Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เอือมระอา....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เอือมระอา....
แบบอักษร

จินดาพรนั่งไม่ติดเก้าอี้อีกแล้ว ตัดสินใจขึ้นไปยังชั้นบน เมื่อออกจากลิฟท์ได้เธอก็รีบเดินให้ผ่านห้องสุรกฤษไปเร็วๆ

“เดี๋ยวก่อน จะไปไหน”สุรกฤษดึงแขนเธอไว้

“ปล่อยจั่นพี่กฤษ จั่นจะไปประชุมที่ห้องท่านประธานค่ะ”เธอทำตาถลึงๆใส่ ปรามไม่ให้คู่สวาทของเธอทำแบบนี้

“อ๋อ ตามมันมาสินะ ใช่สิ ตั้งแต่ไอ้นั่นมันมาเป็นหัวหน้าจั่น จั่นก็หลงมัน ปันใจไปให้มันใช่มั้ย เช้าอยู่กับมัน กลางวันก็ไปข้าวกับมัน เย็นก็นัวเนียกับมัน กลางคืนก็ไปเอากันมาแล้วใช่มั้ย”

“พี่กฤษ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”

“ไม่ใช่ ถ้าไม่ใช่ทำไมถึงหลบหน้าหลบตาพี่ตลอดเวลา พี่ไปหาก็ไม่อยู่ ติดต่อไม่ได้เลย ทำไมอ่ะจั่น ที่จะบ้าตายอยู่แล้วนะ”

“พี่กฤษคนมองอยุ่นะคะ”

“พี่ทนไม่ไหวแล้วนะจั่น เนี่ยเพลงเค้าก็จะไม่แต่งงานกับพี่แล้ว”

“อะไรนะคะ!”

“เพลงเค้าอาจจะไม่แต่งานกับพี่แล้ว”

“เป็นอย่างคิดไว้จริงๆด้วย”เธอพูดกับตัวเองเบาๆ

“หมายความว่ายังไงจั่น ที่คิดไว้”มีเหรอที่คนอย่างสุรกฤษ

“ไม่มีอะไรค่ะ...เดี๋ยงจั่นจะช่วยพูดกับยัยเพลงให้ พี่กฤษไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”เธอยิ้มให้กำลังใจเค้า

“พี่ต้องการจั่นนะ”

“จั่นรู้ค่ะ แต่ยังไงซะพี่กฤษก็ต้องแต่งงาน เพื่อเรานะคะ”จักจั่นเกลี้ยกล่อมสุรกฤษให้ใจอ่อนเหมือนเคย

“.....”

“ไม่เอาค่ะอย่าทำหน้าแบบนั้น เดี๋ยวจั่นจะจัดการให้พี่กฤษเองค่ะ เดี๋ยวจั่นไปทำงานก่อนนะ”เธอกำลังจะเดินไป หากกฤษจับมือเธอไว้ ส่งสายตาเว้าวอน

“ไว้ใจจั่นเถอะค่ะ...เดี๋ยวจั่นจะโทรหานะ”เธอเดินไปแล้ว แต่ไม่ได้ไปห้องท่านประธานเพื่อไปทำงานอย่างที่ปากว่า เธอเดินเลี้ยวไปอีกทางซึ่งเป็นห้องเพื่อนรักของเธอ

“ฉันนัดคุณเพลงไว้”เปล่า...เธอไม่ได้นัด

“คุณเพลงไปห้องท่านประธานค่ะ”เลขาหน้าห้องบอกเธอ จักจั่นไม่อยากขึ้นลงบ่อยๆให้เสียเวลา

“เพลงบอกแล้วล่ะ...ให้ฉันเข้าไปรอในห้องก่อน”เลขาจึงยอมให้เธอเดินผ่านประตูห้องเข้าไป ภายในห้องเย็นฉ่ำ ติดวอลเปเปอร์สุดสวย...สมกับห้องผู้บริหารหญิงแห่งบอดี้ดี้เชฟ

“ความจริงเราสองคนเหมือนเด็กโดนสลับตัวกันมากกว่านะ ทั้งบอดี้ีดี้เชฟ ทั้งห้องนี้มันน่าจะเป็นของฉันมากกว่า”จินดาพรบอกตัวเอง เดินไปรอบๆห้อง สะดุดกับภาพในกรอบรูป จักจั่นหยิบมันขึ้นมาดู

“เธอไม่น่าเกิดมาเพื่อบอดี้ดี้เชฟเลยว่ามะ ...เธอไม่เหมาะที่จะเป็นทายาทตระกูลดังเลยจริงๆนะพิณแพร”จินดาพรวางรูปสมัยเด็กๆของพิณแพรลง เอื้อมไปหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรูเอามาลองคล้องแขนดู

‘อีกไม่นานหรอก ฉันก็จะมีทุกอย่างเหมือนที่เธอมี...พิณแพร!’ จักจั่นคิด มองไปรอบๆ บรรยากาศในห้องอีกครั้งก็ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว มองดูเวลาที่ข้อมือ...ก็ไม่รู้ว่าเธอต้องรอยัยอ้วนนั่นอีกนานแค่ไหน

ติ๊ง!

เสียงเตือนอะไรสักอย่างดังขึ้นภายในห้อง จักจั่นมองหาต้นเสียง เธอกวาดตามองหา...หันไปมองที่โต๊ะทำงาน

ไม่มีอะไร...แต่

สายตาจินดาพรเหลือบไปเห็นข้อความไลน์บนหน้าจอโน๊ตบุ๊ค มันเปิดค้างไว้อยู่

“เธอเนี่ย...ไม่รอบครอบเอาซะเลยนะเพื่อนรัก เป็นแบบนี้ตลอดเลยยัยเพลง”จักจั่นนั่งลงที่เก้าอี้หนังอย่างดี เลื่อนเม้าท์ขึ้นลงไปมาอ่านได้สะดวก

จ. 2/4

เบส : น้าาาา.....นะๆๆๆๆๆ

เพลง : ไม่ค่ะ

เบส : ตกลงนะ ไว้เราไปกินข้าวกัน...

เพลง : พูดเองเออเอง

เบส : นะๆๆๆๆ

เพลง : ดูก่อนค่ะ

เบส: สัญญาก่อน ไม่งั้นไม่รับปากเรื่องเพื่อนคุณ

เพลง : ตามใจค่ะ งั้นก็ไม่ไปนะคะ

เบส : โอเคๆๆ ยอมแล้วๆผมยอมทำตามทุกอย่างแล้ว ไปนะ

เพลง : 😏

วันนี้

เบส : วิ่งมาเกือบไม่ทัน

เพลง : เรื่องของครูสิคะ

เบส : ไม่ปลอบใจเลยนะ

เพลง : ฮ่าๆ ไม่ค่ะครูโตแล้ว

เบส : วันอาทิตย์นี้นะ

เพลง : ทำไมคะ

เบส : ผมจองร้านxx ไว้ เจอกันที่นั่นนะผมมีอะไรจะบอก

เพลง : บอกมาเลยสิคะ

เบส : ผมฟังท่านประธานพูดอยู่..ยังบอกไม่ได้

จักจั่นอ่านไลน์จบ...ก็กำมือแน่น

‘ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เองสินะ’จักจั่นคิด

“ฉันจะยิงปืนนัดเดียว ให้ได้นกหลายๆตัวเลยคอยดู”

................................

วันอาทิตย์

พิณแพรขับรถมาถึงลานจอดรถของร้านxxที่เค้าบอกจองโต๊ะไว้ เธอดูเวลาแล้วมาถึงก่อนสิบนาทีคงจะไม่น่าเกลียดอะไร เธอเองก็รู้สึกตื่นเต้นและลุ้นอยู่ในใจว่าสิ่งที่เค้าอยากจะบอกกับเธอมันคืออะไร พนักงานเปิดประตูให้พิณแพรเดินเข้ามาในร้าน

“ไม่ทราบว่าได้จองโต๊ะไว้มั้ยครับ”พนักงานถามเธอ

“คุณเบสมีมั้ยคะ”เธอทวนถามกลับไป

“เชิญทางนี้ครับ”เค้าผายมือพาเธอเดินไปที่โต๊ะ แต่ว่าที่โต๊ะกลับมีหญิงสาวนั่งหันหลังรออยู่ก่อนแล้ว

“โต๊ะนั้นหรอ แต่คนจองเป็นผู้ชายนะคะ”เธอถามย้ำอีกครั้ง

“ใช่ครับ เธอคนนั้นเพิ่งมาก่อนน้าได้สักพักครับ เชิญนั่งรอก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะมารับออเดอร์เครื่องดื่มครับ”พนักงานเดินไปแล้ว ไม่เพียงกี่อึดใจเธอคนนั้นก็หันมา

“อ้าวเพลง มาแล้วหรอ มานั่งซิๆ...”จักจั่นร้องเรียกเพื่อนรักด้วยความดีใจ

‘นี่มันหมายความว่ายังไง หมายความว่าไงคะครู’

พิณแพรเดินไปนั่งที่โต๊ะตรงข้ามกับเธอ

“ไม่ต้องโทรไปหรอกจ่ะ เพราะพี่เบสบอกจั่นละล่ะว่าเพลงจะมาด้วย”จักจั่นจีบปากจีบคอพูด ยิ้มหวานให้เพื่อนสาว

“งั้นหรอ...”

“งั้นสิ เพลงรู้มั้ยว่าเมื่อวานพี่เบสขอจั่นเป็นแฟนแล้วนะ”จักจั่นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น จนทำอีกฝ่ายอึ้งจนพูดไม่ออก สาวร่างบอบบางยื่นแหวนให้พิณแพรดูที่นิ้วนางข้างซ้าย

“พี่เบสบอกว่าเค้ารักจั่นมาก แอบชอบจั่นมาตั้งแต่เจอกันที่ภูเก็ตแล้ว”จักจั่นบอกกับเพื่อนรัก

“ไม่จริงอ่ะ”พิณแพรอุทานเบาๆ

“จริงสิจ๊ะ ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพี่กฤษละน้าา ตอนนี้ฉันกล้าพูดได้เต็มคำละว่า...เพลงสบายใจได้จ่ะ”

“เธอ...”

“ฉันเองก็ไม่สบายใจหรอกนะเรื่องพี่กฤษแต่ทำไงได้ล่ะ เค้ามาวุ่นวายกับฉันเอง ฉันก็พยายามอยู่ห่างๆมาตลอด กลัวเพลงจะเข้าใจผิดๆ จั่นรู้สึกดีกับพี่กฤษแบบพี่ชายจริงๆนะ ไม่ใช่ชู้รักอย่างที่ใครๆว่า อีกอย่างเค้าก็หมั้นกับเธอแล้ว จั่นไม่อยากเสียเพื่อนเพราะเรื่องผู้ชายเลย...จริงๆนะ”จินดาพรร่ายยาว ทำตาพราวใส่สาวอวบ

“ไม่จริง”

“จริงสิ...พี่เบสยังมาบ่นกับจั่นเลยนะว่าทำไมเพลงถึงไม่อยากให้พี่เบสมาคบจั่น จั่นยังไม่จะเชื่อที่พี่เบสพูดเลยนะ เพราะเพลงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนเดียวที่จั่นมี”จักจั่นพูดทุกอย่างให้สาวร่างอ้วนฟัง พิณแพรช็อคกับสิ่งที่ได้ยินและสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอ ขอบตามันร้อนไปหมด หน้าที่เริ่มแดงเพราะเธอทนรับฟังต่อไปไม่ไหว

“เมื่อวานพี่กฤษก็มาปรึกษาจั่นอยู่เลย ว่าเพลงจะไม่แต่งงานกับพี่กฤษแล้ว เค้าคิดว่าเพลงคบใครอยู่รึเปล่า เลยมาถามจั่น จั่นบอกจั่นจะไปรู้ได้ไง ฮ่าๆ”จักจั่นพูดบีบเสียงได้ใจอย่างที่สุด

“พอเถอะ...”

“ทำไมล่ะ...นั่น เธอกำลังร้องไห้หรอยัยเพลง เป็นอะไรอ่ะ”จักจั่นเอื้อมมือจะเช็ดน้ำตาให้ หากพิณแพรปัดมือเธออกซะก่อน

“เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่จั่น”พิณแพรสุดจะทน น้ำตามันพาลจะไหลออกมา...

“เพลงโกรธจั่นหรอ”

“....”

“โกรธเรื่องอะไรอ่ะ ถ้าเรื่องพี่กฤษมันไม่มีอะไรเลยนะสบายใจได้ ส่วนเรื่องพี่เบส”

“เธอทำแบบนี้ทำไมจั่น ฉันไปทำอะไรให้เธอนักหนาหรอห๊ะ!...เธอถึงได้คอยจ้องทำลายฉันทุกอย่างอยู่เรื่อย”พิณแพรเสียงดังจนโต๊ะข้างๆเริ่มหันมามอง

“เรื่องอะไรอ่ะเพลง จั่นหวังดีกับเพลงทุกเรื่องเราเป็นเพื่อนกันมานาน จั่นรู้ใจเพลงเพลงก็รู้ว่าจั่นต้องการอะไรทุกอย่างทุกเรื่อง จั่นจะมาจ้องทำร้ายเพลงได้ยังไง”จักจั่นเสียงดังขึ้นบ้างแต่ไม่มากเท่าพิณแพรเท่าไหร่นัก

ในที่สุดน้ำตาพิณแพรก็ไหลออกมา

“หรือว่าเธอชอบพี่เบสของฉัน...”จักจั่นพูดยิ้มๆราวคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ฉันไม่นึกเลยนะว่าเธอจะร้ายกาจได้ขนาดนี้ ฉันคิดว่าการที่ฉันดีกับเธอจริงใจกับเธอ มันจะทำให้เราเป็นเพื่อนกันไปได้ตลอดชีวิต”

“ก็ใช่ไง เราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนิเพลง”

“แต่ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอแล้วจั่น”

“เราไม่ใช่เด็กๆกันแล้วนะเพลง จะมาร้องไห้เอาแต่อยากชนะจั่นทำไม อิจฉาที่จั่นผอมสวยกว่าจั่นก็ไม่เคยถือโทษโกรธเพลงเลยนะ แล้วจะมาเรื่องผู้ชายอีก ไม่ไหวอ่ะ”จักจั่นได้ทีพูดไปเรื่อย พิณแพรส่ายไปด้วยร้องไห้ไปด้วย เธอจะไม่ทนต่อไปแล้ว

“เลิกมารยาซะทีเถอะจั่น”พิณแพรร้องเสียดัง จนคนที่นั่งในร้านตกใจ

“นี่เพลง...จั่นมารยาเรื่องอะไรห๊ะเพลง เรื่องพี่กฤษอ่ะหรอ หรือว่าเรื่องพี่เบส”จักจั่นถาม พิณแพรน้ำตาไหลเป็นทาง

‘เธอมันเกินเยียวยาแล้วจริงๆจักจั่น ไม่นึกเลยว่าเธอจะร้ายได้ขนาดนี้’พิณแพรนึก

“อย่าบอกนะว่าเธอจะเลิกกับพี่กฤษแล้วมาคบกับพี่เบส ทั้งๆที่หมั้นหมายแล้วเนี่ยนะ นี่แสดงว่าที่ผ่านมาเธอชอบพี่เบสงั้นหรอ”

“เธอมัน...”พิณแพรจุกแทบจะพูดไม่ออก

“ไม่ทำร้ายจิตใจพี่กฤษไปหน่อยรึไงเพลง”จักจั่นพูดจบ พิณแพรเดินอ้อมมาหาจักจั่น

“แล้วถ้าฉันชอบพี่เบส...เธอจะทำไมฉันหรอจั่น”พิณแพรรวบรวมความกล้าโต้ตอบความจริงกลับไป

“ในที่สุดก็ยอมรับออกมาจนได้นะ นังแมวขโมย!”จักจั่นกอดอก ยิ้มเยาะเย้ยหยันเพื่อนรัก พิณแพรทนไม่ไหวผลักจักจั่นหงายลงไปที่เก้าอี้ด้านหลัง ฟาดเข้าที่หน้าจักจั่นเต็มแรง

เพี๊ยะ!!

“เธอตบฉันหรอเพลง!”

“ใช่!...”

“หึงหรอ....นี่! ดูสารรูปตัวเองหน่อยเซ่ เธออ้วนเป็นหมูขนาดนี้ใครอยากจะเอา ถ้าทิ้งพี่กฤษไปอีกคน เธอคงต้องนอนช่วยตัวเองไปตลอดชีวิตละล่ะพิณแพร”

เพี๊ยะ!!

“เพลง!”จักจั่นจับเข้าที่หน้าตัวเอง

“อยากได้มากไม่ใช่หรอ...ได้! ฉันยกให้ อยากได้ใครก็เอาไปเลย แต่ช่วยถามผู้ชายเค้าก่อนด้วยนะว่าเค้าอยากได้เป็นเมียจริงหรือเปล่า”

“อร๊าย”

“เราอย่าเป็นเพื่อนกันอีกเลยนะ ถ้าต้องเจอกันช่วยอยู่ห่างๆฉันเอาไว้ด้วยนะ เพราะว่าฉันเอือมระอากับเธอเต็มทน”พิณแพรพูดจบคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

“คิดว่าฉันจะง้อหรอเพลง ได้!...ที่เธอตบฉันไว้..เตรียมต้องชดใช้ด้วยนะยัยหมูอ้วน”ได้ยินเพียงเสียงแว๊ดๆดังตามมาไกลๆ หมดสภาพความเป็นตัวเองแล้ว...ทุกอย่างมันจบลงแล้ว

เพลงสะอีื้นกับตัวเองเบาๆ เช็ดน้ำตาไม่หยุด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ พนักงานเปิดประตูให้เธอ หากต้องพบกับคนที่เธอบอกชอบล้นใจ เธอเงยหน้ามองเค้าถือช่อดอกไม้สีแดงช่อโตมาพร้อมรอยยิ้ม เมื่อบดินทร์เห็นพิณแพรหน้าตาแดงกำลังร้องไห้จึงถามยกใหญ่

“เพลง!....คุณเป็นอะไรอ่ะ แล้วร้องไห้ทำไม ใครทำอะไร”เค้าถามด้วยความตกใจและเป็นห่วง

ฮือๆ

“เพลง!”เค้าฝากพนักงานถือดอกไม้ หันมาจับตัวเธอไว้ให้หันมามองเค้า

“เพลงขอตัวนะคะ...”พิณแพรยังสะอื้นไม่หยุด ปัดมือเค้าออกก่อนจะเดินจากไป เค้าตามมาคว้าแขนเธอไว้

“เดี๋ยวก่อน”

“ปล่อยเพลงๆ...ปล่อยเพลงไงฮือ”เค้าคว้าตัวเธอมากอด

“เกิดอะไรขึ้นอ่ะบอกผมได้มั้ยคนดี”เค้าก้มลงถามเธอ

“ฮือๆ”เธอร้องไห้จนตัวโยน

“ไม่เป็นไรแล้วนะผมอยู่ตรงนี้แล้ว”

“เพลงอยากกลับบ้านแล้ว”

“ให้ผมไปส่งมั้ย”เธอส่ายหัว

“พี่เบส ....”เสียงจักจั่นดังมาจากข้างหลัง พิณแพรใช้จังหวะนี้ดิ้นหลุดจากอ้อมแขนเค้าแล้วเดินจากไปทันที บดินทร์จะเดินตามหากจักจั่นรั้งแขนเอาไว้ พร้อมกับส่ายหน้า

“อย่าเพิ่งตามไปเลยค่ะ....เพลงทะเลาะกับพี่กฤษ”เค้าเงียบฟัง

“เพลงคงอยากอยู่คนเดียว อย่าเพิ่งตามไปกวนใจเลยค่ะ”เธอบอกกับเค้า เหลือบเห็นช่อดอกไม้ช่อโต

“เพลงนี่โชคดีจังเลยนะคะมีคนมารุมรักตั้งมากมาย จั่นสิไม่มีเลย”เธอทำหน้าหงอยๆ

“คุณกฤษตามมาที่นี่?”จักจั่นพยักหน้า

“เค้าให้จั่นมาเป็นเพื่อน แต่พอทะเลาะกันเสร็จ เค้ากลับไปแล้วล่ะค่ะ ยัยเพลงเลยร้องไห้ยกใหญ่อย่างที่เห็น คุณนัดเพลงมาที่นี่จริงๆหรอคะ”จักจั่นถาม เค้าพยักหน้ารับตรงๆ

“เลิกยุ่งกับเพลงเถอะนะคะ เค้าทั้งคู่ก็รักกันดี คุณอย่าไปเป็นมือที่สามให้เค้าต้องเลิกกันเลยค่ะ ถือว่าจั่นขอร้องนะคะ”พูดเสร็จนางก็เดินจากไป ทิ้งเค้าไว้เพียงลำพัง....


ตามสัญญา คำพูดตกหล่นผิดพลาด เดี๋ยวไรท์จะมาแก้ไขนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ 💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว