Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สองขีด1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.2k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2561 06:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สองขีด1
แบบอักษร

สองเดือนต่อมา…

ห้างฯใจกลางกรุงเทพ

พี่ชายพาน้องสาวต่างสายเลือดเข้ามานั่งในร้าน เรียกขอเมนูมาเพื่อเลือกสั่งอาหาร

“ขอเป็นสองชุดนี้นะคะ”สาวอวบชี้รูปให้พนักงานดู

“คุณลูกค้ารับเป็นไก่ ปลา หรือหมูดีคะ”พนักงานสาวถามเธอ

“อันนี้เอาเป็นปลาดีกว่า ส่วนอันนี้เอาเป็นหมู พี่หยกเอาอะไรอ่ะคะ หรืออยากสั่งทุกจาน”เธอแซว เพชรเกียรติกำลังชี้บอก พนักงานรับออเดอร์เสร็จก็เดินจากไป

“ช่วงนี้กินอะไรไม่ค่อยจะลง ป๊าให้งานพี่เยอะมากอ่ะ”เค้าพูด พลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู

“เพื่อคุณอาและโอสถสพร อดทนๆหน่อยนะคะ ฮึบๆ”พิณแพรทำท่าทำทางให้เค้าสู้ๆ

“พี่จะอดทนตามที่เพลงบอก ขอบใจมากนะ”เค้าวางมือแกร่งบนผมนุ่มๆของเธอ ก่อนจะพินิจหน้าเนียนใสด้วยความเอ็นดู

“อะแฮ่ม!”ชายหนุ่มผู้มาใหม่กระแอ่ม…ทำเอาทั้งคู่หันไปมอง

“พี่เบส”พิณแพรเรียกสามีเสียงใส ก่อนจะเขยิบตัวเธอเข้าไปข้างใน ให้สามีสุดที่รักนั่งเคียงข้าง

“มานั่งตรงนี้ มาค่ะ!”เธอยื่นมือไป เค้าเอื้อมมือรับด้วยใจที่คิดถึง

“รอนานมั้ย หื้ม”เค้านั่งลง ก่อนจะหันมาถามเมียรัก

“ไม่ค่ะ เพิ่งมา… สั่งของโปรดให้พี่เบสแล้วน้า”เธอรีบบอกสามี

“น่ารักจัง แบบนี้ต้องให้รางวัล”

“อยากได้รางวัล”พิณแพรหลับตาพริ้มยิ้มหวาน บดินทร์ยื่นหน้ามาจุ๊บปากเธอเบาๆ โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้นึกถึง ไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยสักนิด

“ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะคร๊าบบ! ช่วยลดๆความหวานลงนิดนึง…ผมนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะครับ”เพชรเกียรติพูดหน้าตาเฉย คู่รักหันมาหัวเราะ ก่อนที่สองหนุ่มจะยื่นมือทักทายอย่างชายชาติเค้าทำกัน

“โทษที ผมนึกว่าอยู่กับเพลงแค่สองคน”

“ขอโทษเหมือนกัน ขอโทษที่ผมมาเป็น กขค”เพชรเกียรติแซว ทั้งหมดพากันหัวเราะชอบใจ

อาหารที่สั่งทยอยมาเสิร์ฟ บดินทร์อยู่ใกล้สุด รับอาหารแล้วยื่นส่งต่อ…

“เห็นอายุทธว่างานนายยุ่งมาก”เพชรเกียรติพูด หยิบมีดส้อมขึ้นเพื่อเตรียมหั่นชิ้นเนื้อ…

“ประมาณนั้น ตะกี้ก็ประชุมเพิ่งเสร็จ มีงานที่พ่อตาลงทุนไปแล้วหลายล้าน อยากให้ไปดูไปคุมเพิ่มเติมอีกนิดหน่อยครับ ผมต้องไปสิงคโปร์ พรุ่งนี้”เค้าไม่อ้อม…สุดจะตรง บอกให้เมียรู้กลายๆ ก่อนจะตัดชิ้นเนื้อใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“ย้ายไปอยู่นู้นเลย”เธอเองก็เอ่ยลอยๆหน้าตาเฉย

เฉยจนสามีมอง…

“ย้ายไปอยู่นู้นเลย เพลงจะได้ไปทำ…กิ๊ฟ”เธอพูดแค่นั้น แล้วก็ไม่สนใจจะพูดอะไรกับใครๆต่อ เพชรเกียรติแอบมองน้องสาวที น้องเขยที

“อย่าให้รู้ว่าไปทำนะ”เค้ารีบกระซิบบอก

“เพลงจะไป”เธอขู่กลับสามีเบาๆ จิ้มๆเขี่ยๆชิ้นปลาในจานเธอนี้ แอบอมยิ้มไปนึกขำไป

“คืนนี้จะเอาให้เพลงครางเรียกชื่อพี่ดังๆเลย”บดินทร์กระซิบข้างหูเบาๆ มีแค่เราสองคนที่ได้ยิน

“ขี้คุย”สาวอวบอมยิ้ม ก่อนจะเคี้ยวเนื้อปลางับๆ แม้จะไม่ได้หันมาสบตาเค้าตรงๆก็ตาม

‘หมั่นเขี้ยวเหลือเกิน’ เค้านึก …ยื่นหน้าไปหอมที่แก้มเธอเบาๆ

“พี่เบส!”เธอทำหน้ามุ่ย

“เรียกพี่ทำไม หึ้ม?”เค้ากระซิบถาม

“จะมาหอมอะไรตอนนี้คะ พี่หยกนั่งอยู่นะ”เธอหันมาพูดกับเค้าเบาๆ

“หอมหน่อยไม่ได้หรอ”เค้ากระซิบถามอีกแล้ว

“ไม่ได้ หมดเวลาค่ะ”พิณแพรพูดสุดเบา เอานิ้วชี้นุ่มๆไปแปะไว้ตรงปากเค้า

“เพลงคิดว่า ระหว่างโรงบาลทำกิ๊ฟกับพี่…ทำให้อันไหนมัน ดีกว่ากัน”เค้ากระซิบถามเมียรักอีกครั้ง

“พี่เบส!!”เธอเขินจนหน้าเริ่มแดง เอามือผลักอกสามีเบาๆ

“นี่! ทั้งคู่เลยกลับไปคอนโดก่อนดีกว่ามั้ย”เพชรเกียรติเเซว ทำเอาทั้งคู่หันมายิ้มๆ

“พี่หยก!”

“อะไร สงสารลูกกะตา นั่งหอมนั่งเบียดกันนั่งกระซิบอยู่ได้ อิจฉาเว้ย”เพชรเกียรติพูด ทำเอาคู่รักหัวเราะคิกคัก

“ก็หาสักคนสิคะ… “เค้าส่ายหน้า

“ไม่อ่ะ ขี้เกียจจะมานั่งดูแลใคร”หยกพูด จิ้มผักกรอบๆเข้าปาก

“เอาเป็นว่ายังไม่เจอคนที่ใช่”บดินทร์พูดขึ้น

“เจอแล้ว แต่เธอไม่ใช่ของผม”

“…”

“เธอไม่ใช่ของผม ก็เลยต้อง…ปล่อยเธอไป”เพชรเกียรติยิ้มๆ บดินทรเงียบฟัง… แอบหันไปมองหน้าเมีย แอบหันไปมองคนนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ

“เอ่อ พี่หยก ที่พี่หยกนัด มีอะไรจะคุยกับพี่เบสอ่ะคะ…”สาวอวบรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“อ๋อ ลืมไปสนิทเลย คืองี้อยากให้นายช่วยพูดกับปูนให้หน่อย พอดีที่ milk teenกำลังจะเปิดตัวสินค้าตัวใหม่ อยากได้นางแบบหน้าไทยหน่อยตาสวยคม รูปร่างโอเค แล้วที่สำคัญโฆษณาตัวนี้เราไม่ใช้ดารา นึกชื่อใครไม่ออก นึกถึงเค้า เคยให้ลูกน้องโทรไปแล้ว แต่เค้าปฏิเสธ อยากให้เค้าลองอ่านข้อเสนอของmilkteen ดูก่อน นายพอจะช่วยพูดให้สักครั้ง…จะได้มั้ย?”

“พี่หยกเอ่ยปากเองยังอ่ะคะ?”

“เคยแล้ว แต่คือเพลงเข้าใจพี่มั้ย …คือพี่ไม่อยากให้เค้ารู้สึกว่าตัวเองเส้นใหญ่อะไรประมาณเนี่ย ได้งานมาแบบเส้นโต พี่เลยบอกเค้าแค่ว่าพี่เป็นแค่ลูกกระจ้อกของmilkteen ที่บริษัทกำลังสนใจให้เค้ามาแคสงานเป็นนางแบบให้แบรนด์เราอยู่”

“แล้วเธอว่าไงคะ”พิณแพรถาม

“ปฏิเสธ”เพชรเกียรติตอบสั้นๆ

“เป็นเพลง เพลงคิดนะว่าทำไมอยู่ๆมาเลือกเรา แล้วเพลงก็อาจจะปฏิเสธเพื่อตัดปัญหาเรื่องนี้ให้จบไป”

“ก็จริง”

“พี่เบสคิดว่าไง?”เธอหันไปถามสามี สามีหันไปทางชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“ผมจะลองคุยกับปูนดู ไม่รับปากน่ะครับว่าเธอจะโอเคยอมตกลงมั้ย?”บดินทร์บอกกับหนุ่มตี๋

“ถ้าเธอยอมตกลงมาแคสงานจะดีมาก ยังไงเธอก็ผ่านเพราะผมเสนอเธอลงในงานนี้ไปแล้ว”

“อ้าว ทำไมทำงี้อ่ะคะ”เธอร้องท้วงหันไปทำสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างหนัก

“ก็พี่ประเมินเธอผิดไปหน่ะซี คิดว่าผู้หญิงคนไหนพอได้ยินเข้า คงจะรีบคว้าโอกาสดีๆแบบนี้ไว้”

“คิดแทนเค้าทำไมเนี่ยพี่หยก ยังงี้เค้าเรียกงานเข้าแล้วนะคะ”

เพชรเกียรติยอมรับโดยดรุษฎีว่า งานนี้งานเข้า

งานเข้าเค้าแล้วจริงๆ

หลังจากกินข้าวคุยกันเสร็จสรรพร่ำลากันเรียบร้อย ก็ต่างแยกย้ายกันกลับ

………………………………………………………………………………………………………………………………

บนรถบีเอ็มฯ

“พี่เบสว่าปูนจะตอบตกลงมั้ยอ่ะ ถ้าพี่เบสพูด?”

“ไม่รู้สิ เดาใจยาก”เค้าเองก็คาดเดาสถานการณ์แบบนี้ลำบากอยู่เหมือนกัน

พิณแพรประหงึกหน้า งึกๆ

“พูดถึงปูนทำให้นึกถึงหน้าพี่หยก นึกถึงหน้าพี่หยกทำให้นึกถึงพี่จิม พอนึกถึงพี่จิมทำให้นึกถึงคำถามที่เคยอยากจะถามพี่เบสตอนไปฮันนีมูนที่ภูเก็ต”เธอร่ายยาว

“หลายต่อจริงนะ อ่ะ จะถามอะไร…ก็ว่ามาสิ”เค้าพูด ก่อนจะหักพวงมาลัยตรงเข้าลานจอดรถของคอนโด

“ถ้าไม่ใช่เหตุผลที่ว่าแอบนัดเจอกับแตงกวา แล้วพี่เบสมีเหตุผลอื่นใดถึงพาเพลงไปฮันนีมูนที่นั่นอ่ะ?”

“…”เค้าเงียบ

“คะ?”เธอเอียงคอถาม สามีดับเครื่องรถ ก่อนจะหันมามองเธอ

“ไม่รู้จริงๆหน่ะเหรอ?”

“ค่ะ ไม่รู้”

“ก็มันเป็นที่เเรก ที่พี่ได้พบกับเพลงไง”เค้ากระซิบบอกที่หูเบาๆ พิณแพรถึงกับอึ้งไป

“ทีนี้รู้รึยัง ว่าเพราะอะไร”พิณแพรพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

“จริงๆด้วยเราเคยเจอกันที่นั่น นั่นแน่!จะบอกว่าแอบสนใจเก๊าตั้งแต่ตอนนั้นเลยใช่ม๊าอ่า?”เธอกอดเอวเค้า เกยคางบนอกกว้าง เงยหน้ามองเค้า… รอให้เค้าตอบ

“ใช่สนใจ ที่แซวด้วยไงตอนนั้น เค้าว่าอะไรนะ แรกพบ”เค้าปัดเส้นผมที่บังหน้าเธอไว้ ออก …มองจ้องตาเมียรักอย่างมีความหมาย

“แรกพบ”เธอหน้าแดง

“รักแรกพบไง ประมาณนั้นนะ”

“ตอนนั้นเพลงไม่ค่อยชอบพี่เบสเลยอ่ะ”

“ทำไม?”

“ไม่รู้”

“แล้วตอนนี้ล่ะชอบยัง”

“ชอบมาก แล้วก็รักมากด้วย”เค้าจูบเข้าที่ผมหอมๆของเธอ

“เมื่อไหร่เบสน้อย เพลงน้อยจะมานะ”อยู่ๆเค้าก็พูดขึ้นตอนที่กอดเธอเอาไว้

“เดี๋ยวเค้าก็มาค่ะ เมื่อถึงเวลาเดี๋ยวเค้าก็จะมาอยู่กับเรา”

“จริงอ่ะ”

“จริงมั้งค่ะ ฮ่าๆ แม่แขเคยบอกกับเพลง”

“แต่พี่ก็อยากให้เค้ามาเร็วๆนะ”พูดจบเค้าก็จูบเข้าที่ปากอวบอิ่มนั่น ไม่นานนักทั้งคู่จะลงจากรถกลับขึ้นคอนโดไป

ลูกจ๋า…

มาเร็วๆนะ

พ่อรอลูกอยู่……

………………………………………………………………………………………………………

สองวันต่อมา…

เที่ยงห้าสิบ

ห้องทำงานของพิณแพร

ก๊อกๆ

“เข้ามาเลยค่า”พิณแพรละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะ เห็นเลขาคนเก่งเดินถือถาดมาวางไว้บนโตะรับแขก

“ราเมนต้มยำจากร้าน……มาส่งแล้วค่า”เลขาบอก อยู่ๆวันนี้เธอก็อยากกินอะไรที่มันแบบ… เป็นเส้นๆ

“ขอบใจจ่ะ”พิณแพรลุก หากอยู่ๆก็เซ เธอหน้ามืด

“อุ๊ยคุณเพลง เป็นไรป่าวคะ”เลขาเห็นเข้า รีบวิ่งจะไปรับ แต่เธอโบกมือยืนพิงผนังกำแพงไว้

“ไม่เป็นไรๆ ไหวๆเพลงก้มอ่านเอกสารมากไปหน่อย มันเลยมึนๆ”เธอพยายามหาเหตุผล ก่อนจะสะบัดใบหน้าเล็กน้อย แล้วค่อยๆเดินมานั่งกินราเมนที่เลขาเอามาวางเตรียมไว้ให้ ตักน้ำต้มขึ้นเพียงช้อนแรก กลิ่นแปลกๆก็ชวนให้จมูกเธอเกิดอาการ ฟุดฟิดๆ พอเอามันเข้าไปใกล้ๆ

มันชวนให้เธอคลื่นเหียน

เธอปิดปากอยากจะอ้วกออกมาให้ได้

“อุ่บ อ่วก!!”

“เอ่อ คุณเพลง”พิณแพรรีบวิ่งไปห้องน้ำ พอถึงอ่างน้ำได้ อาหารที่ถูกร่างกายย่อยในช่วงเช้า… พุงออกมาจนหมด เธอเปิดน้ำทำลายอาหารที่สำลอก ยืนอย่างนั้นอยู่สักพัก เลขาก็วิ่งตามเข้ามา

“คุณเพลงเป็นอะไรมากป่าวคะ ไปหาหมอมั้ย?”นายสาวรีบยกไม้ยกมือ

“ไม่เป็นไร เลยเวลากินข้าวไปหน่อย ลมมันก็เลยสวนขึ้นมาหน่ะจ่ะ”

เธอเอาทฤษฎีจากไหนมาบอกกับลูกน้องนะ…😒

“อ๋อค่ะ”

“ไปพักเถอะ เพลงไม่เป็นไร เพลงกลับห้องไหว เพลงโอเคจ่ะ”

“ถ้ายังงั้นก็…”ยังไม่ทันเลขาจะพูดจบ นายสาวก็ทรุดตัวล้มลงกับพื้นทันที

“ว๊าย!คุณเพลง คุณเพลง คุณเพลงคะ ช่วยด้วยๆใครก็ได้มาช่วยคุณเพลงที”

ผ่านไปนานนับสิบนาที…

กลิ่นยาลม ยาดมอ่อนๆ ช่วยปลุกทำให้เธอตื่นลืมตา

“คุณเพลง คุณเพลงเป็นไงบ้างคะ”พอได้ลืมตา พิณแพรรู้สึกได้ว่านอนหนุนตักเลขาสาวอยู่

“เพลงเป็นลม?”

“ค่ะคุณเพลงเป็นลม หนูตะโกนเรียกใครใครก็ไม่ได้ยิน พอดีพี่ยามเดินมาได้ยินเข้า แกกับหนูเลยช่วยกันพาคุณเพลงมาในห้องเนี่ยแหละค่ะ”พิณแพรพยักหน้าเข้าใจ ค่อยๆพยุงตัวขึ้นเอนพนักพิงโซฟานั่น

“ขอบใจมากนะ”เลขายื่นยาดมให้ เธอรับ

“ไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณเพลงจะกลับบ้านไปพักมั้ย หรือว่าจะไปหาหมอให้หมอตรวจดูอาการ”

“ไม่เป็นไรดีขึ้นมากแล้วล่ะ เดี๋ยวนั่งพักอีกนิด ก็ทำงานต่อได้ละ”เธอพูดจบ ก็ส่งยิ้มให้เลขาสาว

“กินอะไรหน่อยมั้ย เดี๋ยวหนูลงไปซื้อมาให้”เธอโบกมือ

“ไม่รู้สึกหิวเลยจ่ะ”เลขาสาวพยักหน้ารับ

“งั้นมีไรก็เรียกนะคะ หนูนั่งหน้าห้องไม่ได้ไปไหน”เธอบอกนายสาว

“ขอบใจมากนะ”นายสาวบอกด้วยใจจริง เลขาที่กำลังจะเดินออกไป ตัดสินใจหันมาที่นายสาวอีกครั้ง

“คุณเพลง คุณเพลงประจำเดือนมาปกติรึป่าว มาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ?”

“…”พิณแพรถึงกับอึ้งไปชั่วครู่

‘จำไม่ได้แล้วสิว่าเมนส์มาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่’พยายามนึกคิดทบทวนในสิ่งที่เลขาถาม

“เพลงไม่แน่ใจ”

“ถ้าอาการเป็นแบบนี้นะคะแถวบ้านหนู เค้าจะคิดว่าคุณเพลง…ท้องค่ะ”

“ท้องหรอ”

“ค่ะ ท้อง”

‘ท้อง จริงอ่ะ…เราท้องจริงๆหรอ’

……………………………………………………………………………………………………………………


เจอกันตอนหน้ากับบทสรุป -> สองขีดค่ะ

🙏🏻

💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว