MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 38

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 38
แบบอักษร

NAMCHA : 

บรรยากาศภายในบ้านของพี่คีย์หลังนี้ ตอนนี้ มันดูอึดอัด ดุดัน จนไม่กล้าแม้จะหายใจแรงๆ ไม่มีเสียงอะไรเลย เงียบจนน่าใจหาย 

ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะเหรอครับ ตอนค่ำที่พวกเรากำลังทานอาหารกันอยู่โดยมีน้องหมู เด็กหนุ่มมอปลายมาร่วมวงด้วย แค่นั้นไม่พอครับ น้องหมูพาเพื่อนมาด้วยคนนึงแบบว่าอายุก็เท่ากับน้องหมูนะแต่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่า ล่ำกว่าหน่อยสูงกว่าด้วย แล้วแบบน้องมันจีบพี่ธาม ไม่ผิดครับจีบจริงๆกลางวงเลย น้องมันชื่อริว ที่สำคัญนะครับสายตาท่าทางเหมือนพี่บลูอะไรทำนองนั้น คล้ายกันมาก พี่ธามแม่งก็เล่นด้วยเหมือนเขาปรับอารมณ์เรื่องพี่บลูมาได้แล้ว แต่มันเหมือนระเบิดโดนโยนมากลางวงอ่ะครับ น้องริวมันป้อนขนมพี่ธามแล้วพี่บลูที่ไม่รู้โผล่มาได้ไง กระชากแล้วซัดหมัดใส่น้องริวรัวเลย 

" ปล่อยกู!! " เสียงพี่ธามตะคอกใส่พี่บลูที่กำลังจะลากพี่ธามขึ้นไปข้างบนดังมาก พวกเขาทะเลาะกันรุนแรงแต่ไม่มีใครห้ามเลย 

" มึงจะปกป้องมันเหรอวะ ห้ะ!! " พี่บลูก็ตะคอกกลับ เอาตามจริงผมนึกกลัวพี่บลูเลยครับ สายตาโคตรน่ากลัว แบบถ้ามึงไม่ตายกูไม่หยุดอะไรแบบนี้เลย เพิ่งรู้ว่าคนใจดีแบบพี่เขาจะน่ากลัวได้มากขนาดนี้ 

" แล้วมึงเสือกอะไร?? " พอพี่ธามถามแบบนั้นพี่บลูปล่อยแขนพี่ธามแล้วหันหลังเดินออกจากบ้านไปเลย 

" เอ่อ...พี่ธามครับตามไปดีกว่าไหม " น้องริวผู้ที่เพิ่งรู้ว่าเขามีเจ้าของแรงถามขึ้นเบาๆ โดยมีหมาเป๋านั่งทำแผลที่หน้าให้ 

พี่ธามไม่ตอบอะไรแต่ขอตัวขึ้นไปบนห้อง ผมแอบเห็นพี่ธามน้ำตาไหลด้วย ร้องไห้อีกแล้วสินะครับ 

" หมูขอโทษเฮียๆด้วยที่ทำให้มีเรื่องกัน " น้องหมูพูดบอก หน้าตาน้องมันก็ดูเป็นห่วงเพื่อนด้วยแต่ตอนนั้นมันก็ห้ามเพื่อนแล้วครับ แต่ไม่มีใครกล้าบอกน้องริวว่าพี่ธามมีแฟนแล้วก็พี่ธามแกเล่นด้วยเองเลยจริงๆ มีการป้อนขนมกลับด้วย 

" ผมก็ขอโทษด้วยครับ ไม่รู้จริงๆว่าพี่ธามมีแฟนแล้ว " น้องริวยกมือไหว้พวกเราทุกคน น้องเองก็น่าสงสารครับเจ็บตัวไปเลยสะงั้น 

" เออ ไม่ได้ผิดที่มึงหรอก มึงไม่รู้นี่วะ อย่าคิดมากเลย กลับกันได้แล้วไปดึกแล้วๆ " พี่อาร์มบอกแล้วตบบ่าน้องริวสองสามครั้ง พวกน้องก็ขอตัวกลับบ้านกันไป 

" ทำยังไงครับทีนี้ พี่บลูออกไปไหนแล้วไม่รู้ด้วย " ซอลถามออกมา พวกเราทุกคนหมายถึงผม ซอลแล้วก็หมาเป๋าทำหน้ากังวลกันมาก 

" เดี๋ยวมันก็มา " ป๋าบอกแล้วจับมือผมดึงขึ้น พาเดินออกมาทางข้างบ้านเลย ตรงมีสระว่ายน้ำด้วย ไม่ใหญ่แต่ไม่เล็กครับ คืนนี้พวกเราจะนอนดูดาวกัน มาพักผ่อนนี่ครับไม่ต้องไปที่หรูๆ แค่มาอยู่ด้วยกันแบบสบายใจก็พอ แต่แบบผมเองก็ยังเป็นห่วงทั้งพี่ธามแล้วก็พี่บลูด้วย 

คนอื่นก็ตามมานอนบ้าง นั่งบ้าง ข้างๆกันนี่ละครับ เอาเสื่อมาปูเอา มีผ้าห่มบางๆกับหมอนอิงนิดหน่อย อากาศก็เย็นๆ ป๋าเลยให้ผมนั่งระหว่างขาแล้วกอดเอวผมไว้ ผมเลยเอนตัวไปพิงป๋าทั้งตัวไม่ยั้งอะไรเลย 

" เย็นมากไหมวะ " ป๋าก้มมาถามข้างๆ หูผมเลยว่าไม่เท่าไหร่ แต่ป๋าก็คลี่ผ้าห่มมาคุมผมไว้อีกที ป๋าบอกผมป่วยแล้วงอแงหนัก ขี้เกียจตามเอาใจ พอฟังงี้แบบผมเลยหน้างอเลย ไม่พูดไม่จาด้วยคนตัวโตแบบป๋ามัน ป๋าแม่งก็ไม่ง้ออะไรอ่ะเฉยสัสๆ 

" จะไม่เป็นอะไรจริงๆเหรอไงครับ สองคนนั้นนะ " สักพักหมาเป๋ามันถามออกมาไม่เจาะจงว่าถามใครหรอก นี่มันเริ่มดึกมากแล้วด้วย พี่ธามก็ไม่ลงมาแล้วมั้งครับไม่แน่ใจ ส่วนพี่บลูก็ยังไม่กลับมาเลย 

" กูลองโทรหาไอบลูดีกว่าแม่ง " พี่อาร์มเองก็เริ่มทำหน้าเครียดๆ ยกโทรศัพท์กดโทรหาปลายสาย แถมเปิดสปีคเกอร์ให้พวกเราฟังด้วย เสียงรอสายดังสักพักก็ไม่มีคนรับ พี่อาร์มกดโทรอีกครั้ง 

[เออ มีไร] เสียงพี่บลูดังมาเหมือนอารมณ์ยังหงุดหงิดอยู่แต่ไม่รู้แกอยู่ไหนเพราะเสียงมันไม่ได้ดังมากแต่ก็มีเพลงคลอๆอยู่ 

" มึงอยู่ไหนวะเนี่ย ไม่กลับบ้าน " พี่อาร์มถามออกไป พี่บลูก็บอกว่าอยู่บาร์แถวๆนี้ไม่ไกล ไม่ได้เมาไม่ได้ดื่มเยอะอะไร แค่อยากอยู่คนเดียวสักพัก 

" มึงจะกลับ... " 

[พี่บลูๆ มีห้องว่างแล้วค่ะ] เหี้ย! หูผมไม่ฟาดแน่ครับ เพราะทุกคนตรงนี้พร้อมใจกันเงียบ พวกพี่เขาหันไปสบกันเองแบบรู้กัน 

" เหี้ยบลู! มึงอยู่กับใครวะ!? " พี่อาร์มแกเหมือนของขึ้นตะคอกถามไปเลย ทางพี่บลูเองก็หันไปตอบผู้หญิงคนนั้นว่าขอสิบนาทีเดี๋ยวตามไป 

[เออ พวกมึงไม่ต้องรอกูไม่กลับ] พี่บลูตอบกลับมาพวกผมก็ไม่ทันมีใครได้พูดอะไร โทรศัพท์ที่อยู่ในมือพี่อาร์มก็โดนกระชากออกไปโดยพี่ธามเลย สีหน้าแกบ่งบอกเลยว่าได้ยินหมดทุกอย่าง 

" หมายถึงกูด้วยไหม? ที่ไม่ต้องรอมึงกลับมา...อีกแล้ว " พี่ธามแกน้ำตาไหลตอนพูดประโยคนั้นไม่มีเสียงสะอื้นอะไร เสียงพี่บลูเงียบไปเลย พวกเราเองก็เงียบ พี่ธามไม่พูดอะไรอีกแต่กำโทรศัพท์ไว้แน่นน้ำตาก็ไหลแบบเยอะมาก สายพี่บลูก็ยังไม่วางเพราะพวกผมยังได้ยินเสียงเพลงอยู่ 

[อืม] พี่ธามทรุดตัวลงกับพื้นเลย ร้องไห้ออกมาแบบไม่อายอะไรแล้ว สะอึกสะอื้นจนพี่คีย์ต้องเข้าไปกอด พี่อาร์มก็ด่าพี่บลูรัวเลยครับแบบดูพี่อาร์มโกรธมากๆ พี่บลูก็ฟังแต่ไม่พูดอะไร เหมือนทางนั้นเองไม่ยอมวางแต่ยอมฟังพี่อาร์มด่าอยู่แบบนั้น ส่วนป๋าแกมีสีหน้าตึงขึ้นมาหน่อยแต่ไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไรตรงนั้น พวกผมนี่ทำอะไรกันไม่ถูกเลย 

" มึงแม่ง! ทำแบบนี้ทำไมวะ ไอเหี้ยบลู กูไม่คิดจริงๆ ว่ามึงจะทำแบบนี้ไหนมึงเคยบอกว่ารักมันมากไงไอเหี้ย!!! " พี่อาร์มตะโกนออกมาเป็นประโยคสุดท้าย แล้วซัดโทรศัพท์ตัวเองลงน้ำเลย มันจมลงไปโดยไม่มีใครสนใจ พี่อาร์มกัดฟันแน่นมากมือก็จิกเข้าหากันเหมือนกำลังระงับอารมณ์ตัวเอง 

" อะ..อึก...กะ..กูไม่เป็นไร " ทั้งๆ ที่พี่ธามร้องไห้ดูเหมือนเจ็บปวดทรมานมากมายแต่ปากก็พร่ำบอกว่าไม่เป็นไรอยู่แบบนั้น กอดพี่คีย์ไว้แน่นเหมือนหาที่ยึดเหนี่ยว ผมเลยคิดถึงเรื่องตัวเองอีก ที่ผ่านผมก็ไม่เคยมีแบบนี้ ไม่เคยไปร้องกับใครได้ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ผมผ่านมาได้ยังไงกันนะ ผมสะอื้นร้องตามพี่ธามป๋าเลยกระชับกอดเข้าไปอีก 

" ป๋าครับ " ผมเรียกแล้วเอนหน้าไปมองป๋าด้านหลังเล็กน้อยก็เห็นสายตาป๋าเริ่มดูน่ากลัวขึ้น แบบดุดันอะไรแบบนั้นจ้องไปที่พี่ธามตลอดเลย 

พี่ธามหลับไปแล้วครับ ร้องไห้จนหลับ พี่คีย์เลยเอาผ้าคลุมตัวให้สองชั้นเลย แล้วเอาหมอนให้หนุน พวกพี่เขาไม่อยากให้พี่ธามอยู่คนเดียวเลยให้นอนตรงนี้ 

ตอนนี้ตีสองกว่าแล้วมั้งครับแต่ไม่มีใครหลับลงสักคนครั้งที่แล้วเรื่องของผมกับป๋า ครั้งนี้เรื่องพี่ธามพี่บลู จะมีครั้งไหนไม่มีน้ำตาไหมนะ 

" หึ! กูบอกแล้วเดี๋ยวมันก็มา " ป๋าบอกพร้อมพวกเราที่หันไปมอง เห็นพี่บลูเดินเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าชุดเดิมเพิ่มเติมคือกลิ่นเหล้า แต่มันไม่ได้ฉุนอะไรมาก เหมือนแกดื่มไม่เยอะไม่ได้เมาเหมือนที่บอกไว้ 

" ไอ..!! " พี่อาร์มทำท่าจะพุ่งเข้าไปชกพี่บลูแต่พี่คีย์ล็อกตัวเอาไว้ บอกว่าเดี๋ยวพี่ธามตื่นขึ้นมาอีก พี่อาร์มเลยมีท่าทีฟึดฟัดแบบทำอะไรไม่ได้ แต่หงุดหงิดอะไรแบบนั้น แกยืนกำมือจ้องพี่บลูตลอด 

พี่บลูแกเดินไปทรุดตัวนอนข้างพี่ธามเฉยๆ สักงั้น แถมกอดพี่ธามไว้ทั้งตัวเลย ผมเห็นไหล่พี่บลูสั่นๆ ถึงจะเล็กน้อยแต่ผมก็เห็น คิดว่าคนอื่นก็คงเห็นเหมือนกัน พี่อาร์มแกเลยยอมกลับไปนอนที่เดิม คนอื่นก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่ผมมันคนขี้เสือกนิดหน่อย เลยเห็นว่าพี่ธามแกตื่นลืมตามาแปบนึงแต่ทำเป็นหลับต่อ อันนี้ไม่น่าจะมีใครเห็นนะครับคงมีแค่ผมกับป๋า เพราะป๋าก็มองอยู่ตลอดเลย 

ผมได้ยินพี่บลูกระซิบขอโทษพี่ธามเบาๆ พวกเขาอยู่ใกล้ผมไงแบบข้างๆ เลยไรงี้ แล้วแบบเหมือนพี่บลูแกร้องจริงๆ สั่นทั้งตัวอะไรแบบนั้น พี่ธามแกพลิกตัวกลับไปกอดพี่บลูแล้วร้องออกมาเบาๆ สะอื้นออกมาเลย สักพักพี่ธามก็หลับไปอีก แต่พี่บลูแกไม่ได้หลับ แกลุกอุ้มพี่ธามขอตัวออกไปนอนบนห้อง ตรงนี้ก็ไม่มีใครพูดอะไร ป๋าก็บอกผมให้เขาเคลียร์กันเอง 

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น