ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 15 : The End

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 77.5k

ความคิดเห็น : 137

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2558 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15 : The End
แบบอักษร

  

Chapter 15 : The End

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1154774832-member.jpg

 

 

 

 

 

ลมหนาว :

 

“ทำไมนายถึงพาฉันกลับมาที่นี่อีก?”

“ก็พี่รับปากกับหนาวไว้แล้ว...ว่าถ้าหนาวชอบ พี่จะพอมาอีก...จำไม่ได้ซะแล้วเหรอ?”

“…จำได้...แต่แค่ไม่คิด ว่าเราจะมีโอกาสมากลับมาที่นี่อีกครั้ง”

“แต่พี่คิดไว้อยู่แล้วล่ะ”

“ทำไม?”

“ก็…ที่นี่มันมีความทรงจำของเราอยู่หนิ”

“เฮอะ...ความทรงจำบ้าๆ ที่นายทิ้งฉันไว้ ให้หาทางกลับเองน่ะเหรอ?”

“ฮึๆๆ…อีกอย่าง เรายัง...กันครั้งแรกที่โรงแรมนี้ ห้องนี้”

“บ้า!!! คิดแต่เรื่องทะลึ่ง ไอ้หมอลามก”

“เปล่าสักหน่อย...พี่เสียตัวให้หนาวที่นี่ เสียซิงเลยนะ ใครจะไปลืมได้ลง...เฮ้อ...หมดกัน เสือจำศีล”

“อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกหรือไง?”

“ไม่แล้วล่ะ ก็พี่ตามหาคนของพี่เจอแล้วหนิ...ผู้หญิงคนนั้น...คือแม่ของลูกพี่...คนนี้นี่ไง”  

“……..”

“ทำไมนกแก้วของพี่ถึงไม่ช่างพูด ช่างจาเหมือนเคยล่ะ?” เฮอะ...ก็จะให้พูดอะไรได้ล่ะ ดูหยอดมาแต่ล่ะคำซิ

“นาย…เป็นเหมือนเดิมเถอะ ฉันไม่ชินเลย”

“พี่ทำให้หนาวอึดอัดเหรอ?”

“ไม่ใช่นะ!...แต่ว่า...”

“พี่…ฉันขอโทษที่ทำให้เธออึดอัด...ตอนนี้เธอคงจะอยากอยู่คนเดียว...ฉันจะลงไปข้างล่าง...ก็แล้วกัน”

“…วามินทร์”  ไม่ทันแล้ว...เขาออกไปแล้ว

“เฮ้อ…รีบตามไปซิลมหนาว ยืนบื้ออยู่ได้”  ฉันยีผมตัวเองอย่างหงุดหงุด แล้วรีบใส่รองเท้า เดินตามเขาที่ออกไปก่อนแล้ว

“วามินทร์...รอฉันก่อน วามินทร์!!!”  ฉันออกวิ่ง พลางร้องตะโกนเรียกเขาไปด้วย

“อย่าวิ่ง...ลูก...เดี๋ยวลูก...”  ก่อนที่เขาจะดุฉันไปมากกว่านี้ ก็ต้องอ้าแขนรับฉันไว้ในอ้อมอกซะก่อน

“…ขอโทษที...ฉันกลัวว่าจะตามนายลงมาไม่ทัน”  

“ระวังหน่อยซิ...เธอก็รู้ เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว”  ใช่…ฉันรู้ ในท้องฉันมีสายเลือดของเขาอยู่ด้วย แต่ที่ต้องวิ่งตามเขามา...ก็เพราะว่า กลัวว่าเขาจะทิ้งฉันไว้คนเดียวอีกน่ะซิ

“ฉัน…”

“ตามมาลงมาทำไม? เธอควรจะพักผ่อนอยู่บนห้องนะ...เพิ่งมาถึงได้ไม่กี่ชั่วโมง...เธอก็จะพาลูก...”

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม? พามาทำไม?!...ถ้าจะทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว...แล้วจะพามาทำไม?!”

“ที่ฉันพาเธอมา...มันเป็นเพราะ...แม่สั่งมา ว่าให้พาเธอมาเที่ยว...ให้ฉันให้เวลากับเธอและลูกให้มากกว่านี้”  

“อ๋อ…เข้าใจแล้ว...ตลอดสามสี่วันมานี่ที่นายทำดีกับฉัน...เป็นเพราะนายห่วงลูกของนาย เป็นเพราะแม่ของนาย ห่วงหลานของท่านเอง...ก็เลย...”

“มันไม่ใช่อย่างนั้น”

“ฉันไม่น่าบอกนายเลย...ไม่น่าบอกนายว่าฉันท้อง...แต่ฉันขอบอกอะไรอีกอย่างนะ...อย่ามาทำดีกับฉัน เพียงเพราะฉันอุ้มท้องลูกของนายอยู่...เพราะถึงแม้ว่านายจะไม่มาสนใจใยดีฉัน ฉันก็ดูแลลูกของฉันได้”

“ลมหนาว...ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น แม่ฉันก็ไม่ได้คิดแบบที่เธอพูด....เราทุกคนก็แค่อยากให้เธอมีความสุข ลูกก็จะได้มีสุขภาพจิตที่ดีไปด้วย...ฉันเข้าใจนะ ว่าอารมณ์ของคนท้อง มักจะขึ้นๆลงๆ หงุดหงิดงุ่นง่านไปบ้าง...แต่เธอ ช่วยทำความเข้าใจหน่อยได้มั๊ย?...ฉันเป็นห่วง”

“ห่วง?”

“…รู้ไว้เลยนะ คนอย่างฉัน...ถ้าไม่อยากทำอะไร ก็ไม่มีใครมาบังคับได้...แม้แต่เรื่องแต่งงาน”  เขาพูดแบบนี้...หมายความว่า...

“นาย…แปลว่านายเอง...”

“แต่งงานกับเธอ...มันก็ไม่ได้แย่อะไร...แต่ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะ...ฉันแค่รู้สึกว่า...การที่เราจะเลือกใครมาเป็นคู่ชีวิต มันก็ต้องเกิดจากความรัก...ฉันยอมรับว่าฉันไม่พอใจในวิธีของเธอ...แต่มาถึงตอนนี้...ฉันรักเธอไปแล้ว”

“……”

“เลิกพูด...เลิกทำเหมือนกับว่าฉันไม่รักเธอสักที...ฉันเองก็ท้อ ก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ”

“ก็ฉัน...ยังไม่ค่อยแน่ใจ...ทุกอย่างมันรวดเร็ว นายเปลี่ยนแปลงมันอย่างรวดเร็ว...หลายวันก่อนนายไม่ชอบฉัน นายรังเกียจฉัน...แต่ถัดมาไม่กี่วัน...นายมาบอกว่านายรักฉัน...ฉันไม่รู้...”

“เธอมัน...โง่จริงๆด้วย..ถึงไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วฉันเป็นคนยังไง...เธอไม่รู้จักฉัน”

“…….”  เมื่อก่อนฉันก็คิดว่าตัวเองรู้จักผู้ชายคนนี้ดีนะ แต่ทำไมวันนี้มันถึงไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วล่ะ?

“ไหนเธอเคยพูด...เธอโชคดีที่มาเจอฉัน...แล้วทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

“นายเป็นคนดี...จริงๆแล้วนายเป็นคนดี...แต่ฉันแค่ไม่กล้าคิด ว่านายจะทำดีกับฉัน...เพราะฉันเองก็ทำผิดไว้มาก”

“พอที…ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้ว...ฉันไม่สนใจอะไรทั้ง เรื่องที่ผ่านมา...ฉันไม่สนใจ ฉันรู้แต่ว่าวันนี้ฉันรักเธอ...จำไว้ แล้วไม่ต้องมาถามอีกนะ”  

“……..”

“ส่วนเธอ...ถ้าจะไม่ให้อภัยฉันที่ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอ...ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วล่ะ...ฉันย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้”

“…ฉัน…เข้าใจแล้ว...ฉันจะไม่ถามนายอีก...ฉันเองก็ไม่ได้โกรธแค้นอะไรนาย...ตรงกันข้าม ฉันกลับรักนายมากๆซะอีก...ฉันขอโทษนะ ที่ฉันเกิดไม่แน่ใจขึ้นมาซะดื้อๆ...เฮ้อ ฉันนี่งี่เง่าจังเลย ขอโทษนะวามินทร์”  

“จะไม่ให้งอน...ถ้าไม่ยอมเรียกว่าพี่”

“อ้าว…นายงอนฉันอยู่งั้นเหรอ?”

“ถ้าไม่บอก ก็ไม่รู้เหรอ?”

“ฮึๆๆ ไม่รู้…ล้อเล่น รู้ซิ...ถึงวิ่งตามลงมานี่ไง”

“……..”

“อย่างอนฉันเลยนะ...นะๆๆ”

“……..”  

“หันหน้ามามองหน้ากันหน่อยซิคะ...พี่มิล หันมามองหน้าหนาวหน่อยนะ...นะคะ”  ได้ผล...ยอมหันหน้ามาแล้ว

“……..”

“ฮึๆๆ ตัวก็โต๊โต แต่ทำไมถึงใจน้อยจัง...หนาวจะง้อพี่ไหวรึเปล่าเนี่ย? เล่นงอนกันทุกวันก็ไม่ไหวน๊า”

“ฮึๆๆ รู้อย่างนี้ ก็ต้องงอนบ่อยๆ เมียจะได้อ้อนทุกวัน...หนาวอ้อนเก่งอยู่แล้วหนิ”

“เช๊อะ…หนาวก็อ้อนทุกวันอยู่แล้วล่ะ”

“งั้นก็ชินได้แล้ว”

“แทนที่จะเป็นหนาวงอน กลับเป็นพี่ซะงั้น”

“ทุกวันนี้หนาวก็ไม่ต้องทำอะไร...แค่อ้อนพี่ ก็ไม่น่าจะลำบากอะไรอยู่แล้วหนิ”

“เพิ่งรู้นะเนี่ย...ว่าพ่อเสือขรึมของเราชอบให้อ้อน”

“อืม”

“ฮึๆๆ โอเค…หนาวขี้อ้อนอยู่แล้ว...แค่นี้สบายมาก...ว่าแต่...พาไปเดินเล่นหน่อยซิ นะๆๆ”

“ก็ไปซิ”  เขายิ้มให้ฉันแล้วจูงมือพาเดินไปด้วยกัน

“พี่ตั้งชื่อให้ลูกรึยังค่ะ?”

“ยังเลย...ตามใจหนาวแล้วกัน”

“สงสัยเราจะไม่ได้ตั้งแล้วล่ะ...คุณยายกับคุณย่า คงจะเปิดพจนานุกรมตั้งชื่อ ตั้งแต่รู้ว่าได้หลานแล้วล่ะค่ะ ฮึๆๆ”

“พี่ก็ว่าอย่างนั้น”

“หนาวขอบคุณมากๆเลยนะคะ...หนาวขอบคุณโชคชะตาด้วย...หนาวคิดว่าการที่ได้มาเจอกับพี่...หนาวโชคดีที่สุดเลย”

“พี่ก็ว่าอย่างนั้น”

“ทำไมไม่พูดอะไรบ้างล่ะคะ?”

“ก็พูดไปหมดแล้วหนิ”

“เฮ้อ…รำคาญหนาวรึเปล่าคะ หนาวพูดมาก”  บางทีก็กลับนะ ก็เขาน่ะเงียบๆนิ่งๆ คงชอบความสงบมากกว่าตัววุ่นวายอย่างฉัน

“เปล่าสักหน่อย...ที่ไม่พูดเพราะว่า พี่ชอบฟังหนาวพูดต่างหาก”

“จริงเหรอคะ?”

“อืม…ตั้งแต่มีเมียตัวยุ่งที่ช่างพูดเป็นนกแก้ว นกขุนทอง ชีวิตของพี่ก็ไม่เหงา...พี่ถึงบอก ชีวิตนี้พี่คงขาดหนาวไปไม่ได้แล้วล่ะ”

“ฮึๆๆ จะว่าไป...เราสองคนก็ต่างกันมากเลยนะคะ...หนาวพูดมาก...พี่ไม่ค่อยพูด...หนาวชอบใช้อารมณ์...พี่ชอบหลักเหตุผล...หนาวใจร้อน ส่วนพี่น่ะใจเย็น...ที่สำคัญ พี่ฉลาด หนาวโง่”

“ฮึๆๆ จริงๆแล้วก็ไม่ถึงกับโง่หรอก...หนาวจะโง่เฉพาะ...เรื่องที่เกี่ยวกับพี่” 

“ก็…ถ้าจะบอกว่า หนาวยอมโง่...กับพี่คนเดียว จะเป็นไรมั๊ยน๊า?”

“ฮึๆๆ”

“หัวเราะอีกแล้ว...นี่กะจะให้หนาวพูดอยู่คนเดียวรึไง?”

“ก็ชอบพูดไม่ใช่เหรอ? พี่ก็ชอบฟัง”

“ก็ดีค่ะ...ไม่พูดก็ดี...จะได้ไม่มีคนมาแย่งหนาวพูด ชอบค่ะ”

“พี่รู้ทุกเรื่องนั่นแหละ...เกี่ยวกับหนาว พี่รู้ทุกเรื่อง”

“เคยสนใจด้วยเหรอคะ?”

“สังเกตซิ...สังเกตเมียตัวเอง มันจะไปยากอะไร”

“ค่ะ…คุณหมอคนเก่ง เชื่อแล้วค่ะ”  ฉันเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บแก้มเขาเบาๆ แล้วผละออกมาอมยิ้มให้ คนร่างสูงกว่ายิ้มอย่างชอบใจ

“พี่จะไม่ปล่อยหนาวไปไหน...แล้วก็พี่ก็จะไม่มีวันทิ้งหนาวด้วยครับ”

 

เข้าใจกันสักทีซินะ ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ...สำเร็จเกินคาดซะอีก...ได้ทั้งลูก ได้ทั้งสามีที่แสนจะน่ารัก...คงต้องขอบคุณยัยนับดาว เพื่อนตัวแสบ และชนนท์อีกคน ที่เป็นคนคิดแผนการเจ้าเล่ห์ทั้งหมด แล้วมันก็ทำให้ฉันดิ้นไม่หลุด ไปไหนไม่รอดซะเอง...ก็ดันมาหลงรักพ่อพันธุ์ที่แสนดีซะขนาดนี้แล้ว 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1154774832-member.jpg

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000221.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

 

จบแล้ว รีบจบ

กระจิตกระใจไม่อยู่กะเรื่องนี้และ

ไปเรื่องพี่คินแบ้วววว 555

เห่อมว๊ากกกกกก

เรารีบแต่ง เพราะว่าใกล้จะเปิดเทอมแล้วด้วย

ถึงตอนนั้นอาจจะไม่ได้อัพอีกแล้ว

อาจจะนานๆเรื่องอ่ะ เสียดายยยยย

ไม่รู้ลีดจะให้อัพตอนพิเศษรึเปล่านะ

แต่ถ้าเกิน 50 % ก็จะมาอัพให้แหละ

แต่...อย่าเกินเลยเน๊อะ 555

ลีดเบื่อกันแล้วเน๊อะ 555

ฝากพี่คินของหนูด้วย อัพแล้วววว

สำหรับเรื่องนี้ บ๊ายบาย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว