Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อะไรกันอ่ะคู่นี้...

ชื่อตอน : อะไรกันอ่ะคู่นี้...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
อะไรกันอ่ะคู่นี้...
แบบอักษร

เที่ยงกว่า...

ร้านอาหาร

สุรกฤษและพิณแพรต่างสั่งอาหาร ต่างนั่งรอเงียบๆ ถ้าคนนอกมองไปที่โต๊ะ จะรู้เลยว่า...ทั้งคู่เหมือนไม่ได้พาเอาชีวิตและจิตใจมายังไงยังงั้น

“เงียบๆ เพลงเป็นไรรึเปล่า”ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นก่อน เพราะรู้ดีว่ายังไงเธอคงไม่เอ่ยถามเค้าก่อนแน่

“เปล่าค่ะ...”เธอพูดไปงั้น....

“ไอ้บดินทร์ที่พ่อเรียกมันกลับมา ได้ข่าวว่ามันควงจักจั่นออกไปดูงานกันไม่เว้นแต่ละวัน เหอะ...คงจะหวังฟันแล้วทิ้ง เพลงเตือนๆจั่นไว้บ้างนะพี่บอกด้วยความหวังดี”เค้าเอ่ยทักขึ้น

“แล้วทำไมพี่กฤษไม่ไปบอกเองละคะ เจอกันทุกวัน”พิณแพรพูดลอยๆ ทำเอาสุรกฤษอึ้ง

“ตะกี้เพลงพูดว่าอะไรนะ”สุรกฤษถามคู่หมั้นสาวร่างอวบอีกครั้ง

“ก็เจอกันทุกวันไม่ใช่หรอคะ พี่กฤษก็ไปบอกเองเถอะค่ะ เพลงยุ่งไม่มีเวลา”ครั้งแรกที่เธอกล้าปฏิเสธเค้า

อาหารที่สั่งมาแล้ว...

“พี่ไม่เคยเจอจั่นทุกวันเหมือนที่เพลงบอกเลย...มีแค่เดินสวนกันบ้างบางที เพลงอ่ะเข้าใจพี่ผิดๆนะ”เค้าแก้ตัวแก้ต่าง พิณแพรหน้านิ่งๆเป็นการตอบรับ

“เออเพลง เราจะแต่งงานเมื่อไหร่ดีจ๊ะ...ปลายปีนี้ดีมั้ย”เค้าเปลี่ยนเรื่องคุย... เพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศ

“เพลงขอคิดดูก่อนค่ะ”

“ทำไมล่ะ ช้าไปหรอ”เค้าย้อนถาม เนื้อสันในที่ตัดเป็นชิ้นคำเตรียมจิ้มเข้าปาก กลับต้องวางเอาดื้อๆ

“เพลงอาจจะไม่แต่งค่ะ”

“ทำไมล่ะเพลง พี่รักเพลงนะ”

“เพลงขอไม่ตอบอะไรในตอนนี้ค่ะ”เธอบอกกับเค้า สุรกฤษเอื้อมมือมาจับมือนุ่มๆไว้

“แต่พี่รักเพลง พี่อยากให้เพลงรู้เอาไว้ พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเพลงได้นะ”เค้าจ้องตาพิณแพร ทำตาลึกซึ้งๆให้เธอ

“ทุกอย่างเลยหรอคะ”

“ใช่ ได้ทุกอย่าง”เค้าบอกน้ำเสียงหนักแน่น มีเธอพยักหน้ารับแล้วยิ้มอ่อนๆ

“เพลงเป็นอะไร หรือว่า...เพลงหมดรักพี่แล้ว”

“โตขึ้นมั้งคะ รู้แล้วว่าเพลงอยู่ได้โดยไม่ต้องมีพี่กฤษค่ะ”ในที่สุดเธอก็พูดออกมา โดยที่ไม่ได้แคร์ความรู้สึกอีกฝ่ายสักนิด

“เพลง!...แต่เราคบกันมานานแล้วนะ หมั้นกันแล้วด้วย อะไรมาทำให้เพลงคิดได้แบบเนี่ย แล้วพี่ล่ะ ถ้าเพลงทำแบบนี้พี่จะทำยังไง? เพลงไม่คิดบ้างหรอว่าพี่จะรู้สึกปวดใจแค่ไหน”เค้าทั้งถาม...ทั้งพร่ำเพ้อรำพัน ยังไม่ทันที่พิณแพรจะตอบ มีคนกลุ่มนึงเดินเข้ามาในร้าน หญิงสามชายสอง... เธอสังเกตสีหน้าสุรกฤษจากที่ดูแย่ยิ่งแย่ลงเข้าไปอีก พิณแพรจึงหันกลับไปมอง

“คุณเพลง คุณกฤษบังเอิญจังเลยนะคะ มากินข้าวที่นี่เหมือนกันหรอคะ”

“ค่ะ”พิณแพรตอบ สำรวจตรวจตราคนที่มากับคุณลลินครบทุกคนแล้ว หนึ่งในนั้นก็คือบดินทร์และจักจั่นที่เดินข้างๆเค้าอยู่ไม่ห่าง พิณแพรรู้สึกบอกไม่ถูก.... ไม่อยากเห็น

“เพลง...พี่กฤษ นึกว่าไปกินข้าวกันที่ไหน ที่แท้ก็แอบมาสวีทกันที่นี่เอง”จักจั่นเอ่ยทักขึ้นส่งยิ้มหวานให้

“มานั่งกินข้าวด้วยกันสิจั่น มานั่งกับเพลงกับพี่!”สุรกฤษบอกเสียงเข้ม

“ไม่เป็นไรค่ะพี่กฤษ ขอบคุณนะคะ พอดีจั่นตามพี่ลินกับพี่เบสมา นึกเมนูไม่ออกว่าจะกินอะไรเลยอยากมาลองเมนูตามกระแส ถ้าจั่นนั่งแยกโต๊ะเดี๋ยวคุยเรื่องรสชาติกันไม่รู้เรื่อง จริงมั้ยคะพี่ลิน”จักจั่นหาแนวร่วม ลลินเพียงแค่ยิ้มๆให้แต่ไม่ได้ตอบอะไร

“คุณจักจั่นก็นั่งกินกับคุณกฤษก็ได้นะ ผมไม่ว่าอะไร...”สุรกฤษมองตาขวาง...แต่เค้าก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะมีพิณแพรนั่งอยู่ ไม่งั้นเค้าจะชกหน้าไอ้บดินทร์ให้คว่ำลงไปกองกับพื้นแล้วกระชากจินดาพรออกไปจากร้านนี้ตั้งแต่ที่มันพูดเมื่อกี้แล้ว

“ไม่เอาหรอกค่ะพี่เบส เดี๋ยวอยู่เป็นกขค...คุณกฤษจะเอาจั่นตายแน่ค่ะ”จักจั่นทำหน้าเป็น...เขินอายแทนทั้งคู่เต็มที่

“เอ...แต่เพลงทำหน้าแบบไม่อร่อยเลยอ่ะ ไม่อร่อยหรอจ๊ะ”จักจั่นไม่วายหันไปถามสาวอวบ

“ก็ประมาณนั้น...พี่กฤษของจั่นเค้าชอบพามากินแต่พวกผักพวกหญ้า จั่นลองสั่งเมนูนี้ดูสิ มาร้านนี้ทีไรพี่กฤษเค้าจะสั่งเมนูนี้ให้เพลงกินประจำ”เธอพูดยิ้มๆ ชี้ไปที่จานนั้นให้เพื่อนสาวดู ...

บดินทร์เกือบหลุดขำ ยกเว้นเสียแต่จักจั่นกับสุรกฤษ ที่หน้าทั้งชาและตึงๆ

“พี่กฤษคงเห็นเพลงชอบกินรึเปล่าเลยสั่งให้กิน”จักจั่นปรับสีหน้าและตอบกลับไป

“เมื่อก่อนชอบแต่เดี๋ยวไม่ละล่ะจั่น เบื่อผักเบื่อหญ้า!”พิณแพรตอบจักจั่นที่ยืนทำหน้าเจื่อนๆเล็กน้อย

“เอ่ออ...งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะคุณเพลง ลินขอโทษที่มาขัดจังหวะเวลากินคุณเพลงนะคะ”ลลินบอกนายสาวคราวหลาน มองหาที่นั่งโต๊ะใหม่แล้วพาทุกคนไปนั่ง พิณแพรเหล่สายตามองตาม บดินทร์เองก็มองกลับมาไม่วางตาเช่นกัน

ผ่านไปได้สักพัก เสียงไลน์ก็เตือนดังขึ้น... พิณแพรกดเปิดอ่าน

เบส : อยากมากับเค้ารึ?

เพลง : เค้าชวน

เบส : อยากกินข้าวสองต่อสองบ้าง

เพลง : แล้วมาบอกเพลงทำไมคะ

เบส : ก็จะชวนคุณไปบ้างไง

เพลง : บอกผู้หญิงที่นั่งข้างๆสิคะ

เบส : พี่ลินเนี่ยนะ

เพลง : ไม่ใช่ค่ะ...จิน ดา พร 😒

เบส : ไม่อ่ะ ผมไม่ได้อยากไปกินกับเค้าหนิ

เพลง : จำได้รึเปล่าคุณเคยเจอเค้าที่ภูเก็ต

เบส : รู้ว่าเค้าเป็นเพื่อนคุณ

เพลง : รู้

เบส : เลขาผมบอก...แต่ผมจำไม่ได้หรอกนะว่าเคยเจอเค้าที่ภูเก็ตมาก่อน

เพลง : กับคนๆนี้ รับปากก่อนว่าอย่าไปไหนด้วยกันอีก

เบส : ทำไม

เพลง : ก็ไม่ทำไม

เบส : หึง?

เพลง : ......

เบส : ว่าไง หึง?

เพลง : ไม่ได้หึงค่ะ จะหึงได้ไงเพลงไม่ได้เป็นไรกับครูซะหน่อย

เบส : ก็จริง..

เพลง : แล้วทำไมถึงมาด้วยกันได้

เบส : ....

เพลง : กับผู้หญิงคนอื่นเพลงจะไม่ว่าเลย แต่กับคนนี้เพลงไม่โอเค

เบส : ผมไม่ได้อยากมากับเค้านะ

เพลง : ทำไมถึงมาด้วยกันได้คะ

เบส : เค้าขอตามพี่ลินมา ผมกับพี่ลินกำลังจะออกมากินข้าวเจอพวกเค้าพอดี

เพลง : บังเอิญ?

เบส : ใช่บังเอิญ

เพลง : เชื่อได้?

เบส : เชื่อได้ ตกลงเราไปกินข้าวกันเมื่อไหร่ดี

เพลง : ไม่ค่ะ

เบส : อ้าวไมอ่ะ ไปกับผมเถอะ...นะ

ประโยคนี้ทำพิณแพรยิ้มออกมาได้ แต่ก็ปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม

เบส : น้าาาา.....นะๆๆๆๆๆ

เพลง : ไม่ค่ะ

เบส : ตกลงนะ ไว้เราไปกินข้าวกัน...

เพลง : พูดเองเออเอง

เบส : นะๆๆๆๆ

เพลง : ดูก่อนค่ะ

เบส: สัญญาก่อน ไม่งั้นไม่รับปากเรื่องเพื่อนคุณ

เพลง : ตามใจค่ะ งั้นก็ไม่ไปนะคะ

เบส : โอเคๆๆ ยอมๆผมยอมทำตามทุกอย่างแล้ว ไปนะ

เพลง : 😏

พิณแพรอมยิ้ม มองมือถือไม่หยุด... ทุกการกระทำของพิณแพร ไม่อาจรอดพ้นสายตาของจินดาพรไปได้ เธอมองบดินทร์ที... สาวอวบที ทั้งคู่กำลังยิ้ม และเหมือนกำลังพิมพ์มือถือตอบโต้บางอย่างต่อกัน เธอไม่ได้คิดไปเองจริงๆใช่มั้ย

‘อะไรกันอ่ะคู่นี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ....’จินดาพรคิดในใจ

..............................

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

“ต่าย”

“คะคุณจั่น”

“จั่นถามไรหน่อยสิ”

“ค่ะ....มีไรหรอคะ”

“เพลงเค้ารู้จักกับพี่เบสใช่มั้ย”ต่ายมองหน้าจักจั่น

“ใช่ค่ะ...คุณจั่นไม่ทราบหรอคะ คุณเบสนี่แหละค่ะเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้คุณเพลงมาก่อนสมัยคุณเพลงยังไม่ได้เข้ามาบริหารงานที่นี่ ก่อนคุณเบสจะไปสิงคโปร์ค่ะ”คำอธิบายละเอียดยิบ ทำให้จินดาพรเข้าใจอะไรได้มากขึ้น

“งั้นหรอ....ขอบใจมากจ่ะต่ายไปทำงานเถอะ”พนักงานสาวออกไปแล้ว จักจั่นคิดทบทวนวันเก่า

รึว่าจะเป็นคนที่เคยเจอที่ภูเก็ตใช่แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ เธอตัดสินใจถือเอกสาร เดินไปยังห้องบดินทร์ทันที ระหว่างที่จักจั่นเดินไปในใจก็คิดถึงเรื่องระหว่างเพื่อนเธอกับบดินทร์ มันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ เพราะสิ่งที่ทั้งสองคนแสดงออกในวันนั้น มันไม่ได้ประเจิดประเจ้ออะไรหรอกนะ แต่มันกลับทำให้เธอหงุดหงิดใจมาตลอด ระหว่างเเยกเลี้ยวไปทางขวา เธอเกิดชนกับใครบางคนเข้าจังๆ

“โอ๊ย!!”จักจั่นที่ไม่ได้ระวังตัว ล้มก้นจ้ำลงกับพื้น เธอเห็นมือถืออีกฝ่ายล่วงกระเด็นจึงเก็บหวังจะส่งคืนให้ แต่ไฟหน้าจอสว่างชัดพอทำให้เห็นได้ว่าหน้าจอเป็นรูปใครทำอะไรกัน

เธอเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่

ยื่นมือถือคืนให้....

“โทษที พอดีผมต้องไปประชุมด่วน เจ็บมากรึเปล่า มะส่งมือมาผมช่วย”บดินทร์ร้องบอก เธอยื่นมือให้ เค้าย่อตัวช่วยเพื่อช่วยพยุงเธอขึ้นมา เธอปัดก้นนิดหน่อยก่อนหันมองหน้าเค้า

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เบส จั่นซุ่มซ่ามเองค่ะ พอดีจั่นมีเอกสารที่ไม่เข้าใจอยากให้พี่เบสช่วยอธิบาย”เธอบอกกับเค้า

“ขอโทษทีอีกทีนะ ผมต้องไปหาคุณสรยุทธฝากกุ้งไว้ก็ได้ ไว้ผมจะดูให้ ผมขอตัวก่อน”เค้าไม่รอช้า รีบเดินไปขึ้นลิฟท์ทันที มีแต่เธอที่มองตามเค้าไปสุดสายตา ใจเริ่มเต้นแรงเพราะความริษยา มันทำให้อารมณ์เธอพลุ่งพล่าน เธอบอกกับตัวเองว่าจะอยู่เฉยๆ แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

‘อะไรที่ฉันไม่รู้ ฉันต้องรู้ให้ได้ อีกไม่นานหรอก...แล้วอะไรที่ฉันอยากได้ ฉันก็ต้องได้มาเหมือนกัน’จักจั่นคิดในใจ ก่อนจะก้มหยิบเอกสาร แล้วเดินกลับไป

.....................


ใจเย็นๆ วันนี้เค้าจะปั่นอีกตอนให้นะ หวังว่าจะติดตามกันต่อนะคะ💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว