Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณก้าวผ่านมันไปได้แล้วนะ...เพลง!

ชื่อตอน : คุณก้าวผ่านมันไปได้แล้วนะ...เพลง!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณก้าวผ่านมันไปได้แล้วนะ...เพลง!
แบบอักษร

พิณแพรก้าวเข้ามาใกล้ทั้งคู่ถึงขอบเตียง

“เพลง!”

“สนุกมากเลยสินะคะพี่กฤษ”

“คืองี้ พี่อธิบายได้นะเพลง!..”

“ดูพี่กฤษก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรจริงๆเลยนะคะถ้าเราต้องเลิกกัน”

“คือพี่!...”

“น่าจะพอได้แล้วนะคะกับการเหยียบย่ำน้ำใจของเพลงที่มีให้พี่กฤษมาตั้งหลายปี”

“เพลง...พี่บอกแล้วไงว่าพี่อธิบายได้!”

“นี่คือสิ่งที่พี่กฤษตอบแทนให้เพลงใช่รึเปล่าคะ”เธอถามชัด

“เพลง! พี่ขอร้องหล่ะ เราคุยกันก่อนได้มั้ย”สุรกฤษลุกออกจากเตียงเอาผ้าพันเองแล้วค่อยๆเดินมาหาเธอ

“เพลงถามว่าใช่มั้ย!!”

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะเพลง...พี่รักเพลงจริงๆนะ”สุรกฤษแถไปได้ขุ่นๆ

“คิดว่าเพลงไม่เคยไม่รู้อะไรเลยใช่มั้ยคะพี่กฤษ”พิณแพรถามด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ หากแต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

“เพลงถามทำไมไม่ตอบ คิดว่าเพลงไม่เคยรู้อะไรเลยใช่มั้ย!!”พิณแพรตวาดเสียงสั่น

“พี่ไม่ได้ตั้งใจเลยนะเพลง พี่อธิบายได้ทุกอย่าง”เค้าพยายามจะเข้าถึงตัวเธอหากเธอสะบัดตัวหนี

“จะต้องอธิบายอะไรอีกคะ พี่จะอธิบายอะไร ในเมื่อมันชัดขนาดนี้แล้ว”

“พี่เอ่อ คือ...พี่!”สุรกฤษพูดอึกๆอักๆ

“ทำไมต้องเป็นจั่นด้วยคะพี่กฤษทำไมต้องเป็นจั่นคะ!”พิณแพรถาม หันกลับมาสบตากับจักจั่นพอดิบพอดี

“...มองอะไรฉันไม่รู้ด้วยนะ พี่กฤษเค้าเมาแล้วพาฉันมา....”จักจั่นพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน สุรกฤษอึ้งจนพูดไม่ออก

“เมางั้นหรอ?”พิณแพรพูดจบ เดินเร็วๆไปเปิดตู้เสื้อผ้า หันกลับมาแล้วชี้ให้ทั้งคู่ดู

“นี่ใช่มั้ยเมา นี่ใช่มั้ยห๊ะเมา...ใช่มั้ย!!”พิณแพรกวาดเสื้อผ้าที่แขวนไว้ทั้งหมด....เขวี้ยงลงมากองกับพื้น

“นี่อะไร เมาแล้วต้องเอาเสื้อผ้าของเธอมาเเขวนเต็มตู้ไปหมดเลยหรอ หมายความว่าอะไร!! ห๊ะ หมายความว่ายังไงตอบฉันมาสิ นังเพื่อนทรยศ เสื้อผ้าทั้งหมดเนี่ยมันคืออะไร”

“ฉันไม่รู้.......”ยังไม่ทันที่จะตอบจบพิณแพรปลี่เข้าใส่จินดาพร

“ไม่รู้งั้นหรอ เธอคิดว่าฉันโง่มากใช่มั้ยจั่น ห๊ะ! เธอคิดว่าฉันไม่เคยรู้ทันเธอเลยสักเรื่องเลยใช่มั้ยนังงูพิษ!”พิณแพรบีบคอจักจั่นอย่างเหลืออด น้ำตามันจะไหลเอาง่ายๆถ้าใช้อารมณ์แล้วขาดสติแบบนี้ จักจั่นดิ้นไม่หยุดสะบัดขาขยับแขนไม่หยุด

“...ปล่อยฉันนะนังเพลง บอกให้ปล่อยไง โอ๊ยย...พี่กฤษช่วยจั่นด้วยพี่กฤษค่ะพี่กฤษ แคร่กๆๆ”จักจั่นแทบหายใจไม่ออก ดิ้นพล่านเอ่ยร้องให้สุรกฤษช่วย

“หยุดนะเพลง...เพลงพอเถอะนะพี่ขอร้อง นะเพลง...เพลง พี่บอกให้พอไง พี่บอกให้หยุดไงเล่า!!”สุรกฤษห้ามสาวอวบเท่าไหร่ก็ไม่ฟังกระชากแขนอวบๆให้หยุดบีบคอจินดาพร หากพิณแพรเสียหลักหงายหลังพลาดลงไปก้นกระเเทกพื้น บดินทร์รีบวิ่งเข้ามาหาพิณแพรทันที

“คุณเพลงเจ็บมากรึเปล่าหึ! พอเถอะเพลงเรากลับกันเถอะ...นะ”บดินทร์เข้าไปช่วยพิณแพรไว้ จับลุกขึ้นอีกครั้ง เค้าพยายามบอกกับเธอแต่หากเธอทำสัญญาณให้บดินทร์ถอยห่างเธอเอาไว้

“เพลงไหวค่ะ ครูคอยอยู่ใกล้ๆเพลงไว้พอ...นะคะ”

“แน่ใจนะว่าไม่ให้ผมทำอะไร”เธอพยักหน้า พิณแพรเดินไปหาสุรกฤษทันที

“คือตะกี้พี่ไม่ได้ตั้งใจเลยนะ”เธอเอามือนุ่มๆฟาดเข้าที่หน้าเค้าจนเต็มแรง

เพี๊ยะ!!!

“นี่เป็นรางวัลสำหรับความไม่ตั้งใจค่ะ”พิณแพรยิ้มสุดเศร้า

“ตบพี่ทำไม!...ก็พี่บอกให้เพลงหยุดบีบคอจั่นไงเพลงเองนั้นแหละก็ไม่ยอมหยุด พี่เลยต้องทำอย่างนั้นนะ”สุรกฤษพยายามอธิบาย

“เป็นห่วงมันมากหรอคะ”

“เพลง!!”

“ไหนพี่กฤษเคยบอกว่ารักเพลงยอมทำทุกอย่างเพื่อเพลงยังไงล่ะคะ”พิณแพรทวงถามสัญญารักจอมปลอมจากเค้า

“...”

“เเล้วทำไมกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะคะ!”ประโยคนี้ทำสุรกฤษอึดอัดใจนัก

“พี่กฤษจั่นเจ็บไปหมดเลยอ่ะค่ะ เดินมาดูจั่นหน่อยสิคะ”เสียงจักจั่นเรียกเค้า ให้รู้ว่าเค้าต้องทำทุกอย่างเพื่อเธออยู่

“ทำไมไม่เรียกแฟนเธอไปช่วยล่ะ พี่เบสสุดที่รักของเธอไม่ใช่รึไง”พิณแพรพูดเสียงดังๆให้สุรกฤษได้ยิน

“อะไร...ฉันไม่รู้เรื่อง!!”จักจั่นตีหน้าซื่อ

“ก็เมื่อวานเธอยังบอกว่าเป็นแฟนกับพี่เบสอยู่เลยไม่ใช่หรอไง เห็นเอาแหวนมาอวดให้ดูด้วยหนิ”พิณแพรสาธยาย

“จริงที่เพลงพูดหรือจั่น?”

“ไม่จริงค่ะ ไม่จริงพี่กฤษอย่าไปฟังมันนะคะพี่กฤษ...แฟนเฟินอะไร เนี่ยก็แหวนที่พี่กฤษซื้อให้จั่นไงคะ ดูสิ”เธอโชว์แหวนนิ้วนางข้างซ้ายให้สุรกฤษดู

“เธอเนี่ยมัน....โคตรตอแหลเลยนะจั่น!!”พิณแพรด่าชัด

“นังเพลง! เธอมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉันห๊ะ”

“ก็สิทธิ์ของความเป็นคู่หมั้นไง ฉันอยากจะด่าเธอให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำนะ ให้มันสมกับความตอแหลความร้ายกาจที่เธอทำไว้กับฉันน่ะ...ไอ้ที่ด่าว่าโคตรตอแหลเนี่ย มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”พิณแพรพูดถ้อยชัดคำ

“อร๊ายย แก! พี่กฤษดูมันสิคะ มันด่าจั่นอ่ะ อีบ้านี่”จักจั่นเขย่าแขนฟ้องสุรกฤษใหญ่

“เลวกับเลว เหมาะกันจริงๆว่ามั้ยครู”พิณแพรพูดหาแนวร่วม หากบดินทร์ก็ช่วยตอบกลับทันควัน

“ก็เหมาะอยู่!!”

“เอ้ย!...จะพูดมากไปแล้วนะ”

“นั้นสิคะพี่กฤษมันจะพูดมากเกินไปแล้ว....ช่วยไม่ได้!! ก็นังเพลงเสือกโง่เองทำไมล่ะคะพี่เบส จริงมั้ยพี่กฤษ”จินดาพรทำหน้าออดอ้อนจนน่าตบ

“เธอนี่มัน ทั้งหน้าหนาทั้งหน้าทนจริงๆ!”พิณแพรแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ จักจั่นยักไหล่ไม่สน...พิณแพรเอ่ยถามขึ้นทันใด

“พี่กฤษยังรักเพลงอยู่มั้ยคะ?”

“.....”

“พี่กฤษ พี่กฤษเคยรักเพลงบ้างมั้ยคะ!”น้ำตามันพาลจะไหล

“....”เค้าไม่ตอบ

“ที่ผ่านมาเคยนึกรักเพลงบ้างรึเปล่า?!”

“....”

“พี่คงจะหลอกว่ารักเพลงมาตลอดสินะคะ พี่กฤษคงอยากจะอ้วกทุกครั้งเลยใช่มั้ยคะเวลาที่ต้องเดินไปไหนมาไหนกับเพลง พี่กฤษเเอบคบกับจั่นมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยทั้งที่เพื่อนคณะหรือใครๆเค้าก็รู้ว่าพี่กับเพลงกำลังคบกัน พี่กฤษหลอกเอาเงินเพลงไปเป็นล้านๆเพื่อเอาไปออกรถป้ายแดงให้จั่น พี่กฤษเเอบเบี้ยวงานแล้วไปเที่ยวต่างประเทศกับจั่นเป็นอาทิตย์ๆทั้งที่พี่กฤษต้องไปทำงานสำคัญให้คุณพ่อ พี่กฤษพาจั่นขึ้นไปบนเรือนหอของเราทุกครั้งที่เรานัดไปดูเรือนหอกัน พี่กฤษแอบมีอะไรกับจั่นทุกที่เมื่อมีโอกาสเเม้กระทั่งในห้องทำงานของคนอื่น พี่กฤษทำดีกับเพลงทุกอย่างเพราะว่าจริงๆแล้วพี่กฤษแค่อยากได้งานและได้เงินของเพลงเท่านั้น ...ทั้งหมดนี้พี่กฤษคิดว่าเพลงไม่เคยรู้เลยใช่มั้ยคะ”

“เพลง....พี่!”

“เพลงคงเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆที่พี่และจั่นคอยคิดแต่จะจูงจมูกไปทางไหนก็ได้อย่างนั้นใช่มั้ยคะ?”ในห้องเงียบสงัด

“ความดีที่เพลงมีให้ ไม่ได้ช่วยให้ใจใครเปลี่ยนได้เลยจริงๆ”น้ำตาพิณแพรค่อยๆไหล สุรกฤษอยากจะเข้ามาหาพิณแพรแต่จักจั่นรั้งแขนเอาไว้

“เราจบกันแค่นี้เถอะนะคะพี่กฤษ พรุ่งนี้จะมีหนังสือสัญญาจ้างออกเอาไปให้พี่เซ็นต์ที่ห้อง เรื่องยกเลิกหมั้น แม่เป็นจัดการแทนเพลงทั้งหมดค่ะ”พูดจบพิณแพรหันหลังกลับเพื่อจะออกไปจากห้อง

“ที่มันมาไม่ใช่อะไรหรอกนะคะพี่กฤษ มันแค่อยากจะเลิกกับพี่...เพื่อที่จะไปคบกับไอ้ผู้ชายที่ยืนรออยู่ข้างๆมันจนเนื้อเต้น พอเห็นผู้ชายทำดีด้วยหน่อยก็นึกมโนว่าเค้ารักชอบ นี่แหละน่าที่เค้าว่ากันว่าไม่ยอมมองสารรูปตัวเอง อ้วนแบบนี้มันก็แค่ฟันแล้วทิ้งทั้งนั้นแหละ พี่กฤษว่าจริงอย่างที่จั่นพูดมั้ยคะ”จักจั่นจงใจพูดให้พิณแพรได้ยินเต็มชัดสองหู

