MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 44

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 23:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 44
แบบอักษร

NAMCHA : 

" เอาละวันนี้พอแค่นี้ แล้วเจอกันอาทิตย์หน้า " พออาจารย์ท่านสอนเสร็จก็มีคนบอกทำความเคารพอะไรเรียบร้อยผมก็ต้องสะกิดไอคนข้างๆ ที่หลับเป็นตายสิงโต๊ะเรียนให้เก็บของได้แล้ว นี่ก็เที่ยงแล้วครับ อาจารย์ท่านไม่เคยปล่อยก่อนหรือเกินเลย ตรงเวลาสุดๆ

พอเลิกคราสปุ๊บผมก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดเข้าแอพสีน้ำเงินทันที ก็แหมเมื่อกี้พอผมอัพปุ๊บโทรศัพท์ผมก็สั่นไม่หยุด ข้อความเด้งเข้าเป็นจำนวนมาก ทั้งแจ้งเตือนคอมเม้นใต้ภาพ ทั้งแชทส่วนตัว แชทกลุ่ม แต่ผมไม่กดเข้าไปอ่านอะไรไง ปล่อยให้เพื่อนๆ ผมม้นดิ้นกันไป อ่อ..เรื่องของผมกับป๋าทางนั้นที่เป็นเพื่อนๆ ผมยังไม่มีใครรู้ ยกเว้นไปสามสี่คนแล้วกัน...ไอต้นสน...ไอยิม...ไอบิงโก...และก็ทัช

จะไม่รู้ได้ไงหลังจากที่ผมคบกับป๋า...ผมโดนป๋าพกไปผับเฮียฮิลบ่อยๆ เลยโป๊ะแตกเจอกับพวกมัน พอโดนเค้นคอผมก็ไม่กล้าบอก...แต่คนที่บอกอ่ะเฺฮียฮิลเลย ไอบิงมันโวยวายอยู่หน่อย จริงๆ ก็ไม่หน่อยนะครับเยอะเลย แบบวันก่อนมันก็รู้สึกไม่ชอบหน้าป๋าอะไรแบบนั้น แต่พอเฮียฮิลดุไปแม่งเงียบแดก เฮียแกก็บอกว่า เพื่อนมึงจะรักใครแล้วมึงไปรักกับพวกมันด้วยไหม ทำนองนี้แหละครับ พวกเพื่อนผมจะสนิทแล้วรู้จักเฺฮียฮิลดีเลยละ ก็ไปแดกฟรีกินฟรี ตีกันฟรี...อันนี้เป็นพวกของแถมจากลูกค้าหมาๆ ของร้านเฮียมัน ถึงจะคัดลูกค้ายังไงแต่พอแอลกอฮอล์เข้าปากก็หมาทุกคนอ่ะครับ

เฮียฮิลก็บอกว่าไม่ชอบก็ไม่ต้องไปยุ่ง เมื่อก่อนเป็นไงก็ให้เป็นแบบนั้น คือเมื่อก่อนไม่รู้จักกันไง พวกป๋าก็ไปร้านเฮียฮิลบ่อย ผมก็ไปบ่อยแต่ไม่ค่อยได้เจอกันหรอกครับ มีสวนกันบ้าง ป๋าก็หิ้วเด็กติดไปทุกคืนนั่นละ แต่ตอนนั้นผมเจ็บแค่ไหนแต่ก็ต้องทนให้ได้ เลือกเองครับ...

ทำไมถึงไม่ค่อยเจอ คงเพราะพวกผมจะไปอยู่โซนล่างๆ คนเยอะๆ แต่หลบมุมมากกว่า ส่วนพวกป๋า ชั้นบน วีไอพีล่าเหยื่อโดยเฉพาะ พวกผมส่วนมากอยู่กันไม่ดึกเท่าไหร่ กลับกันไปก่อนพวกป๋าจะเข้ามาไรงี้ ไปต่อกันที่อื่นบ้าง แบบหอคนนั้นคนนี้

จะว่าไปไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ผมไม่ได้มีความสุขแบบจริงๆ ...แต่ไม่เป็นไรครับ สำหรับวันนี้ผมรู้สึกแล้วว่าถึงแม้เราจะต้องแลกอะไรไปบ้างแต่สิ่งที่ได้กลับมามันอาจจะคุ้มหรือไม่คุ้มก็แล้วแต่...แต่เพราะว่าเราไม่สามารถรู้อนาคตในทุกเรื่อง แม้ว่าเรื่องระหว่างตัวผมกับป๋าอาจจะเอนเอียงไปในทิศทางไหนก็ตาม ผมก็จะไม่เสียใจที่ตัดสินใจรักคนคนนี้ แต่ขอเถอะนะ...ช่วยให้ตัวผมมีความสุขแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ...ถึงแม้สักวันอาจจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน ผมจะยอมรับมัน

