facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 16 ก็มีความรู้สึกนี่ 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 16 ก็มีความรู้สึกนี่ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 16 ก็มีความรู้สึกนี่ 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 16 ก็มีความรู้สึกนี่ 

[ชบา] 

หลังจากวันนั้นพี่แทนก็หายไปจากสายตาของฉัน หายไปโดยที่ไม่ยอมบอกอะไรกันสักคำ ฉันพยายามหาคำตอบแต่ก็ไม่ได้รับอะไรเลย แถมบริษัทเขายังไม่เข้า คอนโดก็ไม่ยอมกลับ รูปแปลกๆ ส่งมาหาฉันตลอด แต่ฉันกลับไม่ยอมบอกใครเอาแต่เก็บเงียบไว้คนเดียว ในสมองมีคำถามมากมายแต่กลับไม่ได้รับคำตอบ

เฮ้อ!

“น้อง!”

“คะ?” ลืมไปเลยค่ะว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ตรงหน้าตอนนี้คือพี่ป่าค่ะ พ่อให้มาเรียนรู้งานกับเขา ที่ฉันยอมตกลงเพราะอยากเจอกับพี่แทน อยากคุยกับเขาให้รู้เรื่อง แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“กินได้แล้ว อาหารเย็นหมดแล้ว”

“พี่ป่าคะ”

“ครับ”

“พี่แทนไปไหน?” ฉันไม่เคยคิดจะถามเลยจริงๆ แต่เพราะจู่ๆ เขาก็หายไปและฉันก็ทนไม่ไหวแล้วด้วย “ทำไมเขาถึงหายไปโดยที่ไม่บอกอะไรน้องเลย”

“น้องมั่นใจว่าไม่รู้”

“หมายความว่ายังไงคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับพี่ป่าทันที ทำไมเขาต้องถามแบบนี้ด้วย

“น้องรู้อยู่แก่ใจตัวเอง ในเมื่อเลือกจะแบกเรื่องทุกอย่างเอาไว้คนเดียว น้องก็ต้องหาคำตอบให้ได้ด้วยตัวเองเหมือนกัน” ฉันไม่ชอบพี่ป่ามุมนี้เลย เขาเหมือนพ่อ ทั้งการพูดจาและแววตาที่จ้องมองฉันในตอนนี้ เขาไม่ได้กำลังจับผิด แต่เขากำลังรอความจริงจากปากของฉันมากกว่า

“น้อง…”

“รีบกินเถอะ”

“ไม่ฟังเหรอคะ”

“ฟัง แต่ไม่ใช่ที่นี่”

“ค่ะ” โหมดจริงจังของพี่ป่าโคตรน่ากลัวเลยค่ะ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากเงียบแล้วก็นั่งกินอาหารจนอิ่ม ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานค่ะ พวกเราต้องกลับบริษัทกันก่อน ระหว่างทางเดินไปที่รถดันซวยเจอผู้หญิงที่เคยเป็นข่าวกับพี่แทนและก็ลูกค้าของบริษัทด้วยค่ะ

“บังเอิญจังเลยนะคะ” เธอชื่อรุจิรา รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตาเลยจริงๆ

“คงบังเอิญเกินไปมั้งครับ”

“โลกนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอค่ะ” สายตาที่มองมาทางฉันเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ราวกับเกลียดกันมาแสนนาน ทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยทำอะไรให้ด้วยซ้ำ

“แต่บางเรื่องก็ไม่ควรเกิดขึ้นหรอกนะครับ”

“ทำไมพูดจาซีเรียสจังเลยล่ะคะ แล้วนี่แทนไปไหนเหรอคะ ทำไมช่วงนี้ถึงไม่เห็นเขาเลย” ทำไมฉันรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงไม่ค่อยจริงใจสักเท่าไหร่ของผู้หญิงคนนี้เลย รู้สึกไม่ชอบและไม่อยากเจอที่สุด

“ผมว่าคุณรุจิราไม่ได้โง่นะครับ แต่ถ้าอยากฉลาดกว่านี้ คุณไม่ควรไล่ตามคนที่ไม่แม้แต่จะสนใจน่าจะดีกว่า แต่ถ้าทำเพื่อความสะใจก็ต้องดูด้วยว่าเล่นอยู่กับใคร ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว” แรงเวอร์ ขนาดฉันไม่ใช่คนที่โดนด่ายังจุกเลยค่ะ ไม่คิดว่าพี่ป่าจะปากร้ายขนาดนี้

ตลอดทางที่รถแล่นอยู่บนท้องถนนไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคนนอกจากเงียบจนรถติดสัญญาณไฟแดง ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยจริงๆ

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไปล่ะคะ”

“โลกนี้ไม่ได้สวยงามเสมอไปหรอกนะ น้องควรจะเรียนรู้เอาไว้บ้างว่าคนไหนมาดี คนไหนมาร้าย อย่างผู้หญิงคนนั้นไม่เคยมาดีอยู่แล้ว” พี่ป่าหันมามองหน้าฉันนิ่งๆ สีหน้าของเขาเหมือนยังไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

“ขนาดพวกพี่รู้ว่าเธอมาร้าย ยังพาตัวเองเข้าไปวุ่นวายกันเลย”

“ผลประโยชน์ไม่เข้าใครออกใครหรอกครับ”

“ชิ!” ฉันเชื่อแล้วจริงๆ ว่าพี่ป่ากับพี่แทนเรียนรู้นิสัยของพ่อมาทั้งคู่ แม้บางมุมจะอ่อนโยน แต่มุมที่เย็นชากลับแสดงออกมาดีจนเกินไป ดีจนฉันกลัว…

มาถึงบริษัทฉันก็ต้องตามพี่ป่าเข้าไปทำงานที่ห้องของเขาอีกเหมือนเดิม เดินตามหลังเขาต้อยๆ เลยค่ะ

ตุบ! 

“ฮือ หยุดทำไมไม่บอกล่ะคะ” เดินตามหลังพี่ป่าไม่ทันได้มอง พอเขาหยุดฉันก็เดินชนแผ่นหลังของเขาเต็มๆ

“น้องนั่นแหละ ทำไมไม่มองทางบ้าง”

“ก็…” กำลังจะเถียง แต่พี่ป่ากลับเบี่ยงตัวหลบจนทำให้ฉันเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้าเขาและเพราะอะไรถึงทำให้เขาต้องหยุดเดิน “พี่แทน”

ตึกตัก ตึกตัก 

ใช่ค่ะ ไม่ผิด ตรงหน้าคือพี่แทนและแน่นอน เสียงหัวใจของฉันมันเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

“ขอคุยด้วยหน่อย” เสียงนิ่งๆ แต่ยังคงทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงตลอดเวลา คิดถึง… “ส่วนตัว” ฉันขอเอาความคิดถึงกลับคืนมาได้ไหม ทำไมพี่แทนถึงเปลี่ยนไปแบบนี้

“น้องไปเข้าห้องน้ำนะคะ” ในเมื่อเขาอยากคุยส่วนตัว ฉันไม่ยุ่งก็ได้ เลือกจะเดินหนีออกมาแทน

ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไงแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมพี่แทนถึงเป็นแบบนี้ เขาหมางเมินจนเกินไป เขาไม่เหมือนเดิมและเขาก็ไม่สนใจฉันเหมือนก่อนแล้วด้วย

“ไหนบอกว่ารักคนเดียว คนโกหก” ป่านนี้จะคุยกันเรียบร้อยหรือยังก็ไม่รู้ ออกไปก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนเลยเดินเข้าไปนั่งในห้องน้ำแทน จนรู้สึกได้ว่าในห้องน้ำมีสมาชิกเข้ามาเพิ่มและบทสนทนาของพวกเธอสองคนยังทำให้ฉันประหลาดใจอีกต่างหาก

“ได้ข่าวว่าคุณแทนมาลาออก”

“หืม? ข่าวมั่วหรือเปล่า”

“จริงๆ วันนี้เขาเข้ามายื่นหนังสือลาออก ข่าวของฉันกรองมาเรียบร้อยแล้ว”

“จู่ๆ ทำไมถึงลาออกล่ะ”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ได้ยินแว่วๆ มาว่าเขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านประธานไม่ใช่เหรอ แถมก่อนหน้านี้ยังทำงานสำคัญพลาดอีก คงจะรู้สึกไม่ดีละมั้ง”

“หืม? จริงเหรอ”

พี่แทนทำงานพลาดงั้นเหรอ? แล้วเกิดเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ คนอย่างพี่แทนเนี่ยน่ะนะที่จะพลาด เขาแทบจะไม่เคยพลาดเลยด้วยซ้ำ สมองของฉันกำลังประมวลผลจนทั้งสองคนเดินออกไปจากห้องน้ำฉันถึงเดินออกมา ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกเลยจริงๆ สุดท้ายก็เดินใจลอยออกจากห้องน้ำ

ตุบ! 

หมับ! 

อยากจะบ้าตาย เดินชนใครก็ไม่รู้ค่ะ ดีนะที่คนตรงหน้ารับเอาไว้ได้ทัน

“ระวังหน่อยสิ”

หืม? เสียงคุ้นๆ พอเงยหน้าขึ้นไปมองถึงได้รู้ว่าเขาคือพี่แทน

“ขอโทษค่ะ” ฉันว่าก่อนจะรีบขยับตัวหนี พี่แทนมองหน้าฉันนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขามองฉันแว๊บเดียวจริงๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป “พี่แทน” ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้คุยกับเขา มีหวังต้องอกแตกตายแน่ๆ

“…” เขายอมหยุดเดิน แต่ไม่ยอมพูดอะไรออกมา ฉันเลยต้องพูดขึ้นมาแทน

“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ”

“พรุ่งนี้พี่จะไปหาปู่” พูดแค่นั่นแหละค่ะ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป แต่ทำไมฉันถึงเริ่มเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่รู้สิคะ พอพี่แทนเดินออกไป ฉันก็เดินกลับไปหาพี่ป่าที่ห้องทำงานของเขาต่อ

“พี่ป่า น้อง… พะ พ่อ” ปริบๆ เลยค่ะ ทำไมพ่อถึงอยู่ที่นี่ด้วย งั้นแสดงว่าเรื่องที่พี่แทนมาลาออกก็เป็นเรื่องจริงนะสิ “สวัสดีค่ะ”

“พ่อควรจะคุยกับหนูแบบจริงจังสักทีสินะ” ทำไมน้ำเสียงของพ่อปืนถึงได้น่ากลัวแบบนี้ ตอนนี้ฉันอยากเจอแม่มะลิมากๆ เลยค่ะ

“คะ คุยอะไรเหรอคะ”

“ต้องให้พ่อบอกหรือเปล่าว่าช่วงก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นหรือหนูมีเรื่องอะไรปิดบังเอาไว้บ้าง”

“นะ หนูปิดบังอะไรคะ” เสียงสั่นหมดแล้วชบา ทำไมพ่อปืนถึงน่ากลัวแบบนี้นะเนี่ย “พี่ป่า…”

“มันเองยังเอาตัวเองไม่รอดเลย หนูไม่ต้องไปขอให้ช่วย” พ่อพูดแทรกขึ้นมา

“สู้ๆ นะน้องรัก พี่จะคอยเอาใจช่วย” พี่ป่ายิ้มให้ฉัน แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ดูสะใจมากๆ เขาไม่ได้ลุกไปไหนนอกจากนั่งเงียบๆ อยู่ที่เดิมเท่านั้น

“พ่อขอโทรศัพท์หน่อยสิ”

“เอาไปทำอะไรคะ”

“ชบา!” ไม่ชอบพ่อโหมดนี้เลยจริงๆ สุดท้ายก็ต้องยอมยื่นให้ท่าน มือสั่นไปหมดเลยค่ะ พ่อปืนรับโทรศัพท์ไปเปิดดูเหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง เรียวคิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากันทันที

“พ่อคะ…”

“หนูคิดว่าตัวเองสามารถรับมือกับเรื่องพวกนี้ได้งั้นเหรอ ทำไมถึงไม่บอกพ่อหรือไอ้ป่า” พ่อต้องเห็นรูปของพี่แทนแล้วแน่ๆ เลย พ่อจะโกรธพี่แทนไหม แล้วพ่อจะทำอะไรเขาหรือเปล่า

“รับได้ค่ะ คือ…”

“หนูรู้ตัวหรือเปล่าว่าโกหกไม่เก่ง” พ่อพูดขัดขึ้นมาอีกแล้ว สีหน้าและท่าทางของเขาดูนิ่ง สุขุมแถมยังน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

“หนูรับไหวจริงๆ นะคะ”

“งั้นบอกพ่อมาหน่อยสิว่ารู้สึกยังไงที่ได้เห็นรูปพวกนี้น่ะ” พ่อหันหน้าจอโทรศัพท์ที่เป็นรูปของพี่แทนกับผู้หญิงคนอื่นมาตรงหน้าฉัน บอกตามตรงเจ็บมากและกลัวมากเช่นกัน

“พ่อจะไม่ทำอะไรพี่แทนใช่มั้ยคะ”

“ตอบ!” พ่อชอบเข้าโหมดน่ากลัวตลอดเลย พี่ป่าก็ช่วยอะไรไม่ได้นอกจากนั่งเงียบมองหน้าฉันสลับกับพ่อ

“เจ็บค่ะ… เจ็บมากๆ แต่ไม่อยากอ่อนแอ”

“ก็มีความรู้สึกนี่”

“เอ๊ะ!” ประโยคเมื่อกี้ของพ่อทำให้ฉันอุทานออกมาอย่างแปลกใจ ทำไมพ่อพูดแบบนั้นแล้วพ่อหมายความว่ายังไง

“เจ็บได้ รู้สึกเป็น แล้วทำไมถึงไม่กล้ายอมรับว่าจริงๆ แล้วชบากับแทนกำลังแอบคบกันลับหลังพ่อ”

“…” ปริบๆ นิ่งและอึ้งไปเลยค่ะ พ่อปืนรู้งั้นเหรอ แล้วรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“กล้าทำ แต่ทำไมถึงไม่กล้ายอมรับความจริง! คิดจะหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้งั้นเหรอ”

“…” ตอนนี้แทบอยากร้องไห้แล้วค่ะ เสียงของพ่อปืนน่ากลัวมากเลย

“อย่าเอานิสัยเสียๆ อย่างไอ้ป่ามาใช้”

“พ่อครับ เกี่ยวอะไรกับผมเนี่ย” พี่ป่ามีความลับกับพ่องั้นเหรอ แล้วเรื่องอะไรกันนะ ทำไมพ่อถึงพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัวแบบนี้

“มึงน่ะตัวดี” พ่อหันไปว่าให้พี่ป่าก่อนจะหันมามองหน้าฉันต่อ “จะบอกพ่อได้หรือยัง”

“หนูขอโทษค่ะ หนูแค่กลัว… หนูไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง” สุดท้ายฉันก็ต้องยอมรับความจริงและก้มหน้ารับผิดกับสิ่งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มต้น

เรื่องระหว่างฉันกับพี่แทน เป็นฉันเองที่ขอให้เขาปกปิดไว้เป็นความลับ พวกเราทำอะไรกันลับหลังพ่อกับแม่เสมอ มันเป็นเรื่องที่ไม่ดีเอามากๆ แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี แม้ว่าความเป็นจริงแล้วฉันกับพี่แทนจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลยก็ตาม แต่คนอื่นๆ ที่ไม่ได้สนิทกับครอบครัวของเรา เขาไม่ได้รู้แบบนี้… ฟังเหมือนข้ออ้าง มันก็มีส่วนนั่นแหละค่ะ

“แต่ก็เริ่มไปแล้ว”

“ค่ะ”

“พ่อมองดูพวกลูกมาตลอด ทำไมจะมองไม่ออก ถ้าพ่อรอให้หนูพูดออกมาเองเรื่องคงแย่ไปมากกว่านี้สินะ พ่อไม่ได้แคร์คำพูดของคนอื่นเพราะคนพวกนั้นไม่ได้มารู้เรื่องจริงของพวกเราด้วยซ้ำ คนแรกที่ลูกต้องแคร์คือคนที่ลูกบอกว่ารัก การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ ในเมื่อกล้าทำก็ต้องกล้ายอมรับด้วย”

“ค่ะ” พ่อพูดถูกทุกอย่าง ฉันเองแหละที่ขี้ขลาด กลัวไม่เข้าเรื่อง “แล้วแม่…”

“มะลิยังไม่รู้ พ่อหวังว่าหนูจะคุยกับแม่เองนะ”

“ค่ะ”

“ส่วนมึง…”

“ผมรู้แล้วครับ เรื่องผมอาจจะเริ่มต้นไม่สวย แต่รับรองว่าจบสวยแน่นอนครับ”

“หึ!” ฉันหันไปมองหน้าพี่ป่าพร้อมกับรอยยิ้ม เขาเองก็ยิ้มตอบให้เช่นกัน ถึงจะอยากรู้ว่าเรื่องอะไรก็ตาม แต่ตอนนี้คงต้องเงียบไว้ก่อนเพราะเรื่องของตัวเองยังไม่เรียบร้อยเลยค่ะ

“แล้วเรื่องรูป? พ่อจะไม่ทำอะไรพี่แทนใช่มั้ยคะ”

“หนูคิดว่าแทนมีคนอื่นเหรอ”

“ค่ะ”

“อ๋อ…” อะไรคือพ่อพูดว่าอ๋อแล้วก็ยิ้ม สีหน้าเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิงเลยค่ะ พ่อปืนคนโหดหายไปไหนซะแล้ว

“อ๋อทำไมคะ”

“เรื่องนี้ไปคุยกันเองก็แล้วกัน”

“ไม่บอกหนูเหรอคะ” ยิ้มแหย่ๆ มองหน้าพ่อ

“ทำเป็นเก่งอยู่แล้วนี่ งั้นก็ต้องเก่งให้ได้ตลอดสิ”

“พ่อคะ หนู…”

“งั้นพ่อกลับก่อนละกัน มีนัดกับมะลิ” นี่คือพ่อจัดการฉันเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย ทำไมสีหน้าของท่านเหมือนกำลังอารมณ์ดีอยู่เลยล่ะคะ พ่อเดินออกจากห้องไป ฉันมองตามแบบงงๆ จนประตูห้องทำงานพี่ป่าปิดลง

“พี่ป่า พ่อหมายความว่ายังไงคะ” หันไปถามพี่ป่าที่นั่งมองฉันอยู่ก่อนแล้ว

“สั้นๆ ง่ายๆ อวดเก่งครับ” 

“พี่ป่า! หนูไม่ได้อวดเก่งสักหน่อย”

“พี่ลืมไปว่าน้องสาวพี่เข้าใจอะไรยาก งั้นพี่สรุปให้ก็แล้วกันครับ” พี่ป่าว่าพลางขยับตัวลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของฉัน ฝ่ามือทั้งสองข้างวางลงบนบ่าพร้อมกับรอยยิ้ม “พ่อรู้ว่าน้องคบกับพี่แทน พ่อรู้มาโดยตลอดแต่ท่านไม่พูด พ่อกับพี่แทนคุยกันเรื่องนี้ก่อนแล้ว แต่เพราะพี่แทนยอมรับในการตัดสินใจของน้องพ่อเลยไม่อยากยุ่ง จนตอนนี้เรื่องมันเหมือนจะยุ่งเหยิงไปกันใหญ่ พ่อเลยต้องจัดการน้องไง แต่จะว่าไปพ่อไม่ได้ทำอะไรน้องเลยเพราะไม่อยากถูกแม่ด่า จบ!”

“คะ?”

“จบแล้ว ต้องให้ทวนไหมครับ”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ” ฉันว่ายิ้มๆ มองหน้าพี่ป่ากะพริบตาถี่ๆ ตอนนี้กำลังคิดตามเรื่องราวที่พี่ป่าบอกก่อนหน้านี้อยู่ค่ะ

“เกิดเป็นชบานี่สบายจริงๆ”

“ประชดน้องทำไมเนี่ย”

“หึ!” นี่ก็อีกคนค่ะ “โกรธพี่แทนไหม”

“เรื่องไหนล่ะคะ เยอะจนเลือกไม่ถูกเลยค่ะ”

“ไม่ต้องมาเล่นลิ้นกับพี่เลยนะ พี่จริงจัง” พี่ป่าพูดพลางขยี้หัวฉันแรงมากก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะทำงานของเขา ฉันเองก็หมุนตัวตามไปมองหน้าเขาเช่นกัน

“ตอนแรกก็โกรธค่ะ ไม่เข้าใจ เสียใจ ผิดหวัง สับสน… แต่อีกใจกลับไม่โกรธอะไรเลย น้องยังเชื่อเสมอว่ารักคนเดียวมีความหมายที่สุดแล้ว”

“…” พี่ป่าไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มออกมาเท่านั้น

“ยิ้มอะไรคะ”

“ชบาของพี่โตขึ้นอีกแล้วสินะ เก่งขึ้นด้วย”

“หลอกด่าน้องอยู่หรือเปล่า แล้วที่พ่อพูดเรื่องของพี่หมายความว่ายังไงคะ”

“เดี๋ยวก็รู้ครับ” ตอนนี้เริ่มงงอีกแล้วค่ะ พี่ป่าชอบพูดให้อยากรู้แล้วก็ไม่บอกอะไรเหมือนกับพ่อปืนเลยค่ะ พี่แทนก็อีกคน…

เฮ้อ!

เรื่องที่ฉันต้องทำตอนนี้คือรอ เพราะพรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับพี่แทนให้รู้เรื่อง อย่างน้อยๆ ก็เบาใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วค่ะ พ่อปืนรู้แล้ว… คนเดียวที่ฉันกลัวก็คือพ่อ ท่านน่ากลัวจริงๆ นะคะ

--100%--

ถ้าไม่อยากงงก็รออ่านตอนจบนะคะ 5555555555555555

นิยายแล้วแต่อารมณ์ค่ะ ขอบคุณทุกคนที่อินเสมอ นิยายมีพีคในพีคอยู่ตลอดเวลาค่ะ แต่สิ่งที่จะไม่มีในนิยายของเอสคือสาระ 555555555

ยังคงรักพ่อปืนเสมอ #หนังสือพ่อปืนยังมีเหลือนะคะ ขายของต่อ เหลือ 2 เล่มสาว่า ^^ 

ส่วนพี่ป่า แกยังคงกวนตีนน้องชบาได้ดีเสมอเช่นกัน ต่อหน้าน้องกับต่อหน้าเมียไม่เคยเหมือนกันเลย 555555

ความคิดเห็น