paper stories

สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ. ห้ามลอกเลียนแบบ มีความผิด

มาเฟีย~กักขังหน่วงเหนี่ยว_ขืนใจ (R25++)

ชื่อตอน : มาเฟีย~กักขังหน่วงเหนี่ยว_ขืนใจ (R25++)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 231.4k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2560 07:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟีย~กักขังหน่วงเหนี่ยว_ขืนใจ (R25++)
แบบอักษร

เสื้อเชิ้ตลายทางตัวนอกถูกกระชากจนขาดวิ่น ชายหนุ่มดึงทึ้งออกมาติดมือบางส่วน ก่อนจะใช้พันธนาการข้อมือบางทั้งสองข้างไว้กับขอบเตียงโบราณด้านบน

"ไม่ อย่าาาาาาา"

เกรซพยายามดิ้นรนขัดขืน ร่างสูงใหญ่นั่งคร่อมอยู่บนลำตัว ข้อมือเล็กถูกผูกมัดได้อย่างง่ายดาย

หึ หึ

"เธอมีอะไรดี? ฉันอยากลองเผื่อจะรู้ว่าพ่อโง่ๆของฉันหลงอะไรนักหนา?"

เสียงแหบทุ้มไร้ความปราณี ผู้หญิงหิวเงิน แพศยา

"ไม่ ปล่อยฉัน แกพูดเรื่องอะไร?"

น้ำตากลบดวงตาทั้งสองข้าง เสียงสั่นเครือ

"อย่าทำเป็นซื่อไร้เดียงสา เธอรู้ดีว่ามาที่นี่ทำไม?"

"ได้โปรด คุณเข้าใจผิดแล้ว"

พยายามอ้อนวอนสุดความสามารถ น้ำตาไหลพราก

"เข้าใจผิด ถ้าเธอเป็น พัชสุวรรณ์ ฉันก็เข้าใจถูกทุกอย่าง"

"อย่าาาา"

กรีดร้อง สั่นสะท้านเมื่อกางเกงเลคกิ้งสีดำแนบเนื้อถูกรูดลงจากเรียวขาทั้งสองข้าง

ชายหนุ่มไม่ต้องการสัมผัสแตะต้องผู้หญิงสกปรกคนนี้ไปมากกว่าที่เป็นอยู่ ถึงแม้เสื้อเชิ้ตจะถูกกระชากขาดไปบางส่วนแต่ยังคงมีเสื้อกล้ามสีขาวอยู่ภายใน ร่างอวบอิ่มขาวเนียนด้านล่างเหลือเพียงกางเกงชั้นในสีขาวตัวเล็กขวางกั้น

เลโอ ฉีกกระชาก กางเกงชั้นในจนขาดแร่งเปิดเปลือยเพียงส่วนที่ต้องการจะพิสูจน์เท่านั้น ไม่แม้แต่จะชายตามองส่วนอื่นๆหรือจ้องเข้าไปในดวงตาตื่นตระหนก ขวัญเสียของอีกฝ่าย 

ร่างกำยำใหญ่โตขยับแทรกกลางหว่างขาเรียว มือหนาจับสองขาที่เตะถีบพัลวันเอาไว้แน่น

"อยู่นิ่งๆ"

ขู่เอาจริง ปลายกระบอกปืนเย็นๆกระทบเข้ากับริมฝีปากบางแดงช้ำของเกรซ 

"ได้โปรด ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร?"

"อย่ามาตอแหล ฉันไม่อยากแตะต้องผู้หญิงเลวทราม สกปรกแบบเธอนักหรอก ถ้าไม่เพียงเพราะอยากจะพิสูจน์ว่าพ่อโง่ๆของฉันไปหลงรักผู้หญิงแบบเธอได้ยังไง?..ลูกแท้ๆยังไม่เคยไยดี ..กางขาออกกว้างๆ ไม่งั้นฉันจะส่งเจ้านี่เข้าไปแทนท่อนเอ็นของฉัน"

กระแทกกระบอกปืนเย็นๆถูไถไปบนเนินเนื้อภายใต้กางเกงในตัวเล็ก

"อย่าาาาาาาาา.."

ร่างสั่นระริก น้ำตาไหลจนท่วม ความกลัวเข้าครอบงำมากที่สุดในชีวิต

"ดี ว่าง่ายดี ฉันจะเอาเธอให้สาสมก่อนจะทิ้งเอาไว้ที่นี่ ดีไม๊?"

"ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ ไม่...."

ส่ายหน้า ตัวแข็งทื่อ

"ผู้หญิงเลวๆบีบน้ำตาก็ช่วยอะไรไม่ได้ เธอจะไม่มีวันได้อะไรออกไปจากที่นี่รวมทั้งชีวิตเลวๆนี้ด้วย"


กรี๊ดดดดดดดดดดด

ร่างอวบอิ่มแอ่นเกร็ง กรีดร้องราวกับจะขาดใจ เมื่อชายหนุ่มส่งผ่านความอวบใหญ่เข้ามาในโพรงสวาทแห้งผากอย่างรุนแรง

สองมือเรียวที่ถูกพันธนาการดึงกระชากจนข้อมือแทบหัก ร่างทั้งร่างจมลึกลงไปในที่นอนหนานุ่มแบกรับน้ำหนักของร่างสูงใหญ่ที่ยังคงกระแทกเสียบท่อนเอ็นลำเขื่องเข้าออกในโพรงสวาทไม่หยุด

"เยี่ยม เธอยังบริสุทธิ์ อ๊าาาาาสสส์ ความบริสุทธิ์นี้เทียบไม่ได้กับความเลวที่เธอได้ทำลงไป"

ความโกรธเกลียดมีมากกว่าเหตุและผล ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากต้องการระบายความโกรธและปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นในรูสวาทร้อนระอุเหมือนที่เคยทำกับผู้หญิงคนอื่นๆเป็นประจำ

"อย่า ปล่อย โอ๊ยยยยยยย เจ็บ ฮือๆ ฮือ.ๆๆ."

ร้องครางด้วยความเจ็บปวด ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีใครช่วยได้

"อะ อะ โอ๊ยยยยย เอาออกไป ได้โปรด ฮืออออ ได้โปรด...ฉันเจ็บ..ฮือๆๆๆ"

ชายหนุ่มยังคงเดินหน้าส่งท่อนเอ็นเข้าออกแบบต่อเนื่อง ไม่สนใจเสียงร้องคร่ำครวญใดๆทั้งนั้น ร่างอวบอิ่มสั่นไหวไปตามจังหวะกระแทกเสียบเสยถี่เร็ว

"สายไปแล้ว มันสายไปแล้วตั้งแต่ที่เธอเหยียบลงบนแผ่นดินอิตาลี"


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จนกว่าชายหนุ่มจะถอดถอนความแข็งชันอันใหญ่โตออกจากปลอกพิศวาสร้อนผ่าวและชุ่มฉ่ำ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสายธารสีขาวขุ่นและเลือดสีแดงสดของเกรซที่ถูกขืนใจ 

เกรซกัดปากจนเลือดซิบ ความบอบช้ำอย่างรุนแรงทำให้เจ็บปวดรวดร้าวเจียนตาย น้ำตายังคงหลั่งรินไม่ขาดสาย

'ฆ่าฉันให้ตายไปเลยยังจะดีซะกว่าที่ต้องให้มาพบเจออะไรแบบนี้'

ความแห้งผากคับแน่นก็ไม่ทำให้ความต้องการแก้แค้นของเลโอเบาบางลงได้ ถึงแม้จะรู้สึกตะหงิดๆ ขัดใจถึงความแห้งผากของร่องสวาทที่ชายหนุ่มไม่เคยพานพบในผู้หญิงคนไหนมาก่อน พวกเธอทุกคนล้วนแล้วแต่ชุ่มโชก พรักพร้อมและต้องการตั้งแต่ชายหนุ่มยังไม่ได้แตะต้องด้วยซ้ำ


----------------☆☆☆-------------


เกรซหมดสติไปตอนที่ชายหนุ่มถอดถอนท่อนเอ็นลำเขื่องออก แรงกดทับจากร่างสูงใหญ่เริ่มห่างหาย ความเจ็บปวดกลางหว่างขาเรียวบรรเทาเบาบางลงพร้อมกับสติที่ลางเลือนดับไป

'ฉันตายไปแล้วใช่ไม๊? ขอบคุณสวรรค์ที่ได้ยินคำอ้อนวอนของลูก'


"บอสครับ"

อังเดรก้าวเข้ามาพร้อมมาร์ก สายตาคมดุจเหยี่ยวมองสำรวจสภาพภายในห้องก็รู้ดีว่าสงครามปล้นสวาทเพิ่งจบลงพร้อมกับฝ่ายตรงข้ามที่เพลี่ยงพล้ำเกือบตายอยู่บนเตียงกว้าง

"เอาตัวไป"

เลโอในชุดเต็มยศบอกเสียงเข้มพร้อมกับก้าวย่างสม่ำเสมอออกจากห้อง

"แต่..."

อังเดรเสี่ยงถาม เจ้านายจะเก็บผู้หญิงที่เกลียดแสนเกลียดคนนี้ไว้ทำไม ทำไมไม่ปล่อยให้เน่าตายอยู่ที่นี่หรือไม่ก็แค่สั่งให้โยนออกไปนอกตัวปราสาททิ้งลงทะเลหายสาบสูญไปเลยก็ได้

"ฉันอยากจะรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้รู้มากแค่ไหน..เรื่องมรกตประจำตระกูลที่หายไป? หรือว่าแค่มาเอาสมบัติราคาถูกของพ่อฉันที่ยกให้เท่านั้น"

เหตุผลมากพอที่จะปิดปากและคำถามที่จะตามมาอีกเป็นชุด

อังเดรถอดเสื้อสูทของตัวเองออก ก่อนจะมองไปที่ร่างที่สลบไสลไม่ได้สติบนเตียงด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่อยากจะแสดงออก ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ทำไมถึงได้ใจร้ายฆ่าคนแก่ที่ทั้งรักและหลงตัวเองขนาดนั้นได้ยังไง

ส่ายหัวไม่อยากเชื่อ กางเสื้อสูทปกคลุมช่วงล่างเปล่าเปลือย พร้อมกับก้าวเข้าไปช่วยมาร์กแกะข้อมือห้อเลือดที่ถูกพันธนาการเอาไว้จนแน่น มาร์กเพียงแค่เงยหน้าสบตา ต่างคนต่างมีคำถามในใจคล้ายๆกัน


--------------☆☆☆----------------

*** ^_^ ความสนุกเข้มข้นและเงื่อนงำต่างๆจะค่อยๆถูกดเปิดเผยออกมา พร้อมกับความน่ารักของมาเฟียหวงก้างคนนี้^_^ ***


ความคิดเห็น