กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่10 หนีได้ก็หนีไป

ชื่อตอน : ตอนที่10 หนีได้ก็หนีไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 724

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10 หนีได้ก็หนีไป
แบบอักษร

​หนีได้ก็หนีไป


หลังจากปะทะคารมกับแก้วกันยามานิดหน่อยได้เห็นอาการคุ้มคลั่งและถ้อยคำตัดพ้อของเธอจากเดิมที่ตั้งใจจะอยู่เฝ้าเธอเพื่อไม่ให้คลาดสายตาเขาก็เปลี่ยนใจขับรถเข้าเมืองมาหาพ่อซึ่งไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายเดือน

ตอนนี้เขาควรจะอยู่ห่างจากเธอสักพัก...

อนภัทรเดินเข้ามาในบ้านของตัวเองที่ปลูกแยกออกมาอีกหนึ่งหลังแทนที่จะอยู่ร่วมกันกับพ่อและแม่เลี้ยง

แต่เพราะความเข้ากันไม่ได้ของเขากับแม่เลี้ยงบ้านหลังนี้จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแต่ถึงกระนั้นพอกลับจากอังกฤษเขาก็เลือกที่จะไปอยู่ที่เกาะทำตัวเป็นนายหัวฟาร์มมุกดีกว่าเป็นหนุ่มออฟฟิตนั่งใส่สูทหล่อๆแล้วกลับบ้านมาปะทะคารมกับแม่เลี้ยง

อนภัทรมองบ้านที่สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบแล้วนึกขอบคุณแม่เลี้ยงในใจที่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้บ้านหลังนี้กลายเป็นร้าง

ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อนตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยขึ้นไปหาพ่อและแม่เลี้ยง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทัศนีกำลังจัดเตรียมดูความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหารก่อนที่สามีจะลงมาทานข้าวอย่างอารมณ์ดี หลายวันมานี้ก้องเกียรติพูดคุยกับเธอมากขึ้นไม่มึนตึงเฉยชาอย่างที่เคยผ่านมาตลอด30ปี

"อรุณสวัสดิ์ครับแม่ใหญ่" อนภัทรที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้านกล่าวทักทายแม่เลี้ยงที่ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษแต่รับรองว่าเจอหน้าเขาเข้าไปอารมณ์ดีแค่ไหนก็กลายเป็นร้ายขึ้นมาในทันที

"แกเข้ามาได้ยังไงออกไปเลยนะ!" ทัศนีขึ้นเสียงใส่ทันทีที่เห็นหน้าลูกเลี้ยง ยอมรับว่าตกใจที่ได้เจอเขาอีกครั้ง

"ก็เดินไงครับผมมีขา" อนภัทรยิ้มบางๆ

"ออกไปอย่ามากวนประสาทฉัน!"

"ผมเปล่านะครับ...แม่ใหญ่นั่นแหล่ะถามผมเองว่าเข้ามาได้ยังไง"

"ไอ้ต้น!..." ทัศนีกำมือแน่นทุกครั้งที่เจอกันเธอกับลูกเลี้ยงก็ไม่เคยพูดคุยกันดีๆเลยสักครั้งแค่เห็นหน้ามันก็พาลหงุดหงิดไปหมด

"ไม่เอาครับขึ้นไอ้ขึ้นอีพวกผู้ดีเขาไม่พูดกัน"

"นี่แกด่าฉันเหรอ!"

"ไปกันใหญ่ละ...แม่ใหญ่นี่มโนเก่งนะครับ"

"ไป!...ออกไป!...ฉันจะไปบอกคุณก้องให้ว่าแกกลับมาบ้าน"

"รอตรงนี้ก็ได้นะครับ" อนภัทรยิ้ม

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!" ทัศนีตวาดใส่ก่อนจะเดินไปตามสามี

​อนภัทรยิ้มชอบใจสำหรับเขาการได้ยั่วโมโหแม่เลี้ยงตัวเองก็ถือเป็นการผ่อนคลายอย่างนึง แม้เด็กๆเขาจะเกลียดสายตาเกลียดคำพูดร้ายๆที่ทัศนีจิกดาเขากับแม่แต่พอโตขึ้นเขาก็เรียนรู้วิธีรับมือและวิธีเอาคืนได้และทันก็ได้ผลมาจนถึงทุกวันนี้

อนภัทรกลับไปรอพ่อที่บ้านระหว่างนั้นเขาก็นั่งจิบกาแฟไปพลางๆ

"มีแขกมาขอพบคุณต้นค่ะ" เด็กรับใช้เข้ามาแจ้ง

"พามาที่นี่"

"ค่ะ" เด็กรับใช้รับคำสั่งแล้วก็เดินออกไปไม่นานนักหัวหน้าคนงานก็เดินเข้ามา

​"ชัย..." อนภัทรแปลกใจ

"นี่...ของนายหัวครับ" ชัยส่งของใช้ส่วนตัวรวมถึงมือถือที่ไปเอามาจากเกาะให้เจ้านาย

"ขอบใจ...เอาไปไว้ที่โรงบาลก็ได้" อนภัทรกดเปิดมือถือ

"คือ...ผมมีเรื่องจะบอกนายหัวด้วยน่ะครับ"

"ว่ามาสิ" อนภัทรจิบกาแฟ

"คือ......ผู้หญิงคนเมือง..." ชัยไม่กล้าบอก

"ทำไม!" อนภัทรขึ้นเสียง

".......หายไปแล้วครับ" ชัยกลั้นใจพูดเขาก้มหน้าไม่กล้าสบตานายหัวแต่ก็พอจะเดาได้ว่าเจ้านายจะโมโหแค่ไหน

"ยังไง!" อนภัทรถามเสียงเย็นกำถ้วยกาแฟในมือแน่น

"เมื่อเช้าผมไปถึงโรงบาลไอ้ดำกับไอ้นุมันหายไปพอไปถามพยาบาลก็เลยรู้ว่าเมื่อคืนมีคนบุกมาทำร้ายมันสองคนแล้วผู้หญิงคนเมืองก็มีคนพาออกไปครับนายหัว" ชัยบอกเล่าทุกอย่างตามที่รู้

เพล้ง!!!

อนภัทรปาถ้วยกาแฟลงพื้น

"อะไรกัน?" ก้องเกียรติเดินเข้ามาด้วยสีหน้างุนงง

"นายใหญ่สวัสดีครับ" 

"สบายดีเหรอชัย" ก้องเกียรติทักทายหัวหน้าคนงานฟาร์มมุก

"ครับ" ชัยก้มหน้า   "ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"ชัยยกมือไหว้เจ้านายทั้งสองก่อนจะรีบเดินออกไป

"ว่าไงไอ้ตัวแสบ!" ก้องเกียรติตบบ่าลูกชายที่นั่งหน้าเครียด

"เธอหนีไปได้ครับพ่อ...ท่าทางไอ้สุธีคงจะมาช่วย" อนภัทรบอกบิดา   "ผมน่าจะเฝ้าเธอเอาไว้"

"ช่างเถอะ!...ถือว่าเรื่องนี้จบลงแล้วนะไม่ต้องไปตามเธอกลับมาอีก"

"แต่ว่า!" อนภัทรแย้ง

"เธอฆ่าตัวตายไม่ใช่เหรอ?"

"พ่อรู้เหรอครับ"

"แม้พ่อจะไม่ได้อยู่กับต้นตลอดเวลาแต่พ่อก็รู้ทุกเรื่องที่ต้นทำ" ก้องเกียรติถอนหายใจ   "พ่อรู้ว่าต้นรู้สึกยังไง...แต่ถ้าเธอตายขึ้นมาจริงๆคนที่บาปสุดก็คือต้นนะ...พ่อไม่อยากให้ความแค้นมาบดบังจิตใจลูกชายพ่อจนแยกขาวแยกดำไม่ออก"

"ผม...ทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ครับพ่อ"

"ต้นก็ได้แก้แค้นเธอแล้วนี่...ให้มันจบเถอะนะพ่อขอ" ก้องเกียรติมองลูกชายที่ยังคงมีความแข็งกร้าวเมื่อนึกถึงคนของแสงสุริยาท่าทางสิ่งที่เขาขอคงจะเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้

"ต้น..." ก้องเกียรติเรียกลูกชาย

"ครับ..."

"พ่อรู้ว่าห้ามต้นในเรื่องนี้ไม่ได้...แต่ก่อนจะทำอะไรคิดให้ดีๆนะต้นต้องคิดให้ดีๆ" ก้องเกียรติย้ำ


อนภัทรยังคงนั่งอยู่ที่เก่าในใจยังมีความเสียดายที่ปล่อยให้แก้วกันยาหนีไปแบบง่ายๆ

'อย่าคิดว่ามันจะจบแค่นี้แก้วกันยาไม่ว่าเธอจะหนีฉันไปอีกกี่ครั้งฉันก็จะตามเธอกลับมาอีกให้จงได้แก้วกันยา...'

​อนภัทรพูดกับหญิงสาวในใจ

เขาคงต้องเริ่มแผนการณ์ใหม่ทุกอย่างโดนจับตัวไปแค่สี่วันมันคงไม่ทำให้ครอบครัวนั้นได้ลิ้มรสของความสูญเสียเจ็บปวด

เขาจะบีบแก้วตาดวงใจของไอ้สุธีให้แหลกคามือเอาไอ้มันเจ็บมันทรมารจนต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนจากเขาและถึงวันนั้นตัวเขานั่แหล่ะจะเป็นคนหยิบยื่นนรกขุมสุดท้ายให้กับมัน

"ฉันจะไม่หยุดถ้าไม่เห็นแกตายอยู่ตรงหน้า...ไอ้สุธี" อนภัทรกำมือแน่น


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว