Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บททดสอบ...ที่หนึ่ง (ต่ออีก)

ชื่อตอน : บททดสอบ...ที่หนึ่ง (ต่ออีก)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททดสอบ...ที่หนึ่ง (ต่ออีก)
แบบอักษร

ปัณรสาคลานเข่าเข้ามานั่งที่เดิม ตอนนี้พระท่านฉันเพลเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลากรวดน้ำ เสร็จแล้วพระท่านให้พร หลวงตาเดินพรมน้ำมนต์ทั่วทุกคน ทั่วทั้งบ้านรอบไม้สักและรอบบ้านใหม่ทรงโมเดิร์น ....เป็นอันเสร็จพิธี พระสงฆ์นั่งรถตู้เดินทางไปวัดแล้ว ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี เจ้าภาพขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาร่วมงานและมาช่วยงานบุญ

“เพลงล่ะปูน”เค้าหันมาถามปัณรสา

“ไม่เจอค่ะ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ที่บ้านน้านิลกับยายก็ไม่มี ดูจนทั่วแล้วก็ไม่มี”ปัณรสาพูดจบ บดินทร์ทำสีหน้าไม่เชื่อเท่าไหร่นัก

“ไม่จริง”

“จริงค่ะ...ปูนเดินหาจนทั่วแล้ว”เธอบอก บดินทร์ไม่รอฟังใคร รีบวิ่งไปที่บ้านไม้สัก เข้าไปที่ห้องนอนก็ไม่มี...เข้าไปดูห้องไหนๆก็ไม่มี

“เจอมั้ยตาเบส”ยายพลอยจันทร์ถามด้วยความห่วงใย

“ยังไม่เจอครับ แถวนี้ไม่มีเลย ไม่รู้หายไปไหน”เค้าบอกกับยาย...

“จะไปไหนได้ คงไปเดินเที่ยวเล่นที่ไหนสักแห่งเพื่อฆ่าเวลา ทำเรียกร้องความสนใจ ไม่รู้ตัวรึไงทำคนอื่นเค้าหัวปั่นไปหมด”แม่นิลเดินตามเข้ามาพูดและมีปัณรสาที่เดินตามเข้ามาสมทบอีกคน

“เเล้วแม่รู้มั้ยครับ ต้นเหตุที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขนาดนี้เป็นเพราะใคร”เค้าถามแม่เค้า ด้วยสีหน้าอย่างเหลืออดนัก

“แม่จะไปรู้ได้ไงล่ะ หนูเพลงก็ทำตัวเองแหละมั้ง”เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้

“ไว้ผมตามหาเพลงให้เจอก่อน เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันนะฮะ”เค้าเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น หยิบมือถือโทรหาคนรักทันที

...แต่ทำไม

เสียงมือถือดังเหมือนดังอยู่ในบ้านนี้ เค้าเดินตามเสียงนั่นไป...เข้ามาในห้องนอน มือถือพิณแพรนอนดังเอกเขนกอยู่กับพื้น เธอลืมไม่ได้เอามือถือไป

โธ่เว้ย!!

“เพลงไม่ได้เอามือถือไปหรอคะพี่เบส”ปัณรสาตามมาสมทบเค้า

“ใช่...เพลงลืมไว้ในนี้”

“แย่จังเลยนะคะ...แล้วพี่เบสจะทำยังไงล่ะทีเนี่ย”ปัณรสาถาม เค้าไม่ตอบ เดินออกจากห้องไป...กระวนกระวายใจอยากจะตายเอาให้ได้ เพราะเค้าเองที่วางใจ ใจเย็นจนเกินไป ...พิณแพรหายไปแบบนี้ไม่ดีแน่

เค้าเดินตรงไปที่รถ

“นั่นแกจะไปไหน?”แม่นิลตามออกมาหาเค้า

“ผมจะไปตามหาเพลงน่ะสิครับ”เค้าเฉลย

“ไม่ต้องไป หนูเพลงคงอยู่เเถวนี้แหละ เดี๋ยวก็กลับมา”แม่นิลบอก เค้าอึดอัดมาก...จึงตัดสินใจพูดกับแม่ของเค้าไป

“ผมไม่นึกว่าเลยนะฮะ แม่จะไม่ชอบเพลงเค้าขนาดเนี่ย ผมคิดผิดจริงๆที่พาเพลงมาที่นี่ ผมคิดว่าถ้าเค้ามาที่บ้านเราแล้ว เพลงจะสบายใจขึ้น แต่เปล่าเลย”

“นี่แก! นี่แกกำลังจะบอกว่าฉันทำให้เจ้านายแกไม่สบายใจงั้นรึ ฉันไปทำอะไรเจ้านายห๊ะ แกพูดมาซิ...ฉันไปทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เจ้านายแกเลยนะ”

“กะอีแค่เรื่องกับข้าวไร้สาระ แม่ก็ยังทำให้เป็นเรื่องใหญ่”ในที่สุดเค้าก็พูดออกมา

“ก็เจ้านายแกมันไม่ได้เรื่องจริงๆหนิ งานบ้านการเรือนอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง”แม่นิลพูด

“แม่รู้ได้ไงฮะ ว่าเพลงไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง”

“รู้สิ มองแป๊บเดียวก็รู้ ...สู้อะไรกับหนูปูนไม่ได้เลยสักนิด”คุณนิลมณีออกโรงเชียร์ให้หนูปูนเต็มที่

“ผมจะบอกความจริงให้นะฮะ...”

“ความจริงอะไรของแก”

“ถึงแม่จะว่าเค้าไม่ได้เรื่องซักแค่ไหน แต่อยากให้แม่รู้เอาไว้นะฮะ ว่าเพลงเค้าก็เป็นคนรักของผม”เค้าพูดดุดันขึ้น และแ้วยสีหน้าที่จริงจัง

“นี่แก!! ...นี่แกคบกับหนูเพลงงั้นหรือ?!”

“ใช่เราคบกันครับ”

“แก! แกมันไม่รักดี”

“ใช่ครับผมมันไม่รักดี แต่แม่รู้มั้ยฮะว่าไอ้สิ่งที่แม่ทำไปทั้งหมด...แม่ก็ทำให้ผมรู้สึกแย่มากเหมือนกัน”

“แกจะบอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะแม่งั้นหรอห๊ะ”

“แล้วมันใช่มั้ยล่ะฮะ?”

“ตาเบส นี่ฉันเป็นแม่แกนะ”

“ก็เพราะแม่เป็นแม่ผมไงฮะ...ผมถึงยอมจะไม่ทำอะไร ยอมตามใจแม่ทุกอย่าง แต่สุดท้าย...แม่ก็ไม่เคยไว้หน้าผมเลยตั้งแต่เพลงเข้ามาที่บ้านของเรา แม่แสดงออกชัดเจนทุกอย่าง แม่ทำให้เพลงรู้ว่าเเม่ไม่ต้องการเค้า ผมเจ็บมากครับแม่”

“นี่แก!”

“แม่ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้แม่รู้เอาไว้ ผม...ก็จะไม่พาเพลงมาเหยียบบ้านที่พิษณุโลกนี่อีกเป็นอันขาด”

“นี่แก แกรักมันถึงขนาดนี้เลยหรือห๊ะ”

“นอกจากแม่กับยาย ผมก็รักเพลงเค้ามากที่สุด เพราะงั้นต่อให้แม่บังคับลากผมไปแต่งงานกับใครที่แม่เลือกให้ ผมก็จะไม่มีวันเลิกรักเพลงได้ครับ ไม่มีวัน!”

“แต่แกรักหนูปูนไม่ใช่หรอห๊ะ!”

“แม่! นั้นมันสมัยเด็กนะฮะ ทุกคนเคยผ่านจุดนั้นมา มันหลายสิบปีแล้วนะฮะ ถ้าให้ผมรักก็รักได้แค่น้องสาว ปูนเป็นน้องที่ผมสนิทคนนึงเท่านั้นเองฮะ ไม่ได้มีใจอะไรแบบนั้นเหลืออยู่แล้ว”

“ตาเบส แก!...”

“ถ้ายังรักและเห็นว่าผมเป็นลูก ถ้าเพลงกลับมาแล้ว แม่ช่วยดีกับเธอให้มากหน่อย ผมเชื่อนะ...วันนึงแม่ต้องรักเค้าเหมือนที่ผมรัก”เค้าบอกกับแม่นิลแบบนั้น

“ตาเบส แก แกมัน!”แม่นิลอุทานชื่อลูกชายออกมา ยายพลอยจันทร์ ปัณรสาที่ตามออกมา วิ่งมาทันรับร่างคุณนิลมณีที่กำลังเป็นลมล้มพับไป

“น้านิลๆๆ น้านิลคะน้านิล พี่เบสทำไมอยู่ดีๆน้านิลเป็นลมคะ”ปัณรสาถาม

“.....”

“ตาเบส...ทำไมอยู่ๆแม่แกเป็นลมล่ะหึ้ม”

“....”เค้าเงียบ

“ตาเบส ยายถาม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ อ้าวใครก็ได้มาช่วยหน่อยเร็ว มารับแม่นิลไปบ้านนู้นที เร็ว..เร็วๆเร็วเข้า”ยายพลอยจันทร์หันไปเรียกเพื่อนบ้ายที่อาสาช่วยเก็บของในงาน มาช่วยพยุงพาคุณนิลมณีไป

“แม่นิลเป็นไรเนี่ย”ทุกคนที่เข้ามาถามกันยกใหญ่

“คงเพลียคงเหนื่อยมากน่ะ พวกเอ็งช่วยพาไปนอนพักในบ้านนู้นทีนะ เดี๋ยวข้าตามไป เออๆขอบใจมากๆ”ยายพลอยจันทร์พูดเสร็จ หันมาหาหลานชายที่มีปัณรสายืนอยู่ด้วย

“ว่าไง...แม่แกเป็นอะไรถึงเป็นลมล้มพับไปซะขนาดนั้นน่ะ”ยายถามอีก

“เราคุยกันเรื่องเพลงครับ”ยายพยักหน้ารับ

“ยายให้คนออกไปตามหาล่ะ ยายคิดว่านะ น่าจะอยู่ใกล้ๆแถวนี้”

“เดี๋ยวผมก็จะไปดูเหมือนกัน”

“ให้ปูนไปด้วยนะคะ”เค้ามองตาสาวสวยตรงหน้า

“อย่าดีกว่า...ปูนอยู่ที่นี่เถอะ ฝากดูแม่พี่ด้วยผมฝากแม่ด้วยนะยาย”ยายจันทร์พยักหน้า

“ไม่ต้องห่วง ขอให้เจอไวๆนะลูกนะ โธ่ถัง!นังหนูเพลง”หลานชายขับรถออกไปแล้ว ยายพลอยจันทร์เดินกลับไปที่บ้าน โดยมีปัณรสาเดินตามยายจันทร์ไปติดๆ

‘ยังไงปูนก็ขอให้พี่เบส เจอเพลงไวๆนะคะ’ปัณรสาคิดในใจแบบนั้น

........................................................

หลายชั่วโมงต่อมา..

บีเอ็มฯเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้าน ยายพลอยจันทร์ออกมารับเค้าที่รถ

“เจอหนูเพลงมั้ยตาเบส”ยายถามเค้าด้วยท่าที่ห่วงใย

“ไม่เจอเลยครับ ผมไปแจ้งความไว้แล้ว กันจะมีเหตุร้าย”เค้าบอก ยายเค้าพยักหน้ารับรู้

“ที่นี่ก็ไม่เจอ...”ยังไม่ทันยายพลอยจันทร์จะพูดอะไรต่อ

“แม่ล่ะครับ”

“นอนอยู่ข้างในบ้าน ตื่นแล้วก็ไม่ยอมลุกไปไหนเลย”ยายบอกกับเค้า

“....”

“ยายจันทร์ๆๆๆ”เสียงตะโกนเรียกดังมาจากทางด้านหลังบ้าน

“ว่าไงวะ มีไร?!”

แฮ่กๆๆ

“ทำไม รึพวกเอ็งเจอนังหนู?!”

“โน้นนน....พี่สาวนอนอยู่ในบ้านท้ายสวนหลังเก่าของยายโน้นจ่ะ ไอ้เกมส์มันกำลังปลุกพี่สาวอยู่จ่ะ มันเลยให้ฉันมาบอกยาย”เพื่อนบ้านรุ่นหลานบอกกับคุณพลอยจันทร์ บดินทร์ไม่ฟังสิ่งใดต่อ รีบวิ่งไปท้ายสวนของยาย ทันทีที่เค้าไปถึง ชายวัยรุ่นร่างเล็กกำลังปลุกเรียกเธออยู่

“เกมส์! เดี๋ยวพี่จัดการเองขอบใจมากนะ”เค้าบอก

“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมเต็มใจช่วย”เด็กหนุ่มบอกเค้าเดินถอยออกมาห่าง ก่อนหมุนตัวออกไป

“เพลงๆ ตื่นเถอะเพลง พี่มาแล้วนะ”เค้าตบแก้มเธอเบาๆเรียกสติ เค้าเสยผมเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้เธอ

“พี่เบสครับ”เค้าหันไปหา...เจ้าเกมส์หนุ่มน้อยเพื่อนบ้าน

“พี่สาวน่าจะทำตกไว้ ผมเก็บได้ตะกี้ข้างหน้าบ้านฮะ”เค้ารับมันไว้ เพ่งพิจไม่นาน...

“ขอบใจมากเกมส์ไงเดี๋ยวพี่จะคืนพี่สาวให้นะ”

“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมไปนะ..”

“เออเกมส์ เกมส์กับเพื่อนมาเจอพี่สาวคนนี้ได้ยังไงนะ?”เค้าถาม หนุ่มเกมส์ก็เล่ารายละเอียดให้เค้าฟัง....

.........................................................

บ้านทรงกล่องสุดโมเดิร์น...

พิณแพรถูกวางลงที่เตียงนุ่มอย่างช้าๆ เค้าเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดเนื้อตัวให้...เพื่อคลอยความร้อน

เสียงประตูเปิดเข้ามา...

“นังหนูเป็นไงบ้างตาเบสเอ้ย!”ยายพลอยจันทร์ถามด้วยความเป็นห่วง เดินตรงมาที่เตียง

“ตะกี้ตอนอุ้มมา เพลงเค้าสลืมสลือ ลืมตาขึ้นนิดหน่อยฮะ คงเพลียแดด น้ำก็ไม่ได้กิน”เค้าบอกกับยายตามจริง ยายเข้ามาตรงขอบเตียง ลูบหน้าลูบแก้มแม่สาวตัวอวบผมสั้น

“โธ่เอ้ย แม่หนูเพลง...อะไรไม่ดีก็ให้ผ่านพ้นไปนะลูกนะ”ยายจันทร์บีบที่มือเธอเบาๆ

“ยายดีใจนะที่แกมีความรักแล้วคนคนๆนั้นที่แกรักก็คือนังหนู ยายไม่ผิดหวังนะ” เค้าหันมามองหน้าผู้เป็นยาย

“...เพราะนังหนูมีจิตใจที่ดี”เค้ายิ้ม...

“ถ้าแม่คิดแบบยายได้ก็ดี...เพลงเค้าเจอเรื่องหนักๆมาเยอะ”

“งั้นรึ?”เค้าพยักหน้ารับ...

“ผมไม่นึกเลยว่า...ผมก็เป็นอีกคนที่ทำให้เธอ...เจ็บปวด ผมรักเธอมากฮะยาย ผมผิดที่ผมดูแลดวงใจดวงนี้ของผมได้ไม่ดีใช่มั้ยฮะ”ยายดึงเค้ามากอด น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกจากตา...ยายพลอยจันทร์ลูบผมปลอบใจหลานชาย

“เออๆ ผิดอะไรเล่า...เเล้วก็แล้วไปกันไปหลานเริ่มใหม่ได้ แต่ถ้าให้มอง...อันนี้ยายไม่ได้เข้าข้างใครนะ ผู้หญิงทุกคนก็อยากให้คนที่รักดูแลปกป้องให้ความสำคัญ...ถ้าหลานรักนังหนูจริง หลานก็ต้องทำหน้าที่คนรักให้ดี แต่หลานต้องรู้ไว้นะหลานไม่ได้มีแค่นังหนูที่รักหลาน แต่หลานยังมียาย มีแม่นิลที่รักและหวังดีกับหลานด้วยเหมือนกัน ถ้าเบสมั่นใจในตัวนังหนูจริง นังหนูก็ต้องยอมรับในตัวแม่ตัวยายของหลานได้ด้วย เพราะงั้นหลานต้องให้เวลากับแม่เราด้วยนะตาเบส”ยายบอกกับหลานชายไปแบบนั้น

“ครับยาย งั้นผมฝากเพลงแป๊บนะฮะ เดี๋ยวผมมา”

.....................................................

บ้านไม้สัก..

ห้องนอน

บดินทร์เปิดประตูเข้ามาในห้อง เห็นเพียงหญิงวัยกลางคน กำลังนอนหันหลังให้เค้าอยู่บนเตียง

“แม่หลับยังฮะ”เค้าชะโงกหน้าไปดูแม่เค้า หอมลงเบาๆที่แก้มแม่นิล แล้วกลับลงมานั่งตรงขอบเตียง คุณนิลมณีลืมตาขึ้น...หากยังนอนไม่ไหวติง ไม่โต้ตอบอะไรทั้งนั้น...

“....”

“ปูนกลับไปนานแล้วหรอฮะ”เค้าพูดแล้วยิ้ม

“....”

“พวกเราเจอเพลงแล้วนะฮะ ไปเจออยู่ในบ้านเก่าหลังสวนผักยายโน้นนน”

“.....”

“ผมขอโทษที่พูดแรงกับแม่ไปแบบนั้น ผมขอโทษที่ไม่ได้พูดตรงๆกับแม่ตั้งแต่แรกว่าเพลงคือแฟนผม”

“....”

“แม่จะเชื่อมั้ยฮะ ทุกครั้งที่ผมอยู่ไกลบ้าน ทำงานเหนื่อยๆเครียดกับงาน ผมมักคิดถึงแม่กับยายเสมอ... ผมอยากบอกว่าในชีวิตนี้ผมคงรักใครไม่ได้มากเท่ากับรักแม่กับยายที่สุด”

“....”น้ำตาคนเป็นแม่ไหล...

“แต่ผม....ก็รักเพลงมากเหมือนกัน แล้วผมก็ไม่อยากจะเสียเธอไป ผมรักเพลงมานานหลายปี ยอมทำงานถวายหัว หึๆวันต่อวัน คืนต่อคืน....ยอมทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ และในที่สุดวันที่ผมรอคอยก็มาถึง เธอตอบรับรักผม แม่รู้มั้ยว่ามันทำให้ผมมีความสุขที่สุด...มันทำให้ผมรู้แล้วว่าชีวิตที่เหลือของผม ผมจะใช้มันอยู่ไปเพื่อใคร ถ้าไม่ใช่แม่ ยาย แล้วก็เพลง มันยากที่แม่จะยอมรับเพลงนะ แล้วมันก็ยากที่แม่จะทำใจเรื่องปูน ....แต่ได้โปรด”น้ำตาเค้าไหล

“เปิดใจรับเพลง”น้ำตาเค้ายังคงไหล กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“.....”

“ได้โปรดหันมองคนที่ผมรักด้วยหัวใจของแม่บ้างเถอะครับ อย่างน้อยก็ทำให้เค้ารู้สึกว่าเเม่ไม่ได้รังเกียจหัวใจของเค้า ที่เค้ายอมมอบให้กับผม”

“....”น้ำตาทั้งคู่ไหล บดินทร์รีบเอามือเช็ดน้ำตา

“แม่นอนพักต่อเถอะ ผมจะออกไปดูความเรียบร้อยข้างนอกต่ออีกหน่อย แล้วจะไปดูเพลง ผมฝากยายไว้ไม่รู้ว่าป่านนี้จะรู้สึกตัวรึยัง”เค้าบอกเล่าทุกอย่างกับแม่เค้า

“....”

“ผมรักแม่นะ”คุณนิลมณีรีบหลับตาลงเมื่อลูกชายสุดที่รักชะโงกหน้ามาจูบแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินจากไป

‘เเม่ก็รักลูกนะ’คุณนิลมณีคิด

...............................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว