paper stories

สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ. ห้ามลอกเลียนแบบ มีความผิด

มาเฟีย~เสือไล่ต้อนหนู

ชื่อตอน : มาเฟีย~เสือไล่ต้อนหนู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 168.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2560 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 700
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟีย~เสือไล่ต้อนหนู
แบบอักษร

สถาปัตยกรรมทรงสูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผาบนภูเขาลูกย่อมติดกับทะเล พื้นหญ้าเขียวชอุ่มโอบล้อม รอบทิศของปราสาทโบราณ ด้านหลังเป็นหน้าผาสูงชันน้ำทะเลสาดกระทบเข้ากับหน้าผาหินเกิดเป็นฟองคลื่นสีขาวขนาดใหญ่กระจายไปทั่ว

เกรซเงยหน้าขึ้นมองความวิจิตระการตาโบราณตรงหน้าด้วยความทึ่งปนความหวาดหวั่นแปลกๆ แสงตะวันสาดส่องลงต่ำทางด้านเบื้องหลังของปราสาทโบราณเมื่อเวลาค่ำคืนเริ่มใกล้มาถึง

"พี่เกรซ เร็วๆซิคะ ปราสาทใกล้จะปิดแล้ว"

ฝนเตือน หลังจากที่ซื้อตั๋วเพื่อเข้าชม เรียบร้อยแล้ว

"ฝน เหลือเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง เรามาใหม่พรุ่งนี้ดีกว่า จะได้มีเวลาเดินดูให้ทั่วๆ"

เริ่มไม่แน่ใจ รู้สึกหนาวๆร้อนๆพิกล

"พรุ่งนี้เราต้องไปอีกเมืองเพื่อไปดูที่เรียนของฝน ไม่มีเวลาแล้ว เราต้องดูวันนี้เท่านั้น"

ย้ำเสียงแข็ง ไม่ต้องการให้พี่สาวต่างแม่ที่เป็นเหมือนคนรับใช้ในบ้านขัดคำสั่ง

"แต่...."

"รีบไปกันเถอะคะ"

ตัดบทเดินนำลิ่วๆเข้าข้างในทันที 

เกรซค่อยๆขยับก้าวอย่างไม่มั่นใจตามอีกฝ่ายเข้าไป แต่ก่อนที่จะก้าวพ้นขอบประตูหนาหนักเข้าไป สายตาสะดุดเข้ากับป้ายสลักข้างประตูโบราณอย่างจัง

'ปราสาท ดิรอสซี่'

ลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบาแต่กลับรู้สึกเย็นยะเยือกบาดลึกเข้าไปในผิว มือเรียวยกขึ้นลูบแขนอย่างเลื่อนลอยราวกับว่าถูกบางอย่างบาดลึกเข้าไปถึงภายใน ถอนใจเบาๆก้าวผ่านประตูปราสาทเข้าไป


---------------☆☆☆---------------


เกรซหมุนคว้างกลางห้องโถงขนาดใหญ่ ที่เหลือผู้เข้าชมเพียงไม่กี่คนเพราะจวนใกล้เวลาที่ปราสาทจะปิดเต็มที ความสวยงามวิจิตระการตาชวนตื่นตะลึงเกินกว่าจะจดจำได้หมด

หญิงสาวมีความสุขและตื่นเต้นอึ้งไปกับสถาปัตยกรรมอันปราณีต ทุกๆรายละเอียดแสดงออกถึงความตั้งใจและพิถีพิถันของคนยุคโบราณ

เวลาล่วงไปกว่าสี่สิบนาทีที่หญิงสาวหลงอยู่ในความสวยวิจิตรเกินจินตนาการของปีกทางทิศใต้ที่เปิดให้สาธารณะชนเข้าชม

"พี่เกรซ ฝนไปทางด้านโน้นนะคะ"

ฝนโบกไม้โบกมือ ป้องปากบอกตรงทางเดินเล็กๆแยกออกไปอีกด้านของห้องนั่งเล่นที่มีเตาผิงโบราณฝังอยู่ในผนังสูงจรดเพดาน

"จ๊ะ เดี๋ยวพี่ตามไป"

ยิ้มน้อยๆอิ่มเอมในทุกรายละเอียด มือเล็กขาวเนียนขีดเขียนรูปแบบคร่าวๆและรายละเอียดต่างๆเท่าที่สายตาของอินทีเรียมือใหม่จะมองออกและเข้าถึงลงในสมุดบันทึกเล่มหนาที่เอาติดตัวมาด้วย

ก้าวช้าๆไปตามทางเดินลัดเลาะไปอีกด้าน ตามร่างของน้องสาวคนละแม่ที่เดินลับหายเข้าไป

"ฝนจ๊ะ อยู่ที่ไหน?"

"พี่เกรซ ทางนี้"

ยืนลับๆล่อๆมุมผนังห้องที่อยู่ลับตาอีกด้าน


"พี่เกรซ เข้าไปข้างในซิคะ ฝนเพิ่งออกมาข้างในสวยมากเลย"

ชี้ชวนให้เข้าไปภายในด้วยน้ำเสียงร้อนรนนิดๆ

"แต่พี่ว่า มันใกล้ปิดแล้ว"

ลังเลเล็กน้อย ใจอยากจะเก็บทุกตารางนิ้วเอาไว้ในความทรงจำให้หมด คงไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกเป็นแน่

"ทันคะ เข้าไปเถอะ พี่เกรซเดินไปตามทางเดินจะเจอห้องสมุดตรงสุดทางเดิน ถัดเข้าไปจะเป็นห้องนั่งเล่นโบราณสวยมากๆ ฝนจะเดินไปดูตรงโน้นรอ"

วางแผนให้เสร็จสรรพ รู้ดีว่าพี่สาวคนนี้ไม่มีทางปฎิเสธความยั่วยวนของจิตรกรรมที่สวยงามเหล่านี้ได้ รีบกลับหลังหันเดินไปในทิศทางตรงข้ามไม่รอให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจ


---------------☆☆☆---------------


เกรซรู้สึกเหมือนกำลังเข้าไปในโลกแห่งความฝันในยุคโบราณ ทุกย่างก้าวที่ก้าวลึกผ่านเข้าไปราวกับว่าตัวเองได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของคนยุคนั้น แสงจากโคมไฟสีส้มช่วยเพิ่มให้ความรู้สึกละมุนอบอุ่นมากยิ่งขึ้น

"ประตูบานนี้รึเปล่านะที่ฝนบอกว่าเป็นห้องสมุด"

ผลักเข้าไปเบาๆ ห้องสีทองละมุนตาเผยโฉมออกมาท่ามกลางความตื่นตะลึงของหญิงสาว

"นี่มันห้องนอน ไม่ใช่ห้องสมุดหรือห้องนั่งเล่น...."

เปรยกับตัวเอง ความอยากรู้มีมากเกินความสงสัยหรือผิดสังเกตใดๆ สองขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องสีทองด้วยความลุ่มหลงในความวิจิตรสวยงาม


..สวบบ..สวบบ..

"ใครน่ะ?"

"ใครคะ?"

หันรีหันขวางด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบากระจายไปรอบด้าน


"กรี๊ดดดดดดดดดด อุ๊บบ"

ริมฝีปากบางถูกมือหนาตะปบปิดกลั้นเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ร่างบอบบางซ่อนรูปถูกดึงรั้งกระชากลากให้เดินลึกเข้าไปในห้องนอน

ปังงงง

เสียงประตูทางเข้าถูกกระแทกปิดดังสนั่นท่ามกลางความเงียบและเสียงหอบหายใจของหญิงสาวที่พยายามต่อสู้ ดิ้นรน ให้พ้นจากวงแขนแข็งแรงที่จับยกเอวบางดึงกระชากลากถูให้ล้มตัวลงไปบนเตียงโบราณสีทอง

HELP!!!!!!!!!!

"LET ME GO"

ตะโกนสุดเสียง หอบระรัว ร่างสั่นระริกพยายามเพ่งมองร่างสูงใหญ่ตระหง่านที่ยืนเยื้องหลบเข้าหลังเงามืดของผนังห้อง 

แสงสีทองจากภายนอกปราสาทเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มทองเมื่อตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มที มีเพียงแสงจากดวงไฟสีส้มที่อยู่ตรงประตูทางเข้าเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่าง

เกรซตะกายขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก แต่ก่อนที่ขาจะแตะถึงพื้นร่างบอบบางกลับถูกกระแทกดันให้ล้มลงหงายอีกครั้ง

"แกต้องการอะไร?"

ใช้ศอกยันตัวขยับหนีร่างสูงใหญ่ที่กำลังย่างสามขุมเข้าใกล้ เกรซพยายามเพ่งมองใบหน้าในเงามืดที่หันหลังให้โคมไฟ

..หึ หึ..

"ต้องการ..ที่ระบายอารมณ์โกรธ"

เสียงแหบห้าวเย็นชาราวกับเสียงกระซิบของซาตาน

"แกพูดบ้าอะไร?"

ความกลัวที่สุดในชีวิตกำลังฉุดให้สติที่มีอันน้อยนิดเลือนหาย

"อย่าาาา"

พลิกตัวหนีร่างสูงใหญ่ที่ขยับขึ้นทาบทับร่างบอบบาง เกรซดิ้นรนต่อสู้สุดกำลังเท่าที่ร่างกายที่ถูกทาบทับจะอำนวย 

ร่างบอบบางถูกกระชาก ดึงรั้งเอาไว้ด้วยมือใหญ่หนาของขายหนุ่มที่แทบจะไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด ข้อมือเรียวทั้งสองข้างถูกรวบด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียวอย่างรวดเร็ว ร่างกายบอบบางถูกตรึงและทาบทับแน่นสนิทด้วยร่างสูงใหญ่ หนาหนักที่อยู่ด้านบน

"ช่วยด้วย...อื้อออออ.."

เค้นเสียงตะโกน ก่อนที่ปากบางจะถูกมือหนาอีกข้างยกขึ้นบีบเต็มแรง

"แหกปากให้ตาย ก็ไม่มีใครได้ยิน"

น้ำเสียงเย็นชาบาดลึกความรู้สึกของคนฟังทำให้ยิ่งสั่นสะท้านหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น

"อย่าาาา"

กลั้นสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ สติกระเจิง น้ำตาไหลรินออกมาจากหางตาไม่ขาดสาย เมื่อเริ่มรู้ตัวว่าไม่มีทางรอดไปจากสถานการณ์อันเลวร้ายครั้งนี้ได้

แคว่กกกกก

กรี๊ดดดดดด


--------------☆☆☆----------------

**ความสนุกเข้มข้นจะส่งต่อให้แบบต่อเนื่องในตอนต่อๆไป**

ความคิดเห็น