facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

กำราบรัก -04- พรหมจรรย์

ชื่อตอน : กำราบรัก -04- พรหมจรรย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 100.1k

ความคิดเห็น : 448

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2562 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
กำราบรัก -04- พรหมจรรย์
แบบอักษร

Ep 04


"เสียว?" บดินทร์กระตุกยิ้มถาม พร้อมกับขยับร่างกายส่วนล่างเข้าไปแนบชิดกลางหว่างขาของเธอ ทำเอาไพลินชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตของอะไรบางอย่างที่เบียดเข้ามาแนบชิดกับของสงวน


"อะ..เอามันออกไปนะ! อย่าเอาของต่ำๆของนายมาโดนเนื้อตัวของฉัน!"


"ต่ำเหรอ? ฉันว่ามันอยู่กลางหว่างขาพอดีเหมือนของเธอเลยนะ ไม่ต่ำหรอก" รอยยิ้มยียวนของบดินทร์เป็นเหมือนตัวกระตุ้นอารมณ์ของไพลินให้เดือดดาลมากยิ่งขึ้น ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ตกกระทบสู่ผิวกายเปลือยเปล่าไม่สามารถทำให้อารมณ์ของเธอเย็นลงได้เลย


"ไอ้เลว! ไอ้โรคจิต! อย่าให้ฉันหลุดไปได้นะ ฉันจะเอาตีนเหยียบหน้านายแน่ไอ้ชั่ว!"


"งั้นฉันคงต้องมัดเธอไว้แน่นๆสินะ เธอถึงจะหลุดมาเหยียบหน้าฉันไม่ได้"


"สารเลว! เอามือสกปรกของนายออกไปนะ!" ไพลินตวาดใส่จนน้ำเสียงแหบแห้ง เธอดีดดิ้นพล่านหวังหนีการกระทำน่ารังเกียจของบดินทร์เมื่อเขาค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้แผ่นหลัง ปลดตะขอบราเซียร์ด้วยมือเพียงข้างเดียว


"นมสวยว่ะ ขนาดนอนยังเป็นทรงเลย"


"กรี๊ดดดดดดดด!! ฉันจะฆ่านายไอ้เลว!"


"ดิ้นแรงๆดิ เสื้อในจะได้หลุดเร็วๆ"


คำพูดของบดินทร์ทำให้ไพลินต้องจำใจนอนแน่นิ่งให้เขากวาดสายตาเชยชม ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นแรงระรัวจนแทบผิดจังหวะเมื่อคนข้างบนโน้มใบหน้าลงมาขบเม้มจิวสะดือเบาๆ แล้วเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงราวนม


"พะ..พอได้แล้ว! เลิกแกล้งฉันสักที"


"อยากหยุดเหมือนกัน แต่มันแข็งแล้ว"


"หยุดนะ! ฉันบอกให้หยุดไง!" แทบหมดเรี่ยวแรงจะต่อกรกับผู้ชายร้ายกาจเมื่อเขาดันบราเซียร์ขึ้นมาเหนือเนินอก แล้วส่งเรียวลิ้นอุ่นชื้นออกมาตวัดเลียยอดปทุมถันเบาๆ สัมผัสของเขาทำให้มันแข็งชันเป็นไต


บดินทร์มองยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อตาเป็นมัน ความงามของมันตรึงให้เขาไม่สามารถละสายตาจากมันได้ หน้าอกใหญ่เกินขนาดขาวผ่องจนมองเห็นเส้นเลือดที่โอบล้อมอยู่รอบๆ ชวนให้เขาใช้ริมฝีปากสัมผัสมัน


"กรี๊ดดดดดดดดด!! ปล่อยฉันนะไอ้โรคจิต!" ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านทั่วร่างเมื่อคนข้างบนค่อยๆครอบริมฝีปากอุ่นชื้นลงมาบนยอดปทุมถัน เขาสัมผัสมันอย่างนุ่มนวลจนเธออ่อนระทวย ก่อนที่สัมผัสนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงในเวลาต่อมา


"โอ๊ย! อย่ามาดูดนมฉันนะไอ้โรคจิต!"


บดินทร์เหลือบมองเจ้าของเสียงน่ารำคาญเพียงนิด แล้วค่อยๆสอดมือหนาหยาบกร้านเข้าไปในแพนตี้ตัวบางของเธอ ลูบไล้ไปมาบนเนินสามเหลี่ยมที่ถูกปกคลุมด้วยไรขนสีดำอ่อนๆ และถูกตัดแต่งจนสั้นเตียน ก่อนจะลากมือลงไปทักทายดอกไม้งามที่กำลังแย้มบานรอรับการทักทายจากมือหนา


"อื้อ!!" ความรู้สึกมากมายตีตื้นขึ้นมาจนไม่สามารถกลั่นออกมาเป็นคำพูดได้ ร่างกายไม่รักดีปลดปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมาจนเปียกแฉะเพียงแค่โดนบดินทร์นวดคลึงปุ่มกระสันเบาๆ


"อ๊า..ปะ..ปล่อยนะ" เธอหอบหายใจแรงขึ้นจนหน้าอกใหญ่กระเพื่อมเมื่อโดนความเสียวซ่านเล่นงาน ทั้งที่ไม่เต็มใจให้เขาเชยชมเรือนร่าง แต่ไม่สามารถหักห้ามความรู้สึกของตัวเองได้


"ตัวเธอหอมดีนะ"


"เอามือสกปรกของแกออกไปนะไอ้เลว!" ไพลินแผดเสียงดังลั่นอย่างโกรธจัดเมื่อบดินทร์ยอมถอนริมฝีปากออกจากยอดปทุมถัน ทว่าสิ่งที่เขาทำกลับตรงกันข้ามกับคำสั่งของเธอ


"อยากลองเปลี่ยนจากตะโกนด่ามาครางชื่อฉันแทนไหม?" บดินทร์เอียงคอถาม พร้อมกับปลดกระดุมกางเกงยีนส์ของตัวเองออก


"ปล่อยฉันนะไอ้บดินทร์! ไอ้ชาติชั่ว! ไอ้สารเลว!"


"ด่าเก่งจังนะแม่คุณ อยากรู้จริงๆว่าจะครางเก่งเหมือนเวลาด่ารึเปล่า"


"ครางบ้านแกสิ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!" ไพลินออกแรงดีดดิ้นอีกครั้งหวังหลุดพ้นจากพันธนาการของผู้ชายร้ายกาจ หัวใจที่กำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะหยุดเต้นเอาเสียดื้อๆเมื่อเห็นบดินทร์รูดซิบกางเกงลง


"โอ๊ย! นี่เลิกแกล้งฉันสักทีได้ไหม!" เธออุทานเสียงดังเมื่อจู่ๆคนที่กำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าก็จัดแจงท่าทางให้เธอนอนราบกับเตียง โดยที่เธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืนอะไรเลย


"กรี๊ดดดดดดดดดด!! อย่ามาทำแบบนี้กับฉันนะไอ้สารเลว!" ไพลินกรีดร้องเสียงหลงเมื่อแพนตี้ตัวบางถูกกระชากออกไปอุกอาจ ก่อนที่บดินทร์จะแทรกตัวเข้ามากลางหว่างขาอีกครั้ง แม้จะมองไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เสียงที่ได้ยินก็บอกได้ว่าเขากำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้า


บดินทร์หอบหายใจหนักๆขณะมองดอกไม้งามอวบนูนไม่วางตา กลีบกุหลาบสีสวยค่อยๆแย้มบานเมื่อเขาใช้หัวเข่าดันเรียวขาขาวผ่องของไพลินแยกออกจากกัน ช่องทางรักที่ปิดสนิทบ่งบอกได้ว่าพื้นที่ตรงนี้ไม่เคยมีชายใดเคยรุกล้ำมาก่อน


"อื้อ!!..มะ..ไม่เอานะ" มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่นราวกับมันคือที่พึ่งสุดท้ายเมื่อคนข้างบนใช้แก่นกายถูไถไปมากับติ่งเกสรสีสวย แม้จะมองไม่เห็นแต่รับรู้ถึงความใหญ่โตของมัน


"อื้อ!!" เธอเปล่งเสียงในลำคอจนปากคอสั่นเมื่อบดินทร์ค่อยๆดันแก่นกายรุกล้ำเข้ามาในช่องทางรักที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน


ครืด~ ครืด~

ราวกับสวรรค์เข้าข้างเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของบดินทร์ดังขึ้นขัดจังหวะในตอนที่เขากำลังจะพรากพรหมจรรย์ของเธอไป


บดินทร์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดเมื่อโดนรบกวนเวลาส่วนตัว เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมารบกวนคือต้นน้ำ แต่ยังไม่ยอมคืนอิสระให้ไพลิน


"มีอะไร" เขาถามเสียงห้วน


(มึงอยู่ไหนวะ วันนี้มีพรีเซนต์งานนะเว้ย)


"อยู่ไหนก็เรื่องของกู"


(อ้าวไอ้เวร เป็นอะไรของมึงวะ)


"มึงโทรมาบอกแค่นี้ใช่ไหม กูจะวางแล้ว"


(เดี๋ยวๆ พรีเซนต์งานสิบโมงนะเว้ย)


"เดี๋ยวเก้าโมงครึ่งกูเข้าไป"


(เก้าโมงครึ่งเหี้ยอะไร ตอนนี้มันเก้าโมงครึ่งแล้วเว้ย แหกตาดูนาฬิกาบ้างไอ้ห่า)


เป็นอีกครั้งที่บดินทร์ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อเลื่อนมือถือออกมาดูแล้วพบว่าตอนนี้เก้าโมงครึ่งเหมือนที่ต้นน้ำว่าจริงๆ


"เดี๋ยวกูเข้าไป" เขาตัดสายทิ้งทันทีหลังตอบกลับไปสั้นๆ แล้วโยนมือถือเครื่องหรูไว้บนเตียง


"รอดไปนะ"


"..." ไพลินขบกรามแน่น เธอเลือกที่จะไม่โต้ตอบอะไรกลับไป


บดินทร์ยอมปลดเข็มขัดออกจากข้อแขนทั้งสองข้างของหญิงสาว แล้วผละตัวออกมาสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ในขณะที่ไพลินเองก็รีบลุกขึ้นมาจัดระเบียบเสื้อผ้าเหมือนกัน


"รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย ฉันมีพรีเซนต์งานตอนสิบโมง" เสียงของบดินทร์ดังขึ้นในตอนที่ไพลินกำลังจะหยิบแพนตี้มาสวมใส่ เธอตวัดสายตามองเขาอย่างเกลียดชัง ก่อนจะก้าวลงจากเตียงหมายจะเดินเข้าไปปล่อยหมัดหนักๆใส่ใบหน้าคมคายของบดินทร์


"ต่อยดิ" ทว่าเขากลับเป็นฝ่ายก้าวเข้าหาอย่างท้าทาย


"ไอ้เลว!"


"ต่อยดิ" บดินทร์เอียงแก้มให้


"คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรนายเหรอ"


"ฉันก็รอให้เธอทำอยู่"


"..." ทั้งที่โดนท้าทายจนอยากจะปล่อยหมัดหนักๆใส่หน้าของเขาแต่กลับทำได้แค่กำหมัดแน่น ไพลินสะบัดหน้าหนี ก่อนจะเดินไปหยิบแพนตี้ตัวใหม่มาสวมใส่


"หึ" บดินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือมาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ แล้วเดินออกไปรอในห้องนั่งเล่น




-------------------------------------

ไม่ยกน้องลินให้เฮียดินง่ายๆหรอก 😂

อ่านจบแล้วคอมเมนต์ให้เค้าด้วยนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว