email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : You are mine | Ep. 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2562 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
You are mine | Ep. 17
แบบอักษร

แมทเทียสมองหน้าฉันแล้วยกยิ้มบางมาให้ จากนั้นมือใหญ่ก็ลูบหัวฉันไปมาสองสามทีอย่างแผ่วเบา

“เธอไม่ต้องทำหรอก” ฉันเม้มริมฝีปากอาไว้ และเหลือบสายตาไปมองที่บาดแผลของแมทเทียสอีกครั้ง แล้วก็ต้องสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ เพราะเลือดของเขายังไม่หยุดไหลเลยสักนิด

“แต่ว่า…”

“เดี๋ยวพี่ผ่าเอากระสุนเงินออกให้มันเอง” ฉันหันไปมองพี่เฮคเตอร์ที่มายืนอยู่ด้านข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยความสงสัย

“พี่ทำได้ด้วยเหรอ” ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วถามพี่เฮคเตอร์อย่างแปลกใจทันที

“พี่ทำประจำ ไอ้พวกนี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนยิงหรอกน่า” ฉันมองไปทางปาสกัสกับอองรี แล้วหันมามองแมทเทียสอีกครั้ง พวกเขาเคยโดนกระสุนเงินยิงด้วยเหรอเนี่ย มิน่าล่ะถึงดูไม่สะทกสะท้านกับบาดแผลของแมทเทียสกันสักนิดเดียว

“ให้เฮคจัดการเรื่องผ่ากระสุนออกดีกว่าเฮเลน่า เธอค่อยดูแลต่อจากนั้นก็พอ” โมนิก้าเดินมายืนข้างพี่เฮคเตอร์ แล้วเธอก็ส่งยิ้มกว้างมาให้ฉัน

“อะ…อือ” ฉันพยักหน้าหงึกหงักกลับไปให้โมนิก้า พร้อมกับส่งยิ้มบางไปให้แมทเทียสที่ยังคงยืนมองหน้าฉัน และท่อนแขนแข็งแรงของเขาที่โอบรอบเอวบางของฉันเอาไว้หลวมๆ

พวกเราทุกคนเข้ามาที่ห้องของแมทเทียส โดยพี่เฮคเตอร์เป็นคนทำการผ่าเอากระสุนเงินออกให้เขาที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่เจ็บอะไรมากมาย และคนที่เหลือก็กลับไปพักผ่อนกันไปหมดแล้ว ตอนนี้เลยเหลือแค่ฉัน โมนิก้า และพี่เฮคเตอร์ ที่เพิ่งปิดผ้าพันแผลให้แมทเทียสเสร็จแล้วเรียบร้อย

“งั้นพี่ไปพักก่อนนะ" พี่เฮคเตอร์หันมาบอกฉัน หลังจากที่เก็บเครื่องมือทุกอย่างหมดแล้ว

"ตอนเย็นค่อยเจอกันนะเฮเลน่า"

"อือ ขอบคุณมากนะคะพี่เฮค" พอฉันหันไปบอกกับพวกเขาสองคนด้วยรอยยิ้มบางจบ พี่เฮคเตอร์กับโมนิก้าก็เดินออกไปจากห้องแมทเทียสทันที

ฉันหันไปมองแมทเทียสที่นอนเอนตัวพิงอยู่กับหัวเตียงด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับสบสายตากับฉันและยกยิ้มมุมปากขึ้นเหมือนกำลังกลั้นขำกับท่าทางและสีหน้าของฉันซะงั้น ให้ตายเถอะ

"นายขำอะไรน่ะแมท" ฉันขมวดคิ้วมุ่นมองแมทเทียสด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย

"ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นหรอกน่า แผลแค่นี้เอง" แผลแค่นี้งั้นเหรอ!? นั่นมันโดนยิงเลยนะ แถมยังเป็นกระสุนเงินที่แวมไพร์อย่างเขาโดนไปก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาเท่าไหร่หรอก บ้าชะมัดเลย ฉันเริ่มหงุดหงิดแมทเมียสขึ้นมาอีกแล้วสิ

"ให้ตายสิ นายไม่เจ็บเลยรึไงกัน" ฉันมองสบสายตากับแมทเทียส และสักพักก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นก็เดินไปนั่งลงบนเตียงนอนข้างๆ เขาทันที

"ไม่เจ็บหรอก ฉันเคยโดนยิงกว่านี้มาแล้ว"

พรึ่บ!

ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้ แล้วยกมือขึ้นไปลูบไล้ยังบาดแผลขอแมทเทียสที่พันผ้าพันแผลเอาไว้อยู่อย่างแผ่วเบา คงใช่สินะ ก็เขาอยู่ในโลกใบนี้มาตั้งนานแสนนานแล้วนี่นา คงจะเจออะไรมามากมายเหมือนกัน ฉันที่เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจะอยู่ข้างแมทเทียสได้นานแค่ไหนกันนะ...

หมับ!

"คิดอะไรอยู่" มือใหญ่ของแมทเทียสจับมือของฉันที่กำลังลูบไล้บาดแผลของเขาอยู่ ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองแมทเทียสที่ยกยิ้มบางส่งมาให้ แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ นี่ฉันกำลังคิดฟุ้งซ่านอะไรกันเนี่ย

"เปล่าหรอก นายพักผ่อนเถอะนะ..." ฉันหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้น แล้วจ้องมองแมทเทียสนิ่ง ในหัวก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ทันที ให้ตาย ฉันเกือบลืมไปเลย...

"เฮเลน่า มีอะไร" แมทเทียวจับมือของฉันแน่นขึ้น แล้วคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นพร้อมกับสายตาคมดุดันมามองที่ฉันอย่างสงสัย

"คือนาย..." ฉันอึกอักและเม้มริมฝีปากเอาไว้อีกครั้งอย่างประหม่า ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่จะบอกแมทเทียส มันจะทำให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า เพราะว่าแมทเทียสแค่พูดเรื่องนี้กับฉันหลายครั้ง แต่ฉันก็ไม่เคยทำตามสักที

"ว่าไง" ฉันสบสายตาคมของแมทเทียส แล้วสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างรวบรวมสติของตัวเอง จากนั้นก็ตัดสินใจถามเขาออกไปจนได้

"นายต้องดื่มเลือดเพิ่มมั้ย"

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น