MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 62

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 01:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 62
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง มันไม่ได้ทำให้เราลืม แต่แค่เยียวยา สิ่งที่เคยได้พบและรับรู้มันฝังลึกอยู่ในใจ เหตุการณ์ทุกอย่างมันตอกย้ำให้เราต้องเดินต่อ

หลังจากที่ผมร้องไห้กับอ้อมกอดของเฮียใหญ่นานนับสองชั่วโมงได้ สติผมก็หายไปเพราะหมดแรง หลับเพิ่งตื่นเอาตอนเย็นนี่ละ ไอทัชบอกว่าเฮียใหญ่อุ้มผมกลับมาที่ห้อง

" มึงรีบเลย กูหิวแล้วเนี่ย " ไอทัชที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ โยนผ้าเช็ดตัวมาคุมหัวผมที่นั่งอยู่บนเตียง

ตอนนี้อยู่ห้องนอนผมกับไอทัชครับ เรานอนห้องเดียวกัน ตอนเด็กๆก็แยกแหละ แต่ชอบมาสิงด้วยกันประจำเลยทุบรวมไปเลย แต่พอผมย้ายไปอยู่คอนโดป๋า ทัชมันก็ไปอยู่คอนโดเหมือนกัน เป็นคอนโดที่อยู่ด้วยกันอีกนั่นแหละ แต่ผมมีห้องคอนโดอีกที่เพื่อนมันก็นึกว่าผมอยู่ที่นั่น แต่ถ้านัดรวมตัวกันผมก็จะนัดไปคอนโดที่ทัชมันอยู่อ่ะครับ ส่วนเรื่องผมไม่ได้อยู่กับไอทัชจริงๆก็ไม่มีใครรู้ยกเว้นไอทัชแหละรู้ว่าผมหนีไปอยู่กับคนอื่นนะ แต่มันก็ไม่รู้นะว่าตามจริงแล้วผมอยู่กับป๋า ตอนแรกผมก็คิดว่ามันไม่รู้ แต่ไปๆมาๆแม่งรู้ทุกเรื่อง

หลังจากทำธุระอะไรเสร็จผมก็โดนไอทัชลากลงมาด้านล่าง ห้องรับประทานอาหารเต็มทั้งโต๊ะ ต้องหาโต๊ะมาต่อเพิ่มด้วย เพราะเพื่อนผมเพื่อนป๋ามากันหมด อ่อ ผมยังไม่พูดถึงเรื่องคนที่เฮียใหญ่ให้ตามใช่ไหม คนคนนั้นคือไอกระเป๋าเป้!!! หมาเป๋าตัวเล็กไร้พิษภัย ให้ตายสิเลือกคนดีชะมัด ไม่รู้ทำไมมันไปเป็นคนของเฮียได้ บ้าบออีกแล้ว

แค่นี้ไม่พอ คุณว่าจะมีอะไรทำผมแปลกใจได้เท่านี้อีกไหม จำคนชื่อภูมิได้ไหมครับ รุ่นน้องของป๋ามันคนละสาขา เด็กปีสองที่ผมเจอห้องพี่กลอน ไอเหี้ย!!! มันทำงานให้เฮียใหญ่ ทำแบบเต็มตัวเลยด้วย ย้ายมาลงหลักปักฐานประเทศไทยเพราะประกบผมกับตามเรื่องป๋ามาตั้งแต่แรกๆ ที่ผมย้ายเข้าไปคอนโดป๋าเลย พี่มันเป็นลูกครึ่งพ่อมันทำงานให้ตาแต่เสียเพราะเป็นโรคอะไรสักอย่าง มันโตมากับทางนั้นถูกสอนให้พูดไทยได้ทั้งที่อยู่อเมริกา พูดได้สามภาษา ไทย อังกฤษ รัสเซีย

ตอนที่ผมรู้คืองงมาก ป๋าแม่งแทบใช้ตีนยันไปด้วย เรื่องนี้มารู้กันเมื่อเช้า เพราะมันโผล่มาเองแบบไม่มีใครเชิญ ขนาดหมาเป๋ายังไม่รู้เลยว่าพี่ภูมิมันเป็นคนของเฮีย

เอาจริงคือคนเยอะมาก เลิกนับครอบครัวผมไปก่อน นับแค่บรรดาเพื่อนๆ นะ มีผม ไอทัช กลุ่มผมที่มันรู้กันเรื่องใบชา ไอบิงโก ไอยิม ไอต้นสน มันมากันได้แค่นี้..ที่เหลือคงติดแก้งานอะไร เพื่อนมหาลัยใหม่มี ไอเอ็ม หมาเป๋า ซอลแล้วมีซอลต้องมีพี่คีย์ พี่อาร์ม คู่ผัวเมียธามบลู พี่ไฟมาเพราะเฮียฮอร์นลากมา คู่นี้ยังไม่คบกันอีกรอยเต็มคอทั้งคู่เลยเถอะ เอากันท่าไหนถึงเลือดซิบๆ ขนาดนี้ แต่ไม่มีใครพูดอะไรไง อาจจะตายเพราะสายตาเฮียฮอร์นได้ เออยังไม่หมดครับ พี่ภูมิมันไม่ได้มาคนเดียวเว้ย ลากไอพี่กลอนมาด้วย ติดสอยพี่โยธามาอีก เดี๋ยวๆ คนพวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับกูครับ??? อีกสองคนที่ผมไม่รู้จริงๆ ว่าโผล่มาได้ไง พี่นนท์กับพี่แอล พี่แอลกูเข้าใจครับพี่ชายไอเอ็มมัน แต่พี่นนท์มาทำไม ไม่ถูกกับกลุ่มป๋านี่

เมื่อตอนบ่ายผมไม่ได้คุยอะไรกับเฮียใหญ่มากมายแต่เสือกร้องจนหลับคาอก ไม่รูัทำไมความรู้สึกอึดอัดเวลาเจอหน้าพวกเขามันถึงหายไปหมดแล้ว..

" คืนนี้เขาให้มึงนอนนี่ " ป๋าก้มมาพูดข้างหูผม เพราะเสียงเอะอะของพวกเพื่อนๆ พี่ๆ ดังมาก เรากินของกันเสร็จแล้วก็ออกมานั่งเล่นในสวน บางคนโดดน้ำไปแล้ว เอาจริงนะแม่งสบายกันฉิบหาย รู้จักกูกันดีแค่ไหนครับ เข้ามาบ้านได้ โดดน้ำสบายใจทั้งเพื่อนทั้งพี่

จริงๆ มันมืดมากแล้วนะ ผมว่าไอขวดไอแก้วที่พวกเขาถือกันคงเละแน่สภาพ ไม่น่ามีใครได้กล้บบ้านสักคน

" ดึกแล้ว ป๋าก็นอนนี่ดิ " ผมบอกกลับไปพลางเอนตัวพิงแขนป๋าด้วย คือเรานั่งข้างกันไง ที่พื้นหญ้าห่างสระน้ำมาหน่อยแต่ไม่มาก

" เขาไม่ให้กูอยู่ ทุกคนอยู่ได้แต่กูต้องกลับ " อ้าว....

" ทำไมอ่ะ สนใจที่ไหน นอนกับเค้านี่แหละ " ผมบอกแล้วหันกลับมามองหน้าป๋า หน้าเราห่างกันนิดเดียว สายตาก็สบกัน ผมยิ้มออกมาหน่อย ป๋าเลยยิ้มตอบ

" กูไม่อยากให้ปู่มึงเอาปืนมากรอกปาก " ผมขำกับคำพูดป๋าเลย เออใช่ๆ เรื่องผมกับป๋าเขาก็ไม่ว่าอะไร แต่ไปข่มขู่อะไรป๋าตอนผมหลับอ่ะวะเนี่ย

" ดึกขนาดนี้ป๋าขับไม่ไหวหรอก ไกลด้วย นอนเถอะนะ เค้าไปบอกปู่เอง " พอผมบอกงั้นป๋าก็พยักหน้า บอกผมว่าเดี๋ยวไปขอเอง ผมเลยหันกลับไปมองคนอื่นๆ ที่โดดสระกันอยู่

" ขอนั่งด้วยคน " ไม่ทันได้เอ่ยอนุญาต เฮียใหญ่ก็ทรุดตัวนั่งข้างผม มีไอทัชตามมานั่งข้างๆ ผมหันหัวไปสบตากับไอทัชเลยรู้สึกว่าไม่ควรนั่งตรงนี้...

" ไม่ต้องลุก กูมาคุยกับมึง " เฮียใหญ่แกบอกแล้วฉุดแขนผมให้นั่งลงอีก

" กูอยากบอกทุกเรื่องให้มึงรู้น้ำชา หลังจากนี้มึงจะได้รับรู้เรื่องทั้งหมด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกูจะรับผิดชอบเอง " เฮียใหญ่แกพูดออกมา โดยที่มองไปข้างหน้า ผมเองก็เหมือนกัน

" ผมไม่อยากรู้อีกแล้ว " ผมตอบออกไป มันผ่านไปแล้วผมไม่อยากรู้ไม่อยากเกี่ยวข้อง ป๋าเลื่อนมือมากุมมือผมไว้ บีบให้กำลังใจมาอีก ผมเองก็บีบตอบ

" มันไม่มีอะไรแล้ว อีกเรื่องคือกูจะกลับมาอยู่เมืองไทย แค่คิดว่าจะกลับหลังจากจัดการอะไรเรียบร้อย " ห้ะ ผมหันไปมองหน้าเฮียใหญ่ ขมวดคิ้วไม่เข้าใจสิ่งที่เฮียพูด มองไอทัชมันก็ขมวดคิ้ว ผมว่าแม่งเพิ่งรู้พร้อมผม

" มึงจะมีผัวมีเมียมีห่าอะไร ถ้าเลือกแล้วกูก็ไม่อยากแทรก แต่ขอพูดเอาไว้ตรงนี้ เจ็บมาเมื่อไหร่กูจะไม่แค่ซ้ำ แต่จะตามไปขย้ำคนที่ทำมึงช้ำมา " ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกมันเหนียวๆ หนืดๆ กลืนยากเป็นพิเศษ แววตาที่มองเลยผมไปไม่ได้ล้อเล่นสักนิด น้ำเสียงกดดันเต็มที่ ผมเบนหน้ากลับมามองป๋าเห็นป๋าแค่พยักหน้าให้แค่นั้นไม่พูดอะไรแต่มองตากลับเลย เอิ่ม เขาจะตีกันตรงนี้ไหมครับ น้ำชาจะได้วิ่ง

เงียบจนลมหายใจผมจะสะดุดอยู่แล้วเถอะ อึดอัดมาก สักพักเฮียใหญ่ก็ลุกออกไปไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งไอทัชให้มองตาม แต่มันไม่ลุกตามไปไง ป๋าเลยบอกผมว่าจะไปนั่งคุยกับเพื่อนเขาข้างสระ ผมก็ตามนั้น จริงๆรู้ว่าเขาคงเปิดโอกาสให้ผมคุยกับไอทัชมากกว่า

" แล้วมึงเอาไงต่อ จะอยู่กับเขาจริงๆเหรอวะ " ผมเอ่ยถามไอทัชไป คือไม่รู้ไงเรื่องระหว่างมันกับเฮียไปถึงไหน

" เรื่อยๆ เขาก็เอาคนมาทำเหมือนเดิม กูชินแล้ว " ชินเหี้ยอะไร กรณีผมกับป๋านะ มันก็เจ็บนะเวลาก็นานมากแล้ว แต่ป๋าแม่งยังรักษาน้ำใจไม่เอาใครมาเอาให้ผมเห็น แต่กับไอทัชมันบอกคือเฮียพาคนมาเอาที่ห้องเลย แล้วแม่งนอนด้วยกันอ่ะครับ อีกอย่างเฮียแม่งเอาคนไปทำทุกวันต่อหน้าแม่งอ่ะ ผมรู้เพราะผมคุยกับมัน หลังจากที่รู้ว่าเฮียใหญ่มาผมติดต่อไอทัชได้ก็ถามเลยแม่งโทรมาร้องกับผมอ่ะคิดดู คุยกันบ่อยครับ ผมไม่เคยเห็นมันร้องมานานแล้ว ตั้งแต่เฮียใหญ่โดนเอาตัวไปเลี้ยงเด็กกันอยู่นั่นแหละ มันก็เคยร้องแค่เรื่องที่ใบชาจากไป หลังจากนั้นแม่งเข้มแข็งขึ้น ไม่งอแงเหมือนผมอีก ตอนเด็กเราก็งอแงใส่คนอื่นบ่อยๆ ครับ ก็สองคนเด็กสุดโดนเอาใจกันสุดๆ ไอทัชมันแก่กว่าผมราวๆ ห้าเดือน

" มึงแน่ใจเหรอวะ กูว่ามันไม่โอเคร " ผมถามออกไป คือไม่อยากยุ่งหรอกเรื่องพวกแม่งเถอะ แต่เป็นห่วงไอทัชไง มันดูแลผมมาตลอดได้ใช้ชีวิตตัวเองบ้างไหม ส่วนใหญ่ก็ตามผมหมด เรียนที่ไหนห้องไหนก็โดนจับยัดเข้าที่เดียวห้องเดียวกัน แต่พอมหาลัยผมแยกตัวเองมาแค่คิดว่าอยากไปเข้าเรียกที่เดียวกับป๋าไรงี้ ตอนนั้นก็ทำใจลำบากที่จะไม่บอกทัชมันอยู่ แต่ผมอยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองบ้างแบบโตๆ กันแล้ว

" ไม่ค่อยเท่าไหร่ ไม่ได้คบกันนี่วะ กูก็เหมือนมึงถึงไม่ใช่สายเลือดแท้ๆแต่กูก็เป็นแค่น้อง " ใจต้องนิ่งแค่ไหนถึงจะพูดแบบนี้ได้ พี่น้องที่ไหนมึงถึงเยกัน

" เลิกพูดเรื่องนี้เถอะแม่ง เรื่องของมึงเถอะ สรุปคือโอเครหมดแล้ว? " ผมพยักหน้าให้มันไป มันก็บอกดีแล้ว ใบมันคงดีใจไม่ต้องเป็นห่วงอะไรผมอีก ผมเองก็เริ่มปล่อยวางแล้ว ใบมันจากไปนาน ไม่ได้ลืม ผมยังเจ็บยังเสียใจ แต่คนเราต้องเดินต่อไป

" โอเครแหละมั้ง เขาก็ให้กูขนาดนี้จะมีอะไรไม่ดีอีกป่ะ กูไม่รู้วะ มันดีใจ มันสุขใจจนจะล้นไปหมด แม่งคิดแล้วขำกูแม่งบ้าเรื่องแบบนี้มาได้กี่ปี โกหกมึงด้วย " ผมว่าออกไป แล้วขำออกมานิดๆ

" เออ ชั่งเหอะกูไม่ซี อีกอย่างคือมึงโตแล้ว กูโอเครหมดตอนนี้รู้สึกว่าโคตรโชคดีที่ได้เกิดมา โชคดีที่ได้ครอบครัวดีดีแบบนี้ และโชคดีที่ได้เป็นครอบครัวของทุกคน " ผมหันไปยิ้มให้ไอทัชที่มันพูดออกมาแบบนั้น มันเองก็ยิ้มออกมา เรามองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาดังๆ อยากส่งเสียงหัวเราะนี้ไปให้ใครอีกคนบนฟ้าได้ยิน

ใบชาจ๋าน้ำชาจะมีความสุขกับชีวิตให้มากขึ้น จะใช้ชีวิตเผื่อใบชาด้วย อย่าลืมนะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเราก็จะเป็นพี่น้องกันตลอดไป

พี่ชายจ๋า ใบชาจ๋า รับฟังและมองดูชีวิตของเราทุกคนอยู่ใช่ไหม..สักวันเราจะพบกันบนนั้นนะ รอน้ำชาอยู่บนนั้นนะ ใบชาของน้ำ

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น