facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ต้องห้ามรัก 2 พี่น้อง 100%

ชื่อตอน : ต้องห้ามรัก 2 พี่น้อง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 09:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องห้ามรัก 2 พี่น้อง 100%
แบบอักษร

ต้องห้ามรัก 2 พี่น้อง 

 

 

การใช้ชีวิตร่วมกับชบาภายในห้องสี่เหลี่ยมไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผมเลยจริงๆ เพราะน้องโตแล้วและที่สำคัญน้องไม่ค่อยระวังตัวเอง สำหรับชบาผมอาจจะเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอ แต่สำหรับผมกลับไม่ได้คิดแบบนั้น ผมเฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของชบาทุกวันโดยที่เธอไม่รู้ตัว

“พี่แทนคะ คืนนี้น้องจะไปเที่ยวกับเพื่อนนะคะ”

“รู้คำตอบแล้วจะขอพี่ทำไม”

“แต่น้องอยากไป…” คราวนี้ไม่เสียงแข็งใส่ผมแล้วครับ เหมือนกำลังอ้อนมากกว่า “ให้น้องไปนะคะ หรือไม่พี่แทนก็ไปกับน้องด้วย”

“ต้องไปให้ได้เลยใช่มั้ยครับ”

“ค่ะ” ฉีกยิ้มกว้างมองหน้าผม

“ห้าทุ่มกลับนะครับ พรุ่งนี้พี่มีประชุมแต่เช้า”

“รับปากแล้วนะคะ” ชบาขยับเข้ามากอดแขนผมอ้อนใหญ่เลยครับ สติแทบไม่มีหลงเหลืออยู่เลยจริงๆ จนน้องขยับตัวออกไปนั่งเล่นโทรศัพท์เหมือนเดิม

* 

สองทุ่ม ผมพาชบาออกจากห้องตรงไปยังสถานบันเทิงที่เธอนัดกับเพื่อนเอาไว้ มาตรงก็ตรวจบัตรเดินเข้าไปข้างใน ชีวิตผมส่วนใหญ่จะมีแต่งาน ส่วนเพื่อนแทบไม่มีจะมีก็ลูกของเพื่อนพ่อที่รุ่นราวคราวเดียวกันเท่านั้น แต่ก็มีแค่ไอ้เบลคนเดียว

ผมเดินตามหลังชบาแบบติดๆ คอยกันเธอจากคนรอบข้างจนพากันมาถึงโต๊ะ เพื่อนชบาสี่ถึงห้าคนมีแต่สาวๆ ทั้งนั้นเลยครับ

“ชบา ฉันนึกว่าแกจะมาไม่ได้แล้วซะอีก นัดทีไรก็เบี้ยวตลอด” เพื่อนในกลุ่มชบาทักขึ้นก่อนจะลากเจ้าตัวไปยืนข้างๆ “แล้วนี่พาหนุ่มหล่อที่ไหนมาคุมด้วยเนี่ย”

“เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก” ชบาว่าก่อนจะเดินกลับมาหาผม จับมือแล้วพาไปหาที่นั่ง “นี่พี่แทน พี่ชายของฉัน” คำว่าพี่ชายจากปากของชบามันยังคงย้ำเตือนผมเสมอ ว่าผมไม่ควรคิดอะไรกับเธอเกินเลย

“สวัสดีค่ะพี่แทน” สาวๆ พากันยกมือไหว้สวัสดี ผมเลยยิ้มตอบกลับพวกเธอไป

“ปกติไม่เห็นยิ้ม พอเจอสาวๆ เข้าหน่อย ยิ้มกว้างเลยนะคะ” ชบาขยับมากระซิบกับผมสีหน้าของน้องเหมือนหมั่นไส้ผมเลยครับ

“สาวๆ กับน้องมันไม่เหมือนกันครับ”

“ค่ะ!” น้องว่ากลับเสียงแข็งพลางขยับตัวออกห่างจากผมไปนั่งใกล้เพื่อนของเธอแทน

“พี่แทนดื่มมั้ยคะ เดี๋ยวนิลชงให้” เพื่อนของชบาลุกมานั่งข้างผมพร้อมกับคำถาม น้องหันมามองแค่แว๊บเดียวจริงๆ ก่อนจะหันกลับไปคุยกับเพื่อนต่อ

“ครับ”

ผมกับนิลนั่งคุยกันถูกคอเชียวครับ เพื่อนชบาคนนี้เป็นคนที่สวยและมีเสน่ห์มาก แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเธอนอกจากเพื่อนของน้องสาวเท่านั้น แต่ท่าทางของนิลกลับไม่ใช่แบบนั้น ผมเป็นผู้ชายทำไมจะมองไม่ออก พวกเราคุยกันอยู่นานสองนานแทบจะไม่สนใจใครด้วยซ้ำ จนชบาหันมามองและพูดแทรกขึ้นมา

“น้องไปเข้าห้องน้ำนะคะ”

“ครับ”

“นิลขอไปด้วยสิ” นิลว่าก่อนจะลุกตามชบาออกไป

“ดูท่ายัยนิลจะสนใจพี่แทนนะคะ เพื่อนอิ่มคนนี้นิสัยดี แถมโสดอีกด้วย” ผมได้แต่ยิ้มและเสมองไปทางอื่นแทน เลือกจะไม่โต้ตอบอะไรเพราะผมไม่ได้คิดอะไรกับนิล

“แทนคะ” นั่งฟังเพลงไปเรื่อย จนได้ยินน้ำแสงแหลมๆ ของใครบางคนเรียกชื่อผมจนต้องเบือนหน้ากลับไปมองก็พบเข้ากับรุจิรา “ใช่แทนจริงๆ ด้วย”

“ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”

“จิต่างหากที่ต้องถามคำถามนี้กับคุณ ปกติจิชวนคุณก็เอาแต่ปฏิเสธตลอด” เธอว่าทำหน้าเง้างอนใส่ผม

“คุณคงโชคไม่ดีน่ะ”

“ไหนๆ ก็เจอคุณแล้ว ไปที่โต๊ะจิก่อนได้ไหมคะ จิอยากแนะนำคุณให้เพื่อนๆ ได้รู้จัก” เธอรบเร้าจะพาผมไปให้ได้ โดยที่ไม่สนใจเลยว่าผมจะนั่งร่วมโต๊ะอยู่กับใครและสุดท้ายผมก็ต้องยอมก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อนๆ น้องและลุกตามรุจิราออกไป

โต๊ะเธอก็มีแต่เพื่อนๆ ไฮโซ เปรี้ยวจี๊ดจ๊าดกันทั้งนั้น ผมไม่ได้ขยับไปไหนเลยจริงๆ เพราะรุจิราล็อกแขนเอาไว้ แถมเธอยังนั่งดื่มแบบไม่สนใจอะไรเหมือนพยายามดื่มให้ตัวเองเมา

“แทนคะ จิอยากเข้าห้องน้ำ แทนพาจิไปหน่อยได้ไหมคะ” ผมรู้เลยว่าเธอกำลังอ่อย ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวใช่ย่อยครับ

แต่สุดท้ายผมก็เลือกจะพาเธอไปเพราะอะไรหลายๆ อย่างและที่สำคัญธุรกิจที่ผมกำลังทำอยู่ต้องพึ่งพาเธอ รุจิราเดินเหมือนคนเมา ทั้งๆ ที่ผมมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เมาแน่นอน พอมาถึงห้องน้ำเธอก็รบเร้าจะให้ผมเข้าไปด้วย แต่ผมเลือกจะปฏิเสธและรออยู่ด้านนอกแทน จนเธอทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

ครืด ครืด 

เสียงโทรศัพท์ผมร้องดังขึ้นมาทันที ผมลืมไปซะสนิทเลยว่าไม่ได้มาที่นี่คนเดียว หยิบออกมาดูก็เห็นชื่อชบาโชว์หราอยู่บนหน้าจอ

“ครับ”

(น้องจะกลับแล้ว) ผมรีบดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเองทันที เอาจริงๆ ยังไม่ถึงเวลากลับที่พวกเราตกลงกันเอาไว้ด้วยซ้ำ (แต่ถ้าพี่ยังไม่อยากกลับ ยังอยากจะไปต่อเดี๋ยวน้องกลับแท็กซี่เองค่ะ)

“น้อง!”

(น้องรออยู่ที่รถนะคะ แค่สิบนาที) พูดจบก็กดตัดสายไปเลยครับ ตัวแสบเริ่มป่วนผมอีกแล้วครับ

ผมยืนรอจนรุจิราเดินออกมา เธอเซจนแทบจะล้มผมเลยต้องเดินเข้าไปรับก่อนจะพาเธอกลับไปส่งที่โต๊ะของเพื่อน

“ผมขอตัวก่อนนะ”

“จะรีบไปไหนล่ะคะ”

“ผมมากับชบา น้องจะกลับแล้ว”

“แทนคะ งั้นจิขอติดรถคุณกลับไปด้วยได้ไหม จิเวียนหัวคงขับรถกลับไม่ไหว” ผมถึงกับต้องแอบลอบถอนหายใจเลยครับ แต่คงปฏิเสธไม่ได้หรอก

ผมพารุจิราออกมาด้านนอกด้วย พอมาถึงก็เห็นชบากำลังจะเดินออกไปจากรถผมเลยรีบเดินไปคว้าข้อมือน้องเอาไว้

“จะไปไหนครับ”

“กลับค่ะ” สีหน้าไม่โอเคแล้วครับ จนกระทั่งรุจิราเดินเข้ามาควงแขนผม “อ๋อ ที่ช้าคงเพราะแบบนี้ งั้นเชิญพี่แทนตามสบายเลยค่ะ เดี๋ยวชบากลับแท็กซี่เองดีกว่า”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้นะคะ พอดีว่าพี่เมาเลยขอติดรถแทนกลับด้วยก็แค่นั้นเอง น้องชบาอย่าคิดมากเลยนะคะ”

“…” น้องเงียบ ไม่ตอบอะไร ถูกชบาโกรธอีกแน่นอน

“กลับกันเถอะครับ” ผมปลดล็อกรถก่อนจะเดินไปฝั่งของคนขับ แต่เหมือนที่นั่งข้างคนขับจะมีปัญหานะครับเพราะชบาขึ้นมานั่งซะก่อนแล้ว

“เอ่อ… น้องชบาคะ พี่ขอนั่งด้านหน้าได้ไหม พอดีพี่เวียนหัวนะคะ”

“เวียนหัวก็ต้องนั่งด้านหลังนะคะเพราะพื้นที่มันกว้าง คุณจิจะได้นอนหลับสบาย”

“แต่…”

“แต่ถ้าไม่สะดวก เดี๋ยวชบาเรียกแท็กซี่ให้เอาไหมคะ ตอนนี้ชบาง่วงมากๆ อยากกลับไปนอนแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นอะไรค่ะ งั้นพี่นั่งเบาะหลังก็ได้” สุดท้ายรุจิราก็ต้องยอม ผมมองหน้าชบาพลางส่ายหัวไปมากับความแสบของน้องจริงๆ

บรรยากาศในรถเงียบมาก คงมีแค่เสียงถอนหายใจของชบาและเสียงพูดของรุจิราล่ะมั้ง แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเธอเมาจริงหรือโกหก

“แทนคะ ช่วยขึ้นไปส่งจิที่ห้องหน่อยได้ไหมคะ”

“คุณจิเวียนหัวอีกแล้วเหรอคะ ถ้างั้นชบาไปส่งเองดีกว่า พี่แทนเป็นผู้ชายคงไม่สะดวกหรอกค่ะ”

“เอ่อ…” เธอถึงกับไปไม่ถูกเลยครับ “งั้นไม่เป็นไรดีกว่า พี่พอจะไหวอยู่”

“ค่ะ งั้นฝันดีนะคะ” ร้ายไม่มีใครเกิน จนรุจิราต้องยอมพาตัวเองลงไปจากรถ ผมเลยขับรถกลับคอนโดต่อ ตอนกลับก็ยังคงเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคน

ผมรู้ว่าน้องไม่พอใจแน่นอน แต่ก็เลือกจะเงียบเอาไว้ก่อน รอเวลาระเบิดทีเดียว…

ผมกับชบากลับเข้ามาอยู่ในห้องกันเรียบร้อย ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคน จนผมรู้สึกอึดอัด

“โกรธพี่เหรอ?” ชบาหยุดเดินพลางหมุนตัวกลับมามองหน้าผม แต่น้องก็ยังเงียบเหมือนเดิม “พี่ขอโทษ”

“ถ้าพี่แทนไม่เต็มใจจะพาไปตั้งแต่แรก ทำไมไม่ปฏิเสธล่ะคะ พาไปแต่ทิ้งกันแบบนี้งั้นเหรอ”

“…” ผมถึงกับเงียบเลยครับ น้องจ้องหน้าผมเขม็งเลยทีเดียว

“คราวหลังไม่ต้องตามใจชบาขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ชบาเข้าใจแล้ว” พูดจบก็หมุนตัวจะเดินกลับเข้าห้องเลยครับ ผมรู้ว่าน้องยังไม่เข้าใจหรอก

หมับ! 

ผมรีบก้าวขาตามไปคว้าตัวชบาเข้ามากอดเอาไว้ทันที น้องก็ดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมกอดของผมนั่นแหละครับ

“พี่ขอโทษ”

“ปล่อย!” น้ำเสียงสั่นๆ เหมือนจะร้องไห้

“พี่ไม่ได้ตั้งใจ มันบังเอิญ”

“พี่นัดเธอไว้ก็บอกมาตรงๆ เถอะค่ะ” ชบาพยายามเดิน แถมยังเอาแต่ผลักอกผมให้ออกห่างอีก แต่แรงของผมก็ยังมากกว่าอยู่ดี

“น้องพูดเหมือนกำลังหึงพี่อยู่เลยนะครับ” ผมแกล้งแหย่เธอ ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่เวลา อีกใจผมก็อยากคิดเข้าข้างตัวเองเหมือนกัน ขนาดผมรู้หรือเห็นว่าชบาอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นผมยังไม่ชอบเลย

“ทำไมชบาต้องหึงด้วย พวกเราเป็นพี่น้องกันนะคะ”

คำว่าพี่น้องที่เอ่ยออกมาจากปากของชบา ไม่ว่าจะกี่ครั้งมันก็ตอกย้ำให้ผมต้องเจ็บปวดเสมอ จนสุดท้ายผมต้องปล่อยแขนที่โอบกอดเธอเอาไว้ออกทันที

“นั่นสินะ พวกเราเป็นพี่น้องกัน ส่วนเรื่องวันนี้พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ มันบังเอิญจริงๆ” พูดจบผมก็เดินเลี่ยงกลับเข้าห้องตัวเองทันที

พี่น้อง พี่น้อง พี่น้อง! 

“ท่องไว้สิไอ้แทน ก็แค่พี่น้อง!” ผมนึกสมเพชตัวเองยังไงก็ไม่รู้สิครับ ดันไปหลงรักผู้หญิงที่ไม่สมควรจะรักเข้าให้เต็มๆ มันก็ต้องเจ็บปวดเป็นเรื่องธรรมดา

 

 

--100%--

พี่แทน น้องเอสยังว่างนะคะ 55555555555

ความคิดเห็น