“...” พิณแพรหยุด...แล้วฟัง

“ความจริงเธอทำตัวโง่มาได้ตั้งนาน น่าจะโง่ไปให้ตลอดเลยซี่ จะมาทำอวดฉลาดตอนนี้ทำไมไม่รู้นะพิณแพร สงสัยอยากได้ผัวใหม่จนตัวสั่น หึ!...สะใจแล้วใช่มั้ยล่ะที่ไล่ฉันกับพี่กฤษออกได้เพราะความเอาแต่ใจของตัวเองนึกจะเอาเข้าก็เอาเข้า นึกจะเอาออกก็เอาออก เห็นพวกเราเป็นแค่ผักปลา เพลง!....แต่เธอไม่มีวันลบความทรงจำทุกอย่างที่ฉัน พี่กฤษเเละเธอเคยมีร่วมกันไปได้หรอก และคงไม่มีวันไหนที่เธอจะนอนหลับได้อย่างเป็นสุขหรอกนะนังหมูหน้าโง่ จำไว้”จักจั่นพูดไล่หลังตามมา บดินทร์เห็นพิณแพรหันกลับไปจึงรีบเข้าคว้าแขนเข้าไว้ก่อน

“มันจบแล้ว กลับเถอะนะเพลง อยากช้ำใจไปจนตายเลยรึไง มันจะพูดอะไรก็ช่างมันสิหยุดลากตัวเองไปเข้าไปเกลือกกลั้วกับพวกมันได้แล้ว”บดินทร์รีบเตือนสติ...

“แต่ทั้งหมดที่จั่นพูด นั้นมันไม่ใช่ตัวครูนี่คะ...แต่เป็นตัวเพลง มันกำลังด่าเพลงอยู่ ครูก็ได้ยินไม่ใช่หรอคะ”

“คุณเป็นอย่างที่มันพูดรึไงหึ!”

“เพลงจะยอมเสียค่าปรับตอนขึ้นโรงพักค่ะ...อย่าห้ามเพลงเลยนะคะ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายค่ะ.....เพลงยอมแลกกับความสาใจ เงินไม่กี่ร้อยบาทหรอกค่ะ”พิณแพรพูดจบ เดินเข้าใส่จักจั่น ดันร่างบางไปถึงสุดเตียงผลักเธอให้หงายลงนอนแผ่หลา ขึ้นคร่อมจินดาพรทันที ร่างบางดิ้นสู้ไม่หยุด

“นังเพลงแกปล่อยฉันนะ”

“ตะกี้พูดว่าอะไรนะ”

“โง่มาได้ตั้งนาน มาอวดฉลาดตอนนี้ทำไม นังหมูตอนหน้าโง่!” จักจั่นพูดจบ พิณแพรเอามือฟาดเข้าทีใบหน้าสวยๆเต็มแรง หน้าจักจั่นก็หันไปสุดแรงเช่นกัน

“นังเพลง หึ้ย แกกล้าตบฉันหรอ!”จักจั่นจ้องตาพิณแพรไม่ลดละ หากสุรกฤษใช้จังหวะนี้จะก้าวเข้ามาหาก....

“อย่าสะเออะเดินเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวนะไม่งั้นเพลงจะหาว่าไม่เตือน ไม่เชื่อก็ลองดู”

“เพลง จะมากไปแล้วนะ!”สุรกฤษร้องเสียงหลง

“มันไม่มากไปหรอกค่ะแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ พูดใหม่สินังเพื่อนทรยศ!!”

“หึ นังหมูหน้าโง่!”สิ้นเสียง พิณแพรก็ฟาดมือนุ่มๆลงไปเต็มแรงฝ่ามือ

“พูดอีกสิ!”

“นังหมู....หน้าโง่!”

เพี๊ยะ เพี๊ยะ!!!

เสียงฟาดสุดเเรง จนหน้าจักจั่นชาดิกทุกครั้งที่โดนตบเช่นกัน เลือดกระเด็นไหลกลบปาก แต่พิณแพรหาตกใจไม่

“คิดว่าจะมีใครช่วยแกได้อีกมั้ย”

“แก!นังเพลง”จักจั่นน้ำตาไหลเป็นทาง เพราะความโกรธจัด

“โกรธหรอ เจ็บเป็นด้วยหรอ ฉันนึกว่าต้องรู้สึกเจ็บอยู่คนเดียวซะอีก ฉันจะเอาเธอให้ตายเมื่อหลายปีที่แล้วก็ได้นะ แต่ฉันไม่อยากทำเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน นึกสงสารเเละเขาใจเพราะว่าอะไรน่ะหรอเพราะเธอขาดทุกอย่างที่ฉันมี ฉันถึงได้ยอมให้มาตลอด แต่เธอมันโลภมากเกินไป”

“หึ!....งั้นหรอ ขอบใจนะที่บอก”จักจั่นยกมือปาดน้ำตา ทำหน้าไม่สะทกสะท้าน พิณแพรทนดูต่อไปไม่ไหวบีบคออีกฝ่ายสุดแรง หน้าไปถึงคอแดงจนออกสีเขียวคล้ำ สองหนุ่มเห็นท่าไม่ดี จึงเข้าแยกทั้งคู่ให้ห่างออกจากกันไว้

“ปล่อยเพลงค่ะครู มันไม่รู้สึกสำนึกสักนิดกับสิ่งที่มันทำกับเพลงไว้ เพลงจะเอาให้ตาย ปล่อย!!”

“พอเถอะเพลง....ปล่อยเค้าไปซะแค่นี้เค้าก็ไม่มายุ่งกับเราแล้ว”

“ไม่เอาฉันให้ตายไปเลยละนังพิณแพร”

“นังจั่น!” เมื่อลุกขึ้นมาได้นางก็สำแดงฤทธิ์อีกครั้ง

“หึ! จะบอกอะไรให้นะทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นมันก็มาจากตัวเธอเองทั้งนั้นแหละ รู้ทั้งรู้เธอก็ปล่อยให้มันเลยเถิดเกินแก้ ไม่คิดจะทำอะไร...ถึงสุดท้ายจะโทษฉันหรือจะไปโทษใคร ก็ต้องโทษตัวของตัวเองด้วยนะนังพิณแพร ฆ่าฉันจนตายคามือ ฉันก็ไม่มีวันก้มหัวขอโทษให้คนอย่างเธอหรอก ไม่มีวัน”

“ก็แล้วแต่สิ....ที่เธอจะคิดแบบนั้น เอาเป็นว่า ฉันขอให้เธอกับพี่กฤษรักกันจนแทบจะกระอักเลือดตายไปเลยก็แล้วกัน พอกันที”พิณแพรเดินเคียงข้างบดินทร์ออกไป หากมีใครบางคนวิ่งตามมา หมายจะจิกหัวสาวร่างอวบ หาก....มีมือแกร่งคว้าแขนเล็กบางเอาไว้

“จะทำอะไรครับ!”

“ปล่อย อย่ามายุ่ง”

“ไม่ยุ่งไม่ได้แล้วล่ะ...ผมทนดูคุณร้ายมามากเกินพอละ อีกนิดเดียวผมคงจะได้ตบผู้หญิงร้ายๆอย่างคุณได้ ช่วยหยุดมารยาททรามๆกับผู้หญิงที่ผมรักด้วย แล้วจะหาว่าผมไม่เตือน”พูดจบเค้าสะบัดมือเธอออกอย่างแรง จักจั่นไม่ลดละปล่อยหมัดเล็กๆลงบนตัวเค้า ....บดินทร์ทนไม่ไหวชี้นิ้วมาที่เธอ

“ความอดทนผมมีจำกัดนะ...อย่ามาหาว่าผมร้ายกับผู้หญิงอย่างคุณ”บดินทร์ผลักจักจั่นออก แล้วโอบไหล่พิณแพรเปิดประตูเตรียมก้าวออกไป หากสุรกฤษวิ่งมาคว้าไหล่หมายปล่อยหมัดเข้าที่เบ้าหน้าบดินทร์ แต่เค้าหลบได้ทัน ก่อนจะปล่อยหมัดสวนกลับไป ซัดเข้าเต็มเหนี่ยวที่ใบหน้าทีนึง ถีบเข้าหน้าท้องจังๆเต็มเท้าอีกครั้งนึง

อั่ก!!...ผลั๊วะ!!

เลือดไหลกลบปาก สุรกฤษร้องโอดโอยอยู่กับพื้นมีจั่นวิ่งตามไปดูคนรักร้องครวญคราง....

“ไอ้บดินทร์...มึง!!”สุรกฤษมองจ้องด้วยความโกรธจัด

“มึงมองหาอะไร!!... ทุกอย่างจบแล้ว มึงก็ควรจบนะไอ้..วาย”พูดจบ เสียงประตูปิดดังปั้ง!! ไปทั่วห้อง เค้าไม่รอฟังว่าใครจะพูดอะไรตามหลังมาอีก

ทั้งคู่ออกจากคอนโด...เดินกลับไปขึ้นรถบีเอ็มฯก่อนจะเคลื่อนตัวออกไป

คุณก้าวผ่านมันไปได้แล้วนะ...เพลง!

...................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว