paper stories

สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ. ห้ามลอกเลียนแบบ มีความผิด

มาเฟีย~ลาก่อนความทรงจำอันเจ็บปวด_คู่แข่งคนสำคัญ

ชื่อตอน : มาเฟีย~ลาก่อนความทรงจำอันเจ็บปวด_คู่แข่งคนสำคัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 127.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2560 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟีย~ลาก่อนความทรงจำอันเจ็บปวด_คู่แข่งคนสำคัญ
แบบอักษร

เกรซเซไปเล็กน้อย เจ็บแปลบแปลกๆข้างลำตัวแต่ไม่มีเวลาสนใจ คิดเพียงอย่างเดียวว่าต้องหนีออกไปให้ได้ 

สติทั้งหมดมุ่งไปที่ความหวังเพียงอย่างเดียว ว่าจะต้องหนี สองขาวิ่งลัดเลาะ ซิกแซ็กหลบห่ากระสุนที่ดังไล่หลังมาติดๆ

เกรซวิ่งแบบไม่คิดชีวิตเข้าไปในป่ารกครึ้มข้างทาง  เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองเต้นที่กระหน่ำก้องในหู เหนื่อยแทบขาดใจ เสียงปืนที่ดังก้องเริ่มเบาลงจนกระทั่งเงียบกริบ 

ดวงตาเริ่มพร่ามัว  นี่เราเป็นอะไร? ทำไมรู้สึกเหมือนจะหน้ามืด  ร่างกายอ่อนล้า ขาแทบจะยกไม่ขึ้น ร่างบางเซ ถลาออกไปบนถนนอีกครั้ง

..ปิ๊นนๆ..ปิ๊นนๆ..

สติใกล้ดับวูบเต็มทน มองเห็นเพียงใบหน้าพร่าเลือนของชายชราที่กำลังเขย่าแขนและตะโกนพูดอะไรบางอย่างที่เกรซฟังไม่เข้าใจ


-----------------☆☆☆------------


ณ โรงพยาบาล ชานเมืองของอิตาลี

"คุณหมอ คริส ทางนี้คะ"

พยาบาล ร่างอวบหุ่นสะบึม รีบปรี่เข้ามา

คริสเตียน  เอกวรวิโรจน์  อายุ 33 ปี

ลูกครึ่งอิตาลี-ไทยเพียงคนเดียวในโรงพยาบาล ร่างสูงกำยำ ผิวสีเข้ม ใบหน้าที่ได้มาจากการผสมผสานระหว่างไทยและอิตาลี ทำให้ดูคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน  ขนตางอนยาว..ผู้หญิงเห็นยังต้องอิจฉา ผมตัดสั้นหยักเล็กน้อย

"ผมได้รับแจ้งว่า คนไข้ถูกยิง"

ถามพร้อมก้าวยาวๆไปห้องฉุกเฉิน

"ใช่คะ มีพลเมืองดีพามาส่งเมื่อครู่นี้ ดูจากเอกสารในกระเป๋า เธอเป็นคนไทย ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีคุณหมอลูกครึ่งไทยสุดหล่อ อยู่ที่นี่ ถ้าเธอได้ฟังสำเนียงอันคุ้นเคยคงอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

พยาบาลร่างอวบอธิบายละเอียดยิบ พร้อมกับส่งตาหวานให้

คุณหมอคริส ทั้งหล่อ รวย เก่ง เป็นที่หมายปองของสาวๆทั้งโรงพยาบาล แต่ยังไม่มีสาวผู้โชคดีคนไหน..ได้ไปครอบครอง


----------------☆☆☆--------------


เลโอยกเหล้าขึ้นซดเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็สุดจะรู้ได้ 

จนกระทั่งเหลือขวดว่างเปล่ากลิ้งหลุนๆอยู่ตรงหน้า 

"บ้าฉิบ.."

หงุดหงิด พาลไปหมด ไม่รู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไรแต่ที่แน่ๆไม่ชอบความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้

หลังจากที่การปะทะอันดุเดือดจบลง และรถคุ้มกันกลับมาสมทบ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามต้องเพลี่ยงพล้ำและตายทั้งหมด รวมสี่ศพ เลโอสั่งกำชับหนักแน่นให้หาต้นตอและคนบงการให้ได้โดยเร็วที่สุด 

"บอสครับ"

มาร์กก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น สายตามองไปที่แก้วเหล้าว่างเปล่าในมือของเลโอและขวดเปล่าที่กลิ้งอยู่ที่พื้น เจ้านายไม่เคยดื่มหนักขนาดนี้มาก่อน รู้สึกผิดปกติแต่ไม่พูดอะไร

"พบไม๊?"

ไม่ต้องอธิบายละเอียดมาร์กก็เข้าใจว่าเจ้านายหมายถึงอะไร

หลังจากการปะทะดุเดือดจบลง เลโอแทบจะกระโจนเข้าไปในป่าข้างทางเพื่อไปตามหาผู้หญิงไทยคนนั้น ดีที่มาร์กรีบห้ามเอาไว้ได้ทันและเสนอตัวออกไปตามหาให้เองโดยให้เหตุผล สั้นๆว่าเลโออาจได้รับอันตรายถ้าคู่อริส่งคนมาตามฆ่าเพิ่ม 

เลโอถอนหายใจหนักๆแต่ก็ยอมขึ้นรถคุ้มกันกลับมารอฟังข่าวที่บ้านด้วยจิตใจร้อนรุ่ม ไม่เป็นสุขอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ มาร์กแอบส่ายหน้าไม่ให้เจ้านายเห็น

'ท่าจะหนักเอาการ"


"ไม่พบครับ ผมตามรอยเลือดจนไปหยุดอยู่บนถนนทางทิศตะวันออก ผมคิดว่าคงจะมีคนช่วยเธอไป"

สันนิษฐานความน่าจะเป็น

"บาดเจ็บแค่ไหน?"

ถามเสียงเบา จนมาร์กต้องเงี่ยหูฟัง

"จากปริมาณเลือด ผมคิดว่าน่าจะพอประมาณแต่คงไม่ถึงชีวิต"

เลโอกัดกรามจนเป็นสัน ไม่เข้าใจว่าตัวเองต้องการอะไร? อยากรู้อะไร?..ก็แค่ผู้หญิงเลวๆไม่มีความหมาย

"แต่ถ้าเธอตาย..ก็ดีนะครับ เราจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงลงมือซะเอง"

มาร์กพูดในสิ่งที่ถูกต้องควรจะเป็น แต่กลับบาดลึกในความรู้สึกคนฟัง


---------------☆☆☆---------------


"โอ๊ยยยยยย"

เกรซครางเบาๆ ขณะที่ขยับตัว

"คุณ อัณยา ระวังหน่อยครับ"

เสียงทุ้มห้าวแทรกผ่านโสตประสาทความเจ็บปวดและอ่อนเพลียเข้าไป

เกรซกระพริบตามองใบหน้าคมเข้มของชายรูปร่างสูงในชุดกราวน์สีขาวตรงหน้า ด้วยความสงสัย สับสน

"คุณเป็นใคร?..ที่นี่ที่ไหน?"

มองสำรวจไปรอบห้อง ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับถุงน้ำเกลือที่มีสายห้อยระโยงมาที่แขนของตัวเอง

"ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเล็กๆชานเมืองครับ คุณนอนนิ่งๆนะ" 

น้ำเสียงอ่อนโยน ยิ้มนิดๆเมื่อเห็นสีหน้าสับสนของอีกฝ่าย

"คุณเป็น..?"

"ผมเป็นหมอ ชื่อคริสครับ"

ตอบฉะฉาน

"หมอ พูดภาษาไทย.."

เพิ่งผิดสังเกตุ หน้าฝรั่งแต่พูดไทยชัดแจ๋ว

"ใช่ครับ ผมเป็นลูกครึ่ง คุณปวดแผลไม๊? คุณโดนยิงที่สีข้างแต่โชคดี กระะสุนแค่ถากๆไป"

ขยับแว่นสายตา พร้อมกับอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"โดนยิง.."

"คุณพอจะจำอะไรได้ไม๊?..ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว..เล่าให้หมอฟังได้นะครับว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ฉัน...."

ไม่คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองจะเป็นเรื่องจริง อยากจะให้เป็นแค่ฝันร้าย เบือนหน้าหนี..น้ำตาเอ่ออ..คลอ 

"ไม่เป็นไรครับ พักผ่อนให้สบายก่อน ตื่นขึ้นมาเราค่อยคุยกันก็ได้" 

"ขอบคุณนะคะ คุณหมอ"

กระซิบแหบแห้ง สั่นเคริอขอบคุณ


---------------☆☆☆---------------


เกรซใช้เวลาพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสามวัน 

ตลอดเวลาที่อยู่ที่โรงพยาบาล เกรซได้รับความช่วยเหลือจากหมอคริส ที่คอยดูแล เอาใจใส่ และที่สำคัญยินดีรับฟังทุกปัญหาถ้าเพียงแต่เกรซจะปริปากบอก 

"ขอบคุณ คุณหมอมากนะคะ ที่ช่วยเป็นธุระ จองตั๋วเครี่องบินและออกค่ารักษาพยาบาลให้เกรซก่อน"

เกรงใจ พรุ่งนี้จะเดินทางกลับประเทศไทยแล้ว รู้สึกใจหายที่จะต้องจากเพื่อนที่แสนดี คอยช่วยเหลือและเข้าใจทุกอย่างแบบหมอคริส คงไม่มีโอกาสได้พบเจอกันอีก เพราะเกรซตั้งใจมั่นว่าชาตินี้จะไม่ขอมาเหยียบประเทศที่มีแต่ความทรงจำร้ายๆแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง

"คนไทยด้วยกัน ผมยินดีช่วยเหลือครับ ว่าแต่เกรซจะไม่บอกใช่ไม๊ว่าไปโดนยิงที่ไหน? และใครยิง?"

"ช่างมันเถอะคะ เกรซจำไม่ค่อยได้ คิดว่าน่าจะโดนลูกหลงมาจากที่ไหนสักแห่งนอกเมืองในระหว่างที่เกรซออกไปเที่ยว"

ขอโทษนะคะ เกรซอยากจะลืมให้หมด

"ตามใจเกรซนะครับ..ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร"

รู้สึกว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น

"เราเปลี่ยนเรื่องดีกว่านะคะ คุณหมอไม่คิดจะกลับประเทศไทยบ้างเหรอคะ?"

หันมายิ้มสดใสให้จนคนมองตาพร่า

"คิดคร้บ ปกติผมจะกลับไปเยี่ยมแม่ที่อยู่ที่ประเทศไทย ปีละสองถึงสามครั้งอยู่แล้ว"

แต่จากนี้ไปผมอาจจะต้องไปให้บ่อยขึ้นหรือไม่ก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นเลย เพื่อตามใครสักคนไป คริส ได้แต่คิดไม่กล้าบอกออกไป 

'รักแรกพบมันมีอยู่จริงๆ เพิ่งเข้าใจ เมื่อผมได้พบคุณ เกรซ'

"จริงเหรอคะ เอาไว้เมื่อไหร่ที่คุณหมอไปอีก ติดต่อเกรซได้เลยนะคะ เกรซอยากเลี้ยงขอบคุณและจ่ายเงินคืน.."

ดีใจ เผลอจับมือใหญ่เอามากุมไว้แน่น

"เรื่องเงินไม่สำคัญหรอกครับ แต่ถ้าเรื่องกินฟรีก็ไม่แน่"

..คิก คิก..

"คุณหมอ มีอารมณ์ขันเหมือนกันนะคะ"

อดขำไม่ได้กับมุขหน้าตาย ตลกฝืด

เกรซรีบปล่อยมือหนาที่กุมเอาไว้ตอนลืมตัว เมื่อรู้สึกถึงสายตาหวานจวนจะหยดของชายหนุ่มที่ส่งมาให้ ทำเอาหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก

"คุณหมอคะ เกรซมีเรื่องอยากรบกวน"

เบี่ยงเบนความสนใจ

"ได้ซิครับ เพื่อเกรซผมยินดีช่วยทุกอย่าง"

ยิ้มหวานไม่ยอมง่ายๆ

"พรุ่งนี้ก่อนจะไปสนามบิน คุณหมอช่วยพาเกรซไปเก็บของที่โรงแรมก่อนนะคะ"


----------------☆☆☆-------------

🌻**นกน้อยกำลังจะโบยบินจากไปแล้ว เลโอจะทำอย่างไรและที่สำคัญ คุณหมอไม่ยอมลามือง่ายๆแน่นอน ร่วมลุ้นกันต่อตอนหน้าจ้า**

​♡▪♡▪♡

^_^ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ดีๆและถูกใจรัวๆที่กดให้กับนิยายเรื่องนี้ด้วยน้าาาา^_^

🍭__ไร้ท์ตั้งใจให้ทุกตอนออกมาสนุก ฟิน และหื่นตามแบบฉบับของมาเฟียเลโอ___🍭


ความคิดเห็น