MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 36
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

" แสบ!! "

" คร้าบบบบ " ผมตะโกนตอบป๋าที่ตะโกนเรียกผมมาหลายครั้งแล้ว และครั้งนี้ก็ดังกว่าปกติด้วย แหะๆ

" มาแล้วครับบบบ " ผมรีบใส่รองเท้าแล้วก็ล็อกประตูห้อง จริงๆ แล้วไม่ต้องล็อกอะไรมากมายหรอกครับ คอนโดนี่ประตูห้องมันจะล็อกอัตโนมัติ แต่ผมเช็กเพื่อความชัวว่ามันปิดแล้วเฉยๆ

อ่อ ผมย้ายกลับมาอยู่กับป๋าแล้วละ ตอนนี้ผ่านมาได้ราวๆ สองอาทิตย์กว่าๆแล้วมั้งครับ ป๋าเรียกผมว่าแสบละ แบบว่าพอผมคบกับป๋า ผมก็กล้าทำอะไรมากขึ้น แบบแกล้งป๋าแรงๆไรงี้ มีแบบแอบค้นห้องนอนป๋าบ่อยๆ ด้วย ก็แหม ป๋าชัดเจนแล้วนี่ครับ ผมจะทำอะไรก็ได้ ฮ่าๆ แถมตอนนี้ผมก็ได้ย้ายมานอนห้องป๋าแบบเต็มตัวเลย ฟินอ่ะฟินนนน!

มีความสุขสุดๆเลย แบบว่าป๋าดีกับผมมากขึ้นด้วย ชอบหยอดอีกต่างหาก อันนี้จริงๆ นะ แบบว่าป๋าน่ารักอ่ะ แต่ป๋าจะเป็นเฉพาะตอนอยู่กันสองคนนะ ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นคือมีแกล้งบ้างอะไรบ้างแต่ไม่มีหยอดแน่นอน พวกเพื่อนผมแล้วก็กลุ่มป๋ารู้แล้วว่าเราคบกัน

ส่วนผมโดนป๋าหิ้วไปร้านเฮียฮิลทุกคืนเลยครับ เฮียฮิลแม่งหัวเราะใหญ่เลยตอนที่รู้ว่าเราคบกันแล้ว ผมนึกว่าเฮียจะแบบต่อต้านไหมก็ไม่นะ มีความแบบสนับสนุนด้วย ผมกับป๋าไม่ได้เป็นคนบอกใครนะ แต่พี่คีย์กับพี่อาร์มอ่ะดิ แซวจนป๋าต้องบอกว่า

เออแฟนกู

ตอนนั้นผมเขินตัวร้อนตัวแดงไปหมด

" คาดเข็มขัดด้วย " ป๋าบอกแล้วก็ออกรถเลย คือวันนี้เราจะไปเที่ยวกัน จริงๆ แล้วพวกป๋าอยากไปพักผ่อนสมองกันหน่อย ครั้งนี้ไปพักบ้านพักของพี่คีย์ที่จังหวัดกาญฯ เป็นบ้านเกิดของพี่ท่านเลย พ่อแม่พี่เขาก็อยู่แต่ว่าพี่เขาไปกันบ่อยครับ นอนบ้านเดียวกับพ่อแม่พี่คีย์เลย ห้องอะไรก็พร้อม ไปผ่อนคลายก่อนสอบอะไรแบบนี้ อ่อส่วนไอหม่าวเมื่อวานป๋าพาไปฝากร้านเลี้ยงแล้ว ไม่อยากพามันไปด้วยกลัวไม่มีเวลาดูแล

" ป๋าอ้าปากเร็วววว " ผมพูดเสียงยานๆ ยื่นมือที่จับแซนด์วิชทูน่าไปให้ป๋าที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ วันนี้เราออกเช้ามาก เช้าที่ไหนละ นี่มันยังมืดๆ เลยเหอะ!! แค่กาญฯ เองนะครับแต่ไม่รู้พวกพี่เขารีบไปไหนกัน ผมก็เลยทำแซนด์วิชใส่กล่องมาทานบนรถแถมใจดีเผื่อป๋าที่รักด้วย เต็มปากเต็มคำครับว่า ที่รัก!

" อ้าว ไม่นัดเจอพวกพี่ๆ อ่อ " ผมถามพร้อมกัดแซนด์วิชในมือคำโตๆ เคี้ยวแบบสะใจมาก อร่อยอ่ะฝีมือน้ำชาคนนี้ จริงๆ ก็ทูน่ากระป๋องอ่ะครับ ฮ่าๆ

" เจอกันที่บ้าน " ป๋าบอกแล้วก็กัดแซนด์วิชไปอีก อร่อยแน่ๆ เชื่อผมสิ

อ่อ ทริปนี้มีผม ป๋า พี่คีย์แล้วก็ซอลผู้เป็นเจ้าของบ้านทั้งคู่ มีพี่อาร์ม พี่ธาม แต่พี่บลูไม่มานะครับเห็นบอกว่าติดเรียนเสริมก็วันนี้วันเสาร์อ่ะแต่พี่บลูดันมีเรียนสะงั้นทำไงได้ละครับ เหมือนพี่ธามจะหงุดหงิดเหมือนกัน สุดท้ายมีหมาเป๋าตามมาด้วย เหมือนพี่คีย์จะหวงมั้งครับผมไม่แน่ใจอ่ะ แต่ระหว่างสองคนนี้บรรยากาศมันมุ้งมิ้งแปลกๆ

หมาเป๋ามันเป็นพวกนอนได้ตลอดเวลาเลยครับ แต่เวลาจะทำอะไรก็ทำได้ทั้งวันโดยไม่นอนก็ได้อยู่ แต่เวลามันตื่นเนี่ยปากแว๊ดๆ หน่อย มันด่าเจ็บนะครับ แบบปากน่ารักน่าหยิก พูดบ่นนู่นนี่เก่งมาก อะไรก็บ่นได้อ่ะครับ แถมมันเถียงคำไม่ตกฟาก แต่ส่วนใหญ่มันก็ไม่ค่อยไปสุงสิงใครก่อน แต่ถ้าใครมายุ่งกับมันมีสวนแน่ๆ

ตัวเล็กกะทัดรัดแต่ปากประทับใจ

ฮ่าๆ อันนี้พี่อาร์มเขาตั้งให้ สองคนเขาเถียงกันได้ตลอดเลย ก็พี่อาร์มชอบไปแหย่มันเล่น แต่ก็มีพี่คีย์คอยเข้าข้างหมาเป๋าตลอดเลย เวลามันอยู่กับพี่คีย์นะ ไม่เคยว่าเคยอะไรเลย แบบนิ่งๆเงียบไปเลยเวลาพี่คีย์ห้ามอะไรอ่ะ โคตรเชื่อฟัง

" ไม่ต้องนอนแล้ว เดี๋ยวปวดหัว " ป๋าบอกพร้อมเปิดกระจกรถด้านป๋าแล้วบอกให้ผมปิดแอร์ ป๋าท่านจะสูบบุหรี่นะ ไอสารนิโคตินที่พวกท่านๆ ชอบ ผมก็เลยกดเปิดกระจกด้านต้วเองบ้าง

" ง่วงอ่ะ เบื่อมากกกกกกก " ผมลากเสียงยาวๆ แล้วแบบลมมันพัดแรงไง ป๋าก็ขับเร็วนะเสียงผมมันเลยสั่นเหมือนเวลาเราพูดหน้าพัดลมอ่ะครับ แถมลมยังเย็นๆ หนาวๆ แต่ก็สบายดีอ่ะครับ ผมชอบมากเลย บรรยากาศเย็นสบายแบบนี้ แถมถนนโล่งมากอ่ะ ก็มันยังมืดๆ อยู่นี่ครับ

" เลื่อนขึ้นอีก เดี๋ยวเป็นหวัด " ป๋าบอกผมเลยเอาหน้ากลับเข้ามาในรถ กดกระจกขึ้นอีกให้เหลือครึ่งนึง

" เราจะไปถึงกี่โมงอ่ะ " ผมถามแล้วรื้อสมุดแผ่นหนังบนรถ แบบขอกระซิบหน่อย รถป๋ามันมีทีวีจอเล็กที่ต่อกับตัวรถเลย ดูได้โคตรสบายอ่ะ อันนี้เพิ่งไปติดเพิ่มมา ป๋าบอกของผมโดยเฉพาะ โหยยยย ดีใจไปอีก

" จะดูอะไร " ป๋าถามแล้วปิดกระจกทั้งสองข้าง ผมเลยกดเปิดแอร์อีกครั้ง แล้วชูแผ่นการ์ตูนนารูโตะให้ป๋าที่เหลือบตามาดูนิดหน่อย ป๋าท่านหันกลับไปมองทางแล้วส่ายหัวใส่ผม แบบนี้คือไรอ่ะ!

