดโดยอ้อมกอดนี้และคนข้างๆ ไม่มีบทสนทนาอะไรเอ่ยออกมาอีกนอกจากเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพวกเราสองคน ฉันลองขยับตัวดูอีกทีคนข้างๆ นอนหลับไปแล้วค่ะ คงจะเหนื่อยสินะ

“น้องก็คิดถึงค่ะ คิดถึงมากๆ เลยด้วย” ฉันว่าเสียงแผ่วเบากดจูบหนักๆ ที่เรือนผมของพี่แทนพลางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจะได้นอนกอดเขากลับแบบถนัดขึ้น

* 

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนอนมองหน้าพี่แทนจนเผลอหลับไปนอนไหนเพราะตื่นขึ้นมาอีกทีก็ถูกจ้องหน้ากลับอยู่แล้ว แถมคงข้างๆ ยังส่งยิ้มหวานมาให้ฉันอีกต่างหาก ได้แต่กะพริบตาถี่ๆ มองหน้าเขากลับ รู้สึกอายยังไงก็ไม่รู้สิ พยายามจะขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเขา แต่คนตรงหน้ากลับไม่ยอม

“ปล่อยได้แล้วค่ะ”

“ยังไม่หายคิดถึงเลย” ไม่พูดอย่างเดียวด้วยนะคะ ก้มหน้าเข้าหาซอกคอของฉันอีกแล้ว ทำไมพี่แทนถึงชอบฉวยโอกาสแบบนี้นะเนี่ย เผลอเป็นไม่ได้เลยค่ะ

“พี่แทน อะ… อื้อ” เรียกชื่อเขาแต่ไม่ทันพูดอะไรต่อก็ถูกฉวยโอกาสอีกแล้ว พี่แทนเลื่อนใบหน้ามาใกล้กว่าเดิมพร้อมกับริมฝีปากของเขาที่ประทับเข้ากับริมฝีปากของฉันอย่างหนักหน่วง เป็นจูบที่อธิบายไม่ถูกเลยทีเดียวค่ะ มีทั้งโหยหาและคิดถึง นุ่มนวลจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น

จุ๊บ 

ได้แต่กะพริบตาถี่ๆ มองหน้าเขา คนเจ้าเล่ห์ผละใบหน้าออกห่างไปเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้ม

“เสียดาย”

“เสียดายอะไรคะ”

“เวลามีจำกัด ไม่งั้นคงได้ฟัดมากกว่านี้”

“ทะลึ่ง!” ฉันว่าพลางถลึงตาใส่เขา พี่แทนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นตัวเต็มความสูงเพื่อลุกขึ้นนั่ง มือหนาเอื้อมมารั้งข้อมือของฉันให้ลุกตามเขาไปด้วย “พี่แทนคะ”

“ครับ”

“ลาออกจากบริษัททำไมเหรอคะ”

“ใครบอกน้อง”

“น้องได้ยินพนักงานคุยกันในห้องน้ำนะคะ เรื่องจริงหรือเปล่าคะ” พี่แทนเงียบไป เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ “บอกน้องได้ไหมว่าทำไม”

“พี่อยากดูแลแม่ให้เต็มที่ ไม่อยากต้องห่วงหน้าพะวงหลังครับ”

“…” ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาพูดจริงหรือเปล่า แต่แววตาของเขาสื่อความหมายได้แบบนั้นจริงๆ ซึ่งฉันเองก็รับรู้ได้

“ส่วนน้องพี่มั่นใจว่าพ่อกับไอ้ป่าไม่มีทางปล่อยให้น้องเป็นอะไรอย่างแน่นอน ขอโทษที่ผิดสัญญา ขอโทษที่ดูแลน้องได้ไม่ดีเท่าที่ควร”

“ใครบอกล่ะคะ น้องดีใจนะที่พี่แทนทำแบบนี้ ถ้าน้องเป็นพี่แทนก็ต้องเลือกแม่เหมือนกันค่ะ เอ๊ะ!”

“อะไรครับ”

“น้องลืมเรื่องแม่ไปเลยค่ะ ตอนนี้พ่อรู้แล้ว แต่แม่ยังไม่รู้เลย” จากที่ยิ้มกลับหน้าหงอยไปทันที ฉันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลยค่ะ

“กลัวเหรอครับ”

“ก็ไม่หรอกค่ะ แต่…”

“ไว้พวกเราค่อยไปบอกแม่พร้อมกันนะครับ”

“ค่ะ”

“ตอนนี้ลงไปข้างล่างกันดีกว่าครับ”

“ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวตามลงไป”

“ครับ” พี่แทนยิ้มให้ฉันก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ฉันหมุนตัวเดินหายเข้าไปห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว ยืนมองตัวเองหน้ากระจก ทำไมต้องเขินด้วยเนี่ย รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมดเลยค่ะ

เดินออกจากห้องน้ำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รู้สึกมีความสุขมากกว่าเดิมเยอะเลยค่ะ เดินออกจากห้องลงไปด้านล่างแต่ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ คนเยอะกว่าเดิมอีกค่ะ พอลงไปถึงเท่านั้นแหละค่ะ หยุดเดินแทบไม่ทัน

ปริบๆ เลยทีเดียว ทำไมพ่อกับแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ แล้วทำไมแม่ถึงมองหน้าฉันแบบนั้น… อย่าบอกนะว่าแม่เองก็รู้เรื่องระหว่างฉันกับพี่แทนแล้วเหมือนกัน ตอนนี้สายตากวาดมองหาพี่แทนเลยค่ะ เขาหายไปไหน

“ตายแน่ๆ ชบาเอ้ย” บ่นพึมพำกับตัวเอง มองหาตัวช่วยแต่เหมือนจะไม่มีใครช่วยฉันได้เลยค่ะ

เฮือก!

ไม่อยากเห็นสีหน้าแบบนี้ของแม่มะลิเลยค่ะ เป็นสีหน้าที่เดาทางไม่ออกเลยค่ะ ตอนนี้ชบาแย่แล้ว…

 

 

--100%--

นี่ขนาดลากมาแบบงงๆ ไม่คิดว่าจะถึงตอนที่ 17 แล้ว เลยครึ่งทางมาแล้วนะคะ

ความคิดเห็น