email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : You are mine | Ep. 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2562 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
You are mine | Ep. 14
แบบอักษร

เมื่อมาถึงฉันและทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆอย่างเงียบๆ พี่เฮดเตอร์เข้าไปด้านในห้องใหญ่กับโมนิก้า ปาสกัสกับอองรีก็ไปอีกทาง กาแอลอยู่บนดาดฟ้าเพื่อคอยระวังให้กับทุกคน ส่วนฉันก็ยืนอยู่ข้างๆกาแอลนี่ไง เพราะพี่เฮคเตอร์และทุกคนไม่ยอมให้ฉันเข้าไปพร้อมกับพวกเขา

“ใจเย็น ไอ้แมทไม่เป็นอะไรหรอก” กาแอลที่กำลังส่องตรงกระบอกปืนยาวพูดขึ้น คงเพราะเห็นฉันเดินไปเดินมาอย่างกังวลสินะ

”ถึงงั้นก็เถอะ แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงทุกคนอยู่ดี”

“เชื่อใจพวกนั้นเถอะ เรื่องแค่นี้สบายมาก” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถึงจะไม่กังวลจนเดินไปมาน่าเวียนหัวอย่างตอนแรก แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงทุกคนอยู่ดี ที่นี่เป็นถิ่นของกิลแบร์ คนของเขาก็เยอะ พวกเรามีแค่เจ็ดคน ซึ่งบางทีอาจจะเป็นหกคนด้วยซ้ำ เพราะฉันคงช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไร ให้ตายสิ!

ปังๆๆ! ตุบ!

เสียงปืนด้านล่างทำให้ฉันตกใจรีบก้มหัวลงแล้วมองไปที่ด้านล่างทันที โมนิก้าและพี่เฮคเตอร์กำลังต่อสู้อยู่กับแวมไพร์เกิดใหม่ที่กำลังคลุ่มคลั่ง เสียงปืนคงเกิดจากโมนิก้าที่ยกมือขึ้นยิงอย่างเชี่ยวชาญไม่พลาดสักจุด พี่เฮคเตอร์ก็ใช้อาวุธของตัวเองได้อย่างน่าทึ่ง ฉันมองภาพนั้นอย่างตื่นตลึง หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความตื่นเต้นและตกใจปนกันไปหมด

อั่ก! ตุบ! ปัง!

และไม่นานปาสกัสและอองรีก็ออกมารวมตัวกับพี่เฮคเตอร์และโมนิก้า คนของกิลแบร์มีเยอะกว่าพวกเขามาก แต่ทุกคนก็ต่อสู้ได้อย่างสบายๆ

“เอ๊ะ!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าคนของกิลแบร์กำลังใช้มีดเล่มเล็กพุ่งตรงไปทางปาสกัส แต่แล้วเขาก็ล้มลงไปก่อนที่จะถึงตัวปาสกัสด้วยซ้ำ ฉันหันไปมองกาแอลที่กำลังเล็งกระบอกปืนยาวไปอีกทางอย่างช่ำนานด้วยความโล่งอก

“เฮเลน่า ลงไปทางนั้นเร็ว” จู่ๆกาแอลก็บอกฉันด้วยความรีบร้อน ฉันไม่เข้าใจแต่ก็ยอมเดินลงบันไดด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ปึง! ผลั่ก! ตุบ! พรึ่บ!

คนของกิลแบร์พังประตูดาดฟ้าเข้ามาและต่อสู้กับกาแอล ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่พอฉันเห็นว่ากาแอลกำลังจะโดนแทงมือทั้งสองข้างของฉันก็ยกขึ้นจับธนูอัตโนมัติ ในใจมันตื่นกลัวจนมือไม้สั่นไปหมด ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพยายามตั้งสติอีกครั้งก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไป...

ฟริ้ว! ปึก!

ลูกธนูปักเข้าที่กลางอกของแวมไพร์ที่กำลังจะใช้มีดแทงกาแอล ฉันมองมันพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เนื้อตัวมันกลับสั่นแปลกๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต่อสู้ เป็นครั้งแรกที่ฉันฆ่าใครสักคนหรือถึงจะเป็นแวมไพร์ก็ตาม...

”เฮเลน่า” กาแอลหันมามองฉันอึ้งๆ เขาเดินมาทางฉันหลังจากต่อสู้และเก็บกวาดคนของกิลแบร์ไปจนหมด

“ฉะ...ฉัน” เสียงที่ฉีนพูดออกมามันเบาหวิว ลำคอแห้งผากไปหมด

”ไม่เป็นไร” มือใหญ่ของกาแอลลูบหัวฉันไปมาอย่างเอ็นดู ฉันสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งและพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เขา

“แมทเทียสอยู่ไหน” พอตั้งสติได้ฉันก็ถามกาแอลทันที เขาส่งยิ้มบางมาให้ฉันแล้วพยักหน้าไปทางด้านล่างที่มีพวกพี่เฮดเตอร์รวมตัวกันอยู่ ฉันมองตามสายตาของกาแอลอย่างรวดเร็ว แมทเทียสที่เสื้อผ้าดูยับยู่ยี่เหมือนเจอการต่อสู้ที่หนักหน่วงทำให้ฉันใจหาย รู้สึกเป็นห่วงจนแทบยืนตรงนี้ต่อไปไม่ได้

“ไอ้แมทไม่เป็นไร”

“แต่ว่า...” ฉันหยุดคำพูดไว้ทันทีที่สายตาสบเข้ากับดวงตาสีแดงคู่สวยของแมทเทียส เขามองฉันด้วยความตกใจและโกรธไปพร้อมกัน คงจะโมโหที่ฉันตามมาที่นี่ด้วยสินะ ต่จะให้ทำยังไงได้ ฉันก็เป็นห่วงเขาเหมือนกัน

ทุกอย่างด้านล่างห้องโถงใหญ่ดูชุลมุนวุ่นวายไปหมด ทุกคนต่อสู้กันไปมา คนของกิลแบร์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กาแอลเลยบอกให้ฉันรออยู่บนนี้แล้วเขาก็ลงไปช่วยทุกคนอย่างรวดเร็ว

“แมท” ฉันมองแมทเทียสไม่วางตา มองทุกการเคลื่อนไหวของเขา มองทุกการต่อสู้ของเขาอย่างเป็นห่วง และเมื่อฉันรับรู้ถึงสายตาของใครอีกคนฉันถึงกับต้องกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก กิลแบร์ที่เพิ่งเดินมาทางแมทเทียสกำลังจ้องฉันอยู่เหมือนกัน

พรึ่บ!

”มาที่นี่ทำไมเฮเลน่า!” ฉันหันไปมองด้านข้างด้วยความตกใจและดีใจปนกัน แมทเทียสพุ่งเข้ามาจับข้อมือฉันไว้พร้อมกับพูดด้วยเสียงเข้มต่ำลงกว่าปกติ เขาคงโกรธสินะที่ฉันตามทุกคนมาด้วย

“ฉันเป็นห่วงนาย ก็เลย...”

”ฉันบอกอะไรทำไมไม่ฟัง!” ฉันมองดวงตาสีแดงคู่สวยของแมทเทียสที่ตอนนี้กำลังแสดงออกอย่างชัดเจนว่าโมโหฉันอยู่อย่างหวั่นๆ

”แต่ว่าฉันเป็นห่วงนายนะแมท นายจะโกรธฉันก็ได้ แต่ฉันเป็นห่วงนาย ฉันรออยู่เฉยๆไม่ได้หรอก!”

หมับ!

”แล้วคิดว่าฉันไม่ห่วงเธอหรือไงที่เห็นเธอมาอยู่ที่แบบนี้” ท่อนแขนแข็งแรงดึงตัวฉันเข้าไปกอดเอาไว้แนบแผงอกกำยำแน่น ฉันกอดเขาตอบ รู้สึกดีที่ได้เจอแมทเทียสอีกครั้ง ได้เห็นว่าเขาปลอดภัย ได้สัมผัสร่างกายที่แสนคุ้นเคยของเขา

พรึ่บ!

”แมท” ฉันมองแมทเทียสด้วยความมึนงงทันทีที่เขาดันตัวฉันให้ไปอยู่ด้านหลังของเขา

“อย่าห่างจากฉันนะเฮเลน่า”

ปึง!

เสียงประตูเปิดออกอย่างแรงทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ แต่แมทเทียสกลับกำมือใหญ่เอาไว้แน่นแทน

”หึ รักกันจังเลยนะ” เสียงเยาะเย้ยทุ้มต่ำที่ดังอยู่ไม่ไกลทำให้เห็นว่ากิลแบร์กำลังมองมาที่ฉันสลับกับแมทเทียสด้วยความสีหน้าไม่เป็นมิตรและดูโหดเหี้ยมอย่างน่ากลัว

“หึ ยังยืนได้อีกเหรอ” แมทเทียสส่งสายตาดุดันมองกิลแบร์ ฉันยืนจับเสื้อด้านหลังของแมทเทียสเอาไว้แน่น กิลแบร์มีสภาพที่แย่กว่าแมทเทียสอีก แต่เขาก็ยังคงดูไม่ได้เจ็บหนักเท่าไร ให้ตายสิ รู้ว่าเป็นแวมไพร์แต่พวกเขาดูสบายๆกับเหตุการณ์แบบนี้เกิดไปหรือเปล่า!






ความคิดเห็น