Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ! (แก้ไขคำ)

ชื่อตอน : ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ! (แก้ไขคำ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ! (แก้ไขคำ)
แบบอักษร

สายวันต่อมา

แดดอ่อนๆ ทำเอาสาวร่างอวบค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก

‘ปวดหัวจัง’

พิณแพรควานหามือถือตำแหน่งที่เธอเคยวางไว้

‘ไม่มี’

พิณแพรหรี่ตามองไปรอบๆห้อง

เมื่อคืนเราไม่ได้กลับห้องนี่...

เธอเปิดผ้าห่มก้มลงมองตัวเอง แอบโล่งใจอยู่มากเสื้อผ้าทุกอย่างยังคงเดิม

“ตื่นแล้วเหรอ?”เค้าที่กำลังติดกระดุมแขนเสื้อทำงานเดินเข้ามานั่งตรงขอบเตียงใกล้ๆเธอ

“ผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณ”พูดจบยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แต่เธอเอียงหลบเค้าได้ซะก่อน

“จะทำอะไรคะ”เค้ายิ้มชอบใจ

“หึๆ ก็หอมแก้มคุณไง ไม่ได้เหรอ?” เธอจ้องหน้าเค้า ทำหน้าง้ำหน่อยๆ

“ไม่ได้ค่ะ”

“ทำไม? เมื่อคืนยังทำได้เลย ยิ่งกว่าหอมซะอีกนะ”พอเค้ากระซิบข้างๆหูเธอจบ ก็เดินตรงไปยังกระจกบานใหญ่ มีเธอเดินตามมาต้อยๆ ดึงเค้าให้หันกลับมาสู้หน้า

“เดี๋ยวค่ะ หมายความไงคะที่บอกว่ายิ่งกว่าหอมอะไรนั่นน่ะ”เธอทำใจดีสู้เสือถามเค้า คำถามนี้ทำเอาเค้ายิ้มกว้าง ดึงเธอเข้ามากอด ก้มลงจูบเข้าที่ปากอวบนุ่ม

“ก็หมายความว่าทำแบบนี้ไง”

“...ครู!”

“ต้องให้บอกด้วยมั้ยว่ากี่ครั้ง”เค้ายิ้มเจ้าเหล่

“ครู!”เธอเขินหน้าแดงทำอะไรต่อไม่ถูก หวังจะเดินห่างออกมา หากเค้ายังคงกอดเธอไว้อยู่

“เขิน?”

“เปล่า”เธอพูดออกห้วน

“หึๆ”เค้าอมยิ้ม...

“ปวดหัวรึเปล่า ไหนมานวดให้”บดินทร์คลึงขมับเธอเบาๆ หากเธอปัดมือเค้าออก เค้าก็ยังคงวนเวียนบีบคลึงอยู่อย่างนั้น

“ไม่เอาค่ะ เพลงไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย”เธอโกหกเธอปฏิเสธ

“ไม่เชื่อ มันต้องมีปวดหัวมึนหัวบ้างแหละ ดีขึ้นมั้ย?”เธอเบิกตากว้างใส่

“ไม่มีเลยค่ะ”

“ดื้อจัง หื้มม..”เค้ามองตาเธอ

“ก็เลิกเอามือมาจับหัวเพลงได้มั้ยล่ะ”เธอบอก จนเค้าต้องเอามือออก แล้วก็อดที่จะหัวเราะเธอไม่ได้

“แล้วเมื่อคืนจำอะไรได้บ้างมั้ยเนี่ย”เธอนิ่งเงียบ ไม่ตอบ

“เงียบแบบนี้แสดงว่าจำอะไรไม่ได้เลยสินะ”เค้าจับไหล่เธอหมุนเบาๆให้เธอเดินไปที่โต๊ะกินข้าว

“จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร นั่งลงแล้วกินซะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”เธอมองทุกๆอย่างที่เค้าเตรียมไว้ให้เธอ

“กินเสร็จผมจะไปส่งที่พักนะ เดี๋ยวผมแต่งตัวก่อน”พูดเสร็จก็ก้มตัวหอมที่แก้มเธอเบาๆ

“ชื่นใจ”

“นี่!....”เธอเอามือจับแก้ม ไม่ทันได้พูดอะไร ก็เค้าก็เดินออกไปซะก่อน... พิณแพรเผลอยิ้มไม่รู้ตัว เป่าโจ๊กร้อน..ดังฟู่ก่อนเอาใส่ปาก ใช้เวลาไม่นานเธอก็จัดการทุกอย่างบนโต๊ะจนหมด ตามด้วยเครื่องดื่มแก้เมาค้าง บดินทร์จัดการไปส่งเธอ...รออยู่ข้างล่างรอให้เธออาบน้ำแต่งตัว เพื่อจะได้ไปที่ทำงานพร้อมกัน เธอมาถึงรถ เค้ารีบเปิดประตูเดินตรงมารับเธอ

“รอนานมั้ย”เธอถาม

“ไม่เลย”มือเค้าจับทรงผมใหม่ของเธอ จับแก้ม...เชยคาง นิ้วโป้งเค้าเกลี่ยเข้าที่ริมฝีปากอวบสวย ลูบสัมผัสไปมาเบาๆ

“ทำกับสาวบ่อยใช่มั้ยเนี่ยแบบเนี๊ยะ!”เธอถาม เค้ายิ้มนิดๆ

“ไม่เลย..คุณเป็นคนแรก”เค้าหันไปเปิดประตูรถให้ ทั้งคู่ออกจากโรงแรม เดินทางไปสำนักงานบอดี้ี้ดี้เชฟ เพื่อจัดการปัญหาที่ยังค้างคาให้สำเร็จ ...ในที่ประชุมพิณแพรได้รับทราบทุกอย่างชัดเจนขึ้น บดินทร์เองก็เสนอหนทางแก้ไขให้นายสาว เค้าอาสาจะไปเจรจาพูดคุยกับลูกค้าวีไอพีเหล่านั้นด้วยตัวเอง ผลจะเป็นไงต้องรอดูต่อไป

เลิกประชุมแล้ว พิณแพรเดินแยกออกไปที่ห้องทำงาน เค้าก็กำลังจะแยกกลับไปที่ห้องตัวเองเช่นกัน แต่เมื่อเดินผ่านน้องพนักงานคนอื่นๆที่กำลังนั่งทำงานอยู่ เค้าได้ยินอะไรบางอย่างจึงหยุดฟังอยู่ใกล้ๆทางเลี้ยวนั่น

“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคุณเพลงจะเลิกกับคุณกฤษได้ เห็นว่าคบกันมาแต่สมัยเรียน แถมหมั้นกันแล้วด้วย”พนักงานสาวคนนึงพูด

“จะไม่ให้คุณเพลงเลิกได้ไง ก็คุณกฤษกับคุณจั่นแอบสวมเขาให้คุณเพลงน่ะซี่ ใครๆเค้าพูดกันให้แซ่ดที่โน้น”อีกคนกล่าว

“ดีแล้วล่ะที่เลิกได้ เห็นใครน้าบอกคุณกฤษงี้ร้าย หลอกเอาเงินคุณเพลงไปไม่รู้กี่ล้านต่อกี่ล้าน ที่สำคัญอะไรรู้มะ เอาเงินคุณเพลงไปออกรถให้คุณจั่น”อีกคนพูดออกลีลาท่าทาง ดูตื่นเต้นเร้าใจ...

“จริงดิ๊....โชคร้ายจังเลยเนอะ ไม่น่าเชื่อว่าคุณเพลงต้องมาเจอผู้ชายแย่ๆแบบเนี่ย ไหนจะปัญหาเรื่องงานอีก”เพื่อนอีกคนกล่าว

“คุณเพลงสวยออกนะ แต่เสียดายอวบไปนิด ไม่งั้นหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่จีบตรึม”อีกคนออกความเห็น

“ก็จริง”เพื่อนคนนึงสนับสนุน

“เพี้ยง! ฉันขอให้คุณเพลงเจอคนดีๆด้วยเถอะ แบบพี่เบสก็โอเคนะ แต่ดูท่าจะไม่มีหวังอ่ะ”

“ทำไมอ่ะ...คุณเพลงก็ดูสนิทกับพี่เบสที่สุดละนะ ใครๆเค้าก็พูดๆกัน ฉันแอบเห็นหลายครั้งเหมือนกันน้า ตอนเค้าอยู่ด้วยกัน น่ารัก!”

“จริงหรอ ถ้าคุณเพลงมีใจก็ดีสิ...แต่ดูคุณเพลงไม่มีท่าทีอะไรเลยอ่ะ”

“ก็จริง เออ...วันนี้วันเกิดคุณเพลงนะ”คนนึงพูด

“จริงดิ”

“พวกฝ่ายบุคคลพูดกันอยู่นะ เที่ยงนี้คุณเพลงสั่งอาหารมาเลี้ยงพวกเรา”

“หรอดีจัง คุณเพลงใจดีอ่ะ” บดินทร์เดินห่างออกมาจากกลุ่มกอสซิปแล้ว เดินสักพักก็ถึงบดินทร์เปิดประตูเข้ามาในห้องตัวเอง นั่งลงเอนพิงที่เก้าอี้หนัง เค้าคว้าปฏิทินขึ้นมาดู

19 เมษายน 2561

‘วันเกิดคุณงั้นหรอเพลง’บดินทร์คิดในใจ

.....................................

นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงตรง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

‘ครูแน่ๆ’

เธอกำลังมองหาใครบางคน...แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง...

“ขออนุญาตค่ะคุณเพลง อาหารที่คุณเพลงสั่งมาเลี้ยงพวกเรามาถึงแล้วค่ะ คุณเพลงรับสักชุดมั้ยคะ”พนักงานคนนึงเข้ามาถาม

“แจกจ่ายกันพอแล้วหรือไง ถึงจะเอามาให้เพลงอ่ะ?”

“โห พอซะยิ่งกว่าพอค่ะคุณเพลง เหลืออีกตั้งหลายชุดแหนะ ก็เลย...”

“คุณเบสอยู่มั้ย เอาไปให้เค้าสักชุดสิ เค้าทำงาน คงไม่มีเวลาออกมากินหรอก”เธอพูดเหมือนรู้ใจบุคคลที่สาม

“พี่เบสไม่อยู่แล้วค่ะ เห็นออกไปห้องตั้งแต่ก่อนเที่ยง”

“ออกไปไหน เค้าบอกมั้ยว่าจะไปไหน?”

“ไม่ทราบนะคะ ไม่ได้บอกอะไรไว้ด้วย ตกลงคุณเพลงจะรับ....”

“เพลงยังไม่เอาดีกว่าค่ะ กินกันเลย ไม่ต้องเผื่อเพลงนะ”เธอตอบ พนักงานสาวออกไปแล้ว แต่เธอกลับกระวนกระวายใจยิ่งนัก...นั่งไม่ติดเก้าอี้ หยิบมือถือส่งไลน์หาทันที

พฤ. 19/4

เพลงหิวข้าวแล้ว

นานนับชั่วโมง เค้าก็ไม่เปิดอ่าน เค้าไปไหนปกติมีอะไรเค้าจะพูดจะบอก เค้าไม่สนว่าเธอจะอยากฟังหรือไม่ก็ตาม พิณแพรลุกขึ้นเดินวนไปมาอยู่ห้องราวหนูติดจั่น ตัดสินใจโทรหาเค้า...

ตืดๆๆ

‘ทำไมไม่รับสายล่ะ’เธอนึกในใจ

โทรอยู่หลายครั้งก็ไม่รับ เฮ้อ ...ไลน์ไปก็ไม่ตอบ ตัดสินใจ...หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

...........................................

คอนโดบดินทร์

รถคันหรูเทียบจอด พิณแพรเปิดประตูลงแล้วหันไปหาคนขับ

“ไม่ต้องรอนะคะ เดี๋ยวเพลงกลับเอง ไม่งั้นก็จะโทรให้มารับ”เธอบอกเสร็จ รถคันงามก็แล่นออกไป พิณแพรไปนั่งรอใกล้ๆกับประตูทางเข้า เลือกที่นั่งให้เหมาะ...เห็นทั้งประตูทางเข้าออก ลิฟท์ บันไดหนีไฟสำหรับที่จะขึ้นไปถึงชั้นบนได้ จากบ่ายจนกลายเป็นดึก เธอมองดูเวลา เค้า...หายไปไหนนานขนาดนี้ จะขึ้นไปบนห้องก็ไม่มีกุญแจเข้าห้องก็ไม่ได้

“จะรู้บ้างมั้ยว่ามีคนเค้ารออยู่?”เธอบ่นเบาๆ ไม่นานนัก คนที่เธอรอคอยก็เดินผ่านหน้าเธอตรงไปกดลิฟท์ พิณแพรเดินตามเข้าไปยืนใกล้ๆ

ลิฟท์เปิด...เค้าเดินเข้าลิฟท์ หันกลับมากดเลขชั้น

“เอ้ย!คุณเพลง มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!”เค้าเผลอร้องอุทานชื่อเธอออกมาอย่างดัง

“ตกใจอะไร นึกว่าเห็นผีหรอ?”พิณแพรพูดใส่เค้า

“เปล่า”เค้าตอบ ลิฟท์กำลังทำงานขึ้นไปยังชั้นที่เค้าต้องการ

“คุณเพลงมาหาผม?”เธอมองหน้าแต่ไม่ตอบ

“มีอะไรรึเปล่า”คำถามดูเป็นทางการสุดๆ

“ครูหายไปไหนมาคะ โทรไปก็ไม่รับไลน์ไปก็ไม่ตอบ”น้ำเสียงตัดพ้อ

“อ้อ...”เค้าควักมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง พินิจดูข้อความ

ติ๊งง... เสียงลิฟท์เปิดออกทั้งคู่ก้าวออกมา

“ผมไปคุยกับลูกค้ามา”

“ไม่คิดจะบอกเพลงเลยใช่มั้ยคะ อยู่ๆก็หายไปแบบนี้”เค้ามองหน้าเธอนิ่ง

“ผมเห็นคุณเหนื่อยๆ เลยไม่ได้เข้าไปบอก ไปถึง...ก็มัวแต่คุยกับลูกค้า ไม่ได้ดูมือถือเลย ปิดเสียงไว้ ถ้าทำให้ไม่สบายใจก็ขอโทษด้วยจริงๆ”เค้าบอก เธอฝืนยิ้ม ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้อง เค้าเปิดประตู

“เอ่อ...วันนี้ผมขอตัวนะ คงไม่ลงไปส่งข้างล่าง คุณลงไปเองได้ใช่มั้ย กลับดีๆครับ”เค้าพูดตัดบทเดินเข้าห้อง พิณแพรเดินตามเค้าไปเค้ารู้สึก....

“เดี๋ยว...เพลงหิวน้ำ นั่งรอครูตั้งแต่บ่ายยังไม่มีไรตกถึงท้องเลย ขอเข้าไปดื่มน้ำสักแก้วก่อนได้มั้ย?”เธอหาเรื่องจะเข้าไป...

“ดึกแล้ว...ไม่เหมาะ”เค้าเอ่ยเรียบๆ

“...เมื่อคืนยังนอนได้เลย”เธอย้อนเค้า

“ไม่เหมือนกัน เมื่อคืนคุณเมาไม่ได้สติ แต่ตอนนี้...”เค้าหยุดพูด...ไว้แค่นั้น

“งั้นก็ ขอโทษที่มารบกวน”เธอหันหลังกลับหลัง...หากมือแกร่งคว้าแขนขาวๆไว้ซะก่อน

“ผมทำยังงี้ ก็ถูกแล้วไม่ใช่หรอ”

“....”

“จะมางอนผมเรื่องอะไร”

“......”น้ำตาพิณแพรค่อยๆไหล เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเบาๆ

“ผมพูดผิดรึไง”

“....”

“...ทำไมไม่ตอบผมมาล่ะ”เค้าพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“....”

“หึ! ผมลืมไป ผมจะทำอะไรอะไร ก็ไม่เคยถูกใจคุณเลยซักที”บดินทร์ปล่อยแขนเธอ หันหลังกลับเข้าห้อง

เธอดึงเสื้อไว้...

“ครูเป็นอะไรอ่ะ เมื่อเช้ายังดีๆกันอยู่เลย ”เธอร้องไห้

“ผมเหนื่อย...”เค้าหันหลังพูดกับเธอ

“ไม่จริง”

“จริง”

“อย่าเป็นแบบนี้ได้มั้ย?”น้ำเสียงเธอขอร้องอ้อนวอนเค้า

“วันนี้วันเกิดคุณ แต่ทำไมผมถึง.... ไม่สิทุกคนรู้ว่าวันนี้วันเกิดคุณ แต่เหมือน...ผมจะไม่รู้อยู่คนเดียวหรือผมรู้เป็นคนสุดท้ายเลยสินะ คุณเห็นผมเป็น’ยิ่งกว่าคนอื่น’อีกเพลง คุณกำลังจะบอกผม ว่าผมควรหยุดเรื่องคุณไว้แค่นี้ใช่มั้ยห๊ะ!เพลง ผมรู้ว่าคุณผ่านความเจ็บปวดมามากผมเข้าใจ แต่คุณต้องเข้าใจนะว่าผมก็มีเลือดเนื้อมีหัวใจเหมือนกัน ถ้าไม่คิดอะไรกับผม ก็กลับไปซะ ไปให้ไกลจากผมไกลได้เท่าไหร่ยิ่งดี หรือไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก ผมจะได้ทำใจได้ไวๆ”

“.ฮือๆ”

“ผมอยากเป็นทุกอย่างให้คุณนะเพลง แต่ยิ่งทำมันยิ่งเหมือนไม่ใช่....คุณกลับไปเถอะ”เค้าพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด เธอส่ายหน้าร้องไห้ตัวโยน เค้าออกแรงเพียงนิดเดียว มือเธอก็หลุดจากเสื้อเค้าแล้ว

บดินทร์ปิดประตูดังปั้ง!

พิณแพรยกมือขึ้นปิดหน้ายืนร้องไห้อยู่แบบนั้น

......................................

เวลา...ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้

ชายหนุ่มเช็ดตัว..เดินออกจากห้องน้ำด้วยหัวใจไม่เป็นสุขนัก เปิดม่านดู... ก็ยังเห็นหญิงสาวยืนร้องไห้อยู่

ได้เพลง...คุณจะเอายังไงก็ว่ามา

ประตูถูกเปิดออก...

พิณแพรหันมามอง....

“ทำไมถึง...”เค้าหงุดหงิดใจนัก คว้าไหล่กลมกลึงออกแรงบีบพอให้เจ็บ

“คุณนี่มัน ...ผมอุตส่าห์ให้โอกาสคุณกลับไปแล้วนะ”เค้าจ้องหน้าเธอ ที่ตอนนี้แก้มเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

“จะเอายังไง รู้มั้ย...ว่าถ้าเข้าไปกับผมตอนนี้มันจะหมายความว่ายังไง”เธอมองจ้องตาเค้า

“......”

“เข้าไปก็ได้ แต่...ไม่ให้ออกมาแล้วนะ”เธอจ้องเค้าเต็มตา

“ถ้าเข้าไปแล้วผมก็จะทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำ”เค้ามองเธอด้วยสายตาจริงจัง กระชากมือนุ่มๆพาเดินเข้าห้องไป

ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ!

...................................................


ขอโทษที่มาช้ามาก

ตอนนี้เบาๆไปก่อนนะคะ

💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว