facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของเอสนะคะ รัก <3

Ep.4 ห่างกันสักพัก 100%

ชื่อตอน : Ep.4 ห่างกันสักพัก 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2562 06:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.4 ห่างกันสักพัก 100%
แบบอักษร

Ep.4 ห่างกันสักพัก


@คอนโด 

ไอ้โซ่ขับรถอย่างกับเหาะมาเลยอะ มาถึงก็ลากขึ้นห้องทันที ไม่พูดไม่จาสักคำเดียว เวลามันโมโหน่ากลัวมาก พอเข้ามาอยู่ในห้องต่างฝ่ายต่างก็เงียบกันทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเราสองคนเท่านั้น


ครืด ครืด

โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ร้องดังขึ้นมา เราถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว หยิบออกมาดูน้องเอ็มโทรมา ไอ้โซ่หันมามองจิกทันที กูไม่รับสายก็ได้วะ

พอเห็นว่าเราไม่รับสาย น้องเอ็มก็ไลน์เข้ามาแทน หน้าจอมันเด้งขึ้น ถามประมาณว่าโอเคไหม แต่เราก็เลือกจะเก็บโทรศัพท์แทน

...นั่งเงียบๆ กันอยู่นานมาก จนเราทนไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“โซ่ มึง...”

“กูขอไปสูบบุหรี่แป๊บ”

ไอ้ห่าเอ้ย! แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่ออกไป เงียบอยู่ได้ตั้งนาน ขอหาตัวช่วยหน่อยละกันหยิบโทรศัพท์มาไลน์หาไอ้ไทน์ทันที


Line💚

เรา : ช่วยกูด้วย มาคอนโดกูด่วน ตามคนอื่นๆ มาด้วย ไอ้โซ่จะฆ่ากูแล้วเนี่ย

ไทน์ : อะไรของมึง

เรา : กูทำตามที่มึงแนะนำ แต่ตอนนี้พังแล้ว รีบมาด่วน

ไทน์ : มันไม่ฆ่ามึงหรอก

เรา : ไอ้สัส! มาด่วน

ไทน์ : เออๆ เดี๋ยวซื้ออะไรเข้าไปกินด้วย

เรา : มึงเข้าใจคำว่าด่วนไหม ไอ้ห่าจิก

ปัง! 

สะดุ้งโหยงโทรศัพท์แทบร่วง เก็บไว้อย่างด่วน สูบบุหรี่ไวมาก เงยหน้าขึ้นไปมองสบตามันทันที น่ากลัวมากเลยอะ

“มึงโกรธกูเหรอวะ”

“...” เงียบ

“โกรธเรื่องไหนวะ กูจะได้อธิบายถูก” ทำใจดีสู้มันมากๆ

“...” เงียบ

“โซ่! เป็นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย”

“ขอโทษทีอารมณ์เสียใส่มึงเรื่องน้องดา” มันยอมพูดแล้ว แต่ไม่ยอมมองหน้า จนต้องลุกไปหามันยื่นมือไปประคองใบหน้าจนหันหน้าสบตากัน

“มึงเป็นอะไร”

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน” พยายามจะเบือนหน้าหนี แต่เราจับเอาไว้เลยหันไปไหนไม่ได้

“เรื่องน้องดาช่างมันเถอะ แต่เรื่องที่โรงหนัง ทำไมทำแบบนั้นวะ”

“กูเห็นไอ้เด็กนั่นจะจูบมึง”

“แล้วยังไงล่ะ?”

“...” มันเงียบอีกแล้ว จ้องหน้าเราก่อนจะปัดมือเราออกแล้วเดินไปนั่งกดโทรศัพท์ที่โซฟาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มึงหึงกูเหรอ?”

“...” ไอ้โซ่มันเงียบ แต่คำถามของเราทำให้มันหยุดเล่นโทรศัพท์แล้วปรายตาขึ้นมามองได้ มันนิ่งไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

“หึงเหรอวะ” ถามย้ำ

“พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอวะ แค่เป็นห่วง กูเป็นผู้ชายทำไมจะมองไม่ออกว่าไอ้เด็กนั่นคิดอะไร”

“...” คำตอบของมันทำให้เราเงียบไปแทน เราหวังอะไรอยู่ เราลืมไปหรือเปล่าว่าเป็นเพื่อนกับมันน่ะ ถึงจะสนิทกันมากจนคนอื่นๆ คิดว่าแฟนกันก็ตาม

“กูขอโทษละกันที่เข้าไปยุ่งวุ่นวายในชีวิตของมึงมากจนเกินไป"

“คือกู...”

“กูว่าพวกเราแยกกันอยู่สักพักก็แล้วกัน” พูดจบมันก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปทางประตูห้อง ตอนนี้ยังงงๆ อยู่เลย “มึงคงอยากมีแฟนแล้วสินะ”

“โซ่!”

“กูจะกลับไปอยู่ที่บ้านแทน" มันพูดเหมือนเราเป็นคนผิดอะ พูดจบก็เดินออกไป ได้ยินเสียงคนทักมัน

“เฮ้ย! จะไปไหนวะ” เสียงไอ้ไทน์ แต่ไอ้โซ่ไม่ได้ตอบ แล้วพวกมันก็พากันเข้ามาในห้อง

“ไอ้โซ่ไปไหนวะ” อันนาเป็นคนตั้งคำถามก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมกับไอ้ไทน์และไอ้อาม

“กลับไปอยู่บ้าน” เราตอบก่อนจะเดินกลับมานั่งที่โซฟา

“ทะเลาะอะไรกัน” ไอ้ไทน์ถาม

“เปล่าอะ”

“เอ้า! ไหนบอกว่าจะถูกฆ่า” มันถามอีกรอบ

“กูก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่จู่ๆก็บอกว่ากูคงอยากมีแฟนเลยจะกลับไปอยู่ที่บ้านแทน” ตอบเพื่อนๆ พลางถอนหายใจออกมา ไม่เข้าใจมันและตัวเองในตอนนี้มากๆ

“มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” ไอ้ไทน์ถามขึ้น เราหันไปมองหน้ามัน

“พวกมึงจะมาคุยเรื่องซีเรียสกันทำไมวะ ไอ้โซ่มันเคยอยู่ห่างไอ้ดิวนานๆ ได้ซะที่ไหน ทุกวันนี้กูยังคิดว่าพวกมันเป็นผัวเมียกันอยู่เลย” ไอ้อามพูดทำลายบรรยากาศทันที

“นั่นดิ ไอ้ดิวไปช่วยกูจัดของกินดีกว่า” อันว่าก่อนจะลากเราเข้าครัว เอาจริงๆ เรื่องที่พลาดไปมีอะไรกับไอ้โซ่ ก็มีไอ้อันนี่แหละที่รู้เพราะปรึกษามัน “มึงโอเคไหมเนี่ย”

“เรื่องไหนล่ะ”

“เรื่องไอ้โซ่”

“โอเค มั้ง” หันไปมองหน้าอันยิ้มๆ ปากบอกโอเค แต่ความรู้สึกมันอึนๆ

“กูว่ามึงไม่โอเคว่ะ ตอนนี้มึงรู้สึกยังไง ลองบอกกูมาหน่อยได้ไหม”

“แย่ว่ะ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน”

“กูว่าส่วนลึกๆ ของมึง คงรู้สึกกับไอ้โซ่บ้างแหละ และไม่ใช่มึงคนเดียวแน่นอน แต่พวกมึงแค่ไม่ยอมรับใจตัวเองกันก็เท่านั้นเอง”

“กูจะไปรู้สึกดีกับมันได้ยังไง”

“ถ้าไม่เชื่อที่กูพูด งั้นมึงก็ลองอยู่ห่างๆ มันดูก็แล้วกัน มาดูว่ามึงกับมันใครจะใจแข็งกว่ากัน ช่วงนี้ไอ้โซ่มันก็แปลกๆ ไม่ค่อยทำตัวกะล่อนใส่ใครสักเท่าไหร่ นิ่งๆ อะ ปกติมันแรดจะตาย” ปากมันพูดแต่มือมันก็จัดของไปเรื่อย ส่วนเรายืนเงียบๆ แล้วฟังที่อันพูด

“มึง แต่กูกับมันเป็นเพื่อนกันนะ”

“เพื่อนกันยังเอากันได้ นับประสาอะไรกับรักกัน”

“ไอ้อัน! วันนั้นพวกกูเมา”

“555 โทษๆ แล้วหลังจากวันนั้นล่ะ”

“ไม่มี!” เฉไฉหันไปมองทางอื่นแทน หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้มีอะไรกันอีก แต่กอดกับจูบน่ะมี ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันหรือเราควรทำตามที่ไอ้โซ่บอก ลองอยู่ห่างกันดูบ้าง

“แนะๆ”

“แนะอะไรของมึง รีบจัดของไปเลย”

“ถ้าสมมติว่าใจตรงกันจริงๆ จะทำยังไงวะ”

“ไอ้อัน!”

“โห่มึง กูแค่อยากรู้”

“กูไม่รู้”

“จ้าๆ เสร็จแล้ว ยกของไปกินกัน”

จบบทสนทนา พวกเราก็เงียบกันก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ยกของไปวางไว้ที่โต๊ะเรียกไอ้สองคนมานั่งกินกัน ขาดไอ้โซ่ไปคนเดียว บรรยากาศก็จะแปลกๆ ไปนิดหน่อย



💢💢💢💢💢💢 

เรื่องนี้จะไปแนวไหนดี ดราม่าหรือบ้าๆ บอๆ กว่าจะรู้ใจตัวเองกัน 55555

ความคิดเห็น