MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 48

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 48
แบบอักษร

TEA : 

บัดซบ!! ไม่รู้จะสบถระบายอารมณ์มาเป็นภาษาอะไรแล้วแม่ง...ผมหงุดหงิดเรื่องไอฟรีที่เห็นมันโดนลากเอาๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายแม่งบอกไม่มีอะไร เดินออกไปเองเฉยเลยสะงั้น

ไออารมณ์ที่หงุดหงิดก็เสือกพาลไปลงกับน้ำชามันอีก มันทำพวกผมอึ้ง..ตรงที่แม่งพูดไม่แคร์ใครเลย เหมือนไม่ใช่เพื่อนกู ไม่ใช่คนที่กูต้องช่วย ต้องเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ แบบมันไม่อยากขัดใจพี่ชายมันอะไรแบบนั้น แต่นั่นเพื่อนผม เพื่อนสนิทผมเลยนะเว้ยเห้ย ผมก็เลยอารมณ์ขึ้น มองมันด้วยสายตาแบบไหนผมก็ยังไม่รู้ตัวเลย แถมไม่รู้มันเอาอะไรมาตีความสายตาผมไปได้ไกลขนาดนั้น...พอได้ยินแม่งพูดนี่แบบทนไม่ได้ครับ อยากจะจับมาตีให้จำจริงๆ

พออารมณ์ร้อนๆ ผมก็เลยเงียบแม่ง..แถมมันเสือกเงียบใส่ผมด้วยนะสิ ไม่พูดไม่อะไร ไม่มองด้วยซ้ำ ถึงเวลาเรียนแม่งก็ออกไป แต่พอเลิกเรียนมันหายไปเนี่ยละสิโว้ยยยย...!

" ใจเย็นไอสัส..มึงแม่งก็มองน้องดุจริงๆ สายตามึงน่ากลัวจริง กูว่าน้องมันคิดไปไกลอ่ะถูกแล้ว " ไอธามมันตบบ่าผมหนักๆ เดินเข้าไปในครัวหยิบเบียร์ออกมาโยนให้ผัวมัน ตอนนี้ย้ายมาห้องที่คอนโดผมแล้วไง กะว่าดึกๆ คงเข้าไปหาเฺฮียฮิลกันหน่อย..เลยจะแวะมารับน้ำชา

แต่รับอะไรละครับ...ผมกลับมาตั้งแต่ทุ่มกว่าๆ ก็ไม่เห็นหัวมันเลยด้วยซ้ำ ไอหมาหม่าวแม่งคงหิวเลยเห่าดังไปหมด เพื่อนผมมามันก็ไม่ยอมเล่นด้วย วิ่งมากัดขากางเกงทำท่าลากผมไปที่แดกข้าวมันอีก

ผมกดโทรออกหามันซ้ำๆจนหงุดหงิด ไลน์ไปไม่ตอบไม่อ่าน ไปไหนของแม่งอีกก็ไม่รู้...ผมคิดว่ามันคงกลับคอนโดตัวเอง ลองโทรไปเช็กกับที่คอนโดแล้ว เขาบอกไม่เห็นมันเข้าไป

ไม่รู้แม่งเตลิดหายไปไหน ใจผมนี่หน่วงๆอีก เต้นไม่เป็นส่ำเลย...พวกเพื่อนเหี้ยมันเลยมาอยู่เป็นเพื่อน ห้องผมก็ครบตามสเต็ป มีผม ไออาร์ม คู่ผัวเมียธามบลู ไอคีย์พกซอลมาไม่พอ พกเมียมันมาอีก เป้อะไรนั่นนะ เออไม่พอครับ...ชวนเพื่อนแม่งที่ชื่อเอ็มมาด้วย ไอนี่มันกวนตีน เกรียนๆ หน่อย...แต่ที่ผมยังสงสัยคือ ไอสองตัวที่นั่งกับไอเอ็มนี่ใคร??? กูอนุญาตให้มาเหรอวะนั่น

" พอๆ ไอเหี้ย หน้าตามึงแม่งดุไปละ " ไอคีย์แม่งไล่ให้ผมเข้าห้องมาสงบจิตสงบใจ อารมณ์ตอนนี้ทั้งโมโหทั้งห่วง ไม่ให้ห่วงเมียแล้วจะห่วงใครครับ

ตื๊อดึ๊ง..!!

เสียงแอพสีเขียวดังขึ้นผมรีบหยิบขึ้นมาดูเลย แต่แม่ง...ไม่ใช่น้ำชา แต่เป็นไอฟรี ตอนแรกว่าจะคุยกับแม่งหน่อย แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ เห็นมันส่งรูปมา แต่ผมไม่ได้กดเข้าไปอ่านหรือดูอ่ะครับ เดินมาจัดการลอกคราบตัวเองในห้องน้ำก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~~

เดินออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินคนเคาะประตูห้อง ผมเลยรีบเดินมาเปิดประตูออกมานอกห้องเลย ปิดประตูเสร็จก็หันมามองไอคีย์ที่ยื่นโทรศัพท์มาให้

" มึงดูเองแล้วกัน " ผมก้มมองโทรศัพท์ไอคีย์อีกครั้ง หน้าจอเป็นแอพไลน์สีเขียว ที่มีพื้นหลังเป็นรูปขวดเหล้าจางๆ แต่ที่ทำผมโมโหคือรูปที่ไอฟรีมันส่งมาเป็นรูปของน้ำชาที่นั่งกดโทรศัพท์ข้างมัน ถึงจะด้านข้างก็เถอะ แต่เมียผมไง ทำไมจะจำไม่ได้ แต่ไอเหี้ย...ทำไมรูปถึงมีไอฟรีใส่เสื้อกล้ามมีรอยบนคอแบบนั้นวะ!!!

รู้ตัวอีกทีผมก็มาโผล่คอนโดที่โคตรหรูกลางเมืองเลย คอนโดที่ไอสองตัวนั้นสิงอยู่ตอนนี้ มีสารถีขับรถให้คือไอคีย์ แถมไม่ได้มาแบบธรรมดาขนกันมาทั้งห้อง จะตามมาทำ...

" แล้วจะเข้าไปยังไงวะ " เสียงไออาร์มถามออกมา พวกเรายืนอยู่หน้าคอนโดนี่ละครับ จะเข้าไปจอดรถยังทำไม่ได้เลย แม่งระบบรักษาความปลอดภัยอะไรจะดีขนาดนี้

พวกผมมาที่นี่ได้เพราะผมให้ไอฟรีมันแชร์โลเคชั่นให้ แต่ไม่รู้ว่าแม่งอยู่ห้องไหนนี่สิ ไลน์ไปแม่งไม่อ่านไม่ตอบ

ปรี๊น ปริ๊นนนน ~~

" ขึ้นรถ แล้วตามมา " พวกผมที่ยืนอยู่ข้างรถรีบเปิดประตูกลับเข้ารถตามคำพูดเฮียฮิลเลย แล้วนี่เอามากันสามคันตามกันเป็นขบวน เฮียฮิลจอดตรงป้อมยามเอาบัตรสแกนเข้าไป จอดคุยกับคุณพี่ยามสักพัก เขาก็เปิดที่กั้นให้พวกเราเข้ากันเลย

" หวัดดีเฮีย มาได้ไงอ่ะ " ลงรถได้ไออาร์มก็รีบถามเลย พวกผมก็รอฟัง เขาก็บอกว่าเฮียฮอร์นอะไรนั่นโทรไปบอกว่าน้ำชาอยู่นี่แกก็เลยโผล่มาคอนโดเฮียฮอร์นครับ พวกผมก็เออ พี่น้องเขาก็คงเข้าได้อยู่แล้วทำนองนั้น

" พวกมึงมาได้ไง " เฮียฮิลถามพร้อมคุยกับพนักงานที่เข้ามาสอบถามอีกครั้ง เห็นพูดกันสองสามประโยค พนักงานก็เดินกลับไป

" พาหมามาตามเจ้านายอ่ะเฮีย " ผมตบหัวไอเหี้ยอาร์มไปแรงๆ เลย แม่ง อารมณ์ดีดีอยู่ไหมล่ะ

" หึหึ น้ำชาเหรอวะ " เฮียแม่งก็ขำมาอีก เออเอาเข้าไปไอพวกที่มาด้วยก็ขำออกมาเบาๆ เออ มีอะไรตลกนักหนา

" ใจร้ายกับเขา...แต่เสือกหวงเกินหน้าเกินตา " ผมทำเป็นไม่สนใจคำพูดพวกเพื่อนเหี้ย แต่ก้มลงกดโทรศัพท์แทน ส่งไปด่าไอเหี้ยฟรีสักหน่อย บอกมันให้น้ำชาอ่านด้วย

ติ๊ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้น สักพักประตูก็เปิด...แต่พวกผมไม่ได้ขยับออกจากที่เลย ขยับเหี้ยไรละ โลหะสีเทาๆ ดำๆ จ่ออยู่ด้านหน้าสองกระบอก...แค่หายใจยังกระตุก

" คนของกู " เฮียฮิลแม่งพูดออกมาเสียงโคตรนิ่ง ไอที่เล่นๆ กันในลิฟต์เมื่อกี้หายไปเลย เหลือแต่บรรยากาศที่ดูน่าเกรงขาม ไม่ค่อยเห็นเฮียเวอร์นี้ ส่วนใหญ่เฮียเป็นคนสบายๆ ถึงจะดูโหดดูอะไรก็เถอะ

ผมก้มลงดูโทรศัพท์ต่อไม่สนใจ เดินตามเฮียฮิล แต่มือก็กดส่งรูปไอหม่าวโดนผมจับคอกดลงกับโซฟา ถ่ายก่อนออกมาจากห้อง...แล้วพิมพ์ไปอีกประโยคเบาๆ เมื่อเห็นว่ามันขึ้นอ่านแต่ไม่ยอมตอบสักที

HOT TEA :: กูจะหักคอไอหม่าว

หึ..ผมยกยิ้มมุมปากหน่อย เอาสิวะน้ำชา...ลูกรักมันกำลังจะตายคามือผม อยากรู้ว่ามันจะยอมตอบผมได้ยัง...ผมเงยหน้ามองประตูตรงหน้าอีกที คือทั้งชั้นนี่เป็นของเฮียฮอร์นอะไรนั่นหมด แต่แบ่งเป็นโซน มีประตูหลายบาน เขาแบ่งให้พวกบอดิการ์ดเขาพักด้วย ส่วนห้องที่มีประตูบานใหญ่ก็เป็นของเขาคนเดียว อันนี้เฮียฮิลพูดให้ฟังตอนเดินมานี่ละ

ผมว่าบ้านผมก็รวยพอแล้ว บ้านเฮียฮิลนี่ก็แม่งรวยแล้ว แต่แบบ...ดูจากสภาพที่นี่แล้ว คนของเขาอะไรก็คงจ้างมาแพง ดูมีความสามารถ ไหวพริบดี แถมยังดูพึ่งพาได้ คงคัดมาแต่พวกเก่งๆ เลย รถที่ใช้ ชุดที่ใส่วันนี้ แถมไอคอนโดนี้อีก...ข้อมูลที่ไอคีย์กับไอบลูกรอกใส่หูวันนี้อีก รู้เลยว่า...แม่งโคตรของโคตรรวยแล้วละ

ไอพวกที่เหลือแม่งคงเกร็งกันหมด ไม่ค่อยมีใครกล้าพูดอะไร ฟังแต่เฮียฮิลอธิบายให้ฟัง ว่าเฮียฮอร์นเขาคุมธุรกิจคนเดียว แบบสร้างเองกับมือจริงๆ ลงมือทำเองจากธุรกิจเล็กๆ กับเพื่อน หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ เพราะเขาจับอะไรก็ดูรุ่งแต่บางอย่างมันก็ไม่ได้มาด้วยดวงอะไรอย่างเดียว เขาพยายามมาก่อน เคยพลาดมาจริง เจ็บจริง ยับเยินจริง แต่ไม่ค่อยมีใครมองเห็นตรงนั้น พอเขาตั้งตัวได้มันก็กลบเรื่องพวกนั้นไปหมด คนที่อยู่กับเขาฝึกมาเรียนมาอย่างหนัก เขาไม่ได้เน้นว่าต้องเก่งเป็นที่สุด แต่เขาต้องการคนที่เข้ากันได้ เออวะ..เรื่องนี้มันก็จริง ถ้าเข้ากันได้ ทำงานด้วยกันได้ก็ผ่านเลย

อีกอย่างไออาร์มมันถามเรื่องที่เขาลือกันว่าเฮียฮอร์นอะไรนั่นเหมือนเป็นมาเฟีย เฮียฮิลก็บอกไม่ใช่เลยแต่เพราะบุคลิกเฮียแม่งได้จริง ไหนจะแบบบอดิการ์ดเต็มไปหมดอะไรนี่อีก ที่ต้องมีเพราะทำธุรกิจแบบนี้บางทีไปขัดแข้งขัดขากับใครเขาบ้าง ก็ต้องมีอันตรายไม่เว้นวันอยู่แล้ว แล้วธุรกิจก็รุ่งเอาๆไม่หยุดเลย กอบโกยเงินเป็นกอบเป็นกำ ไม่มีบอดิการ์ดตามแบบนี้ชีวิตคงอยู่ได้ไม่นาน

ฟังๆไปแล้วบ้านผมนี่หงอไปเลยครับ ไม่ใช่ว่าไม่รวย แต่บ้านผมนะรวยมากแล้วแต่ไม่สู้ครับ ยอม

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น