Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แต่กับผม....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แต่กับผม....
แบบอักษร

ขับรถมาได้เกินครึ่งทาง รถก็มาดับเอาดื้อๆซะอย่างนั้น พิณแพรมองดูเวลา ไม่ทันแน่ๆถ้าเป็นแบบนี้ พิณแพรตัดสินใจโทรหาพ่อให้คนมาจัดการเอารถของเธอไป ส่วนเธอ....

“นี่ลูกอยู่ไหน?!”

“เพลงกำลังจะไปส่งครูค่ะ”เธอบอกความจริงกับพ่อ

“ไม่ทันแล้วมั้งลูกป่านนี้ตาเบสคงเข้าไปแล้วล่ะ”พ่อเค้าบอกกลับมา

“ทันไม่ทันเพลงก็จะไปค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ”

“แล้วลูกจะไปยังไง เพลงๆๆๆ”เธอฟังได้แค่นั้นก็ตัดสายคุณสรยุทธทิ้ง

‘ไม่ใช่เพราะพ่อหรอกหรอที่ทำทุกอย่างให้มันเป็นแบบนี้’ความคิดตัดพ้อต่อว่า อยู่ๆมันก็ผุดขึ้นมาแบบนั้น พิณแพรในชุดนักศึกษาตัดสินใจสะพายกระเป๋า เดินตรงไปจนถึง...

“พี่คะ เหมาไปสนามบิน...ยี่สิบนาทีพอจะไปถึงทันมั้ยคะพี่”เธอถามอย่างร้อนรน

“โหยน้อง...มันไกลอยู่นะ ครึ่งชั่วโมงไม่รู้ทันป่าว”วินมอไซด์โอดครวญดังๆ ก่อนเสียงจะเงียบลงเมื่อ พิณแพรยื่นธนบัตรใบสีเทาใหม่เอี่ยมให้

“หนูให้หมดนี่เลยอ่ะ แต่ช่วยพาหนูไปถึงให้เร็วที่สุดได้มั้ยคะ”เธอบอกน้ำเสียงรีบร้อน

“เอ้า...เอาก็เอา ขึ้นมาน้องเดี๋ยวไม่ทัน”วินมอไซด์ชั่งใจสักพักก่อนบอกออกมา พิณแพรหยิบยางมามัดผมที่เธอรวบมันไว้ลวกๆ ขึ้นนั่งบนเบาะให้ถนัดที่สุด แล้วมอไซด์ก็ออกตัวไป

..........................

สนามบิน....

ผู้โดยสารขาออก....

บดินทร์ที่เอาแต่ก้มมองมือถือตลอดเวลา ตอนนี้เค้าตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในแล้ว ไม่งั้นเค้าคงไม่ทันขึ้นเครื่องแน่นอน

คงไม่มาแล้วสินะ

...เค้ายิ้มปลอบใจให้กับตัวเอง ในไลน์มีแต่คนอวยพรให้เค้าเดินทางปลอดภัย แต่ทำไมถึงไร้วี่แววของเธอนะสาวน้อย

‘คุณใจร้ายมากนะ หึ...คุณยอมทำทุกอย่างเพื่อผู้ชายคนนั้น แต่กับผมคุณกลับปฏิเสธอย่างไม่รีรอ......พิณแพร! ผมขอให้คุณโชคดีและมีความสุขมากๆกับสิ่งที่คุณตั้งใจนะคนเก่ง....’ บดินทร์คิดในใจก่อนสะพายเป้ดำ เดินหายเข้าไปด้านใน ใช้เวลาไม่นานก็ผ่านจุดตรวจต่างๆเข้าgate ตรงเข้าคิวตรวจตั๋วพอดี บดินทร์ตัดสินใจปิดมือถือก่อนเดินขึ้นเครื่องไป

เป็นช่วงเวลาเดียวกับ...

มอไซด์ที่แล่นมาด้วยความเร็วขีดสุดเข้าเทียบจอดด้านหน้า พิณแพรที่นั่งหน้าชาก้าวลง วิ่งเข้าไปทั้งรองเท้าที่สูงพอตัว ดีที่กระโปรงนั้นยาวไม่แคบ พอที่จะวิ่งเร็วๆกับเค้าได้บ้าง

หากแต่...

“โอ๊ยยย...”รองเท้าส้นสูงพลิก พิณแพรถึงกับถลาล้ม ‘เจ็บอ่ะ’ เธอพูดในใจแต่เธอก็กัดฟันลุก หยิบรองเท้าสูงหิ้วข้างตัว ก่อนเดินกระเผลกๆด้วยเท้าเปล่าบนพื้นสุดเย็นต่อไป

ไม่มี!

คนเยอะแยะขนาดนี้

มองไปทางไหน...ทางไหนก็ไม่มี

‘ครูคงเข้าไปแล้ว’พิณแพรคิด น้ำตาพาลไหลออกมา เธอเดินไปที่จอแสดงไฟล์บิน

สิงคโปร์ 10.15 น.

เธอก้มดูนาฬิกาข้อมือเข็มบอกเวลาที่เกินไปหลายนาทีแล้ว พิณแพรเดินกระเผลกทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ใกล้ๆเอามือเช็ดน้ำตาที่รินไหล ในที่สุดเธอก็มาส่งเค้าไม่ทันจริงๆด้วย

เธอตัดสินใจเปิดกระเป๋าหยิบมือถือโทรหาเค้า เค้าอาจจะยังไม่ปิด...

หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....

.............................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว