Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิงคโปร์.... : ดูก่อนว่าขออะไร (แก้ไขคำ+ ประโยค)

ชื่อตอน : สิงคโปร์.... : ดูก่อนว่าขออะไร (แก้ไขคำ+ ประโยค)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิงคโปร์.... : ดูก่อนว่าขออะไร (แก้ไขคำ+ ประโยค)
แบบอักษร

สิงคโปร์

สนามบินชางงี

พิณแพรเดินลากกระเป๋าตรงมาที่เค้า

“ไง..”บดินทร์เอ่ยทัก พิณแพรยกมือไหว้ตอบอย่างไทยๆ

“พ่อส่งฉันมาแทนค่ะ”พิณแพรบอกเค้าด้วยถ้อยคำเป็นทางการ

“ผมรู้แล้ว เราคุยกันแล้วครับ”เค้าบอก พิณแพรพยักหน้ารับ

“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปส่งที่โรงแรมนะ”เค้าเอ่ย ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มันทำให้เค้าหันไปมองหน้าสาวร่างอวบ ที่บัดนี้เธอดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่เหมือนลูกศิษย์คนเดิมที่เค้าเคยรู้จักอีกแล้ว ระหว่างทางพิณแพรและเค้าก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย บดินทร์เองก็ไม่อยากซักไซร้อะไรในตอนนี้ เข้าใจว่าเธอเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ...คงอยากพักมากกว่าที่จะต้องมาคุยกับเค้า เมื่อถึงโรงแรม...บดินทร์เตรียมจะลงจากรถ

“ไม่ต้องลงไปส่งหรอกค่ะ” เธอพูด เค้ายื่นซองน้ำตาลซองเล็กๆให้เธอ

“อันนี้ยื่นที่เคาน์เตอร์ได้เลยใช่มั้ยคะ”เธอเปิดดูซองแล้วปิดผนึกเข้าตามเดิม

“ยื่นทั้งซอง...แล้วเค้าจะจัดการให้เอง”เค้าบอก มีเธอที่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ขอบคุณนะคะ เอ่ออ...กระเป๋าเดี๋ยวฉันเอาลงเอง”พิณแพรบอก กำลังจะก้าวลงจากรถ...แต่โดนคว้าแขนเอาไว้

“พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับ”

“ลำบากคุณเปล่าๆ”

“เก้าโมง เดี๋ยวผมมารับ”บดินทร์บอกเวลา พิณแพรไม่พูดอะไร เธอลงจากรถ ..เดินไปเปิดประตูหลังยกกระเป๋าลงจากเบาะ เดินผ่านผู้คนมากหน้าหลายตาเดินหายเข้าประตูโรงแรม...เค้าจึงค่อยๆขับรถออกไปจากตรงนั้น

..........................

เช้าวันต่อมา

บดินทร์มารอรับเธอหน้าโรงแรม ไม่นานนักพิณแพรก็เปิดประตูก้าวขึ้นมาบนรถเค้า

“รอนานมั้ย”เสียงคุ้นหูทำใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะนัก หากเธอก็ตั้งหลัก...ตอบกลับไปได้

“ไม่ได้รอเลยค่ะ...เดินออกมาก็เห็นรถคุณจอดอยู่พอดี”เธอตอบ เค้าพยักหน้ารับนิดๆผิดหวังหน่อยๆกับคำตอบที่ไร้เยื่อไยเมื่อครู่นี้

“หลับสบายหรือเปล่า..”เค้าเริ่มยิงคำถาม หลังขับรถออกมาจากโรงแรมได้สักพัก

“ค่ะ...”เธอตอบห้วนๆ

“ตอบสั้นจังหึ...สาวน้อย”คำพูดนี้ทำเอาพิณแพรหันมามองเค้า

“จะให้ฉันตอบว่าไรค่ะ...ยาวๆแบบไหนถึงจะถูกใจ”เธอพูดจบ เค้าก็หัวเราะออกมา

“หัวเราะอะไรคะ...”

“เปล๊าา!...”

“เปล่าอะไร ก็ตะกี้ยังหัวเราะฉันอยู่เลยค่ะ”เธอไม่ยอม เค้าตัดสินใจเปิดไฟจอดรถข้างทาง จอดสนิทดีก็หันมาหาเธอ

“อยากได้ยินประโยคยาวๆที่คุณเคยคุยเล่นเมื่อก่อนกับผมทุกวัน”เค้าพูดจบ เธอหลบสายตาเค้าแทบไม่ทัน ใจทั้งเธอ ทั้งเค้าต่างก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะทั้งคู่ เค้าเชยคางอวบๆของพิณแพรหันหน้ามาทางเค้าอีก...

“......”

“คิดถึง...”เค้าเอ่ยความนัยที่ถูกซ่อนไว้มาตลอดสองปี ส่วนเธอก็จ้องตาเค้าไม่หยุด

“......”

“ทำไมวันนั้นคุณ...ไม่มาส่งผม”เค้ายิงคำถาม

“....ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันจะตอบ แต่ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามพวกนี้กับคุณแล้วค่ะ”บดินทร์ดึงตัวให้เธอมองหน้าเค้า

“ทำไม?....ทำไมตอบไม่ได้ล่ะ”

“....”

“อ้อ ผมลืมไป...”เค้ายิ้มนิดๆ

“ลืมอะไรคะ...”

“ผมไม่ใช่ไอ้ผู้ชายคนนั้น”คำพูดเค้า ทำเธอตั้งตัวไม่ทัน...

“ฉันอยากไปบอดี้ดี้เชฟแล้ว คุณจะไปต่อมั้ยคะ...ไม่งั้นฉันก็จะลงตรงนี้ แล้วหารถไปต่อเอง”เธอพูด บดินทร์ออกอาการฮึดฮัดเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวเค้าห่าง แล้วขับรถออกไป

การประชุมวันที่หนึ่งเสร็จเรียบร้อยลงแล้ว พิณแพรพูดคุยกับพนักงานและเจ้าหน้าที่สาขานี้นิดหน่อยก่อนเธอจะใช้วิชาล่องหนหายตัว ออกไปจากบอดี้ดี้เชฟ...

................

โรงแรม

พิณแพรเสียบคีย์การ์ด เดินเข้าห้อง..โยนกระเป๋า เปิดตู้เย็นกวาดขนมนมเนยทุกอย่าง เอามากองรวมกันที่เตียง .... เธอจัดการเปิดทีวี แกะขนมใส่ปากเคี้ยวไม่มีหยุด หึ...คำพูดเค้ามันช่าง รบกวนหัวใจเธอยิ่งนัก

“บอกมาได้...คิดถึง คนบ้า ทำฉันไปไม่เป็นอยู่เป็นปีๆ มาตอนนี้มาบอกคิดถึง...มันไม่ง่ายหรอกนะห๊ะ อยากให้ฉันไปส่งก็ไปแล้วไง...ตัวเองแหละที่ไม่ยอมอยู่รอ แล้วจะรู้ได้ไงว่าฉันไปหรือไม่ไปส่งคุณ บ้า!”พิณแพรพูดไปเคี้ยวขนมเข้าปากไปไม่มีหยุด พ่อนะพ่อจะให้มาแทนทำไมก็ไม่รู้...

สองชั่วโมงผ่านไป

ท้องฟ้าหมดแสงลง.... พิณแพรลืมตาตื่นท่ามกลางซองขนมนับสิบ

‘กินจนหลับคาซองขนมเลยหรือนี่’

เธอลูบท้องด้วยความรู้สึกหิวอีกครั้ง เมื่อเย็นสั่งอาหารโรงแรมมากิน...อร่อยก็จริง แต่น้อยชะมัด เธอตัดสินใจออกมาหาอะไรอร่อยๆในระแวกใกล้ๆกิน อากาศข้างนอกที่เย็น พิณแพรเดินห่อตัวภายใต้เสื้อหนาวไหมพรม เดินเลยโรงแรมมาหน่อย...ไม่น่าเชื่อดึกๆแบบนี้ร้านรวงคึกคัก ของกินมีให้เลือกมากมายจนเลือกไม่ถูก

นั่น!... พอเห็นชัดว่าเป็นใคร พิณแพรรีบเดินห่างออก

“จะไปไหนคุณเพลง”เค้าคว้าแขนเธอไว้

“อะไรหล้า”

“ออกมาทำไมดึกๆดื่นๆ”เค้าถาม ยิ้มแซวอย่างรู้ทัน

“อะไร แล้วคุณล่ะ แอบมาคอยสะกดรอยตามฉันรึไงเนี่ย”เธอสะบัดแขนออก

“ป่าว!...ปกติผมมาหาอะไรกินแถวนี้ประจำ...คุณหิว?!”

“อะไร ฉันก็แค่..ออกมาเดินเล่น ออกมาเดินเล่นไม่ได้รึไง เดินเล่นอ่ะเข้าใจมะเดิน...เล่น!”เธอทำตาค้อนๆใส่เค้า คนอะไรรู้ทันเธอไปหมดซะทุกเรื่องทุกอย่าง...

“ร้านบะหมี่เป็ดตรงโน้นอ่ะเนื้อนุ่มแล้วก็อร่อยมาก”เค้าชี้และบอกเล่าให้เธอฟัง

“แล้วมาบอกฉันทำไมคะ”ไม่ทันขาดคำ บดินทร์ก็ดึงมือพาสาวอวบเดินไปยังร้านที่เค้าบอก

“...จะพาฉันไปไหนอ่ะ ปล่อยไง”เธอรั้น พยายามดันมือเค้าออก แต่ไม่เป็นผล

“เค้ามีน้ำซุป รสเด็ดด้วยนะ”เค้ายั่วให้เธอน้ำลายสอ

“แล้วมาบอกทำไม...ไม่กินหรอก ไม่หิว”พูดจบ เสียงท้องร้องจ๊อกๆ โครกคราก สร้างความอายให้เธอไม่น้อย

“คุณไม่หิว แต่ท้องคุณร้องหิวนะ นั่งเหอะ”เค้าพาเธอมาถึง คนแน่นร้าน...แต่ก็พอจะมีที่ให้ทั้งคู่นั่งได้อยู่ เค้าสั่งอาหาร...สักพักบะหมี่เป็ดก็มา

ชุดเดียว

“คุณไม่กิน?!”เธอมองหน้าชายหนุ่ม นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มากินอะไรด้วยกันแบบนี้

“ไม่กิน”

“อ๋อ...กินแล้ว?!”เธอพูด มือก็ใช้ตะเกียบคลุกเคล้าเส้น ตักเติมเครื่องปรุงตามใจต้องการ

“...เห็นคุณกินผมก็อิ่มแล้ว”คำพูดของเค้า ทำเธอเงยหน้ามอง... ก่อนจะคีบบะหมี่เข้าปาก เธอสั่งมาเพิ่ม กินต่อเนื่องสองชามโดยไม่สนใจเค้าที่นั่งมองเธอเลย เสร็จจากของคาว...เธอก็เดินวนๆหาของหวานล้างปาก

“ซื้อตั้งหลายอย่างกินหมดหรอ”เค้าถาม ยื่นมือไปรับถุงหลายๆถุงจากเธอ

“คุณเอาด้วยมั้ย ชาหรือกาแฟดี”เธอหันมาถามเค้า

“แล้วแต่คุณ...”เค้าตอบสายตามองเธออย่างมีความหมาย ‘เค้าชอบเป็นแบบเนี่ย ตามใจเธออยู่เรื่อย’ พิณแพรหน้าแดงเรื่อ...หันไปสั่งนมเย็นให้เค้า เมื่อได้ของหวานครบตามใจสาวอวบ ทั้งคู่จึงเดินกลับมาโรงแรม เธอรับขนมจากเค้า พร้อมกับยื่นนมเย็นชาให้

“ขอบคุณที่พาไปกินของอร่อย อ่ะนี่ของคุณ...ดูดซะเดี๋ยวมันจืดหมด จะไม่อร่อย”เธอยื่นนมเย็นสีชมพูสุดหวานให้เค้า

“อยากดูดของจริง...มากกว่า”คำพูดเค้า ทำเธอตกใจเล็กน้อย... ทำใจเธอเต้นแรงไม่หยุด

“ฉันขึ้นห้องก่อนนะ”เธอเปลี่ยนเรื่องทันควัน...

“เดี๋ยวสิ”คว้าแขนเธอไว้ ดึงให้หันกลับมา...

“จำรางวัลเมื่อสองปีก่อนได้มั้ย”

“อืม...แต่ตอนนี้ฉันกลับมาอ้วนแล้วนะ คิดว่ารางวัลไม่น่าจะได้”

“ไม่เกี่ยว...นั้นมันตอนนั้น ไม่เกี่ยวกับที่ที่คุณกลับมาอ้วนตอนนี้ซะหน่อยคุณเพลง ผมขอรางวัลของผมได้มั้ย?!”เค้าพูด ส่งสายตาอ้อนหน่อย

“ดูก่อนว่าขออะไร”

.................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว