email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 368

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 07:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร

พอเข้าเดือนธันวา ใกล้ปีใหม่อากาศก็เริ่มจะหนาวแล้ว ลมเย็นๆพัดเอื่อยๆไล่รวงข้าวที่อยู่ในนาให้พลิ้วไหวไปตามแรงพัดของลม พอหมดฝนน้ำในนาก็เริ่มแห้งขอดไหลลงไปรวมกันเป็นแอ่งเล็กๆอยู่ตามมุมของแปลงนา ปลาตัวเล็กตัวน้อยทั้งหลายต่างก็หนีตายไหลตามน้ำมารวมกันอยู่ที่จุดสุดท้ายของน้ำในแปลงนาด้วยเช่นเดียวกัน แตนกับต่อสองพี่น้องช่วยกันเอาสวิงดักจับปลากันอย่างสนุกสนานจนได้เกือบครึ่งคุถังแล้ว มีทั้งปลาซิว ปลากระดี่ ปลาหมอ รวมทั้งแมลงที่กินได้อีกหลายชนิด รวมทั้งปูกับแมงดาด้วย แต่ไอ้เจ้าสองอย่างหลังนี่ต้องเอาใส่ข้องเอาแยกไว้ต่างหาก

"เมื่อนี่หมานคักเฮาเอื้อยแตน" ต่อพูดกับพี่สาวด้วยความตื่นเต้นที่จับปลาได้เยอะมากขนาดนี้

"เอาซำนี่กะพอแล้วปะต่อเฮาไปล้างโตกันยุน้ำส่างน้อยพุ้นก่อน" แตนพูดขึ้นก่อนจะพาน้องชายเก็บข้าวของแล้วหิ้วคุถังเดินไปที่บ่อน้ำเล็กๆที่อยู่ริมนาข้างๆเถียง(ขนำ)ที่พ่อของเด็กทั้งสองขุดเอาไว้ใช้เองในที่นาของตน ต่อเดินหิ้วข้องตามหลังพี่สาวไปติดๆ ส่วนปากนั้นก็ร้องเพลงไปด้วยอย่างเบิกบานสำราญใจก่อนที่จะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงบอกกับพี่สาวว่า

"อาทิตย์หน่างานกาชาดบักคำใสมันสิไปประกวดฮ้องเพลงนำเขา ข่อยกะสิไปนำมันเด๊ะเอื้อยแตน" คำพูดของน้อยชายทำเอาแตนหูผึ่งขึ้นมาในทันที

"ประกวดฮ้องเพลงยุงานกาชาดติบักต่อ" 

"อื่อ..บักคำใสมันว่ามันกะสิไปประกวดนำเขาคือกัน" 

"จังซั่นติ" แตนพูดขึ้นแต่ในใจแอบคิดลึกๆว่า เธอเองก็อยากจะไปประกวดบ้างเหมือนกันนะ ที่ผ่านมาเธอได้แต่ร้องให้วัวให้ควายฟัง ถ้าได้ขึ้นเวทีร้องให้คนฟังบ้างก็คงจะวิเศษยอดเยี่ยมไปเลย

"ขั้นกูเข่าประกวดนำมันนั่นเด้ ระหว่างกูกับบักคำใสมึงสิเชียร์ไผหือบักต่อ" แตนถามน้องชายยิ้มๆทีเล่นทีจริงอย่างนั้นเอง

"เชียร์บักคำใส" 

"อ้าว..บักอันนี่แหมะ มึงเห็นหมู่ดีกว่าเอื้อยจะของติ" ต่อได้ฟังอย่างนั้นก็หัวเราะขึ้นอย่างชอบอกชอบใจที่แกล้งพี่สาวของตนได้

"ฟังไห่มันจบก่อนแน เชียร์บักคำใสแต่อยากไห่เจ่าชนะ5555" คราวนี้เล่นเอาแตนถึงกับอึ้งกับมุขตลกแสบของเจ้าน้องชายจอมป่วนไปเลยทีเดียว

"หืออออออ มึงนี่บ่ยอมเสียเลยเนาะ เทิ่งเอื้อยเทิ่งหมู่ ถ่าไผชนะกะได้กินขนมนำคือเก่าแมนบ่ล่ะบักลิง!" แตนว่าน้องชายขำๆกับความฉลาดที่ไม่เหมือนใครของมัน

"ซางกล้าเว่าเนาะเจ่ากระดาย5555 เหมิดงานมีคนเข่าประกวดเป็นสิบจักสิสู่เขาได่บ่งึดคนเด้!" ต่อพูดพลางหัวเราะชอบใจที่พี่สาวของเขาคาดหวังเอาไว้ซะสูงลิบลิ่วขนาดนั้นได้

"เซือมืออีแตนเอื้อยมึงโลดบักหล่า5555" แตนพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงใสอย่างอารมณ์ดี ไปถึงบ่อน้ำ สองพี่น้องก็ช่วยกันเอาคุถังเกี่ยวกับไม้ไผ่ที่ตัดแต่งกิ่งให้เป็นตะขอเล็กๆที่อยู่ตรงปลายด้ามซึ่งทางที่จะตัดกิ่งให้เป็นตะขอได้นั้นต้องเป็นทางโคนของลำต้นไผ่นั่นเอง ทั้งสองคนพี่น้องช่วยกันตักน้ำขึ้นจากบ่อมาล้างเนื้อล้างตัวล้างดินโคลนที่พึ่งไปลุยหาปลากันมาจนสะอาดเรียบร้อยพอสมควร แล้วก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่งพากันกลับบ้านโดยระหว่างทางกลับบ้านนั้นก็จะแวะเก็บผักเก็บหญ้าที่กินได้ที่มองเห็นในระหว่างนั้นติดมือกลับไปด้วย เช่น ผักเม็ก ผักกระโดนและผักแว่นเป็นต้น

เมื่อสองพี่น้องกลับถึงบ้าน เตี้ยก็จัดการเอาของที่หามาได้มาทำอาหารมื้อคำให้กับครอบครัวทันที มื้อค่ำวันนี้ครอบครัวน้อยๆของแตนจึงมีอาหารจากธรรมชาติที่แสนอร่อยกินกันอย่างจุใจเลยทีเดียว

"ป้าดๆๆคือมาหอมอูด (อูด คืออาหารอีกอย่างหนึ่งของคนในจังหวัดทางภาคอิสาน)ปลาน้อยมาฮวยๆแท่น้อบาดนิ" สน พ่อของแตนเอ่ยแซวเมียของตนที่กำลังทำกับข้าวอยู่ที่ครัวข้างชานบ้านขึ้นยิ้มๆ แตนได้ฟังพ่อของเธอพูดขึ้นมาแบบนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"ตำบักหุงเผ็ดๆอีกจักจากเนาะอิพ่อซดแกงปลาฮ้อนๆกินกับตำบักหุงเผ็ดๆเข่ากันได่มักเลยข่อยว่า" 

"กะดีคือกันอิหล่าจัดการโลด" ว่าแล้วแตนก็เดินไปหยิบมะละกอที่วางอยู่ข้างตุ่มน้ำข้างๆแม่ของเธอขึ้นมาจัดการทันที เตี้ยมองดูพ่อลูกคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้พร้อมกับเสียงหัวเราะที่มีขึ้นเป็นระยะๆด้วยความสุขใจ ถึงแม้นว่าครอบครัวของเธอจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรเหมือนกับคนอื่นๆเขามากนักแต่ทุกคนก็อยู่ด้วยกันด้วยความสุขใจเสมอมาเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ..

ความคิดเห็น