Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บททดสอบ...ที่สอง

ชื่อตอน : บททดสอบ...ที่สอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททดสอบ...ที่สอง
แบบอักษร

พิษณุโลก

บนรถบีเอ็มฯ...หน้าบ้านบดินทร์

เค้ากดปิดกระจกรถ ยื่นหน้าหน้าไปหอมแก้มนวล

“อุ๊ย! พี่เบส”

“ตกใจอะไร...หึ้ม?”ปากได้รูปชิดแก้มนวลอยู่ยังงั้น

“ออกรถสิคะ...คุณแม่มองเข้ามาอยู่นะ”เธอทำเฉไฉ

“มองก็ช่างปะไรแม่ไม่ว่าหรอก...มองหน้ากันก่อน”

“ไม่เอาค่ะ”

“มองกันก่อน”

“ทำไมต้องมองคะ”เธอไม่หัน แต่ย้อนถามเค้า

“ใครน้าา...สัญญาว่าจะดูแลพี่เบสอย่างดีจะไม่ให้เกเรไปไหน”เค้าอดจะแซวเธอไม่ได้

“พี่เบสอ่ะ”เธอทำจริตพองาม แต่ก็ยังไม่ยอมหันมามองเค้าอยู่ดี

“ดูแลพี่ให้ดีๆน้าา... สาวๆเข้าคิวรออยู่เพียบ”

“ก็ไปสิคะ...เพลงไปว่าอะไรเล่า”ทำหน้างอนๆ

“ไม่หวงเลยหรอ”เธอส่ายหน้า จนเอาอดหัวเราะชอบใจไม่ได้

“สักนิดก็ไม่หรอ”เธอส่ายหน้า

“ไหนขอพี่ดูหน้าคนใจร้ายหน่อย...”เค้าเชยคางพิณแพรให้หันมาใกล้

“ดูแล้วไง หน้าเพลงไม่มีอะไรสักหน่อย อยากมองอยู่ได้”

“ลิปสีนี้สวยดีนะ?”...เค้าถาม

“จริงหรอ ซื้อมาไม่ค่อยได้ใช้เลยอ่ะ”

“ก็ใช้บ่อยๆสิสีมันทำให้...น่าจูบ”

“หื้อออ..”เธอส่ายหน้า

“ขอจูบได้มั้ย”เค้าทำตาหวานใส่ พิณแพรไม่พูดอะไรนอกจากยอมตามใจเค้า

“นิดเดียวเท่านั้นนะ”เค้าพยักหน้า อดจะยิ้มชอบใจไม่ได้ หึๆ...แม่คนช่างต่อลอง

ริมฝีปากแตะสัมผัสกันเบาๆ...หากเค้าแตะซ้ำย้ำชัดอีกเป็นครั้งที่สอง

“กลิ่นลิปก็หอม”เธอยิ้มนิดๆ...

“นี่ของพี่”เค้าใช้นิ้วโป้ไล้สัมผัสเบาๆบนปากอวบอิ่มนั่น

“นี่ก็ของพี่”มือซนๆจับเข้าที่อกสวย

“แล้วนี่ก็....ของพี่”มือไล้ต่ำลงมาสัมผัสเนินอวบแม้จะเบาๆแต่มันก็ทำให้พิณแพรถึงกับเขินหน้าแดงได้

“นี่ก็ของพี่..นี่ก็ของพี่ หมดนี่มันเป็นของพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ”เธอจับมือ...ยั้งมือเค้า ห้ามไม่ให้เค้าลุกล้ำแตะต้อง

“ก็คืนนั้น...ที่พี่ให้ของขวัญวันเกิดเพลงไง หึ้มม..”เค้าหอมเข้าที่แก้มนวลอีกครั้ง

“ขี้ตู่อ่ะ ขับรถต่อได้เล่วค่ะ”สายตาที่มองกัน ทำเอาเธอเขินอาย

“ก็ได้...แต่ต้องหอมแก้มพี่ทีนึงก่อน”เธอหอมแก้มเค้าฟอดใหญ่

“ปูนเคยหอมพี่แบบนี้มั้ยคะ”เธอพูดเสียงเรียบ เค้าถึงกับมองหน้าเธอ

“ถ้าพูดความจริงจะโกรธพี่รึเปล่าล่ะ?” เธอส่ายหน้า

“เคยหอมตอนเด็กๆน่ะ”เค้าพูดจบ...ถึงกับผ่อนลมหายใจยาวๆ

“เคยรักด้วยใช่มั้ยคะ?”

“ใช่”เค้าตอบชัดเจนหนักแน่น...

“กลับกรุงเทพฯกันดีกว่าค่ะ งานรอเพลงอยู่แน่นเอี๊ยด”เธอเอนตัวกลับไปพิงที่เบาะนั่ง เค้าจับพวงมาลัย เข้าเกียร์ออโต้ แล้วพูดออกมาดังๆ

“รักนั่น! มันเทียบไม่ได้กับรักที่พี่มีให้เพลงหรอกนะ”เค้าพูด... หันไปมองคนรักนิดๆ

“เพลงเคยมีรักแรกรึเปล่า?”เค้าถาม

“....” ไม่มีเสียงตอบ

“เคยมีมั้ย?”เค้าถามซ้ำ

“ไม่บอกค่ะ”เค้าหันมามองเธอ อีกครั้ง

‘ขนาดเพลงพูดว่า “ไม่บอกค่ะ” พี่ยังรู้สึกไม่ชอบใจเลย แล้วถ้าบอกเพลงว่าเคยมีรักแรกเหมือนกันกับพี่ล่ะ’บดินทร์ไม่อยากจะคิดต่อ

บีเอ็มฯเคลื่อนตัวออกจากบ้านเรียบร้อยแล้ว เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล นี่มันเพิ่งแค่บททดสอบบทแรกเองนะ

....................................

สิงห์บุรี

บีเอ็มฯแวะเข้าปั๊มระหว่างทาง รถเข้าจอดปะปนกับรถคันอื่นๆ บดินทร์ดับเครื่องยนต์ หันหน้ามามองสาวอวบ พิณแพรกำลังหลับไหล...เค้าแค่สะกิดๆ เธอก็ค่อยๆลืมตาตื่น

บิดขี้เกียจ...

“ถึงไหนแล้วคะ”เธอถาม ทั้งยังงัวเงียอยู่

“ปั๊ม แถวๆสิงห์บุรี”เค้าตอบ เธอพยักหน้ารับ....ยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มเค้า

“เดี๋ยวให้เพลงขับแทนบ้างนะคะ”

“ไม่เป็นไร แค่คอยจูบให้กำลังใจพี่แบบนี้ตลอดทางก็พอใจละ”เค้าไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ทั้งคู่ยิ้มหวานให้กัน

“ลงไปหาไรกินดีกว่า เพลงหิวกาแฟแหะๆ”

“ไปสั่งไว้เลย...นั่งรอพี่อยู่ที่ร้านล่ะนะ เดี๋ยวพี่ตามเข้าไป ขอไปห้องน้ำแป๊บนึงนะ”เค้าบอก

“ค่ะ”เธอพยักหน้ายิ้มรับ ทั้งคู่ลงจากรถ บดินทร์ไปเข้าห้องน้ำ ส่วนพิณแพรก็แยกตัวไปร้านกาแฟทันที

“เอามอคค่าสองแก้วค่ะ แก้วกลางแก้วนึงแก้วใหญ่แก้วนึง”เธอสั่งเมื่อถึงคิว

“วิปครีมมั้ยคะ?”พนักงานถาม

“ก็ได้ค่ะ..”เธอตอบ จ่ายตังค์เสร็จ ไม่นานเธอก็ได้กาแฟมา... เธอหมุนตัวชนเข้ากับอกกว้าง ดีนะไม่หกเลอะซะก่อน

เพลงเงยหน้ามอง

“ขอโทษครับ อ้าว!เพลง”

“อ้าวพี่หยก สวัสดีคะ กลับมาจากอังกฤษตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เมื่อเดือนก่อนขับรถสวนกับคุณอา...ยังจอดคุยกันไม่เห็นบอกเพลงเลยว่าพี่หยกจะกลับมาอ่ะ”

“ฮ่าๆ ป๊าลืมล่ะมั้งว่าพี่จะกลับมาวันไหน พี่เพิ่งมาเมื่ออาทิตย์ก่อน”

“แล้วนี่ ทำไมมาโผล่เอาแถวนี้ได้อ่ะ มาเที่ยวหรอคะ?”

“ใช่ เพิ่งกลับจากเชียงใหม่พาเพื่อนมาเที่ยวด้วย สวยขึ้นปะเรา”เพชรเกียรติเอ่ยชม ทำเอาสาวเจ้าเขินหน้าแดงๆ

“อ้วนขึ้นต่างหากล่ะค่ะ”เธอแก้เก้อ ทั้งคู่หัวเราะ

“เมื่อสิบปีก่อนเป็นไง ตอนนี้ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมยังงั้นเลยนะ”เค้ายีหัวเธอเบาๆ เธอช่างน่าเอ็นดูนัก

“แหะๆ แล้วจะกลับมาอยู่กี่วันคะ”

“พี่จบแล้ว...ป๊าอยากให้กลับมาทำงานที่นี้ ไม่กลับไปแล้วล่ะ”เค้าบอกพร้อมขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย

“ดีจัง พี่หยกกลับมาอยู่บ้านแล้ว ต่อไปเราคงได้เจอกันนะคะ”

“แน่นอน...แล้วที่สำคัญที่สุดนะพี่ต้องกลับมาทำงานใช้หนี้กงสีตลอดกาล”เค้าพูดจบทั้งคู่ก็หัวเราะชอบใจ

“ฮ่าๆจะใช้หมดมั้ยคะเนี่ย เพลงเอาใจช่วยนะ”เธอบอกกับเพชรเกียรติ

“ฮ่าๆ ยังคิดถึงกันบ้างป่าว”เพชรเกียรติถามซึ่งๆหน้า

“หูยพี่หยก ถามไรงี้คะ เพลงเขินหมดเลยนะเนี่ย”เค้าหยอก แถมยิ้มให้เธอด้วยนิดๆ

“ป๊าบอกเพลงเรียนจบก็ออกมาช่วยงานอายุทธเลยหนิ”เค้าหันไปสั่งกาแฟจ่ายตังค์ก่อนจะหันกลับมาฟังเธอต่อ...

“แรกๆก็ไก่กามากกกกกก ตอนนี้เพิ่งจะงูๆปลาๆเองค่ะ”เธอถ่อมตน นำพาตลกโปกฮากันยกใหญ่

“ฮ่าๆ นี่แน่ะงูๆปลาๆ”เค้าเคาะมะเหงกให้

“อุ่ยย...เเหะๆ”

“...พี่อ่านบทสัมภาษณ์เพลงแล้ว...พี่ชอบนะ”เค้าบอก

“จริงหรอ ขอบคุณค่ะพี่หยก”เธอยิ้มชื่นใจ

“ที่สิงคโปร์เรียบร้อยดีแล้วหรอ?”พิณแพรเลิกคิ้วสูง

“คะ? ก็....เรียบร้อยดีแล้วค่ะ พี่หยกรู้ด้วยหรอคะ”

“มีอะไรบ้างที่เกี่ยวกับเพลงแล้วพี่...ไม่รู้”

“.....”พิณแพรมีอึ้งเล็กน้อย ผิดกับเธอที่เธอไม่ค่อยรู้ข่าวคราวอะไรเค้ามากเลย

“ทำไมอึ้งเลยดิห๊ะ...อึ้งๆๆ”เค้าพูดตลกกลบเกลื่อน

“ฮ่าๆๆพี่หยกอ่ะ”เธอหัวเราะเบาๆ

“พี่จำได้ทุกอย่างเลยนะ...คิดถึงมันจัง”เค้าทำเอาเธอเงียบฉี่

“อะไรๆ...เฮ้ยเงียบ”

“ป่าวนี่คะ...ก็ฟังพี่หยกพูดอยู่นี่ไง”เธอตอบเค้า

“พี่ดีใจด้วยนะเรื่องที่สิงคโปร์อ่ะ เก่งจริงๆพิณแพรของพี่”เค้าพูด

“คาปูชิโน่ปั่นได้แล้วค่ะ”พนักงานบอก เค้าหันไปหยิบแก้วกาแฟเอาหลอดเจาะดูด

“เพลงไม่ได้เก่งเลยค่ะ ยังทำคนเดียวไม่ได้หรอก เพลงได้คนเก่งของคุณพ่อมาช่วยค่ะ ถ้าไม่ได้เค้าล่ะก็ เพลงคงแย่แน่ๆเลย ฮ่าๆ”พิณเเพรพูด ด้วยท่าทีเคอะเขิน

“ใช่คนนั้นรึเปล่า?”พิณแพรหันไปมองตามที่เค้าบอก

บดินทร์ที่กำลังเดินตรงที่ร้าน

“...”พิณแพรไม่ตอบ หากกำลังรู้สึกเหว่อๆอย่างบอกไม่ถูก ...เป็นเวลาเดียวกันที่เพื่อนเพชรเกียรติส่งสัญญาณเรียกเค้าอยู่นอกร้าน

“เพื่อนพี่เรียกแล้วไปก่อนนะ เออเกือบลืม...พี่มีของมาฝากด้วย มีทั้งของอายุทธอาแข”

“จริงอ่ะ...”เค้าพยักหน้า

“จริงดิ...ไว้พี่จะแวะไปหานะ แล้วก็จะเอาของฝากไปให้ ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน”เค้าพูดจบ ก็เดินออกมา ....เพชรเกียรติสวนทางกับบดินทร์ ไหล่กว้างชนไหล่กว้าง ทั้งคู่ต่างหันมองหน้ากันนิ่ง...ก่อนจะเดินแยกกันไป

บดินทร์เดินมาที่โต๊ะ ดึงเก้าอี้นั่งตรงข้ามกับพิณแพร

“กวนส้น...ีน”น้ำเสียงยั๊วะจัด รู้สึกตะหงิดๆรู้สึกไม่ดี ตั้งแต่ก่อนชนไอ้หน้าตี๋ตอนเดินเข้ามาในร้านแล้ว

“คะ?”เธอทำหน้างงๆเพราะตะกี้มัวเดินหาโต๊ะนั่งอยู่ ไม่เห็นตอนที่เค้าเดินเข้ามาในร้านแล้ว...เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอหยิบแก้วกาแฟจับหลอดแล้วดูดจนชื่นใจ

“เปล่า ไม่มีอะไร”เค้ากำลังปรับจูนอารมณ์อยู่

“...”เธอแอบมองเค้า

“นี่ของพี่เบสค่ะ”เธอไม่รู้ว่าเค้าโมโหให้ใครมารีบดันแก้วกาแฟให้ หวังว่าเค้าจะใจเย็นลงได้บ้าง ชายหนุ่มรับมันมาดูดๆๆ...จนเกือบหมดแก้ว

“เพลงหิวแล้วอ่ะ เห็นมีร้านอาหารสองสามร้าน เราออกไปดูกันดีกว่านะคะ ว่าจะกินอะไร”เธอชวนคนรัก

เค้าไม่ตอบ

“ดูพี่เบสอารมณ์ไม่ดีเลยมีไรป้าวคะ?”

“เหม็นขี้หน้า รู้สึกไม่ถูกชะตา...คน”คนที่เค้าพูด...เค้าหมายถึงใคร?

พิณแพรค่อยๆกลืนน้ำกาแฟลง มันเหมือนมีก้อนอะไรเเข็งๆจุกที่คออยู่ นึกกลัวเค้าขึ้นมานิดๆ เค้าดูเอาเรื่อง ดูจะไม่พอใจเอามากๆ...พิณแพรไม่เคยเห็นเค้าในฟิวส์นี้มาก่อน ทำใจดีสู้เสือเอื้อมไปจับมือเค้า...บีบเบาๆเธออยากให้ใจเค้าปรับใจให้เย็นลง

“ยิ้มก่อน”เธอบอก เค้าหันมามอง

“ไหนยิ้มก่อน” เค้าไม่ยิ้ม...เลย

“ว้า!...กะว่าถ้าถึงกรุงเทพฯค่ำๆ คืนนี้จะขอนอนด้วยสักหน่อย”เค้าเปลี่ยนสีหน้าในทันที

“พูดจริง...เอาดีๆเพลง”

“ก็ดูทำหน้า...ใครจะกล้าไปนอนด้วยเล่า ยิ้มให้ดูก่อน” เค้ายิ้มใส่ทันที ปรับอารมณ์เร็วดีเหลือเกินนะพ่อคุณ

“งั้นคืนนี้ขอนอนด้วยนะ”เธอทำให้เค้าลืมไอ้หน้าตี๋ลืมอารมณ์ยั๊วะๆไปหมดเลย ตอนนี้ใจเค้าจดจ่อไปรออยู่ที่คอนโดแล้ว

เค้าลุก ดึงมือเธอให้ลุกขึ้นตาม

“ปะไปกินข้าวกัน หิวแล้วไม่ใช่หรอ?”เค้าเอ่ยปากชวน

“รีบเลยน้า รีบไปก็ไปถึงเร็ว อดไม่ได้ไปนอนด้วยนะเอ่า”เธอแซว

“งั้นพี่จะค่อยๆขับรถ ให้เหมือนเต่า คืนนี้เราจะได้นอนด้วยกันไง ความคิดนี้ดีใช่ได้เลยใช่มั้ย”

“น่าจะได้อยู่นะคะ ฮ่าๆ”เค้ายิ้มกริ่ม พาเธอออกจากร้าน กินข้าวเสร็จ...ออกเดินทางต่อทันที

ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่นึงกำลังจ้องมองรถบีเอ็มที่เคลื่อนตัวออกจากปั๊มไป...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว