email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : You are mine | Ep. 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2562 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
You are mine | Ep. 16
แบบอักษร

“ฉันขอโทษนะ”

“ขอโทษทำไม สองคนก็ดีกว่าคนเดียวหนิ จริงมั้ย” โมนิก้ายิ้มกว้างส่งมาให้ ฉันเลยพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วยิ้มตอบ สักพักเธอก็เหลือบไปด้านหลังของฉันด้วยดวงตาสีแดง จากนั้นมีดพกของโมนิก้าก็พุ่งตรงไปปักที่อกของแวมไพร์ที่กำลังมาทางพวกเราด้วยความคลุ้มคลั่ง จนเขาล้มลงกับพื้นแน่นิ่งไม่ขยับอีกต่อไป

“ฉันว่าเราออกไปจากตรงนี้กันดีกว่า พวกมันคงจะมาอีกมากแน่ถ้ารู้ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้” โมนิก้าเดินไปหยิบมีดเงินพกพาของตัวเองออกจากอกของแวมไพร์ที่นอนแน่นิ่ง แล้วหันมาบอกฉันด้วยเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม

“อือ ฉันก็คิดว่างั้น” เราสองคนมาซ่อนตัวอยู่ห่างจากจุดเดิม ที่ไกลออกมาอีกหลายช่วงตึก ยังดีที่ไม่มีแวมไพร์เข้ามาขัดขวางหรือเห็นฉันและโมนิก้าระหว่างมาที่นี่ สายตาฉันมองไปที่แมทเทียสซึ่งไกลออกไปได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ยังคงเห็นว่าเขาและกิลแบร์ต่อสู่กันไปมาไม่หยุด

เสียงร่างของกิลแบร์ที่โดนแมทเทียสพุ่งเข้าใส่ด้วยความรุนแรง จนไปกระแทกกับผนังเกิดความเสียหาย เศษปูนกระจายออกมาอย่างน่าตกใจ ดวงตาฉันเบิกกว้างทันทีที่เห็นว่ากิลแบร์ชักปืนออกมา และจ่อปลายกระบอกปืนไปที่แมทเทียส

“มะ...แมท” ฉันพึมมพำของมาอย่าตื่นตกใจ แต่ก่อนที่จะได้ยกธนูขึ้นมา แมทเทียสก็ดึงดาบยาวที่อยู่ด้านหลังของเขา แล้วแทงไปที่หัวไหล่ของกิลแบร์ข้างที่ถือปืนอยู่ด้วยความรวดเร็ว

ปัง!

เสียงปืนทำให้ฉันมองไปที่แมทเทียสพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเร็วอย่างตื่นตกใจ และกลัวไปหมด กระบอกปืนในมือของกิลแบร์หล่นลงพื้น ที่หัวไหล่ของเขามีดาบของแมทเทียสปักอยู่ แล้วกิลแบร์ก็กำดาบเอาไว้แน่นจากนั้นก็ดึงมันออกจากไหล่ของตัวเองทันที แมทเทียสพุ่งไปหากิลแบร์ที่กำลังหนีอีกครั้ง แต่แวมไพร์ทางฝั่งของกิลแบร์ก็พาตัวเขาหลบไปได้ซะก่อน

เมื่อกิลแบร์หนีไปแล้ว ทุกอย่างที่นี่ก็ดูจะสงบลง ฉันรีบวิ่งไปหาแมทเทียสด้วยความรวดเร็ว โดยมีโมนิก้า และคนอื่นๆ ตามมา ทุกคนดูเหนื่อย แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บอะไรมาก ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก แล้วเดินเข้าไปใกล้แมทเทียสมากขึ้น

หมับ!

“กลับกันได้แล้ว” มือใหญ่ของแมทเทียสจับข้อมือ แล้วดึงตัวฉันเข้าไปกอดเอาไว้หลวมๆอยู่หลายนาที จากนั้นเขาก็ผละออกแล้วหันไปบอกทุกคนด้วยเสียงดุดันเคร่งเคลียด

พวกเราทุกคนมาถึงที่พักกันอย่างปลอดภัย พี่เฮคเตอร์บอกว่าที่นั่นเป็นแหล่งกบดานย่อยของกิลแบร์ ที่จะมีเฉพาะแวมไพร์เพิ่งเกิดใหม่ที่กำลังคลุ้มคลั่งเท่านั้น และตอนนี้กิลแบร์ก็ย้ายไปที่ใหม่แล้วเรียบร้อย แต่ยังไม่รู้ว่าฐานใหญ่ของกิลแบร์อยู่ที่ไหน...

“เธอไปอยู่ที่นั่นได้ยังไงเฮเลน่า” ทันทีที่เข้ามาภายในตึกใหญ่ แมทเทียสก็หันมาพูดกับฉันด้วยเสียงเข้มต่ำดุดันจนดูน่ากลัวกว่าทุกครั้ง ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น แล้วมองสบสายตาคมของแมทเทียสที่กำลังจ้องมองมาอย่างโกรธ ๆ

“กูให้ไปเอง” พี่เฮคเตอร์พูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แมทเทียสหันไปมองยังพี่เฮคเตอร์ด้วยความไม่พอใจทันที

“ไอ้เฮค”

“ฉันจะไปเองแหละ ใครก็ห้ามฉันไม่ได้หรอกแมท อีกอย่างคือฉันเป็นห่วงนายไง” ฉันพูดแทรกแมทเทียสแล้วจ้องสบสายตาของเขานิ่ง แมทเทียสยังไม่หายโกรธฉันอีกรึไง ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ถึงจะเกือบไปแล้วก็เถอะ ให้ตายสิ

“ที่นั่นมันอันตรายแค่ไหนเธอไม่เข้าใจรึไงเฮเลน่า”

“ฉันเข้าใจ แต่จะให้ฉันนั่งรออยู่ที่นี่เฉยๆ ฉันก็ทำไมได้หรอกนะ” ฉันกัดริมฝีปากล่างเอาไว้อย่างทำตัวไม่ถูก เพราะตอนนี้ฉันก็กำลังโมโหแมทเทียสไม่ต่างกันนักหรอก

“เธอไม่เข้าใจ ถ้าเธอเข้าใจ ฉันไม่มีทางเจอเธอที่นั่นแน่” แมทเทียสมองฉันไม่วางตา เขาดูหงุดหงิดและควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ แต่ฉันก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน บ้าชะมัดเลย!

ตุบ!

“แล้วยังไงล่ะ ก็ฉันเป็นห่วงนายหนิ ได้ยินมั้ยแมทว่าฉันเป็นห่วงนายน่ะ!” ฉันทุบลงไปตรงไหล่กว้างของแมทเทียสแรง ๆ หนึ่งทีอย่างโมโห ให้ตาย ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจฉันเลยนะ

หมับ

“ฉันก็เป็นห่วงเธอเฮเลน่า” จู่ๆ ฝ่ามือใหญ่ของแมทเทียสก็จับข้อมือข้างที่ฉันทุบไหล่เขาไว้แน่น แล้วดึวตัวฉันเขาไปกอดแนบแผงอกกำยำแข็งแรงของเขาด้วยความรวดเร็ว และท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวบางของฉันเอาไว้อย่างแผ่วเบา

“นายยังโกรธฉันอยู่มั้ย” ฉันหลับตาสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดลึกๆ ซุกหน้ากับแผงอกกำยำของแมทเทียส แล้วถามเขาเสียงเบาทันที

“นิดหน่อยน่ะ” แมทเทียสถอนหายใจออกมาดฮือกใหญ่เหมือนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

“ไอ้แมท กูไม่อยากจะขัดหรอกนะ แต่มึงเลือดออกน่ะ” เสียงอองรีดังขึ้น ฉันถึงเพิ่งรับรู้ได้ว่าทุกคนก็ยังอยู่ที่ห้องนั่งเล่นนี่ด้วยเหมือนกัน เลยรีบผละออกจากอ้อมกอดของแมทเทียสด้วยความรวดเร็ว

พี่เฮคเตอร์กำลังนั่งโซฟาดูทีวีโดยมีโมนิก้านั่งอยู่ข้างๆ แล้วซบที่บ่าของเขา ปาสกัสกับอองรีก็นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัว ส่วนกาแอลก็นอนหลับไปบนโซฟาตัวยาวข้างปาสกัสกับอองรีอีกที ยังดีที่ทุกคนไม่ค่อยจะสนใจฉันกับแมทเทียสตอนนี้เท่าไหร่

แต่เดี๋ยวสิ... เมื่อกี้อองรีพูดว่าอะไรนะ!

“แมท นายเลือดออกเหรอ!” ฉันหันเงยหน้าขึ้นไปถามแมทเทียสด้วยความตกใจปนสงสัยทันที

“ไม่เป็นอะไรมากหรอก” พอเขาพูดแบบนั้นฉันก็มองไปที่หัวไหล่กว้าตามตามสายตาคมของเขาด้วยความรวดเร็ว แลวก็เห็นว่าแมทเทียสมีแผบที่หัวไหล่เหมือนโดนยิงเลย ให้ตายสิ!

“นายโดนยิงเหรอแมท ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ฉันถามแมทเทียสด้วยความร้อนรนอีกครั้ง

มือทั้งสองข้างของฉันก็รู้สึกสั่นไปหมด ไม่ใช่เพราะเห็นเลือดของแมทเทียสหรอกนะ แต่มันสั่นเพราะรู้สึกไม่ค่อยดีนี่สิ ถ้าเป็นกระสุนธรรมดาเขาไม่มีทางเลือดออกแบบนี้แน่...

“น่าจะโดนกระสุนของไอ้กิลแบร์น่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอกน่าเฮเลน่า” ฝ่ามือใหญ่เยนเฉียบของแมทเทียสยกขึ้นลูบหัวฉันไปมาอย่างอ่อนโยน แต่ใจฉันมันยังไม่สงบสักนิด กลับร้อนรนมากกว่าเดิมอีก

“กระสุนเงิน” ปาสกัสกับอองรีลุกขึ้นมาจากโซฟา แล้วเดินเข้ามาดูที่แผลของแมทเทียส จากนั้นปาสกัสก็พูดออกมาเสียงราบเรียบเหมือนจะชวนกินข้าว บ้าจริง พวกเขาไม่ตกใจกันเลยรึไง

“ใช่เลย ไม่งั้นเลือดไอ้แมทคงหยุดไหลไปแล้ว” อองรีพูดขึ้นบ้าง ฉันเงยหน้ามองแมทเทียสอีกครั้ง พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันทีที่เขาส่งยิ้มบางมาให้ฉันอย่างไม่สะทกสะท้าน

“นายต้องรีบทำแผลนะ มันต้องทำยังไงบ้าง” หลังจากที่บอกกับแมทเทียสจบ ฉันก็หันไปถามปาสกัสกับอองรีทันที

“ผ่าเอากระสุนออก ให้ไอ้แมทนอนพักสักหน่อย แล้วถ้าอยากให้มันหายเร็วๆ ก็ใหมันดื่มเลือดเยอะกว่าเดิม” ปาสกัสหันมาบอกฉันยิ้มๆ ฉันหันไปมองที่แผลของแมทเทียสอีกครั้ง ฉันต้องผ่าเอากระสุนเงินนั่นออกสินะ...ถึงจะรู้สึกกลัวอยู่หน่อยๆ แต่เรื่องแค่นี้ฉันทำได้น่า

 

 

ความคิดเห็น