" เดี๋ยวกูไปกับเพื่อน " นั่งอ่านคอมเม้นเพื่อนตัวดีไปได้ไม่เท่าไหร่ไอเอ็มที่เก็บของเสร็จยืนรอผมกับซอลก็บอกขึ้นมา ผมพยักหน้าให้มันว่ารับรู้แล้ว

" มึงขยันหายไปจังนะ " ซอลถามไอเอ็มขึ้นมา แบบ..บ่นๆ มากกว่าครับ ซอลมันใจดี นิสัยก็ดีอีก อะไรก็คิดในแง่ดีเอาไว้ก่อน แต่อะไรเห็นไม่เข้าท่ามันก็จะท้วงเลย

" กูแค่ไปกินกับเพื่อน " ไอเอ็มบอกแบบชิลๆ ยกกระเป๋าพลาดบ่าไปอีก มืออีกข้างก็พาดบนไหล่ซอลแล้วล็อคคอไว้ ไม่รู้มันก้มไปกระซิบอะไรใส่ ซอลถึงได้ศอกใส่หน้าท้องมันแล้ววิ่งออกไปเลย

" ฮ่าๆ มึงดูแม่ง...น่าแกล้งชิบหาย " ผมเดินเลยไอเอ็มที่เอาแต่หัวเราะซอลออกมาหน้าห้อง ก็เจอหมาเป๋ากับพี่คีย์ ยกมือไหว้พี่แกเสร็จก็มองหาซอล พี่คีย์ก็บอกว่าซอลไปห้องน้ำ

" อ่อครับ...เดี๋ยวชาร์ไปดูซอลหน่อย พี่คีย์พาหมาเป๋าไปก่อนเลย " ผมบอกพี่คีย์ให้ไปห้องสโมก่อนไม่ต้องรอ แล้วเดินแยกออกมาทางห้องน้ำ เห็นซอลยืนคุยกับรุ่นพี่ปีสองอยู่..พี่เขายื่นอะไรให้ซอลสักอย่างแล้วก็เดินออกไป ซอลก็หันมาเห็นผมแล้วยิ้มให้

" จะเข้าไหมอ่ะ เราเรียบร้อยแล้ว " ผมพยักหน้าแล้วเดินเข้ามาเลย จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินมาหาซอลหน้าห้องน้ำ เห็นซอลเดินแกะซองที่รับจากพี่เขามาเมื่อกี้ก็อดจะ...ไม่ได้

" อะไรอ่ะ " พอผมถามซอลก็ชูของในมือให้ดู มันเป็นซีดีเกมส์อะไรสักอย่าง ผมก็ไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่

" เมื่อกี้ไอเอ็มมันพูดไรป่ะ " เจอคำถามนี้ซอลทำหน้ายุ่งๆ ใส่มาเลย บ่นมาอีกว่าไอเอ็มมันกวนตีน

" รำคาญมันอ่ะ.. แม่งแกล้งเราตลอด เดี๋ยวสักวันจะกัดให้หูขาด " ผมหัวเราะออกมาเลย เจอซอลโหมดนี้เข้าไป

เคาะประตูห้องสโมเสร็จ คนที่มาเปิดเป็นพี่อาร์ม พวกผมก็ยกมือไหว้ไปอีก เดินเข้ามานี่แบบ....

" หุบปากไปเลยมึง จะอะไรวะแม่ง!!! " ไม่ทันได้หายตกใจกับสภาพห้องรกๆ กองขยะที่เยอะเต็มห้องไปหมด ก็ต้องสะดุ้งตกใจกับเสียงที่ลอดผ่านช่องประตูที่ปิดไม่สนิทของห้องนอนมา ทุกคนหันไปมองกันหมด รวมถึงตัวผมด้วย....

" อย่าเยอะให้มาก เห็นกูใจดีด้วยขนาดนั้นเลย??? " เสียงเข้มๆ คุ้นหูดังลอดออกมาให้ได้ยิน แต่แบบ....มันคุ้นแปลกๆน้ำเสียงโทนเดียวแต่ความกดดันทะลุอกแบบนี้...

ใจผมมันเริ่มเต้นรัว มือไม้สั่นไปหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพาตัวเองมายืนหน้าประตูห้องนอนเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่ามือตัวเองเอื้อมไปจับบานประตูตอนไหน แต่ป๋าก็ลุกมาจับมือผมเอาไว้ ผมไม่ได้สนใจอะไรแต่ผลักประตูออกเลย...

แอ๊ดดด~~

" โทษที ตามสะ... " ป๋ารีบเดินมาจับข้อมือผมไว้แล้วจะปิดประตูที่ผมเพิ่งเปิดแต่ผมดันเอาไว้

" เฮีย.... " ไม่ทันที่ป๋าพูดจบผมก็พูดแทรกขึ้นไปก่อน แต่น้ำเสียงของตัวผมมันสั่นมา แผ่วเบามาก แต่คิดว่าเขาคงได้ยินถึงได้หันกลับมา

" น้ำชา... " คนตรงหน้า ขมวดคิ้วแล้วเรียกชื่อผมออกมา สายตาของเขาดูดุดัน น่ากลัวจนไม่กล้าสบตาด้วย

ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่กล้าแต่ผมนะ วิ่งเข้าใส่เลย

หมับ!

" กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ เฮียฮอร์น "

หลังจากที่ผมวิ่งเข้าไปกระโดดกอดเฮียฮอร์นก็โดนป๋ามันกระชากออกมาร่างแทบขาด ตอนนี้ก็เลยมานั่งรวมกันทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดเข้าไปอีก พวกรุ่นพี่ส่วนใหญ่ออกไปกันหมดแล้ว ตอนนี้ก็เหลือกลุ่มป๋า มีป๋า พี่คีย์ พี่อาร์ม พี่ธาม พี่บลู กลุ่มผม ซอลกับหมาเป๋า แล้วก็อีกสองคน

" สรุปว่าเฮียฮอร์น เอ่อ เรียกงี้ได้ใช่ไหมครับ " พี่อาร์มถามเฮียฮอร์นไป แกไม่ได้พูดตอบแต่พยักหน้าให้แทน แถมตั้งแต่เจอกันก็ยังไม่ละสายตาออกจากผมเลยด้วยซ้ำ

" ครับนั่นละ สรุปแล้วเฮียฮอร์นเป็นพี่ชายเฮียฮิล แล้วเป็นญาติผู้พี่ของชาร์ ถูกใช่ไหม " พี่อาร์มถามย้ำออกมาอีกครั้งเมื่อผมแนะนำเฮียฮอร์นให้รู้จัก

เฮียฮอร์น หนุ่มหล่อแต่เถื่อน ร่างกายบึกบึน กล้ามเป็นมัดๆ หน้าตาละหม้ายคล้ายเฮียฮิล ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเฮียฮิลนั่นละ สายตาดุดัน บุคลิกน่าเกรงขาม ผมดำสนิท นัยตาสีฟ้าอ่อน มีหนวดเคราขึ้นแต่ไม่เยอะเท่าไหร่ สวมสูทผูกไทม์อย่างดี มานั่งอะไรตรงนี้วะ

" ทำไมมาอยู่นี่ครับ " ผมไม่ได้คุยอะไรกับคนอื่นๆ ต่อคิดว่าพวกพี่ๆกับเพื่อนผมคงรู้ว่าน้ำเสียงผมมันเป็นกังวลอยู่มากถึงได้ยอมเงียบให้เราคุยกัน

" นิดหน่อย ไม่ต้องสนใจ " เฮียฮอร์นบอกปัดแล้วลุกขึ้นยืนเลย ดึงแขนคนข้างๆ ให้ลุกขึ้นด้วย

" คิดจะทำอะไรอีกแล้วใช่ไหมครับ " ผมถามออกไปพร้อมรั้งมือของรุ่นพี่ตัวโตเอาไว้ พี่เขาดูหงุดหงิดที่เฮียฮอร์นทำท่าจะลากออกไป

" มึงไม่เกี่ยว " เฮียฮอร์นกระชากพี่เขาไปไว้ด้านหลัง พูดออกมาน้ำเสียงดุดันมาก

" เฮีย เขาก็คน อย่าทำแบบนี้เลยครับ " ผมพยายามพูดออกไป แม้จะกลัวแค่ไหนแต่ไม่อยากให้เฮียทำแบบนี้ ไม่อยากให้เฮียทรมานใคร

เฮียฮอร์นคือคนที่โหดมาก เถื่อนมาก เขาจับธุรกิจอะไรก็รุ่งไปหมด แต่มันแลกกับอะไรหลายๆ อย่าง ต้องเข้มแข็งขึ้นต้องเฉียบคม ไม่ลังเล ไม่คิดจะโอนอ่อนตามคำพูดใคร ไม่เชื่อใจใครร้อยเปอร์เซ็น

" มันเป็นเพื่อนพวกผม คุณจะทำแบบนี้ได้ไง " พี่บลูพูดออกมา ยืนขึ้นมาเลยด้วย ครับรุ่นพี่ตัวโตคือเพื่อนป๋า เขาชื่อฟรี ร่างพอๆ กับป๋าเลยแต่ดูโหดกว่า ร้ายกว่าแต่พออยู่กับเฮียฮอร์นแล้วเด็กไปเลยครับ

" ผมไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่เฮียใจเย็นก่อนได้มั้ย พี่ฟรีเจ็บไปหมดแล้ว " ผมพยายามใจเย็นไม่กระโตกกระตากไป พยายามข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้

" กูไม่อยากทำมึงเจ็บน้ำชา อย่ายุ่งเรื่องของกู " ผมสะอึกไปเลย มองสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาสั่นๆ

ทั้งที่ผมดีใจแทบตายที่ได้เจอ ถึงจะกลัวเฮียฮอร์นมันหน่อยๆ ก็เถอะ แต่โคตรดีใจ ทั้งคิดถึงทั้งอะไรมั่วไปหมดแต่เฮียแม่ง....ใจร้าย

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น