facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

ชื่อตอน : Ep.14 รักกัน!!! 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2562 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.14 รักกัน!!! 100%
แบบอักษร

Ep.14 รักกัน!!!



ตั้งแต่รับรู้ว่าความรู้สึกเราที่มีต่อไอ้โซ่มันชัดเจน เราก็พยายามซ่อนมันเอาไว้ให้ลึกที่สุดเพราะรู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ความรู้สึกที่มีต่อพี่อ๋องมันก็เหมือนเดิม ทั้งๆ ที่เราคุยกันทุกวัน เราไม่ควรลากใครเข้ามาในวังวนที่เรากำลังเดินอยู่ เพราะคนเจ็บอาจจะเพิ่มขึ้น

Line💚

พี่อ๋อง : ดิวครับ ไปดูหนังกันไหม 

เรา : ค่ะ เจอกันที่ห้างเลยนะคะ 

พี่อ๋อง : ให้พี่ไปรับไหม 

เรา : เดี๋ยวดิวไปเองค่ะ

เช้าวันหยุดที่เราปล่อยให้ตัวเองนอนโง่ๆ อยู่คนเดียว จนพี่อ๋องไลน์มาชวนไปดูหนัง ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่เหงาไปมากกว่านี้

เราลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เดี๋ยวนี้ไม่ได้แต่งตัวโป๊ๆ อย่างเมื่อก่อนแล้ว ไม่รู้สิ พอต้องดูแลตัวเองการแต่งตัวของเราก็ต้องลดลง


ห้าง xxx

มาถึงก็ขึ้นไปหาพี่อ๋องที่หน้าโรงหนังทันที แต่ระหว่างทางกลับเจอพี่ซันกับน้องซินดี้

"น้าดิว" เจ้าตัวเล็กเรียกเราด้วยน้ำเสียงดีใจก่อนจะวิ่งเข้ามากอดขาจนเราต้องหยุดเดิน "สวัสดีค่ะ น้าดิว"

"สวัสดีค่ะคนสวย สวัสดีค่ะพี่ซัน"

"ครับ มาคนเดียวเหรอ"

"เปล่าค่ะ นัดพี่เขาไว้ข้างบน" ยิ้มให้พี่ซันไปทีนึง

"ทะเลาะกับไอ้โซ่หรือเปล่า"

".…" คำถามของพี่ซันทำให้เราหุบยิ้มไปนิดหน่อย ทะเลาะกันหรือเปล่านะ ก็ไม่นี่... แค่มันไม่เหมือนเดิม

"ทะเลาะกันเหรอ?"

"ไม่นี่ค่ะ ช่วงนี้มันก็น่าจะมีความสุขดี เพราะมันมีแฟนแล้ว"

"แฟน?" พี่ซันเลิกคิ้วสูงพลางย้ำคำว่าแฟนด้วยสีหน้าสงสัย "ไอ้โซ่มีแฟนงั้นเหรอ"

"มันไม่ได้บอกเหรอคะ"

"ไม่นี่"

"เดี๋ยวมันคงพาไปแนะนำแหละค่ะ"

"โซ่มันกะล่อนไปเรื่อย จนบางครั้งพวกพี่ก็ไม่แน่ใจว่าผู้หญิงที่มันควงด้วยใช่แฟนหรือเปล่า ถ้าผู้หญิงที่มันพาเข้าบ้านก็คงมีแค่ดิวนั่นแหละ"

"..."

ตึกตัก ตึกตัก

ทำไมต้องหัวใจเต้นแรงเพราะคำพูดของพี่ซันด้วยนะ เราได้แต่เงียบและมองหน้าเขา

"ใครๆ ก็มองออกนะดิว มีแต่ดิวกับมันเท่านั้นแหละที่แสดงออกสวนทางกัน ใครเก่งกว่าก็ปิดได้มิดกว่า แต่อย่าลืมไปซะล่ะ ความรักไม่ใช่เกมที่จะเอาชนะกันเพียงเพราะคำว่าเพื่อนกัน"

"พี่ซัน..."

"อีกอย่างคนอย่างไอ้โซ่ ถ้ามันจะมีแฟน มันมีไปตั้งนานแล้ว ในบรรดาพี่น้องมันเก็บความรู้สึกเก่งสุด ถ้าดิวเก่งจริงก็ทำให้ความรู้สึกจริงๆ ของมันออกมาสิ งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ น้องซินคะ บอกลาน้าดิวก่อนนะคะ"

"สวัสดีค่ะน้าดิว ไปหาน้องซินที่บ้านบ้างนะคะ น้องซินคิดถึง"

"ค่ะ"

พี่ซันยิ้มให้เราก่อนจะจูงมือน้องซินดี้ออกไป เราก็ได้แต่เงียบ ในสมองคิดเรื่องที่พี่ซันพูดวนไปเรื่อยๆ คนเหี้ยไรเก็บความรู้สึกเก่งเหี้ยๆ แถมยังเล่นกับความรู้สึกคนอื่นเก่งอีก

เราเดินออกมาโดยไร้จุดหมาย จนสุดท้ายก็หาที่นั่งเจอ แถมยังลืมไปซะด้วยซ้ำว่านัดพี่อ๋องเอาไว้


ครืด ครืด

สายเข้าจากพี่อ๋อง เราถึงได้สติแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

"สวัสดีค่ะ" 

(ดิวเป็นอะไรหรือเปล่า ยังไม่ถึงเหรอครับ) 

"พี่อ๋องคะ วันนี้ดิวขอโทษนะคะ พอดีนึกขึ้นได้ว่านัดเพื่อนเอาไว้" 

(...) จู่ๆ เขาก็เงียบไปเลย 

"พี่อ๋องคะ" 

(ครับ ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร ไว้โอกาสหน้าก็ได้ครับ) 

"ค่ะ"

วางสายเสร็จก็นั่งโง่ๆ อยู่ที่เดิม จนเวลาผ่านไปเราลุกออกจากตรงนั้นเดินออกจากห้างโบกมือเรียกแท็กซี่ ระหว่างทางก็ส่งไลน์ไปหาไอ้ไทน์

Line💚

เรา : มาหาที่คอนโดหน่อย พาไอ้อันกับไอ้อามมาด้วย

เราเลือกจะทักส่วนตัวไปเพราะไม่อยากให้ไอ้โซ่รู้ บอกเลยว่าความรู้สึกตอนนี้มันแย่มาก

นี่ไม่ใช่ดิว ถ้าใช่ ดิวต้องไม่อ่อนแอแบบนี้...


@คอนโด 

กลับมาถึงคอนโดเราก็เดินขึ้นห้อง หยิบเบียร์เย็นๆ ออกมานั่งกระดกระหว่างรอเพื่อนมาหา นั่งรอแค่ไม่นานพวกมันก็พากันมาถึงพร้อมกับผลักประตูเข้ามาเพราะเราไม่ได้ล็อก

"เชี่ย!" ไอ้อันมันร้องดังทันทีที่เห็นสภาพเราตอนนี้

"ท่าทางจะหนักเอาการ" ไอ้อามว่าต่อ

"เรียกพวกกูมามีอะไรหรือเปล่า"

"มี มานั่งก่อนดิ ถ้าอยากดื่มก็ในตู้เย็นเลยนะ" บอกพวกมันยิ้มๆ ตอนนี้แค่รอเวลา แค่อยากเมา จะได้ทำใจง่ายขึ้น

"เรื่องไอ้โซ่ใช่ไหม?" ไอ้อันถามพลางเดินมานั่งลงข้างๆ เรา แย่งเบียร์กระป๋องที่เราถืออยู่ไปกระดก

"อืม"

เฮ้อออ!

ไอ้อามกับไอ้ไทน์ถึงกับถอนหายใจพร้อมกันเลยทีเดียว

"มีอะไรอยากเล่าแล้วเหรอ"

"ถ้ากูบอกว่ากูมีอะไรกับมันแล้วล่ะ"

"เชี่ย!!!" ไอ้อามกับไอ้ไทน์อุทานพร้อมกัน ส่วนไอ้อันนั่งเงียบๆ เพราะมันรู้แล้ว แต่ครั้งล่าสุดมันยังไม่รู้

"ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ทำไมมึงถึงยอมมันง่ายๆ แบบนี้" ไอ้ไทน์ถามด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย

"ปีหนึ่ง ตอนเลี้ยงสายรหัส"

"นานเวอร์" ไอ้อามว่า "พวกมึงไปสปาร์คกันยังไงวะ กูก็พอเดาออกนะ แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นมีอะไรกันแล้ว"

"เมาบวกเมา หลังจากนั้นกูก็ไม่ได้คิดอะไรต่อหรอก ไหนๆ ก็ต่างมีแฟนกันอยู่แล้วนี่"

"อันมึงไม่ตกใจเลยเหรอ" ไอ้อามหันมาถามคนข้างๆ เรา

"เรื่องนี้กูรู้แล้ว"

"ปิดเก่งฉิบหาย"

"อืม แล้วมีอะไรจะบอกพวกกูอีกไหม" ไอ้ไทน์ถามต่อ

"มีเรื่องอยากจะถาม ในความรู้สึกของพวกมึงสามคน มึงคิดว่ากูกับไอ้โซ่รู้สึกยังไงต่อกัน"

พวกมันเงียบไปก่อนจะมองหน้าสลับกันไปมาแล้วมาจบที่เรา ตอนนี้หัวใจเต้นแรงมาก ความรู้สึกตัวเองมันชัดเจนแล้ว แค่อยากรู้ว่าคนอื่นคิดยังไง

"รักกัน!!!"

มันเป็นคำตอบที่ชัดเจนมาก มันออกมาจากปากของทั้งสามคน

"มึงรักมัน ส่วนมันก็รักมึง" ไอ้อันย้ำ

"แต่พวกกูไม่เข้าใจ ทำไมมึงสองคนต้องปากแข็งใส่กันด้วย แล้วตอนนี้กำลังเล่นเหี้ยอะไรกันอยู่ แค่พูดว่ารักมันยากเหรอวะ" ไอ้อามว่า สีหน้ามันจริงจังมาก

"..." เราหันไปมองหน้าไอ้ไทน์ แต่มันเงียบ ทั้งๆ ที่มันเป็นคนให้คำปรึกษาเราเสมอ

"กูไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ต้องรู้สึกยังไง สิ่งเดียวที่กูรู้ก็คือ กูกับมันเป็นเพื่อนกัน 😭"

ตอนนี้น้ำตาแตกแล้ว สับสนตัวเองมาก...

"ใจเย็นๆ ทุกอย่างมีทางออก" คนข้างๆ ดึงเราเข้าไปกอดเพื่อปลอบ "รักก็พูดว่ารักดิว่ะ"

"ฮือออ 😭"

ร้องไห้ระบายแม่งเลย ถ้ามันพูดง่าย เราพูดไปนานแล้ว ไม่ต้องมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้หรอก

"เออ! กูมีอะไรจะบอก วันก่อนกูเห็นแฟนมันเดินกอดคอกับสาวที่ห้างว่ะ" ไอ้อามว่า เรียกความสนใจจากพวกเราได้เป็นอย่างดี

"แล้วมันแปลกตรงไหนวะ" ไอ้ไทน์ถามขึ้น

"ก็ท่าทางเหมือนแฟนกันไง กระหนุงกระหนิงกันจนกูอายแทนอ่ะ"

"เพื่อนกันหรือเปล่า ผู้หญิงกับผู้หญิงเนี่ยนะ"

"งั้นลองถามไอ้โซ่ดู" ไอ้อามพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มันขึ้นมากดโทรหาไอ้โซ่ทันที

ตู้ดๆ ๆๆ ๆ

"ฮัลโหล"

ฮือออ เสียงที่ไม่ได้ยินมานาน ทำไมคิดถึงจังวะ

(มึงอยู่ไหนวะ) 

"บ้าน" 

(แฟนมึงล่ะ) 

"ถามทำไมวะ" 

(วันก่อนกูเจอแฟนมึงที่ห้างด้วย เดินกับผู้หญิงท่าทางสนิทสนมกันอย่างกับแฟน) 

"มึงคิดมากไปไหม ผู้หญิงกับผู้หญิงเนี่ยนะ"

ขนาดมันยังคิดแบบที่ไอ้อันว่าเลย

(แต่กูว่าไม่ใช่นะโว้ย แฟนมึงเป็นเลสเบี้ยนป่ะวะ) 

"..." 

(ได้ยินกูไหมเนี่ย) 

"เออ! มึงคิดงั้นเหรอ" 

(กูถามมึง) 

"แค่นี้ก่อนนะ" 

(เฮ้ย! ไอ้โซ่)

แล้วมันก็ชิงตัดสายไปเลย สรุปก็ไม่ได้คำตอบอะไรในคำถามและข้อสงสัยเหลานี้

"กูว่าต้องใช่แน่ๆ เลยว่ะ" ไอ้อามมันยังไม่จบอีก

"กูว่ามึงคิดมากไปเองมากกว่า" ไอ้ไทน์ว่า

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อวะดิว" ไอ้อามหันมามองหน้าเราพร้อมกับคำถาม

"ช่างแม่งมันเถอะ! ไหนๆ ก็ผ่านมาแล้วนี่ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"

บอกเพื่อนแบบนั้น แต่ใจจริงๆ มันไม่ใช่หรอก ถ้าหัวใจเรายังรู้สึก ต่อให้เราพูดว่าช่างแม่งมันเถอะ เราก็ยังรู้สึกอยู่ดี...

ความคิดเห็น