MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,900
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 33
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

ความรู้สึกผมมันเหมือนเริ่มพังยับเยิน พอคนที่รักใจดีด้วยก็เผลอใจ คิดไปเองตลอดว่าเขาจะดีกับเราแบบนี้ไปเรื่อย แต่ความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้น 

คืนนั้นที่ผมเก็บข้าวของออกจากคอนโดป๋า ผมก็นั่งแท็กซี่กลับคอนโดตัวเอง กลับไปก็ไม่ได้สังเกตอะไรเลยด้วยซ้ำ ผมร้องไห้ทั้งคืนจนเช้า เช้ามาก็ไปเรียนสุดท้ายก็เป็นลมล้มพับไปเพราะรถเฉี่ยวด้วย แต่เอาจริงคงเพราะผมหมดแรง ตื่นมาเจอป๋าก็ทำผมตกใจเหมือนกัน พอคุยกันรู้เรื่องผมก็โอเครแล้ว 

เมื่อตอนเย็นผมไปหาป๋าที่ยิมตามที่พี่คีย์บอก พอเข้าไปผมก็เห็นป๋าคุยกับผู้หญิงคนนึง แบบดูสนิทสนมจนผมไม่กล้าเข้าไป พวกเขาเล่นกันแบบดูได้ธรรมชาติจนผมกลัว ผมเคยเห็นพวกเขาทักทายกันบ้างเป็นบางครั้งแต่ไม่เคยถามป๋าเลยว่าเธอคือใคร ผมไม่กล้าหาคำตอบให้กับคำถามในใจของตัวเอง ผมตัดสินใจเดินออกมารอที่โต๊ะม้าหินหน้าสาขาแทน ถึงมันจะมืดแต่ก็ดีกว่าเข้าไปเห็นภาพบาดตาพวกนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะไม่เป็นงี้เลย ช่วงนี้ความรู้ผมมันเหมือนเริ่มไม่ไหวอีกแล้ว ก็ป๋าทำเหมือนมีใจให้แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่อยู่ดี  

" จอดตรงนี้ก็ได้ครับ " ผมบอกป๋าที่กำลังจะขับเข้าไปลานจอดรถของคอนโดผม เมื่อกี้เราทะเลาะกันแรงแบบไม่เคยมาก่อน ถ้าป๋ามันทิ้งผมไว้ตรงนั้นคือไม่รู้จะกลับยังไงเหมือนกัน โทรศัพท์ก็อยู่บนรถ กระเป๋าเงินก็ด้วย 

" กูเข้าไม่ได้หรอไง? " ป๋าถามพร้อมลงรถมาพร้อมผมเลย 

" ขอบคุณที่มาส่งครับ " ผมไม่ตอบป๋าแต่ยกมือไหว้ ขอบคุณแล้วจะเดินเข้าคอนโดเลย อารมณ์ตอนนี้มันนอยจนไม่อยากพูดอยากอะไรแล้ว ผมหยุดร้องไห้แล้วด้วย 

ผมรู้ครับว่าป๋ามันเดินตามเข้ามานะ แต่ผมเลือกจะไม่พูดอะไรเลยมากกว่า เข้าลิฟต์มาก็กดชั้นตัวเอง ป๋าแม่งก็ยังตามมาอีก เดินมาถึงห้องก็สแกนคีย์การ์ดเข้ามา ป๋าแม่งตามมาอีก 

" กลับไปเถอะครับ วันนี้ชาร์เหนื่อย " ผมบอกแล้วหันมาเผชิญหน้ากับป๋าเลย 

อีกเรื่องที่ผมคิดไม่ถึงคือ ป๋าให้ผมเข้าไปในห้องนอนที่ห้ามเข้ามาตลอด พอรู้ว่าผมได้เข้าคนแรกก็โคตรดีใจ แถมที่ทำให้หัวใจสั่น เต้นตุบๆ รัวเหมือนกลองก็คือ ป๋าให้ผมนอนด้วย โคตรฟินอ่ะครับ แต่พอตอนตื่นมาก่อนหน้านั้นผมนึกว่าตัวเองฝันอีกน้ำตามันก็ไหลมาเอง แต่พอเห็นป๋าก็รู้ว่าไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง ฟินแลนด์เลยทีนี้ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ก่อนอ่ะนะ 

" กูก็เหนื่อย " ป๋าบอกแล้วเดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องเลย ห้องผมก็เหมือนห้องป๋าแหละครับ คล้ายๆ กันก็มันเป็นคอนโดที่มาจากเครือเดียวกันเลย 

" กลับไปพักสิครับ " ผมบอกแล้วเดินเลยป๋าจะเข้าห้องเลย ตอนนี้โคตรเหนื่อยอ่ะครับ ทั้งกายทั้งใจ 

หมับ! แรงกอดรัดจากอ้อมแขนแข็งแกร่งมันแน่นจนผมไม่กล้าขยับตัว ป๋ากอดผมแน่นมาก แถมซบหน้าลงมาบนไหล่ผมอีกด้วย 

" ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหมวะ " ผมไม่ได้ตอบคำถามของป๋าแต่ยืนนิ่งๆ ให้ป๋ากอด น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง ผมไม่ได้สะอื้นอะไร แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลผ่านไปเรื่อยๆ 

หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จป๋าก็เข้าไปอาบต่อ ผมบอกให้กลับไปแล้วแต่ป๋าไม่ยอมไง ดื้อจะอยู่ต่อ เราไม่ได้พูดถึงเรื่องอะไรแต่ต่างคนต่างเงียบ ผมเองก็อยากถอยออกมาตั้งหลักดูบ้าง คำพูดป๋าเมื่อตอนค่ำทำผมจุกไปหมด มันหมดแรงจริงๆเลยครับ อ่อนล้าไปหมด 

" ทำอะไรหืม?? " ป๋าเท้าแขนลงมาที่โต๊ะทำการบ้านของผมกักผมไว้ตรงกลาง แบบผมนั่งหันหน้าเข้าหาโต๊ะ แต่ป๋ามายืนซ้อนด้านหลังอ่ะครับ 

" การบ้านครับ " ผมตอบแล้วลงมือทำการบ้านที่พวกซอลบอกว่าอาจารย์ท่านสั่งวันนี้ ผมไลน์คุยกับซอลแล้ว แถมซอลส่งลิ้งคลิปผมกับป๋ามาให้ดูด้วย คอมเม้นแสดงความคิดเห็นก็เยอะ ส่วนใหญ่ก็เป็นในทางลบแหละครับ สมเพชผมกันทั้งนั้น ผมไม่อยากสนใจเรื่องพวกนี้ก็เลยกดปิดไป 

" กูง่วงแล้ว " ป๋าบอกแล้วก็ค้างท่าเดิม 

" ไปนอนสิครับบนเตียงก็ได้ เดี๋ยวชาร์ไปนอนอีกห้องแต่ขอทำการบ้านก่อน ปิดไฟเลยก็ได้ เดี๋ยวชาร์ใช้ไฟตรงนี้ " ผมบอกไปโดยไม่หันไปสนใจคนที่ยกแขนที่คล้ำกับโต๊ะออก ผมก็ทำการบ้านเรื่อยๆ มันเป็นรายงานสองหน้ากระดาษ อาจารย์ให้เขียนตามความเข้าใจของเราเอง ลองอธิบายในรูปแบบของเราอะไรทำนองนั้น 

ผ่านมาสักพักผมก็ทำเสร็จ ลุกขึ้นบิดตัวไปมา มันเมื่อยครับนั่งนานๆ เอื้อมมือไปปิดโคมไฟเล็กๆ บนโต๊ะก็เพิ่งสังเกตว่าไฟในห้องยังเปิดอยู่ หันกลับไปดูคนบนเตียงที่นอนหลับไปเรียบร้อย แต่นอนท่านั่งพิงหัวเตียงไง ป๋าท่านก็ไม่ยอมนอนดีดีวะ ในมือถือหนังสือของผมที่กองรวมอยู่คาไว้บนตักเลย สงสัยจะว่างจนหยิบมาอ่าน 

" ป๋าครับ ลุกเร็วนอนลงดีดี " ผมทนดูไม่ไหวก็เลยมาหยิบหนังสือออกพับเก็บไว้บนโต๊ะข้างเตียง ปลุกป๋ามันให้ล้มตัวนอนลงดีดีด้วย 

" อืมมม ไปไหน?? " ป๋าดึงข้อมือผมไว้ก่อนจะเดินออกมา ตาป๋ามันไม่ได้ลืมขึ้นด้วยซ้ำ แต่ไถตัวลงมานอนบนเตียงเฉยๆ 

" ไปนอนไงครับ " ผมบอกออกไป ป๋าเลยลืมตากะพริบสองสามครั้งแล้วดึงผมเข้าไปใกล้อีก 

" นอนนี่แหละ ห้องมึงนี่ " ป๋าบอกพร้อมดันให้ผมนอนลงข้างๆ 

" แต่ว่า... " 

" คบกับกูไหมวะ " ห้ะ!!! ผมที่กำลังจะบอกว่าไปนอนข้างนอกดีกว่าถึงกับชะงักไปหมดเพราะคำพูดป๋า ผมหูฝาดไปรึเปล่า 

" ปะ...ป๋า พูดอะไรนะ " ผมหันมองคนที่นอนข้างกันอย่างงงๆ อึ้งๆ 

" อย่างที่ได้ยิน " ป๋าบอกพร้อมดันตัวเองขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงอีกครั้ง ผมก็เลยดันตัวขึ้นมานั่งมองป๋าแบบงงๆ 

" ชาร์..." 

" กูมาลองคิดดูแล้ว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีมึงเข้ามาอยู่ในสายตา แต่ตอนนี้มันละไม่ได้ พอเห็นมึงร้องกูก็เจ็บปวดไปหมด อึดอัดจนทำอะไรไม่ถูก แต่กูควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้ ตอนนั้นเรื่องของเพื่อนมึงที่ชื่อทัชอะไรนั่นกูก็โมโหจนทำมึงเจ็บ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มันลวกหรือโดนตัวมึง ส่วนเรื่องคืนนั้นที่บอกไปหาเด็กอะไรนั่นกูก็ประชดเพราะความโมโหล้วนๆ เรื่องเมื่อกี้ก็ด้วย มึงหายไปกูเลยกังวลว่ามึงจะเป็นอะไร ไอคีย์ก็บอกมาส่งมึงที่ยิมแล้วแต่กูไม่เห็นมึงมันเลยพาลไปทำมึงเจ็บอีก พอมึงพูดแรงกับกูทั้งที่ไม่เคยกูเลยพาลตะคอกพูดไม่ดีกับมึง แถมยังพูดเรื่องเหี้ยๆ อีก แบบนี้มึงยังรักกูไหมวะ " เชี้ยเถอะ!! ป๋าแม่งพูดมายาวๆเลย ผมแบบยังอึ้งแดกอยู่ หน้าตาคงไปหมดแล้วตอนนี้ ปากอ้าค้างเลย ป๋าก็ไม่หันมามองผมด้วย 

" แบบกูว่าจริงๆ กูก็รู้ตัวเองแต่ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ ตอนมึงเก็บของออกไปหมด พอกูเห็นก็แทบจะทรุดเลยเหมือนกัน แบบกูก็อธิบายไม่ค่อยถูกว่ารู้สึกยังไง แต่ไม่อยากเสียมึงไปจริงๆ " หูป๋าแม่งเริ่มแดงจนผมร้อนไปทั้งตัวเลย รู้สึกว่ามันร้อนในอก แถมใจเต้นจนแทบจะทะลุออกมาให้ป๋าเห็นแล้วด้วย ถ้าป๋าหันมามองผมตอนนี้ ผมคงได้เดือดจนระเบิดเป็นไอแน่ๆอ่ะ มันเขินจนแดงหมดแล้วมั้งเนี่ย 

เราเงียบกันสักพักจนป๋าหันมามองผมก็สะดุ้งจะหงายหลังเลย ดีที่ป๋าคว้าเอวผมไว้ทัน 

" เอ่อ... " ผมอ้ำๆ อึ้งๆ คือพูดไม่ถูกอ่ะครับ เขินมาก เขินจนจะไหม้แล้ว 

" ยังไม่ตอบกูเลยนะ " ป๋าย้ำแล้วดึงผมเข้าไปชิดอกเลย ก้มหน้ามาใกล้จนปลายจมูกจะเตะกันอยู่แล้ว 

" ชาร์... " 

" ไม่ตอบกูถือว่าตกลงแล้วกัน " ป๋าพูดมาแล้วก็ประกบปากลงมาเลย ผมเองก็เต็มใจให้ป๋าทำแบบนั้น เปิดปากให้ลิ้นร้อนๆ ชอนไชเข้าเกี่ยวกับลิ้นของผมจนมั่วไปหมด พอป๋าถอนปากออกไปทำให้น้ำลายมันไหลออกมาข้างปากผมเลย แถมผมยังรู้สึกถูกดูดแรงออกไปจากร่างจนหมด ตัวอ่อนปวกเปียกจนทำอะไรไม่ได้ ได้แต่หอบหายอยู่บนอกป๋ามันเท่านั้น 

" หึหึ " แม่ง ทำคนอื่นเสียใจมากมายขนาดนั้นแล้วมีหน้าหัวเราะอีก ผมเลยยกมือทุบลงบนอกป๋าแรงๆ เลย 

" กล้าทำกูหรอวะ " ป๋าถามแล้วบังคับให้ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วย แต่แบบไม่ได้ดุอะไร เหมือนแกล้งผมมากกว่า 

" ป๋าแหละ ทำชาร์เสียใจตั้งนานอ่ะ ทำไมไม่พูดเร็วๆ " ผมว่าให้แล้วก็ยู่ปากใส่ป๋ามันไปเลย 

" เออ กูผิดเองเลิกงอแงยังวะ " ป๋าถามแล้วลูบหัวผมมาอีก ช่วงนี้นึกว่าตัวเองเป็นไอหม่าวไปแล้ว โดนป๋ามันลูบปล่อยไปละ แต่ก็รู้สึกดีนั่นละ 

" ไม่รู้ไม่ชี้อ่ะ " ผมทำหน้าทำตาใส่ป๋ามันจนป๋าเอามือมาบีบปากแรงๆ จนผมเจ็บไปหมด 

" เดี๋ยวจะโดนดี " บีบแรงมาอีก ผมเลยยกมือไปบีบปากป๋าบ้างแต่ได้แปบเดียวไง ป๋าแม่งใช้มืออีกข้างดึงมือผมออกเลย 

" ใจร้ายตลอดอ่ะ " ผมว่าแล้วทำท่าจะนอนแต่ป๋าแม่งจับมือผมไปจับลูกชายที่แข็งชี้โด่เฉยเลย 

" เสียวจังวะ " ป๋าแม่ง!! ลามกฉิบหาย เอามือไปลูบไปคลำเองแล้วก็ครางเอง หมั่นไส้มากครับก็เลยขยำไปแรงๆ เลย 

" ซี๊ดดดด อ่าาา " ผมแบบรีบชักมือกลับเลย เริ่มไม่ปลอดภัยกับตัวเองแล้วไง 

" ฝันดีครับ ชาร์ง่วงแล้ว " ผมรีบมุดตัวลงในผ้าห่มแล้วหันหลังให้เลย ได้ยินป๋าหัวเราะในลำคอด้วยแล้วแบบนี้คืนนี้ผมจะหลับลงได้ยังไงครับเนี่ย 

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น