" ว่าชาร์เป็นเด็กติดการ์ตูนละสิ " ผมเบะปากออกแล้วเก็บแผ่นเข้าที่เดิม เปิดหาซีรี่ย์มาเปิดดูแทน ได้เรื่อง Walking dead ภาคไหนไม่ได้ดูอ่ะ แต่ใส่ไปเลย ดูแก้เบื่อดูๆ ไปเถอะครับ

" มึงดูหลายรอบแล้วไหมวะชาร์ งอนอะไรกู " ป๋าบอกแล้วเอามือข้างนึงมายีหัวผม ผมเลยหันไปดุให้ขับรถดีดี บอกแล้วว่าเดี๋ยวนี้ผมกล้ามากขึ้น แหมจริงๆ ผมก็เป็นคนกล้าๆ อยู่แล้วนะ มีแต่กับป๋าแหละที่ไม่กล้า ตอนนี้เป็นแฟนกันแล้ว คบกันแล้วก็ขอทำทุกอย่างที่เป็นตัวเองจริงๆ ป๋าเองก็ไม่ว่าอะไรด้วย แต่ถ้าเล่นเกินไปก็ถูกดุมาเหมือนกัน

" ไม่สนใจอ่ะ ก็มันชอบไหมล่ะ " ผมว่าให้แล้วหันมาดูไอผีเดินได้ ดูไปดูมาฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว แล้วแบบมันสวยดีอ่ะครับ แสงเช้าๆ แบบนี้ ดูสดชื่นดี จะดีกว่านี้ถ้าได้รับลมจากธรรมชาติที่ไม่ใช่แอร์ในรถนี่นะ

" จะถึงยังอ่ะป๋า " ผมหันไปถามป๋า ที่ดูไม่ง่วงเหมือนผม แต่ผมก็พยายามไม่นอนนะ กลัวปวดหัวเหมือนป๋าบอกเพราะนอนไม่อิ่ม

" เออ " ป๋าบอกแล้วจอดรถ ก็ทำผมงงๆ หันซ้ายหันขวาก็เห็นบ้านหลังใหญ่อยู่ทางซ้ายมือผม ป๋าจอดรถข้างรั้วที่ทำด้วยไม้ แต่ไม่สูงนะครับ ผมมองเข้าไปคือต้นไม้ดอกไม้เพียบอ่ะ

" น่าอยู่อ่ะ สวยมากๆ " ผมบอกแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้

" หึหึ บ้านไอคีย์ " พอป๋าบอกผมเลยรีบหันไปมอง ปากผมก็อ้าออกค้างเลย

" จริงอ่ะ ถึงแล้วด้วย ไม่เข้าไปละครับ เร็วๆ เลยขับเข้าไปๆ จอดทำไมเนี่ย " ผมพูดรัวๆ แล้วหันมากดกระจกลง ยื่นหน้าออกไปดูบ้าน ฮือออ สวยอ่าาา โคตรชอบ

" ฮ่าๆ ตลกวะชาร์ นั่งดีดีเร็ว กูรอหมู " ห้ะ อันนี้ทำผมงงมาก หันกลับไปมองป๋าแล้วทำหน้าไอหม่าวงงใส่แม่ง

" อะไรอ่ะ หมูไร " ผมถามแล้วมองหาอีก คือมันจะมีหมูในที่แบบนี้หรอ มองยังไงก็ไม่มีอ่ะ ที่นี่ก็เงียบมากๆ ไม่ค่อยมีบ้านคนเท่าไหร่ บ้านพี่คีย์โคตรใหญ่แต่ดูธรรมชาติสุด

" มาแล้วนั่นนะ " ป๋าพยักหน้าไปข้างหน้ารถ ผมเลยจ้องดู เห็นยายแก่ๆ กำลังเข็นรถเข็นมาทางนี้ จ้องไปเรื่อยก็รู้สึกมันใกล้เข้ามาจนผมเห็นว่ามันมีป้ายบอกว่า หมูปิ้ง

" อ่อ หมูปิ้งแล้วป๋าไม่พูดให้ครบอ่ะ นึกว่าหมูเป็นๆ " ผมบอกแล้วลงจากรถคว้ากระเป๋าเงินป๋า ย้ำครับของป๋า ได้อภิสิทธิ์ความเป็นแฟนมาครอบครองโดยยินยอมจากป๋า

" ยายขายยังไงครับเนี่ย " ยายแกหยุดเข็นแล้วตรงข้างรั้วบ้านพี่คีย์นี่ละ ผมเลยถามแล้วมองหมูปิ้งที่มีไอร้อนๆ อยู่ด้วยสภาพน้ำลายกำลังจะไหล น่ากินมากๆ

" ไม้สามบาทจ้า เจ็ดไม้ยี่สิบเลยหนุ่มน้อย " ห้ะเดี๋ยวๆ ประโยคเมื่อกี้หนุ่มน้อยทำผมเงยหน้ามองยายที่ยิ้มให้ผม แบบแหะๆ ไม่กล้าว่าคนแก่ครับ แต่เรียกแบบนี้ทำผมเขินไปเลยเหมือนกัน

" ยายยยยยยยย " ผมได้ยินเสียงร้องเรียกมาจากทางที่ยายเดินเมื่อกี้เลยหันไปดู เห็นเด็กวัยรุ่นท่าทางจะมอปลายแล้วมั้งครับเดาเอาจากดาวที่อกเสื้อแล้วก็ท่าทางเอาเรื่อง

" เสียงดังทำไมห้ะ เกรงใจคุณๆ เขาหน่อยบอกกี่ครั้งแล้วล่ะ " ยายแกบ่นให้เด็กตรงหน้า มันดูหล่อดีครับ แบบวัยรุ่นขาวๆ ตี๋ๆ ผิวมันก็ดูดี แถมยังดูสดใสอีกต่างหาก ดูแมนๆ แสบๆ ด้วย

" ไงไอหมู " ผมหันหลังไปหาป๋าที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงมาแล้วทำหน้างงๆ คือไรอ่ะ

" พี่ทีป์!! มาได้ไงอ่ะ " ไอเด็กที่วิ่งเรียกยายเมื่อกี้พอหันมาเห็นป๋าก็ทำท่าตกใจเรียกเสียงดังแถมวิ่งอ้อมยายมายืนหน้าป๋าที่มายืนข้างผมเมื่อกี้

" เดินมา " ป๋าบอกแล้วหันมาสั่งหมูกับยายไปแบบผมอึ้ง เล่นเหมาหมดไม่อึ้งได้ไง ข้าวเหนียวก็เหมาหมดด้วย เดี๋ยวๆ มันเยอะนะครับ ใครจะกินหมดเนี่ย

" เดี๋ยวๆป๋า เยอะไปๆ " ผมบอกแล้วจะหันไปบอกยายว่าไม่เอาเหมา

" เขาก็ซื้อแบบนี้ประจำแหละจ้ะหนุ่มน้อย " ยายบอกกับผมพร้อมจับหมูปิ้งใส่ถุง ถุงละยี่สิบไม้ ถึงผมจะยังงงๆ แต่ก็ไม่ใจร้ายให้คนแก่ทำคนเดียวแน่ๆ เลยขอถุงยายมาช่วยด้วย มันเยอะมากแต่ก็ร้อนๆ ด้วย แอบชิมไปเองหลายไม้แล้วด้วยอร่อยสุดๆ

ส่วนป๋าก็คุยกับเด็กนั่นใหญ่เลย อ่อมันชื่อหมูครับ ยายบอกผมว่ามันเป็นหลานยาย พ่อแม่มันทิ้งไว้ตั้งแต่แรกๆที่เกิด แล้วก็ไม่เคยกลับมาดูแล เมื่อก่อนยายลำบากไม่มีเงินค่าที่ไปขายของในตลาดหรือตามที่ต่างๆ แต่พ่อแม่พี่คีย์เขาให้มาขายหน้าบ้านได้ ไม่คิดค่าที่ ทางนี้ไม่มีบ้านคนเยอะแต่เป็นทางผ่านคนไปทำงานเยอะแยะ แถมไม่ร้อนเท่าไหร่เพราะยายขายแค่ตอนเช้า ปิ้งมาจากบ้านเลย ไม่ปิ้งสดเพราะยายทำไม่ไหวขายดีมากเลยทำวันละห้าร้อยไม้ นึ่งข้าวเหนียวก็พอประมาณ ให้พอขายได้อยู่ได้ ส่งเสียให้หมูมันเรียน แต่ขายหมดทุกวัน ขายดีจนคนสั่งล่วงหน้าบางคนมาไม่ทันก็มี ต้องมาเช้าๆแบบนี้ถึงจะได้กิน ผมเลยรู้เหตุผลที่ออกกันมาเช้าแล้วละ แต่หมูปิ้งยายเขาอร่อยจริงครับ หากินยากแล้วด้วย ราคาแบบนี้ ไม้เล็กๆคนบ้านๆทำ ในเมืองนี่ขายแบบสำเร็จแล้วอ่ะ แบบซื้อแพคมาปิ้งขายงี้ หมักเอง ทำเองรสชาติบ้านๆอร่อยกว่าอีก

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น