MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 53

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 53
แบบอักษร

TEA : 

เสียเวลากันไปเยอะ พวกไออาร์มแม่งโดนฝั่งนั้นว่าอะไรไม่รู้ของขึ้นจนซัดไปรอบนึง แต่ดีที่ปิดยิมไว้ มีแต่พวกผม พวกมันแล้วตอนนี้ คนอื่นเราให้ออกไปก่อน กันคนนอกเข้ามาวุ่นวายแล้วเป็นเรื่องถึงมหาลัยอีก 

เฮียคิน เฮียศรแกมาแล้ว สรุปคือเขาให้แข่ง แต่ห้ามแพ้ ห้ามบาดเจ็บ เล่นได้เล่น ไม่ไหวถอยตั้งหลักใหม่ น้ำชามันเถียงกับเฮียศรเลยว่าไม่ให้ผมลง ยังไงก็ไม่ให้ ไม่รู้มันเกิดนึกบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้เถียงเอาเป็นเอาตาย อาจเป็นซอลที่เผลอเล่าอะไรให้ฟังเกี่ยวกับฝั่งนั้นว่าเคยเกิดอะไรขึ้น ผมดุมันไปว่าไม่เกี่ยวกับมัน คือแม่งมันเผลอดุครับ เห็นมันเถียงเฮียศรด้วย เฮียเขาผู้ใหญ่กว่ามันเป็นแค่เด็กทำอะไรคือเกรงใจเขาด้วย 

พอโดนผมดุมันไม่พูดอะไรอีก เดินหนีไปอีกที่ไม่ได้ออกไปไหนแค่นั่งเฉยๆ ไม่พูดกับใครสักคน เพื่อนมันชวนคุยมันยังไม่ตอบ คืองอแงอีกแม่ง ผมไม่เคยเห็นมันเป็นงี้นะ ส้นตีนอะไรเยอะแยะไม่รู้ครับ คือกูก็เครียด กดดันอยู่ ไม่ได้อยากลงเลย แต่มันจำเป็น ถ้าไม่ทำให้จบ เดี๋ยวมีเรื่องกันใหญ่โตอีก 

ฝั่งนั้นบอกครั้งนี้ถ้ามันแพ้มันจะไม่มายุ่งอีก ไม่เล่นนอกรอบ ไม่รู้เชื่อได้แค่ไหน แต่ก็กันไว้ดีที่สุด ผมเห็นไอนนท์กับเพื่อนมันมาดู แต่ไม่เห็นมันเข้าไปหาพี่มัน ไม่พูดไม่ทักห่าไรเลย แต่มันเสือกมานั่งบนอัฒจันทร์ฝั่งผม 

" เออไม่ต้อง เขาจะแข่ง ชั่งแม่งไอสัส!! " ผมหันไปมองน้ำชาที่มันตะโกนคุยโทรศัพท์คือดังสะท้อนทั้งยิม ไม่ได้มีแค่พวกเราไง ฝั่งนั้นแม่งมองน้ำชาแบบแปลกๆ สายตาคือกูอ่านไม่ออก 

" ไปดูเด็กมึงหน่อย งอแงฉิบหาย " เฮียศรแกคงหงุดหงิดด้วย เขากำลังเครียดกัน แต่มันเสือกเอาแต่ใจ ผมที่กำลังจะเดินไปหามัน เพราะมันนั่งอยู่บนอัฒจันทร์กลางสนาม นั่งคนเดียวครับ บนมันเป็นพวกไอนนท์กับเพื่อน มีไอเอ็มกับเพื่อนมันนั่งใกล้ๆ ซอลกับหมาเป๋าที่มาตอนไหนไม่รู้ก็นั่งใกล้น้ำชามันแต่ไม่มีใครเข้าไปยุ่ง คือเข้าไปแล้วมันไม่ตอบ 

" กูจำเป็นต้องแข่งมึงอย่างอแง " ผมบอกมันออกไปเองเลย คือทนให้คนอื่นคุยกับมันแล้วแม่งไม่ยอมพูดยอมคุยกับใคร รุ่นพี่มันทั้งนั้นแต่มันเสือกทำตัวกวนตีน 

มันไม่ตอบผมด้วย คือเริ่มหมดความอดทนครับ แม่งกวนตีนเกินไปแล้ว ทำไมแม่งพูดอะไรไม่เข้าใจวะ 

" มึงอย่าทำงี้นะน้ำชา " เฮียศรแกแตะไหล่ผมเหมือนปรามให้ใจเย็นๆ แต่เย็นเหี้ยไร ดูมันทำตัว 

" ชาร์ไม่อยากให้ป๋าแข่ง " มันพูดออกมาประโยคแรกหลังจากเงียบมานาน ผมโมโหอยากจะจับมันตีตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่เรื่องของมันไหมวะ จะอะไรกับแค่แข่งบาส 

" น้องครับ ทำความเข้าใจใหม่นะ คือมันอนาคตพวกกู ถ้าแพ้คือพวกกูต้องออกจากมหาลัยครับ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่รับคำท้าไปแล้วจะกลับคำนะ" 

พลั๊ก!! ตุ๊บ!! ~~ 

ดะ...เดี๋ยว เมื่อกี้น้ำชามันพุ่งหมัดใส่ไอทริคนักบาสปีสองที่ผมเลือกจะให้ลงด้วย มันพูดขึ้นมาแต่พูดไม่ทันจบน้ำชามันดีดตัวพุ่งเข้าไปชกเลย เร็ว เร็วมากจนไม่มีใครได้ทันขยับไปหยุดมัน ทำให้ไอทริคโดนหมัดน้ำชาไปเต็มที่เลย ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เมียผมมันเร็วจริงๆ 

" อะไรวะแม่ง!!! " พอตั้งสติได้ผมรีบพุ่งไปดึงน้ำชามันออก เพราะไอทริคแม่งจะสวนกลับ 

" เฮียถอยเลย เมียเฮียมันทำผมก่อนนะเว้ย!! " เฮียศรแกล็อกแขนไอทริคไว้ไม่ให้มันพุ่งใส่น้ำชา ผมหันกลับมาหาไอตัวดีที่ยืนกำมือตัวสั่นอยู่.. 

ด้วยความโกรธ โมโหทำให้ผมไม่ทันคิด รู้ตัวอีกทีคือมือตัวเองที่กำลังสั่น เงยหน้ามองน้ำชาที่ล้มลงไปนั่งที่พื้น ผม..พลักมันจนล้ม 

ผมไม่ได้ตั้งใจ คือตอนแรกจะหันกลับมาพูดกับมันแต่มือมันสะบัดไปโดน น้ำชามันไม่เงยหน้ามามองผม แต่ชันตัวลุกขึ้นมาเอง มีเพื่อนมันเข้าไปช่วยพยุงแต่มันสะบัดออก 

" อ่าาา...เจ็บ " เสียงพูดเล็กๆ ของมันกำลังทำผมสั่น มันยกแขนตัวเองที่มีรอยถลอก รอยเลือดขึ้นดู แต่ไม่พูดกับใคร มันไม่มองใครเลยสักคน 

" ป๋าต้องแข่งให้ได้ใช่ไหมครับ " หลังจากที่มันเงียบไปพักหนึ่ง มันก็เงยหน้ามาพูดกับผม น้ำเสียงคือสั่นมาก ในตาก็สั่นไหว น้ำตาคลอมาเลย แต่ผมก็พูดอะไรไม่ออกทำได้แค่เบือนหน้าหนีสายตานั้น 

" อ่อ ถ้าอย่างนั้นทำเต็มที่ แล้วชนะให้ได้ก็แล้วกัน ผมว่าพวกพี่คงทำได้ คงป่าเถื่อนเหมือนกัน " 

ใช่..ทำได้ พวกผมชนะเหมือนที่น้ำชามันบอกเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินออกไป ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก มันสั่นไม่กล้าเข้าไปใกล้ตัวน้ำชาเลยด้วย ทุกคนก็เงียบไม่มีใครกล้าพูดอะไร 

ผมกดโทรออกหาน้ำชาซ้ำๆ จนมือไม้สั่นไปหมด มันติดครับแต่น้องมันไม่รับสาย ผมเลยตัดสินใจโทรเข้าคอนโดแทนเขาบอกมันกลับเข้าไปแล้ว แต่ไม่รูัมันกลับไปกินอะไรยัง ทำแผลแล้วมั้ย จะเจ็บมากรึเปล่า ผมกังวล.. 

" ใจเย็น น้องมันไม่เป็นไรหรอก " เฮียศรแกเดินมาเตะไหล่ผมอีก คือตอนนึ้เราอยู่คอนโดไอกลอนมัน พวกผมชนะ แต่สภาพไม่จืดเลย พวกแม่งเล่นแรงจริง ไอทริคโดนขัดขาจนข้อเท้าแพลง มันเหยียบซ้ำอีก คือเกือบตีกันแล้วแต่เฮียศรแกบอกให้ใจเย็น ส่งคนอื่นลงแทน เล่นกันแบบหนักๆ กลับบ้าง ฝั่งนั้นก็ไม่จืดครับแต่ไม่หนักเท่าฝั่งผม ตัวผมก็ช้ำเหมือนกัน โดนศอกสีข้างจุดเดิมซ้ำๆ แต่ก็ต้องฝืนเล่น เอาชนะพวกมันมาได้เพราะดวงล้วนๆ อาจเพราะเฮียศรแกลงเล่นเองเลยด้วย ที่สำคัญคือ ไอนนท์มันขอลงมาช่วยตอนสุดท้ายที่ผมไม่มีคนลงเปลี่ยน พวกผมไม่เชื่อมันเท่าไหร่ แต่ไอเอ็มมันยืนยันให้ คือผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมันถึงเข้าข้างกัน แต่งานนี้บอกได้เลย ไม่มีไอนนท์มาช่วย พวกผมคงไม่ชนะ แถมเละสภาพแต่ละคนคือดูไม่ได้ 

" สรุปคือมึงสองคนยังไง??? " เฮียคินแกถามไอเอ็มกับไอนนท์ที่ติดมาห้องนี้ด้วย ไอนนท์ก็ได้แผลมาเหมือนกัน ฝีมือพี่ชายมันเองเลยด้วย มันก็ไม่พอใจพี่มันเรื่องที่เคยทำไว้เหมือนกัน ถึงมันจะเหี้ยเลวยังไง ก็ไม่ข่มขืนอะไรทำนองนั้น แล้วมันไม่ถูกกับพี่ชายมันด้วย เลยมาช่วยพวกผม 

" ไม่ยังไงวะเฮีย เด็กมันกวนตีน " ไอนนท์ที่ตอบเฮียคินโดนไอเอ็มใช้ตีนยันขาไปสองครั้ง เหมือนแม่งสนิทกัน เพราะพี่ชายไอเอ็มเป็นเพื่อนไอนนท์อีกที 

" เออๆ ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณมึงแล้วกัน " เฮียคินแกตบไหล่ไอนนท์สองสามครั้ง แล้วเดินไปหยิบเบียร์มาโยนให้ผม ไอนนท์คนละกระป๋อง รับมาก็เปิดชนกันกระดกขึ้นดื่มเลย 

“พวกนั้นมันเป็นนักบาสเก่าเก่งพอตัวแต่เพราะเหลวไหลกันมาเยอะ พวกมันชอบเล่นทีเผลอ เห็นแล้วใช่ไหมวันนี้ ผมว่านี่ยังเบาะๆ เหมือนมาลองเชิงด้วยซ้ำไป” ไอนนท์เริ่มเกริ่นออกมาแล้วเล่าต่อว่าไอนันท์เองก็ทำตัวเกเรจนตอนนี้ที่บ้านก็ทำอะไรกับมันไม่ได้แล้ว 

“แม่งคบเพื่อนแต่ละคนดีๆทั้งนั้น ผมเองถึงไม่ใช่คนดีอะไรมากแต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดพวกแม่งไง ผมเองก็รับไม่ได้กับสิ่งที่ไอนันท์มันทำหรอก” ไอนนท์มันพูดมาเรื่อยๆ เหมือนระบายเรื่องไอนันท์กับพวกผม พวกผมแม่งก็ไม่เคยรู้เลยว่าพี่กับน้องจะต่างกันขนาดนี้ 

“ที่จริงผมเคยคิดอยากขอโทษทุกคนเรื่องมันด้วยตัวเอง แต่ผมก็ทำไม่ลงวะ พอจะเอ่ยคำขอโทษแม่งจุกอกไม่อยากนึกถึงเรื่องที่พี่ชายตัวเองจะข่มขืนเพื่อนผู้หญิงในรุ่นเดียวกันเลยสักนิด พอนึกถึงทีไรผมก็รู้สึกผิดทุกครั้ง ว่าทำไมแม่งต้องทำงั้นทำงี้ ผมเป็นน้องมันก็พลอยโดนมองว่าเหี้ยเหมือนพี่ตัวเอง แม่งโคตรเหี้ย” เหี้ยเถอะไม่เคยรู้เลยว่าแม่งคิดงี้ เหมือนวันนี้แม่งได้เปิดอกได้ฟังความคิดอีกคนไปเลยวะ พวกผมก็อคติกับแม่งเพราะเป็นน้องไอนันท์จริงๆ นั่นล่ะ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเกลียดอะไร พอแยกแยะออกอยู่หรอกว่าคนละคนกัน 

“เออ พวกกูเข้าใจ มึงอย่าคิดมาก กูแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นอะไร พวกมึงมันคนละคนกัน ยังไงมึงก็น้องกูเหมือนกัน” เฮียคิน เฮียศรแกก็บอกมันไป พวกผมเลยย้ำๆ กับแม่งไปว่าไม่ได้รังเกียจอะไรมัน แค่หมั่นไส้แม่งเฉยๆ 

พอวันนี้ได้นั่งพูดคุยกันจริงๆ นิสัยแม่งก็ใช้ได้กว่าที่คิดละครับ ถ้าวันนี้ไม่ได้ไอนนท์ลงแข่งพวกผมอาจจะเจ็บหนักกว่านี้ก็ได้ อาจจะถึงขั้นแพ้ไปเลย 

“ว่าแต่มึงเถอะปริ้น คบกับน้องมันจริงจังแล้ว กูว่ามึงควรฟังน้องมันบ้าง” ไอนนท์แม่งหันมาจี้จุดผมอีก ให้ทำไงได้อ่ะครับตอนนั้นมันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ 

“เออ กูรู้น่า ไม่ได้ตั้งใจจะทำมันสักหน่อย” ผมบอกออกไปแล้วก้มหน้าพิมหาไอตัวแสบมันอีก ตอนนี้มันยังไม่ยอมตอบแชทอะไรผมเลยเนี่ยไม่รู้แม่งงอแงถึงไหนแล้ว 

พวกเพื่อนผมแม่งก็นั่งกินเบียร์กันสบายใจฉิบหาย คนซวยก็กูนี่ไง ทำเมียเจ็บ ทำเมียงอนแต่เสือกจะขอตัวกลับห้องกับป๊อดไม่กล้ากลับไปเจอหน้ามันเองสะงั้น ไม่กล้าเผชิญหน้าครับ 

" ครับ " ผมกดรับสายเฮียฮิลที่โทรเข้ามาทันที คือผมนั่งพิมพ์ไลน์หาน้ำชามันอยู่ด้วยเลยรับเร็ว 

[มึงมีปัญหาอะไรกัน] ผมสะอึกกับคำถามเลย เฮียฮิลรู้... 

" นิดหน่อยครับ ผมผิดเองทำมันเจ็บตัว " ผมยอมรับกับเฮียตรงๆ เลย คือไม่ได้จะปิดอะไรอยู่แล้ว 

[มันเจ็บตัวด้วยเหรอวะ!!!] ผมยกโทรศัพท์ห่างจากหูนิดหน่อย แต่ได้ยินเสียงเฮียฮิลแกดังออกมาเลย คือไอเหี้ย...ตะคอกโคตรดัง ว่าแต่เฮียไม่รู้ว่ามันเจ็บตัว แล้วผมบอกเขาทำไมวะเนี่ย 

[มึงอยู่ไหน?] เฮียฮิลแกถามมาพอผมบอกไปแกก็วางไปเลย ไม่พูดอะไรอีก เสียงเฮียคือต้องโกรธผมไปแล้ว ทำน้องเขาเจ็บต้องยอมรับไป 

" เฮียฮิลเหรอวะ? " ผมพยักหน้าให้เฮียศร แกก็บอกใจเย็น เดี๋ยวก็เคลียร์กันได้ ผมก็ว่างั้น ยกโทรศัพท์กดโทรหาน้ำชามันอีก แม่งก็ยังไม่ยอมรับสาย ผมเริ่มหงุดหงิดด้วยครับ 

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น