facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 9 เป็นแฟนกันแล้ว 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 9 เป็นแฟนกันแล้ว 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2562 08:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 9 เป็นแฟนกันแล้ว 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 9 เป็นแฟนกันแล้ว 

  

  

  

  

[แทนคุณ] 

ผมไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดีครับ รู้แค่ว่าตอนนี้ผมกับชบาเปิดใจคุยกันแล้ว ในเมื่อใจตรงกันก็อยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ผมปรึกษาปู่แล้วครับ หลังจากที่ทะเลาะกับชบาหรืออีกนัยคือถูกชบาปั่นหัวเล่นเพราะไอ้ป่านี่แหละตัวดี ผมก็ตัดสินไปขับรถไปหาปู่ที่บ้านสวน แค่ท่านเห็นหน้าก็รู้แล้วว่าผมมีเรื่องไม่สบายใจอะไร

ปู่รู้ทุกอย่าง ท่านไม่เคยห้าม แต่ท่านกลับเตือนสติผมแทน ถึงปู่อยากจะช่วยท่านก็ช่วยไม่ได้ครับ เพราะท่านกับพ่อไม่ล้ำเส้นและขอบเขตของการดูแลกัน ถือว่าเป็นข้อตกลงที่ดีนะครับ

“เป็นไงบ้าง”

“ก็ดีครับ”

“มาหาปู่เพราะเรื่องของชบางั้นเหรอ” ผมเงียบไป หันไปมองหน้าปู่ ยิ้มฝืนๆ ให้ท่าน ตอนนี้ย่าอยู่ในบ้านครับ ท่านเองก็รู้แต่จะไม่ยุ่งอะไรมาก จะคอยสอนผมมากกว่า

“ครับ”

“ไอ้ปืนมันว่ายังไงบ้าง”

“พ่อบอกให้ห่างไว้ก่อนครับ ให้ผมจัดการเรื่องยุ่งๆ ให้เรียบร้อย”

“ถึงมันจะพูดแบบนั้น มีเหรอที่มันจะยอมปล่อย ถึงยังไงมันก็คอยช่วยอยู่เงียบๆ เหมือนที่เคยทำมานั่นแหละ แทนแค่ต้องพิสูจน์ให้มันเห็นเท่านั้นว่าพยายามมากพอหรือเปล่า” ผมพอจะเข้าใจที่ปู่พูดดีครับ ถึงพ่อบอกให้ผมจัดการเอง แต่มีเหรอท่านจะไม่คอยช่วยน่ะ คงเป็นไปไม่ได้หรอก

“…”

“ไอ้ปืนมันรักมะลิมากนะ…” ปู่หันมามองหน้าสบตากับผมและผมก็เชื่ออย่างที่ปู่พูดเสมอ “มะลิเองก็รักแทน ป่าและชบามากเช่นกัน”

“ผมไม่เข้าใจครับ”

“ที่ปู่จะบอกก็คือมันไม่ชอบน้ำตาของมะลิ ยิ่งได้เห็น ก็ยิ่งตอกย้ำว่ามันยังปกป้องคนที่ตัวเองรักได้ไม่ดีพอ ทั้งๆ ที่มันทำได้ดีที่สุดแล้ว เพราะแบบนี้ไงมันถึงพยายามปกป้องทุกคนที่มะลิรักให้ดีที่สุด ถึงมันจะไม่แสดงออกก็ตาม ไอ้ปืนเป็นคนปากแข็งและเลือดเย็นในเวลาเดียวกัน วิธีปกป้องของมันเลยดูใจร้ายไปสำหรับคนที่ไม่รู้จักนิสัยของมันดี”

“ครับ”

“ตัดสินใจเอาเองละกัน หัวใจของตัวเองจะให้คนอื่นกำหนด หรือกำหนดด้วยตัวเอง”

“ขอบคุณนะครับ”

“ไอ้ปืนไม่ใจร้ายกับคนที่มันเลือกให้ชีวิตใหม่หรอก”

“ผมจะจำคำสอนของปู่กับย่าไว้เสมอนะครับ”

“อืม คืนนี้จะอยู่ค้างไหม”

“คงไม่ได้ค้างครับ พรุ่งนี้ผมต้องไปคุยงานกับลูกค้า”

“ว่างๆ พาน้องมาหาปู่บ้างนะ”

“ครับ”

หลังจากได้คุยกับปู่ ผมก็เข้าใจอะไรมากขึ้นและตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นด้วย ถึงจะกลัวพ่อมากแค่ไหน ผมก็กลัวเสียชบาไปมากกว่าเหมือนกัน เรื่องนี้ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของพ่อไปได้หรอก แต่ผมก็อยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเหมือนกัน

หัวใจของผม… ผมอยากจะกำหนดทุกอย่างให้ดีที่สุดเหมือนกันครับ

“พี่แทน… พี่แทนคุณ”

“ครับ”

“คิดอะไรอยู่คะ น้องเรียกตั้งนานแล้ว น้องหิวข้าว”

ตอนนี้ผมกับชบากลับมารักกันเหมือนเดิมแล้วครับ แต่ยังไม่ได้ตกลงอะไรกันเลย นอกจากอยู่ร่วมห้องกันเหมือนเดิม

“อยากกินอะไรครับ”

“อะไรก็ได้ค่ะ”

“วันนี้มีเรียนบ่ายใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ วันนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทเหรอคะ”

“เข้าช่วงบ่ายครับ” ผมลุกไปทำมื้อเช้าให้ชบากิน ถึงจะเลยเวลามานานแล้วก็ตาม เมนูเช้าๆ ก็เป็นข้าวต้มเหมือนอย่างเคยนั่นแหละครับ เพราะคำว่าอะไรของชบาผมเลือกเมนูให้ยากมาก “ข้าวต้มกุ้งนะครับ”

“ได้ค่ะ”

“รอพี่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวพี่ยกออกมาให้”

“ค่ะ” โน้มใบหน้าลงไปจูบหน้าผากชบาก่อนจะเดินเข้าครัวไปเตรียมของทำข้าวต้มกุ้งให้ชบากิน ใช้เวลาแค่ไม่นานครับ ข้าวต้มร้อนๆ ก็ถูกยกไปให้ชบา น้องกำลังนั่งดูทีวีอยู่

“กินข้าวต้มได้แล้วครับ”

“ไม่กินเหรอคะ”

“พี่ยังไม่หิวน่ะ”

“เดี๋ยวน้องป้อน กินด้วยกันนะคะ” ผมยิ้มพลางพยักหน้ารับ ชบาเลยตักข้าวต้มมาเป่าก่อนจะป้อนคำแรกให้ผม ตามด้วยตัวเอง กินกันแบบนี้จนอิ่ม น้องอาสาไปเก็บและทำความสะอาดเองส่วนผมก็นั่งรอจนชบาเดินกลับออกมา

“พี่แทน”

“ครับ”

“เรื่องของเรา อย่าเพิ่งบอกใครได้ไหมคะ” สีหน้าน้องเหมือนกำลังกังวลอยู่เลยครับ ผมเองก็เข้าใจ ชบาคงกำลังกลัวอยู่สินะ

“แน่ใจเหรอ?”

“ก็… ก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่ยังไม่อยากให้ใครรู้ตอนนี้” ไม่เคยคิดเลยครับว่าจะตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย

“งั้นแสดงว่าพวกเราเป็นแฟนกันแล้ว”

“ค่ะ”

“ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกพี่นะ”

“ขอบคุณนะคะ” ชบาขยับเข้ามาสวมกอดผม ก็ยังดีที่ได้เลื่อนขั้นเป็นแฟนแล้วครับ แม้ว่าเรื่องที่คบกันจะบอกใครตอนนี้ไม่ได้ก็ตาม

“พี่ขอไปเตรียมตัวก่อนนะ”

“ค่ะ” ผมไม่รู้จะอดใจไหวและปิดบังเรื่องของผมกับชบาไปได้อีกนานแค่ไหน แต่มันก็ดีเหมือนกันเพราะระหว่างนี้ผมจะได้จัดการเรื่องยุ่งๆ อย่างอื่นให้เรียบร้อยไปด้วย ผมไม่อยากให้มันเป็นปัญหาทีหลัง

ผมเดินเข้ามาในห้อง จัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกไปข้างนอก ชบายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ผมเลยเดินเข้าไปหาเธอทันที

“พี่ไปทำงานก่อนนะครับ”

“ไหนว่าไปบ่ายล่ะคะ”

“พี่จะรีบไปเคลียร์งาน จะได้รีบกลับมาทำมื้อค่ำให้น้องกินยังไงล่ะครับ”

“ไม่ได้โกรธน้องใช่มั้ยคะ” แววตาคู่เล็กมองหน้าผมสีหน้าหงอยๆ เชียวครับ เหมือนกังวลกับเรื่องก่อนหน้านี้ที่พวกเราคุยกัน “ถ้าไม่โอเคก็บอกน้องได้นะคะ”

“ไม่เลยครับ พี่โอเค”

“น้อง…”

“ไม่ต้องคิดมากนะ พวกเราแค่แสดงออกในแบบของกันและกันก็พอ”

“อย่าเข้าใกล้ใครนะ น้องไม่ชอบ”

“น้องก็เหมือนกัน พี่หวงนะ”

“ค่ะ” ผมไม่รู้ว่าจะทำให้ชบาเลิกกังวลได้ไหม ทั้งๆ ที่เป็นคนขอเรื่องนี้เองกลับไม่สบายใจซะงั้น

หลังจากคุยกับชบาเสร็จผมก็ออกจากคอนโดตรงไปบริษัททันที จริงๆ งานไม่มีหรอกครับ แต่มีเรื่องอยากจะคุยกับไอ้ป่าเท่านั้น พอมาถึงมันก็นั่งทำงานอยู่แล้ว

“ไม่คิดจะเคาะก่อนเหรอครับ”

“กูลืม”

“ลืมหรือรีบครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“พี่คบกับชบาแล้วนะ” ปกติผมจะพูดกับไอ้ป่าด้วยคำที่หยาบคาย แต่มันก็เป็นเรื่องปกติระหว่างพวกเราไปแล้ว ยกเว้นว่าช่วงไหนผมอยากจะสื่อให้มันเห็นว่าจริงจังจริงๆ ผมถึงจะแทนตัวเองว่าพี่

“หืม?”

“แต่น้องบอกให้เก็บไว้ก่อน รู้สึกไม่ต่างไปจากมึงเมื่อก่อนเลยวะ”

“พี่ไม่โอเค?”

“เปล่า แค่รู้สึกว่าต้องรีบจัดการเรื่องยุ่งๆ มึงคิดว่าเรื่องแบบนี้จะปิดพ่อได้นานงั้นเหรอ”

“นั่นสินะ พ่อหูตากว้างไกลจะตาย” ผมคุยกับไอ้ป่าแค่เรื่องนี้เพราะมั่นใจว่ามันจะช่วยผมได้อีกแรง “อยากให้ผมช่วยอะไร”

“คอยดูอยู่ห่างๆ ก็พอ ช่วงนี้กูรู้สึกว่าจะมีคนเข้าใกล้ชบามากเกินไปแล้ว กูไม่ไว้ใจ”

“เคยรู้สึกว่าพยายามทำอะไรสักอย่างแต่ช้าไปก้าวหนึ่งหรือเปล่า” ผมไม่ค่อยเข้าใจคำถามของมันหรอกครับ แต่ไม่ได้ถามอะไรออกไปนอกจากขมวดคิ้วสงสัยแทน “พ่อไม่มีวันปล่อยพวกเราง่ายๆ หรอกครับ”

“อืม”

“อยากชนะพ่อสักครั้ง ต้องทำยังไงดีนะ”

“ไม่มีวันหรอก”

“ก็คงงั้น เพราะพ่อไม่เคยยอมให้ใครเลย นอกจากแม่”

ผมอยู่คุยกับไอ้ป่าต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปทำงานของตัวเอง เรื่องงานเมื่อวานผมเคลียร์เสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราแค่ผูกมิตรกันเอาไว้เท่านั้น เลือกจะพึ่งพาซึ่งกันและกันทางธุรกิจ ไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากนั้น

ก๊อก ก๊อก 

นั่งเซ็นเอกสารจนมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างบางแสนคุ้นเคยที่เดินเข้ามา รุจิรา…

“ขอโทษค่ะ ดิฉันห้ามเธอแล้ว” เลขาของผมเดินตามเข้ามาบอก

“ไม่เป็นอะไรครับ” เธอก้มหน้ารับก่อนจะเดินออกไป ผมวางปากกาลงพร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปยังรุจิราแทน “มีอะไรหรือเปล่า”

“คุณกำลังตีตัวออกห่างจากจินะคะ”

“งานของพวกเราก็เรียบร้อยไปแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องติดต่อกับคุณบ่อยๆ นี่ครับ”

“คิดจะถีบหัวส่งจิเหรอคะ”

“คุณคิดแบบนี้เองไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาเรียกร้องหาอะไรจากผม”

“แต่คุณก็รู้ว่าจิคิดยังไง” น้ำเสียงของเธอเริ่มอ่อนลง ผมรู้ดีว่ารุจิราคิดยังไงและนี่ก็คือปัญหาใหญ่ของผมเพราะเธอไม่ยอมออกไป

“ผมรู้ แต่ผมให้คุณได้แค่คำว่าเพื่อน”

“แต่จิไม่อยากได้เพื่อนนี่คะ” รุจิรามองหน้าผมด้วยแววตาเศร้าหมอง ถ้าผมเป็นผู้ชายคนอื่นที่อยู่ตรงหน้าเธอคงรู้สึกดีกับเธอไปแล้ว แต่นี่กลับไม่ใช่เพราะผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วนอกจากชบา

“ผมขอโทษ แต่ผมให้คุณได้แค่นี้จริงๆ คุณกลับไปเถอะ”

“แทน…” ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไร หยิบปากกาขึ้นมาถือเอาไว้พลางเปิดแฟ้มเอกสารต่ออีกครั้ง แต่รุจิรากลับไม่ยอมเดินออกไปจากห้อง แถมยังเดินเข้ามาหาผมคว้าปากกาไปถือเอาไว้แทน

“อย่าบังคับให้ผมต้องใจร้าย”

“แค่นี้คุณก็ใจร้ายกับจิมากแล้วค่ะ ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ดีว่าจิคิดยังไง ไม่มีใครเคยปฏิเสธจิเลย นอกจากคุณ”

“เพราะผมไม่เคยรัก… อุ๊บ!”

แกร๊ก แอ๊ด! 

“ว๊าย!” ผมไม่รู้ว่าใครเปิดประตูเข้ามา แต่เสียงร้องเมื่อกี้เป็นของรุจิราเพราะผมผลักเธอออกไปพร้อมกับเบือนหน้าไปมองใครอีกคนที่ยืนอยู่ตรงประตู

เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งเพราะใครคนนั้นคือชบา

“ขอโทษที่มาขัดจังหวะค่ะ พอดีชบาแวะเอาขนมมาให้ เชิญตามสบายเลยนะคะ” น้องพูดพลางวางถุงกระดาษที่ใส่ขนมอยู่ไว้ใกล้ๆ กับประตูก่อนจะรีบเดินออกไป

“ชบา!” เรียกตามก็ไม่ยอมหยุดครับ

“ดูคุณจะแคร์น้องสาวคนนี้มากเลยนะคะ หรือว่า…”

หมับ! 

ผมไม่ปล่อยให้รุจิราได้พูดจาแย่ๆ ใส่ชบาแน่นอน ต้นแขนข้างหนึ่งของเธอถูกผมจับและออกแรงบีบจนมั่นใจว่าคนตรงหน้าต้องรู้สึกเจ็บแน่นอน

“แทน จิเจ็บนะคะ”

“อย่าทำแบบนี้อีก เพราะผมไม่มั่นใจว่าจะใจดีกับคุณได้ตลอดไปหรือเปล่า”

“โอ้ย!” พูดจบผมก็ผลักเธอให้ออกห่างไปจากตัว ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ไม่ทันพ้นประตูรุจิราก็พูดเหมือนยั่วโมโหผมขึ้นมาอีกจนได้ “จิรักคุณและจิก็ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงหน้าไหนเข้าใกล้คุณเด็ดขาด”

“งั้นก็จำใส่สมองไว้ด้วยก็แล้วกัน อย่าทำร้ายผิดคนเพราะผมไม่มั่นใจว่าสิ่งที่คุณต้องแลกมันคุ้มกันหรือเปล่า”

“คนอย่างจิ อยากได้อะไรก็ต้องได้”

“คนอย่างผม ไม่รักก็คือไม่รักและจะเกลียดเพิ่มด้วย”

กรี๊ด!

ผมได้ยินแค่นั้นจริงๆ ครับ หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก รีบวิ่งตามชบาออกไปทันที แต่ก็คงไม่ทันหรอกครับ แม้แต่โทรหาน้องยังไม่รับสายเลย

เฮ้อ!

เพิ่งจะได้เป็นแฟนกันแท้ๆ จะมาโกรธกันอีกแล้วเหรอเนี่ย

 

 

--100%--

เรื่องของพี่แทนกับชบาจะเป็นช่วงก่อนพี่ป่ากับพริกนะคะ เป็นช่วงแรกๆ ที่พี่ป่าคบกับพริก กลัวทุกคนงง เลยแจ้งไว้ก่อน แต่อ่านแยกได้เพราะเค้าไม่ได้เขียนเชื่อมค่ะ

อันนี้เป็นช่วงบ่มความรัักของพี่แทนกับชบาแรกๆ เท่านั้น เรื่องนี้พ่อแง่ แม่งอนกัน มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ มั้ง 5555555

เรื่องของพี่แทนอาจจะไม่ยาวเท่าพี่ป่านะคะ ลดลงมาเรื่อยตามเรื่องราว

 

อาจจะไม่สนุกถูกใจใคร ใครที่ไม่ชอบนางเอกบ้าๆ บอๆ แบบนี้ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่เค้าชอบ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันเสมอมานะคะ

ความคิดเห็น