facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ชื่อตอน : Ep.17 กูรักมึง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 09:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.17 กูรักมึง 100%
แบบอักษร

Ep.17 กูรักมึง



ตุบ!

หืม?

วินาทีที่ได้ยินเหมือนเสียงอะไรตกลงบนพื้น มันทำให้กิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่ต้องหยุดชะงักพร้อมกับไฟในห้องที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นต้นเหตุของเสียงปริศนาเมื่อกี้ทันที

"ซะ โซ่"

ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? ไม่ใช่แค่เพิ่งมา แต่มันมานานแล้ว เราไม่ได้เอ๊ะใจถึงอุณหภูมิความเย็นในห้องนอนเลยจริงๆ ไอ้โซ่มองหน้าเราสลับกับพี่อ๋อง ใบหน้ามันนิ่งจนเราเดาไม่ถูก

"ขอโทษที่ขัดจังหวะ เชิญตามสบาย"

มันพูดเสียงนิ่งๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหมือนเราเพิ่งได้สติ

"โซ่!" ตะโกนเรียกไปก็เท่านั้น เพราะมันออกไปแล้ว เหตุการณ์เมื่อกี้มันคืออะไร เรางงและสับสนมาก

"ดิว" พี่อ๋องเรียกเราที่แทบไม่ได้สติ "โอเคไหม"

แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง หลังจากที่เราพยายามฝืนมันเอาไว้ พอเจอไอ้โซ่จังๆ กับตาแทบสร่างเมา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนเราตกใจ

"พี่ถามจริงๆ นะ ดิวกับโซ่เป็นอะไรกันแน่"

"..."

"อย่าบอกพี่ว่าเพื่อนกันเลยนะ เพราะสายตาที่สื่อถึงกันมันไม่ใช่"

"อึก... ดะ ดิวรักมัน ดิวรักไอ้โซ่ แต่พวกเราเป็นเพื่อนกัน"

พอแล้ว ไม่ไหวแล้ว เราไม่อยากเก็บมันเอาไว้อีกแล้ว ไม่ว่าตรงหน้าจะเป็นใคร เราก็อยากระบายความอึดอัดนี้ออกมาให้หมด

"แล้วทำไมถึงไม่คุยกันดีๆ ที่ดิวทำเมื่อกี้ ดิวอยากทำจริงๆ หรือตั้งใจประชด"

"ดิวแค่อยากลืม ดิวไม่อยากอ่อนแอ แต่พอเห็นมันอยู่ตรงหน้าดิวถึงได้รู้ว่าตัวเองพลาด... ดิวขอโทษ"

"เฮ้อออ! เลิกร้องไห้เถอะดิว พี่รู้แล้ว... ไม่ว่าพี่จะลองพยายามมากแค่ไหน ใจดิวก็ไม่เปิดรับใครอยู่ดี"

"อึก... ฮือๆ ดิวขอโทษ"

"ครับ เลิกร้องไห้ได้แล้ว อยากไปตามโซ่ไหมหรือปล่อยไปแบบนี้"

"ไปค่ะ ดิวอยากไป"

"ดิวควรพูดออกไปตรงๆ ได้แล้วนะ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง ขอแค่ดิวได้พูด พี่เชื่อว่าความอึดอัดทั้งหมดจะหายไป"

"ขอบคุณนะคะ"

"ครับ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งละกัน"

เรายิ้มให้พี่อ๋อง รีบปาดน้ำตาตัวเองทิ้งไป เราไม่รู้ว่าไอ้โซ่จะไปที่ไหนเลยเลือกโทรหาพี่ซันแทน ไม่รู้จะรบกวนเขาไหม แต่เราก็ภาวนาให้เขารับสายนะ

ตู้ดๆ ๆๆ

พี่ซัน : สวัสดีครับ 

เรา : พี่ซันคะ ช่วงนี้ไอ้โซ่ค้างที่บ้านหรือเปล่าคะ 

 พี่ซัน : ไม่ครับ ดิวลองไปดูที่คอนโดไอ้โซนนะ ช่วงนี้ไอ้โซ่ไปค้างที่นั่นน่ะ 

 เรา : ขอบคุณนะคะ  

พี่ซัน : รู้ใจตัวเองแล้วเหรอดิว 

เรา : ค่ะ แต่ไม่รู้ว่ามันจะสายไปไหม 

พี่ซัน : ไม่สายไปหรอกครับ อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็นทั้งหมด จนกว่าดิวจะได้คำยืนยันจากปากไอ้โซ่นะ 

เรา : ขอบคุณนะคะ 

พี่ซัน : ครับ

วางสายจากพี่ซันก็หันไปมองหน้าพี่อ๋อง เขายืนยิ้มให้อยู่

"ไปส่งดิวแถว xxx หน่อยนะคะ"

"ครับ"


บรื้น ~~

ตลอดทางที่นั่งรถ เราพยายามโทรหาไอ้โซ่นะ ติดแต่มันไม่ยอมรับสาย เราก็โทรไปเรื่อยๆ โทรถี่มากจนมันปิดเครื่อง เราเลยหมดหวังที่จะโทร ไหนๆ ก็ถึงคอนโดเฮียโซนแล้ว...

"สู้ๆ นะดิว"

พี่อ๋องยิ้มให้ก่อนจะขับรถออกไป ส่วนเราก็นั่งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะผ่อนออกมา บอกตัวเองให้สู้ๆ เป็นไงเป็นกัน


ก๊อก ก๊อก

มาถึงหน้าห้องก็ยื่นเคาะประตู มาแค่ครั้งเดียวก็จำได้แล้ว ยืนรอแป๊บนึงก็มีคนเดินมาเปิด

"ดิวมาหาไอ้โซ่" เฮียโซนไม่ตอบ ยิ้มให้แทนก่อนจะให้เราเข้าไปข้างใน มันกำลังนั่งดื่มอยู่ที่โซฟา

"กลับมาถึงก็ดื่มเลย เฮียถามอะไรก็ไม่ตอบ"

"ขออนุญาตนะคะ"

"เชิญตามสบายครับ"

เฮียโซนยิ้มให้ก่อนจะเดินไปนั่งมุมหนึ่งของห้อง เหมือนมุมทำงานของเขา ส่วนเราก็เดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆ ไอ้โซ่

"มึงคือ..."

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของมึง"

"โซ่! คือ..."

"กลับไป! กูไม่อยากเห็นหน้ามึง" มันหันกลับมาตวาดเราเสียงดังลั่นเลยทีเดียว

"😥"

"บอกให้ออกไปไงว่ะ"

"ไม่ไป!"

"😡"

"คุยกันก่อนได้ไหม?"

"มึงมาผิดที่แล้วดิว ที่นี่ไม่มีผัวมึงอยู่หรอกนะ"

"ใครบอกไม่มี ก็มึงไงผัวกู"

เออเอา! ในเมื่อเกรี้ยวกราดมา เราก็จะเกรี้ยวกราดกลับ วินวินกันทั้งสองฝ่าย

"ไม่ใช่!"

หมับ! 

ลุกขึ้นยืนไปแย่งแก้วเหล้ามาจากมือมันแล้ว กระดกรวดเดียวจนหมดก่อนจะก้าวขาไปนั่งลงบนตักของมัน

"อีดิว!"

"เออ! ไอ้เหี้ยโซ่ 😡"

"เคลียร์กันดีๆ นะ เฮียไม่อยากพาใครไปโรงพยาบาล" เฮียโซนตะโกนขึ้นมา พอเจอสายตาไม่สบอารมณ์ของไอ้โซ่ เขาก็ก้มหน้าเคลียร์งานต่อ

"ลุก!"

"ไม่!"

"มึงต้องการอะไรวะดิว" น้ำเสียงและท่าทางของมันเริ่มอ่อนลงมาเล็กน้อย

"กูแค่อยากคุยดีๆ มึงกำลังเข้าใจกูผิดนะ"

"ขอโทษทีว่ะ แต่กูเชื่อสิ่งที่ตาเห็น"

"โซ่!"

ชักจะหมดความอดทนกับมันเข้าไปทุกที เล่นตัวฉิบหาย ไม่รู้จะเมินไปถึงไหน

"..."

"ฟังกูหน่อยไม่ได้เหรอ กูยอมรับว่าจูบกับพี่อ๋องจริงๆ แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรต่อนี่"

"มึงกล้าพูดเหรอดิว ถ้ากูไม่อยู่ในห้องนั้น มึงคิดว่าจะแค่จูบเหรอ"

"โซ่จ๋าาาา" ไม้แข็งไม่ได้ผล ไม้อ่อนก็ได้ว่ะ อาการมึนๆ เริ่มกลับมาเพราะเหล้าแก้วเมื่อกี้ของมัน ขมปี๋อ่ะ "ขอโทษ คุยกันดีๆ นะโซ่นะ"

กูจะร้องแล้วไอ้ห่า เล่นตัวเก่งฉิบหาย!

เราก็พูดอ้อนมันไป เอาหน้าไปถูตามแขนตามตัวมันด้วย สังเกตว่าแขนมันจะพาดเอวเราไว้หลวมๆ ด้วย สงสัยกลัวเราตก จะไม่ประท้วงเรื่องนี้เดี๋ยวมันปล่อย

ตอนนี้สมองตีกันรวนหมดแล้ว ฟุบหน้ากับอกมันแล้วน้ำตาก็ไหล

"ฮือออ โซ่! คุยกับกูนะ กูขอโทษ กูต้องทำยังไงมึงถึงจะคุยดีๆ กูไม่ได้ตั้งใจ กูแค่กลัว... อึก กูไม่รู้เลยว่าต้องเริ่มจากตรงไหน ใจกูตอนนี้เจ็บมากเลยนะ อึก... ฮือออ โซ่ ดิวขอโทษ"

"อีบ้า!" ด่ากูอีก

"ฮืออออ ดิวรักโซ่นะ"

พูดแล้วโว้ย! เราไม่รู้ว่าไอ้โซ่มันทำหน้ายังไงอยู่ แต่แขนที่กอดเอวเรามันกระชับแน่นขึ้นมาก

"รัก รัก รัก ฮือออ กูรักมึง กูรู้แล้วว่ารักมึง กูรักมึง รักๆๆๆๆ"

"เออ! กูก็รักมึง"

พรึ่บ!  

เด้งตัวออกจากกอดมันทันที มองหน้าสบตามันทั้งๆ ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ไอ้โซ่เองก็จ้องหน้าเรากลับ

"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"

"เยอะ!"

"โซ่!!! เมื่อกี้พูดว่าอะไร พูดใหม่สิ"

"ไม่! รอบเดียวจบ"

"..."

"ลงไปได้แล้ว กูหนัก"

"เมื่อกี้พูดว่าอะไร พูดใหม่ดิว่ะ"

"มึงรักกูเหรอ?" ไม่พูด เสือกถาม กูไม่เล่นตัวแล้ว คราวนี้จะบอกให้หมดเลย

"รัก"

"กูก็รักมึงนะดิว"

"อึก..."

"ไม่ต้องร้องแล้ว"

"รักจริงๆ ใช่ไหม"

"เออ!" โผเข้ากอดมันอีกครั้ง กอดแน่นมาก ไม่อยากปล่อยเลย สะอื้นเบาๆ

"ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ ช่วยไปรักกันไกลๆ หน่อยได้ไหม คนลุ้นหมั่นไส้! ปากแข็งกันอยู่ได้ตั้งนาน ถ้าสารภาพกันตรงๆ ตั้งแต่แรกก็จบไปแล้ว"

"เฮีย!!!!" ไอ้โซ่ตวาดเฮียไปค่ะ

"รำคาญ! ไปนอนดีกว่า" แล้วเฮียโซนก็ลุกออกไป ส่วนเรากับไอ้โซ่ก็ยังคงกอดกันสภาพเดิม เพิ่มเติมสารภาพรักกันแล้วค่ะ



📍📍📍📍📍📍📍 

 ปิดจ็อบดราม่าช่วงนี้ 5555


ความคิดเห็น