facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 12 พี่ชาย… ไม่ใช่คนอื่น 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 12 พี่ชาย… ไม่ใช่คนอื่น 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2562 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 12 พี่ชาย… ไม่ใช่คนอื่น 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 12 พี่ชาย… ไม่ใช่คนอื่น 

  

หลายวันต่อมา ความตึงเครียดระหว่างผมกับชบายังมีครับ ไม่รู้ว่าน้องกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ ผมไม่อยากเข้าใกล้ครับเลยเลือกจะอยู่เงียบๆ นั่งเคลียร์งานไป ส่วนเรื่องรุจิราหลังจากที่ผมจัดการไป บริษัทของเธอก็เจอเรื่องยุ่งเยอะพอสมควร ถูกตรวจสอบที่มาที่ไปในทันทีและแน่นอนผมก็คงถูกหมายหัวด้วยเช่นกันครับ

“พี่แทน”

“ครับ”

“ทำไมไม่สนใจน้องเลย”

“…” ผมถึงกับเงียบไปเลยครับ วางมือจากเอกสารตรงหน้าแล้วหันไปมองคนที่ยืนกอดอกจ้องหน้าผมอยู่ “เอ่อ…”

“เห็นน้องนิ่งๆ จะนิ่งตามน้องเหรอคะ”

“ก็พี่ไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไร”

“เป็นเมียพี่แทนไงคะ”

“…” ถึงกับเบิกตากว้างเลยครับ ชบาไปโดนตัวไหนมาเนี่ย ทำไมถึงมาแปลก แต่กลับทำให้ผมยิ้มได้ยอมวางเอกสารแล้วลุกไปหาเธอทันที “ชื่นใจจัง”

“ไม่ต้องมายิ้มเลย”

“ฮ่าๆ ก็พี่ไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไร พี่เลยไม่กล้าเข้าใกล้”

“น้องไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย น้องก็แค่กังวล”

“เรื่องพ่อ?”

“ค่ะ” ผมจับมือชบาพากลับมานั่งที่โซฟา กุมมือทั้งสองข้างของน้องเอาไว้จนแน่นพร้อมกับรอยยิ้ม “น้องกลัวพ่อปืนค่ะ”

“พ่อไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น”

“ไม่จริงหรอกค่ะ เวลาพ่อโมโหโคตรน่ากลัวเลย พ่อชอบทำหน้าดุๆ”

“แต่พ่อก็ไม่เคยลงโทษน้องนี่ครับ”

“น้องกลัวพ่อลงโทษพี่แทนมากกว่าค่ะ”

ต่างคนต่างเงียบมองหน้าสบตากันแทน ผมรู้ดีว่าชบากลัวเรื่องนี้ ผมก็เคยกลัวครับแต่มันผ่านมาแล้ว ผมอยากให้ชบามีความกล้ามากกว่านี้ อยากให้น้องมั่นใจว่าผมสามารถดูแลและปกป้องน้องได้

“ชบา”

“คะ?”

“ชบารักพี่หรือเปล่า”

“รักค่ะ รักมากด้วย รักเหมือนที่พ่อปืนกับแม่มะลิรักกัน”

“พี่ก็รักชบานะ รักมาก รักคนเดียวเหมือนที่พ่อกับแม่รักกันเพราะฉะนั้นชบาต้องเชื่อใจพี่นะครับ พี่สัญญาว่าจะดูแลชบาให้ดีที่สุด จะไม่เป็นอะไรด้วยครับ”

“สัญญาแล้วนะคะ”

“ครับ”

ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ชบาจะเลิกกังวล แต่ผมก็หวังว่าสักวันเรื่องราวระหว่างผมกับชบาจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป ผมเคยหลอกตัวเอง เคยพยายามตีตัวออกห่าง ห้ามใจตัวเองไม่ให้รักชบา แต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้เพราะทั้งหัวใจผมไม่เคยไม่รักชบาเลยครับ

* 

ช่วงหลายวันต่อมา ชบายังเหลือฝึกงานวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วครับ ผมเองก็งานยุ่งขึ้น มีเรื่องยุ่งๆ เข้ามามากมาย แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาระหว่างผมกับชบาหรอกครับ จะมีก็แต่รุจิรา หายไปไม่พ้นเลยจริงๆ ครับ

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” น้ำเสียงนิ่งๆ รอยยิ้มร้ายกาจ เธอดูเปลี่ยนไปเยอะเลยครับ

“มีอะไร”

“จิไม่คิดเลยว่าคุณจะกล้าทำถึงขนาดนี้”

“ผมเตือนคุณแล้ว แต่คุณไม่ยอมฟังเอง”

“หึ!”

“กลับไปเถอะ ทางที่ดีคุณไม่ควรจะมาที่นี่อีก”

“หลอกใช้จิจนสำเร็จก็จะถีบหัวส่งอย่างนั้นเหรอคะ มันง่ายไปหรือเปล่า”

“…” ผมเงียบไม่ได้พูดอะไรต่ออีกนอกจากนั่งก้มหน้าดูเอกสารต่อไป ผมไม่อยากเสวนากับรุจิราอีกแล้วครับ ยิ่งคุยก็ยิ่งไม่เข้าใจเพราะเธอมันดื้อด้าน

“แทนคุณ!”

“ออกไป!”

“คุณกล้ามากนะที่ทำแบบนี้กับจิและคุณพ่อ คุณคิดเหรอว่าใครจะคุ้มกะลาหัวของคุณได้ จะว่าไปคุณก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของ…”

“ออกไป!” ผมรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนเพราะฉะนั้นผมไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้จากปากของคนอื่นอีกแล้ว เพราะแบบนี้สินะ เรื่องที่คุยกันวันนั้นพ่อถึงได้พูดเหมือนเตือนสติผมน่ะ

“ถึงกับรับความจริงไม่ได้เลยเหรอคะ หึ!”

“คุณเป็นคนสวยนะรุจิรา แต่ทำไมถึงยอมลดตัวมาทำอะไรไร้ประโยชน์แบบนี้ล่ะครับ ผู้ชายเขาไม่เอา ทำไมคุณยังคิดไม่ได้สักที”

“กรี๊ด! แทน! นี่คุณกล้าพูดแบบนี้กับฉันงั้นเหรอ”

“มากกว่านี้ก็กล้า ออกไป!”

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

“ผมจะรอ เชิญครับ!”

สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้ก็คือวางปากกาลง ผมไม่รู้ว่าต้องเริ่มที่ตรงไหนแล้วครับ มันเหนื่อยและท้อไปหมด เหมือนผมพยายามหลอกตัวเองและก้าวผ่านเรื่องราวในอดีตของตัวเอง ผมจะทำได้ตลอดไปหรือเปล่า จะยังรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับชบาได้ไหม

ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เรียกสติของผมให้กลับมาพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยของใครบางคน มันเป็นสีหน้าที่ผิดแปลกไปจากทุกที

“สีหน้าไม่ค่อยดีเลยแฮะ” คำทักทายแรกจากปากของป่าราบทำให้ผมต้องแสยะยิ้มออกมาทันที “ได้ข่าวว่ามีสาวมาหาอีกแล้ว”

“หึ!” หมอนี่มันจอมกวนประสาทจริงๆ เลยครับ “มีอะไร”

“เผื่อพี่อยากได้เพื่อนคุย”

“จะมาคุยหรือมากวนประสาทกูกันแน่”

“ก็ทั้งสองอย่าง” มันว่าก่อนจะเดินมานั่งตรงหน้าผม ป่าราบกับพ่อถอดแบบกันมาเลยก็ว่าได้ครับ ทั้งรูปร่างและหน้าตา แม้แต่นิสัยก็ตาม แต่มันไม่ได้เลือดเย็นอย่างพ่อหรอก เพราะผมยังไม่เห็นมุมนี้ของมันเลยครับ

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่ตอนนี้คือน้องสาวของผม เพราะฉะนั้นพี่ไม่มีสิทธิ์ทิ้งเธอ”

“ขู่กูเหรอ”

“เผื่อพี่กำลังสับสน”

“ตอนนี้กูกำลังคิดอยู่ว่ามันดีแล้วจริงๆ เหรอที่เลือกจะทำแบบนี้” เพราะไม่ยอมฟังคำเตือนของพ่อ เรื่องทุกอย่างเลยออกมาเป็นแบบนี้สินะ “ถ้าเชื่อพ่อตั้งแต่แรก เรื่องคงไม่ยุ่งยากขนาดนี้สินะ”

“พี่เลือกแล้วและเลือกเอง พี่ควรทำให้ดีที่สุด”

“เหมือนที่มึงเลือกในตอนนี้งั้นเหรอ”

“ก็คงงั้นมั้งครับ” ทั้งผมและไอ้ป่าไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกนอกจากเงียบใส่กัน ต่างฝ่ายต่างใช้ความคิดกันอยู่ ความเงียบทำให้พวกเราได้คิดอะไรเยอะขึ้น “ผมรู้ว่าทางที่ตัวเองเลือกกำลังทำร้ายใครอยู่บ้างและอาจจะทำให้พ่อไม่พอใจ แต่ผมก็เลือกแล้ว ไม่ว่าจะยังไงผมไม่มีวันถอยจนกว่าจะถึงทางตัน แต่คนอย่างป่าราบไม่มีวันเดินไปเจอทางตันหรอกครับ”

“อยากอวดเก่งให้ได้สักครึ่งหนึ่งของมึงเหลือเกิน”

“…” ไอ้ป่ามันเงียบไป ผมเองก็ด้วย นั่งมองหน้าสบตากันจนผมยอมแพ้เป็นฝ่ายหลบสายตามันพลางหันไปมองทางอื่นแทน ตอนนี้ผมแทบไม่หลงเหลือความกล้าเลยครับ “พี่แทน”

“หืม”

“ตั้งแต่เล็กจนโต สิ่งเดียวที่ผมจำได้ดีเสมอ ผมยังคงมีพี่เป็นพี่ชายไม่ใช่คนอื่น ผมไม่รู้ว่าพี่ต้องแบกรับความรู้สึกอะไรเอาไว้บ้าง แต่เพราะมีพี่ ผมถึงมีอย่างทุกวันนี้… พี่ไม่ใช่แค่พี่ชายนะ แต่พี่เป็นทุกอย่างในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้” 

“มึงไม่ต้องมาทำซึ้งเลยไอ้ป่า”

“ฮ่าๆ นึกว่าจะได้เห็นน้ำตาของผู้ชายที่ชื่อแทนคุณซะอีก”

“ไอ้นี่นิ!” อย่างน้อยไอ้ป่าก็ทำให้ผมยิ้มและหัวเราะได้อีกครั้ง “ขอบคุณนะ ขอบคุณมึงจริงๆ”

“ขนลุกว่ะพี่”

“ไปไกลๆ ตีนเลย”

“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะของไอ้ป่ายังคงดังก้องอยู่ในหูของผมเลยก็ว่าได้ ก็ถูกอย่างที่มันว่า ในเมื่อเลือกแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุดเพราะผมเคยก้าวพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง ผมจะไม่มีทางพลาดอีกแน่นอน

ช่วงเย็น ผมไปรับชบาที่บริษัทไอ้เบล วันนี้น้องฝึกงานวันสุดท้าย มีงานเลี้ยงส่งด้วยครับแต่ผมไม่ให้ไป ใบหน้าของชบาเลยผิดแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย

“ยิ้มหน่อยสิครับ”

“ไม่ต้องมาพูดกับน้องเลย”

“พี่แค่อยากกินมื้อค่ำกับเมีย”

“ใครเป็นเมียพี่ไม่ทราบ” กอดอกเชิดหน้าใส่ผม แถมยังมองไปทางอื่นอีกครับ “โป้ง!”

“เด็กขี้งอน” ว่าพลางยื่นมือไปขยี้หัวชบา แต่น้องกลับปัดมือผมทิ้งไปซะงั้น

วันนี้ผมตั้งใจจะทำของโปรดให้ชบากินครับ เลยอยากพาน้องกลับคอนโดเร็วๆ แต่ดูเหมือนการกระทำของผมจะขัดใจคนข้างๆ ซะมากเลยทีเดียว ขนาดกลับมาถึงห้องแล้วยังไม่ยอมคุยกับผมสักคำ เอาแต่นิ่งใส่ครับ

“สงสัยแถวนี้จะมีคนไม่หิว”

“…” เงียบครับ ตอนนี้ผมเตรียมมื้อค่ำไว้เรียบร้อยแล้ว

“เฮ้อ! สงสัยอาหารมื้อนี้จะหงอยซะแล้ว”

“…” ยังเงียบเหมือนเดิมครับ เก่งเหลือเกิน

“หรือว่า…”

จ๊อก จ๊อก 

“หืม?”

“ฮึย!” ผมถึงกับยิ้มเลยครับ น้องเองก็เผลออุทานออกมาแถมยังยกมือไปวางที่หน้าท้องของตัวเองอีกต่างหาก “ทำไมต้องร้องตอนนี้ด้วยเนี่ย”

“ถ้าหิวก็ลุกมากินสิครับ”

“ไม่ได้หิวสักหน่อย”

“แต่ท้องร้องดังมากเลยนะครับ”

“ไม่ใช่!”

“งั้นพี่กินแล้วนะ พี่หิวมากๆ พี่รอไม่ไหวแล้วครับ” พูดพลางเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลง สายตาจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟา จนในที่สุดชบาก็แพ้ให้กับความหิวของตัวเอง ขยับตัวลุกขึ้นเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามผมพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้ง

“เสียดายของหรอกค่ะ”

“ครับๆ ถ้าเสียดายก็กินเยอะๆ นะครับ”

“ชิ!” เด็กขี้งอนน่ารักจริงๆ เลยครับ ผมเองก็นั่งอมยิ้มมองหน้าชบา คนบอกว่าไม่หิวนั่งกินใหญ่เลยครับ ดูมีความสุขเชียวครับ

“ชบา”

“คะ?”

“พี่รักชบานะ ขอบคุณที่ยังคงเลือกพี่เสมอ”

แค่ก แค่ก 

ถึงกับสำลักเลยครับ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแทบไม่ทัน

“พี่แทน”

“ฮ่าๆ ขอโทษครับ”

“ทำไมต้องมาพูดตอนกินข้าวด้วยเล่า” ทำแก้มป่องใส่ผมด้วยครับ อยากฟัดแก้มน้องเหลือเกิน แถมยังได้เห็นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของชบาต่ออีกต่างหาก ผมไม่รู้ว่าความสุขแบบนี้จะอยู่กับผมไปอีกนานแค่ไหน

ถ้าผมสามารถขอพรได้หนึ่งข้อ ผมขอแค่ชบายังอยู่ข้างๆ ไม่หายไปไหนก็พอแล้วครับ

 

 

 

 

--100%--

อ่านเรื่องพี่แทนแล้วงงไหมคะ? ช่วงนี้พี่แทนกำลังสับสนใจตัวเองว่าสิ่งที่พ่อเตือนมันอาจจะจริง แต่ในเมื่อเลือกจะขัดใจพ่อแล้ว พี่แทนก็ต้องเดินหน้าให้ดีๆ

อาจจะไม่สนุกมากมาย แต่ความผัวแห่งชาติที่แท้ทรูนะคะ 555555555555555

ขอบคุณทุกคนที่รอติดตามกันเสมอนะคะ

ความคิดเห็น