Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลับสู่โลกของความเป็นจริง...

ชื่อตอน : กลับสู่โลกของความเป็นจริง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับสู่โลกของความเป็นจริง...
แบบอักษร

สองเดือนต่อมา

หลังจากกลับมาสิงคโปร์ได้ไม่นานนัก งานหมั้นที่กำหนดไว้อย่างเป็นทางการก็ได้ถูกเนรมิตขึ้น

เช้าวันหมั้น...

แขกเหรื่อญาติผู้ใหญ่ เพื่อนสนิทมิตรสหายทั้งสองฝ่าย ต่างทยอยเดินทางมาร่วมพิธีมงคล ในงานถูกเสกให้มีแต่ดอกกุหลาบสีชมพูสดใส ตามความต้องการของพิณแพร ธีมงานหมั้นก็ถูกแต่งเเต้มด้วยสีชมพูอ่อนเช่นกัน

“สวยมากเลยเพลงของพวกเรา”เพื่อนสาวในกลุ่มเอ่ยขึ้น

“ใช่สวยมากยัยเพลง พวกเรายินดีด้วยนะแก ....”เพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้น

“ไม่อยากเชื่อสาวอวบหน้าสวยที่สุดในแก๊งส์เราจะเป็นฝั่งเป็นฝาคนแรก”

“ฮ่าๆๆ นั้นสิๆ”เพื่อนสาวพากันแซวพิณแพร

“ขอบใจมากพวกแก...ขอบใจที่มา ดีใจที่พวกแกมานะ”พิณแพรสาวร่างอวบที่สวยที่สุดในงานเอ่ยขอบคุณเพื่อนด้วยความจริงใจ

“ดูเหมือนทุกคนจะมากันหมดแต่ ฉันยังไม่เจอพี่กฤษของแกเลยว่ะยัยเพลง”

“นั่นสิ...นี่ก็จะถึงกฤษ์แล้วไม่ใช่หรอแก พี่เค้าไปอยู่ไหนวะแก”เพื่อนคนนึงถาม

“อ๋อ...พอดียัยจั่นรถเสียน่ะ พี่กฤษเลยโทรมาบอกว่าจะแวะรับมาด้วย”พิณแพรพูดเสียงเรียบ เพื่อนๆก็ไม่ได้แปลกอะไรนัก

“อ๋อ...เพิ่งรู้ว่าแฟนแกกลายไปเป็นสารถีให้ยัยจั่นด้วยเนี่ย ขนาดงานหมั้นตัวเองยังมีกะใจไปรับคนอื่น เป็นฉันจะพูดให้สำนึกเลย”เพื่อนคนนึงถึงกับทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด ....รู้ทั้งรู้แต่ดันพูดไม่ได้เนี่ย มันทรมานแค่ไหน เพื่อนคนอื่นๆแอบหยิกแขนเล้าๆ ไม่อยากให้เป็นเรื่องราวในวันมงคล

“เจี๊ยบมึงพูดไร...หุบปากไปเลยนะ พี่กฤษเค้าแค่แวะรับยัยจั่นเฉยๆไม่รับมาด้วยสิแปลก เดี๋ยวก็มากันหรอกน่า...”เพื่อนอีกคนรีบพูดแก้แทนให้ ไม่อยากให้พิณแพรไม่สบายใจ

“เออ...ใช่ๆ เดี๋ยวก็มาเนอะ ปะแกยัยเพลง ไปนั่งสวยๆให้ห้องรอให้คู่หมั้นไปรับตัวออกมาดีกว่าเนอะๆ”เพื่อนพากันเห็นด้วยชวนพิณแพรให้เดินเข้าไปในห้อง

เสียงรถแล่นเข้ามาจอด ทุกสายตาหันไปมอง ...ว่าที่คู่หมั้นหนุ่มเดินมาพร้อมสาวสวยในชุดไทยๆ ถ้าไม่มีใครบอกคงนึกว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นสาวแน่

“เพลง”จักจั่นรีบเดินมาอย่างไว เรียกพิณแพรไว้....ก่อนเข้าสวมกอดอย่างรักใคร่

“รอนานมั้ย...โทษทีนะพอดีจั่นโทรให้พี่กฤษแวะไปรับอ่ะ รถก็ติดๆดับๆคันนั้นไงเพลงก็รู้ใช่มั้ย ว่าเจ้าคันนั่นมันดื้อขนาดไหน”จักจั่นพูดต่อหน้าทุกคนในบรรดาเพื่อนสาว

“อืม...ไม่เป็นไร ดีแล้วล่ะให้พี่กฤษไปรับ ปลอดภัยหายห่วง ไว้เพลงจะให้พ่อหารถประจำตำแหน่งให้สักคันดีมั้ย”พิณแพรบอก ทุกคนพากันมองพิณแพรด้วยความตกใจ

“จริงหรอเพลง...ขอบใจมากนะเพลงน่ารักกับจั่นที่สุดอ่ะ”เธอหอมสาวอวบเพื่อนสนิท จูบซ้ายจูบขวาจน แก๊งส์เพื่อนสาวคนอื่นเห็นแล้วเบะปาก....หมั่นไส้ หันหน้ากันไปคนละทิศทาง

“เอาแฟนเพื่อนไม่พอ ยังจะอยากเอารถเพื่อนอีก ไม่มีสำนึกเล๊ยย...”เพื่อนคนนึงพูดในลำคอ หากคนใกล้ๆสะกิดไม่ให้พูดอีก

“ว่าไงสาวๆ”สุรกฤษแวะเข้ามาทักทายทุกคน

“สวัสดีค่ะพี่กฤษวันนี้หล่อมากเลยนะคะ”

“นั่นสิๆวันนี้พี่กฤษหล่อมากอ่ะ”

“ขอบใจมากสาวๆ”สุรกฤษสบตามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม ...ไปจบสายตาหวานๆเอากับจักจั่นเพื่อนสนิทพิณแพรเป็นคนสุดท้าย

“ยินดีด้วยนะคะพี่กฤษ”

“ขอบใจมากเจี๊ยบ...”เค้าเอ่ย ก่อนเดินเข้าไปสวมกอดสาวอวบคู่หมั้นแสนสวยทันใด

“สวยจริงพิณแพรของพี่”เค้าหอมแก้มพิณแพรเบาๆ สร้างเสียงโห่ร้องให้ทุกคน

“อายเค้าค่ะพี่กฤษ...”พิณแพรเขินๆ เพื่อนๆพากันตาร้อนไปตามๆกัน จักจั่นเดินผ่ากลางทะลุปล้องแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง

“ใกล้ถึงเวลาเเล้วละค่ะทุกอย่างพร้อมแล้วมั้ง....ไปค่ะเดี๋ยวไม่ทัน”จักจั่นเอ่ยขึ้น พาทั้งคู่เดินเข้างานโดยไม่สนใจคนรอบข้างว่าคนอื่นเค้าจะมองหรือคิดยังไง

“สงสารยัยเพลงจริงๆเลยนะ เพื่อนดีๆคนอื่นๆมีให้สนิทเยอะแยะไม่สนิท...ไปสนิทกับยัยจั่น ไว้ใจอะไรไม่ได้เลยจะเอาของเพื่อนทุกอย่าง เบื่อๆ”เพื่อนคนนึงพูดสรุปอย่างขัดใจ

“มึงก็...อย่าพูดไป...ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็อยู่ที่นี่ ใครมาได้ยินมันจะไม่ดี”

“เออๆ รู้แล้วน่าไม่พูดก็ได้ ฉันทนไม่ไหวนี่นา”ทั้งหมดพากันเดินตามกันเข้าไป เตรียมตั้งขบวนงานมงคลตามกฤกษ์ที่กำหนดไว้ หารู้ไม่....ว่ามีใครคนนึงผ่านมาได้ยินสิ่งที่สาวๆพูดกันทั้งหมด

.................

สำนักงานใหญ่บอดี้ดี้เชฟ

วันนี้มีการประชุมพิณแพรไม่สบายต้องหยุดงานนอนพักอยู่กับบ้าน... เหลือผู้บริหารท่านอื่น สรุกฤษ ลลิน(หัวหน้าฝ่ายบุคลากรบอดี้ึ้เชฟ) และจินดาพร(จักจั่น) ซุปเปอไวเซอร์เพียงคนเดียวที่ได้อนุญาตให้เข้าฟังเพื่อจดบันทึกสรุปการประชุมให้พิณแพร

“คุณลลิน”คุณสรยุทธเอ่ยชื่อ

“ค่ะท่าน...”

“คุณเตรียมหาเจ้าหน้าที่คนใหม่ไปแทนบดินทร์นะ ผมจะให้เค้ากลับมาทำงานกับผม ควบตำแหน่งผู้จัดการที่เค้าทำอยู่ด้วยเลย ส่วนสรุกฤษรับตำแหน่งกรรมการฝ่ายเทรนและเซอร์วิสไปทั้งหมด ส่วนท่านอื่นผมดูตามความเหมาะสมแล้วดูได้ในเอกสารที่ทางบอดี้ดี้เชฟเครียมไว้ให้ท่าน ลลิน”

“คะ”

“จัดการให้ผมด้วย”

“ได้ค่ะท่าน...”สรยุทธกล่าว

เลิกการประชุม...คำพูดของสรยุทธ ทำเอาจินดาพรหรือจักจั่นที่กำลังเดินกลับมาที่โต๊ะ เอ่ยถามลูกน้องทันใด

“ต่าย”

“คะคุณจั่น...”

“คุณบดินทร์นี่เป็นใครกัน ทำงานที่นี่หรอ จั่นไม่เคยเห็นหน้า”

“อ๋อ...คุณเบส คุณเบสที่ออกทีวีบ่อยเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพไงคะ ท่านประธานส่งคุณเบสไปทำงานที่สาขาสิงคโปร์ค่ะ เห็นวงในว่ากำลังจะถูกดึงตัวกลับมาช่วยงานท่าน คนโปรดนะคะคนเนี่ย”

“งั้นหรอ”

“ค่ะ...สาวทั้งบอดี้ดี้เชฟ ลูกค้า แอบปลื้มคุณเบสทั้งนั้นค่ะ”ลูกน้องเธอบอก จักจั่นพยักหน้ารับ

“มีอะไรรึเปล่าคะคุณจั่น...”

“อ๋อ...ไม่มีจ่ะ แต่อยากถามดู”

“ถ้ากลับมาคุณจั่นคงได้ร่วมงานกับเค้าแน่ๆ...เพราะเค้าเคยทำฝ่ายเราก่อนไปสิงคโปร์”

“งั้นหรอ...ขอบใจมากต่าย”

เสียงมือถือดัง...จักจั่นรีบกดรับสาย

“ค่ะที่รัก....”เธอเดินมาคุยเงียบๆตรงบันไดหนีไฟ

“คิดถึงคุณใจจะขาดแล้ว...”สรุกฤษทำเสียงออดอ้อน

“ปากหวาน วันนี้ไม่ต้องไปหาเพลงหรอคะ”จักจั่นถาม

“ไม่อ่ะ...ให้เค้าพักเถอะ อีกอย่างผมยังไม่อยากเป็นหวัดตอนนี้”เค้าบอกความจริงกับเธอ

“ทำไมล่ะคะ...”

“ก็ผมยังอยากอยู่กับคุณทั้งคืน ถ้าไม่สบายคงไม่มีเเรงดูดนมหวานๆของคุณแน่ๆ”เค้าบอกเธอ จนคนที่ฟังเขินอาย

“พี่กฤษพูดไรไม่รู้”

“พี่คิดถึงจั่นนะคะ”

“อดยากปากแห้งมาจากไหนคะ”

“จากจั่นนั่นแหละ เลี่ยงไม่อยากเจอหน้าพี่มาหลายวันละนะ”

“ช่วงนี้งานยุ่งๆน่ะค่ะพี่กฤษก็ทราบ...งั้นคืนนี้เจอกันนะคะ”

“เจอกันค่ะ...”

จักจั่นวางสายยิ้มกริ่มด้วยความสบายใจ....แต่ก็อดคิดไม่ได้

‘คุณพ่อไม่ไหวใจการทำงานของเรากับพี่กฤษหรอ ใช่หรอ รึเราจะคิดไปเอง’จินดาพรคิดก่อนเดินกลับเข้าห้องทำงานไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว